Σάββατο 16/12 ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα

 

https://athens.indymedia.org/post/1581381/

 

από Συνέλευση Αλληλεγγύης στον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα

12/12/2017 6:04 μμ.

 

Σάββατο 16 Δεκεμβρίου στις 16:00μ.μ. στο Μοναστηράκι, προσυγκέντρωση-μικροφωνική και πορεία στο κέντρο της Αθήνας.

Καλούμε Σάββατο 16 Δεκεμβρίου σε συγκέντρωση-πορεία αλληλεγγύης, στους απεργούς πείνας από 11/11 Νίκο Μαζιώτη και Πόλα Ρούπα, και στον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα, που ξεκίνησε στις 26/9 από την Επιτροπή αγώνα γυναικείων – αντρικών φυλακών Κορυδαλλού (πτέρυγες Α, Β, Γ, Δ και Α’ παράρτημα υπογείου καταστήματος) και επεκτείνεται σε 5 φυλακές της χώρας.

Σάββατο 16 Δεκεμβρίου στις 16:00μ.μ. στο Μοναστηράκι, προσυγκέντρωση-μικροφωνική και πορεία στο κέντρο της Αθήνας.

Ακολουθεί το κείμενο της συνέλευσης:

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

Στις 16 Οκτωβρίου 2017 τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση ο νέος σωφρονιστικός κώδικας. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, στις 30/10, ξεκινούν οι διεργασίες στη βουλή με σκοπό την ψήφιση του σε άμεσο χρονικό ορίζοντα. Το νέο σωφρονιστικό έκτρωμα αποτελεί ένα σχέδιο ολοκληρωτισμού που βρίσκεται σε σύμπνοια με όσα διαδραματίζονται στην κεντρική πολιτική σκηνή. Τα συγκεκριμένα μέτρα στοχεύουν στην καθυπόταξη των αγώνων εντός και εκτός των φυλακών.

 

Ο “εκσυγχρονισμός” των ελληνικών φυλακών μέσω του νέου σωφρονιστικού κώδικα, βάσει των απαιτήσεων της “αντιτρομοκρατικής” πολιτικής με τον τρόπο που αυτή εφαρμόζεται καθώς και της αντίστοιχης νομοθεσίας, προβλέπει την επιστροφή των φυλακών τύπου Γ’, αυτή τη φορά μέσα σε κάθε κατάστημα κράτησης, από την πίσω πόρτα αφού ο εκάστοτε δικαστικός λειτουργός θα έχει πλέον τη διακριτική ευχέρεια να ορίσει τους όρους κράτησης. Η Γενική Διεύθυνση Αντεγκληματικής και Σωφρονιστικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης καθώς και η αστυνομία  θα αποφασίζουν κατά το δοκούν την κράτηση των υποδίκων στη ΓΑΔΑ ή στο μεταγωγών κατά τη διεξαγωγή των δικών. Η εξέλιξη των ειδικών συνθηκών κράτησης που επιχειρείται, θα δημιουργήσει ένα “καθεστώς μοναδικής εξαίρεσης” μέσα στο ήδη υπάρχον και φωτογραφίζεται πρωτίστως συγκεκριμένη κατηγορία κρατουμένων, αυτή των μελών ένοπλων οργανώσεων καθώς αφορά “λόγους που συνδέονται με την ασφάλεια της χώρας ή την δημόσια τάξη”.  Μια φυλακή δηλαδή εντός της φυλακής που θα εξασφαλίζει τη διαρκή απομόνωση όσων έχουν κατηγορηθεί με τον 187 και 187Α καθώς και για άλλους που έχουν καταδικαστεί για την οργάνωση αποδράσεων και άλλων αξιόποινων πράξεων που τελούνται εντός των φυλακών, στερώντας τους τη επαφή ακόμα και με άλλους κρατούμενους.

 

Το εισαγγελικό βέτο για τη χορήγηση αδειών διατηρείται, με την παραλλαγή πως πλέον θα πρέπει να αιτιολογείται  η χορήγηση αδείας και όχι η άρνησή της, ενώ όσον αφορά τις εκπαιδευτικές άδειες και τη δυνατότητα παρακολούθησης μαθημάτων θα εισαχθούν νέοι περιορισμοί δίνοντας νέα εργαλεία στους δικαστικούς λειτουργούς για προσβολή του δικαιώματος των κρατουμένων στην εκπαίδευση. Η γενίκευση της επιβολής του ηλεκτρονικού βραχιολιού έρχεται να εντείνει την παρακολούθηση κατά τη διάρκεια των αδειών με ή χωρίς κατ’ οίκον περιορισμό, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα νέο πεδίο οικονομικής εκμετάλλευσης των κρατουμένων, αφού άπαξ και τοποθετηθεί αφαιρείται μετά την έκτιση της ποινής, καθώς θα επωμίζονται το κόστος χρήσης του (15ευρώ/μέρα). Έτσι λοιπόν δημιουργείται εντός των κρατουμένων ακόμα ένας διαχωρισμός, αυτή τη φορά ταξικός, μιας και η πλειοψηφία των κρατουμένων αδυνατεί να ανταπεξέλθει οικονομικά.

 

Όσον αφορά την επικοινωνία των κρατουμένων νομιμοποιείται το ηλεκτρονικό φακέλωμα με την δημιουργία λίστας επαφών, σε λογισμικό, για κάθε κρατούμενο με τις οποίες και θα επικοινωνεί μετά τη χορήγηση κωδικών πρόσβασης από την υπηρεσία των φυλακών. Το μέτρο αυτό δεν αποσκοπεί στη παρακολούθηση των τηλεφωνικών επικοινωνιών, μιας και αυτή ήδη υπάρχει, αλλά στον περιορισμό του αριθμού επαφών που θα επιτρέπεται να διατηρεί ένας κρατούμενος και φυσικά στην κοινωνική απομόνωση του ιδίου και κατ’ επέκταση στην τρομοκράτηση των οικείων του.

Επίσης με την τιμωριτική διάταξη του άρθρου 67 το συμβούλιο της φυλακής έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει τον ευεργετικό υπολογισμό ημερών ποινής, δηλαδή την ακύρωση μεροκάματων που ο κρατούμενος ήδη έχει κάνει στη φυλακή. Με νέο άρθρο (63 παρ.7)επίσης νομοθετείται η άσκηση βίας κατά κρατουμένων από τους δεσμοφύλακες σε “ενεργητική ή παθητική φυσική αντίσταση σε νόμιμη διαταγή” ή σε “περιπτώσεις νόμιμης άμυνας”. Με το συνδυασμό των δύο παραπάνω άρθρων δημιουργείται μια συνθήκη που θα “γεννήσει” μακροχρόνια φυλακισμένους και σκοπό έχει την εξάλειψη των αντιστάσεων εντός της φυλακής υπό το φόβο έκτισης ατελείωτων ποινών. Επίσης επανέρχεται το μέτρο της γύμνωσης των κρατουμένων με πρόφαση τον έλεγχό τους, φτάνοντας μέχρι τον κολπικό έλεγχο για τις κρατούμενες, μια διαδικασία ηθικού και φυσικού εξευτελισμού ενάντια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μέσα στα πλαίσια του “σωφρονισμού” θα δοθεί στους εισαγγελείς των φυλακών,το δικαίωμα επιβολής της υποχρεωτικής σίτισης, αφαιρώντας ουσιαστικά από τους κρατούμενους το δικαίωμα στην απεργία πείνας.

 

Η αύξηση των μέτρων ελέγχου έχει απώτερο σκοπό την επιβολή της κοινωνικής ειρήνης και την ποινικοποίηση των όποιων αντιστάσεων τόσο εκτός όσο και εντός των τειχών. Η επιδίωξη της χρήσης ηλεκτρονικού βραχιολιού για τους κρατούμενους έχει ως στόχο την γενικότερη χρήση, από την μεριά της εξουσίας, των τεχνολογικών μεθόδων καταστολής και επιτήρησης, όπου ο καθένας εκτός των τειχών ανά πάσα στιγμή παρακολουθείται και καταγράφεται. Οι τεχνολογικές μέθοδοι επιτήρησης όπως είναι το ηλεκτρονικό βραχιόλι, έρχονται να ενισχύσουν το ήδη υπάρχον οπλοστάσιο του καθεστώτος, προς έλεγχο τόσο των μέσα όσο και των έξω (ηλεκτρονικό εισιτήριο στα ΜΜΜ, κάμερες κλπ), διευρύνοντας έτσι τον ορίζοντα ελέγχου της κοινωνίας συνολικά.

 

Ο νέος σωφρονιστικός κώδικας επιδιώκει να αναβαθμίσει τις μεθόδους των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους που θα ”σφάζουν με το βαμβάκι όσους συναινούν και με τον πέλεκυ όσους αντιστέκονται” εντός και εκτός των τειχών της δημοκρατίας, δηλαδή όσων συνεχίζουν να αμφισβητούν την παντοδυναμία της κυριαρχίας. Σε αυτή την κατεύθυνση το κράτος προσπαθεί να εναρμονιστεί με τις διεθνείς επιταγές της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, ακονίζοντας τα νομοθετικά και κατασταλτικά του εργαλεία, σε μια προσπάθεια καθολικής υπόταξης του εσωτερικού εχθρού και των πόλων αντίστασης, όπου αυτοί εκδηλώνονται. Μας έχει καταστεί σαφές πως τόσο το σωφρονιστικό όσο και το ποινικό καθεστώς που μας επιβάλλεται δεν μπορούν παρά να ερμηνευτούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Η ισχυροποίηση των μεταξύ μας δεσμών είναι αυτή που θα καθορίσει τη δυναμική του εκάστοτε αγώνα μας.

 

Ως αναρχικοί στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα, που θα τεθεί προς ψήφιση, καθώς αντιλαμβανόμαστε τη σύνδεση των αγώνων εντός και εκτός φυλακής ως απαραίτητη συνθήκη για την συνολική εναντίωση σε κράτος και κεφάλαιο. Ο νέος σωφρονιστικός κώδικας καθώς και ο νέος ποινικός κώδικας που ακολουθήσει μας άφορα άμεσα καθώς αποτελούν μια ευθεία επίθεση στον κόσμο του αγώνα και κατ’ επέκταση στην ίδια την κοινωνία.

 

Από 26/9 και 30/10 στις γυναικείες και αντρικές φυλακές Κορυδαλλού αντίστοιχα, εντάθηκε η κινητοποίηση των κρατούμενων με την άρνηση κλειδώματος κελιών και  κρατώντας ανοιχτά τα προαύλια, αφήνοντας παράλληλα ανοιχτό το ενδεχόμενο κλιμάκωσης του αγώνα. Στις 30/10  η Επιτροπή Αγώνα γυναικείων – αντρικών φυλακών Κορυδαλλού (πτέρυγες Α, Β, Γ, Δ και Α΄ παράρτημα υπογείου καταστήματος) δημοσίευσε κείμενο με τα εξής αιτήματα:

 

  • Την άρση του εισαγγελικού βέτο που κόβει τις άδειες των κρατουμένων.
  • Την απόσυρση της ηλεκτρονικής επιτήρησης ή του κατ’ οίκον περιορισμού που αντικαθιστά την τακτική άδεια και την υφ’ όρων απόλυση.
  • Τη θεσμοθέτηση του 1/5 της ποινής για την κανονική άδεια (που σήμερα αποτελεί βίτσιο των διαθέσεων του εισαγγελικού λειτουργού).
  • Την άμεση απόσυρση του άρθρου 11 που επαναφέρει τις φυλακές τύπου Γ΄.
  • Τον τερματισμό της ταπεινωτικής γύμνωσης του κρατουμένου με το πρόσχημα την έρευνας.
  • Την απόσυρση των περιορισμών που εισαγάγει ο νέος σωφρονιστικός κώδικας στην εκπαίδευση των κρατουμένων (πάλι με τις διαθέσεις των εισαγγελικών λειτουργών).
  • Την κατάργηση του ηλεκτρονικού φακελώματος των προσώπων και των συγγενών που επικοινωνούν με τους κρατούμενους.
  • Την απόσυρση της παραγράφου 3, άρθρο 31, που επιτρέπει την υποχρεωτική σίτιση κρατουμένου απεργού πείνας.
  • Και τέλος, την διαγραφή της τιμωριτικής διάταξης στο άρθρο 67, που δίνει το δικαίωμα στο συμβούλιο της φυλακής να αφαιρεί τον ευεργετικό υπολογισμό ημερών ποινής (ακύρωση μεροκάματων, που ο κρατούμενος έχει ήδη κάνει στη φυλακή).

 

 

Παράλληλα στις 11/11 οι σύντροφοι Νίκος Μαζιώτης και Πόλα Ρούπα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα ξεκίνησαν απεργία πείνας διεκδικώντας τα εξής:

 

  • Να αποσυρθεί η φωτογραφική διάταξη στο άρθρο 11 παρ. 6 σημ. ε και η παρ. 4 στο ίδιο άρθρο αναφορικά με την κράτηση σε αστυνομικά τμήματα. Να μην επανέλθει το καθεστώς φυλακών τύπου Γ΄.
  • Να βγει άμεσα ο Νίκος Μαζιώτης από την απομόνωση όπου κρατείται με απόφαση του υπουργείου από τον περασμένο Ιούλιο.
  • Να εισαχθεί ρύθμιση στον σωφρονιστικό κώδικα για την ελαστικοποίηση του ωραρίου των επισκεπτηρίων με γνώμονα την συχνότητα των επισκεπτηρίων που έχει ένας κρατούμενος. Για παράδειγμα ένας κρατούμενος που έχει μία (1) φορά τον μήνα επισκεπτήριο ή δεν έχει καθόλου να μπορεί να επεκτείνει τον χρόνο της συνάντησης.
  • Να υπάρχει ειδικός χώρος επισκεπτηρίων για συνάντηση γονέων με τα παιδιά τους (στις αντρικές φυλακές Κορυδαλλού δεν υπάρχει τέτοιος χώρος) και όταν η συχνότητα των συναντήσεων είναι σπάνια, να αυξάνεται ανάλογα ο χρόνος συνάντησης.

 

“Προκειμένου να επιτύχουμε έστω και στο ελάχιστο την κάλυψη των αναγκών του ίδιου κατ’ αρχήν του παιδιού μας για επικοινωνία μαζί μας λόγω της αδυναμίας να μας επισκέπτεται συχνά αιτούμαστε”:

 

  • Το επισκεπτήριο με το παιδί μας να διαρκεί τουλάχιστον τρεις (3) ώρες.
  • Το επισκεπτήριο μεταξύ μας δυο (2) ώρες.
  • Ανάλογες ρυθμίσεις να προβλέπονται και για άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις ενώ θα πρέπει να επεκταθεί ο ελάχιστος χρόνος συναντήσεων γονέων με τα παιδιά τους. *Τα δύο(2) αιτήματα για το επισκεπτήριο με το παιδί τους, και το επισκεπτήριο μεταξύ τους, έχουν κερδηθεί και ικανοποιηθεί από το υπουργείο.

 

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

 

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

 

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

 

Συνέλευση Αλληλεγγύης στον αγώνα των κρατουμένων

ενάντια στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα

 

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

Ν.ΜΑΖΙΩΤΗΣ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ Ε.Α: ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΘΑ ΒΓΩ ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ ΕΙΤΕ ΟΧΙ, ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ή ΝΕΚΡΟΣ

https://athens.indymedia.org/post/1581367/

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

12/12/2017 10:55 πμ.

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ, ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ: ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΘΑ ΒΓΩ ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ ΕΙΤΕ ΟΧΙ, ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ή ΝΕΚΡΟΣ.

Τρίτη 12 Δεκέμβρη 2017


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπαθεί να με κρατήσει με κάθε τρόπο στην απομόνωση. Αφού κατέστρεψα στις 4 Δεκέμβρη την Β΄θέση του υπογείου παραρτήματος των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού όπου βρισκόμουν σε πλήρη απομόνωση για 5 μήνες, κρατούμαι παράνομα επί 1 εβδομάδα κατά παράβαση του ίδιου του Σωφρονιστικού Κώδικα και του εσωτερικού κανονισμού των φυλακών, σε ειδικό κελί νεοεισερχομένων στο διοικητήριο των γυναικείων φυλακών όπου κρατείται κάποιος μόνο για 1 μέρα, πριν εισαχθεί σε πτέρυγα της φυλακής. Δεν είναι κανονικός χώρος κράτησης, αφού δεν διαθέτει υποδομή, ούτε τουαλέτα, ούτε μπορεί κάποιος να κάνει μπάνιο. Ούτε στην ΓΑΔΑ δεν επικρατούν τέτοιες συνθήκες.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προκειμένου να μας αντιμετωπίσει έχει ξεσκίσει τους ίδιους τους νόμους και τον Σωφρονιστικό Κώδικα:

*Παράνομη και ακούσια νοσηλεία του 6χρονου γιού μας στο Ψυχιατρικό τμήμα του Ν.Παίδων.
*Παράνομη και ακούσια νοσηλεία της Ρούπα και εμένα στο Γ.Κ.Νοσοκομείο Νίκαιας.
*Βιαιοπραγία κατά απεργών πείνας κάτι που καμμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν έχει κάνει   
  μέχρι τώρα.
*Μακροχρόνια και πολύμηνη απομόνωση εις βάρος μου, κάτι που δεν προβλέπεται από τον  
  Σωφρονιστικό Κώδικα.

Είμαι ο μοναδικός από τους 9.000 κρατούμενος στην Ελλάδα που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση.
Οι αριστεροί δοσίλογοι του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πράγματι μια κυβέρνηση γεμάτη πρωτοτυπίες και καινοτομίες. Ψήφισε 2 μνημόνια, 1 παραπάνω από τους προηγούμενους, πέρασε τα περισσότερα μέτρα που ήθελαν οι διεθνείς τοκογλύφοι και δανειστές και ετοιμάζεται να εισάγει τον χειρότερο Σωφρονιστικό Κώδικα που μεταξύ των άλλων επαναφέρει τις φυλακές τύπου Γ΄με το άρθρο11 και νομιμοποιεί και μονιμοποιεί την απομόνωση την οποία υφίσταμαι.
Η ακούσια νοσηλεία μας στο Γ.Κ.Ν.Νίκαιας προσομοιάζει με τη φασιστική συμπεριφορά της Δυτικογερμανικής κυβέρνησης το 1974 απέναντι στους απεργούς πείνας της RAF όπου διέταξε υποχρεωτική σίτιση και εξαιτίας αυτής πέθανε από πνιγμό ο Χόλγκερ Μάϊνς στη 51η ημέρα απεργίας πείνας.
Η υποχρεωτική σίτιση είναι το επόμενο στάδιο που πιθανόν να αντιμετωπίσουμε, από μια κυβέρνηση γεμάτη πρωτοτυπίες στην υϊοθέτηση ολοκληρωτικών μέτρων.

Η απεργία πείνας θα συνεχιστεί μέχρις εσχάτων. Προκαταβολικά δηλώνω ότι δεν δίνω καμία συναίνεση σε κανέναν γιατρό να μου χορηγήσει ορό ή να κάνει οποιεσδήποτε ανατάξιμες ιατρικές πράξεις αν χάσω τις αισθήσεις μου ή πέσω σε κώμα.

Από την απομόνωση θα βγω ζωντανός ή νεκρός. Οι Συριζαίοι δούλοι των δανειστών αφού είναι μια κυβέρνηση γεμάτη ”πρωτοτυπίες” ας αναλάβει και το κόστος ενός νεκρού απεργού πείνας.

ΝΙΚΟΣ ΜΑΖΙΩΤΗΣ, ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ,

ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ,ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ Ε.Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

 

https://athens.indymedia.org/post/1581356/

 

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

12/12/2017 12:28 πμ.

 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ.

                                                                                                                       12/12/2917

Το σωματείο υπαλλήλων της δικαστικής φυλακής Κορυδαλλού εξέδωσε ανακοίνωση για την συνέχιση των στάσεων εργασίας του προσωπικού στο Κέντρο Κράτησης Κορυδαλλού με βασικό επιχείρημα αυτή τη φορά τον εμπρησμό της Β΄θέσης του υπογείου στις γυναικείες φυλακές που έκανε ο Νίκος Μαζιώτης τον οποίο δεν κατονομάζουν, ο οποίος εμπρησμός έθεσε σε κίνδυνο ζωές υπαλλήλων.

Η ανακοίνωση αυτή είναι ψευδής και πέρα από το γεγονός ότι πρόκειται για ωμή σπέκουλα εις βάρος του Μαζιώτη και της απεργίας πείνας εγκληματοποιεί τον ίδιο τον Μαζιώτη καθώς παρουσιάζεται εμπρησμός ως πράξη που έθεσε σε κίνδυνο ζωές υπαλλήλων, γεγονός που επ’ ουδενί δεν ισχύει, ανοίγει τον δρόμο για βαρύτατες κατηγορίες  εις βάρος του, υπονομεύει άμεσα το αίτημά μας για άμεση άρση της απομόνωσής του και θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ίδια μας την ζωή.

 

        ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ – ΝΙΚΟΣ ΜΑΖΙΩΤΗΣ

      ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

Χρήστος Τσάκαλος: Οι διατάξεις του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα είναι φασιστικές- Συνέντευξη στο Documento

 

https://athens.indymedia.org/post/1581329/

 

από @

11/12/2017 4:23 μμ.

Αναδημοσιεύσεις

Για το πιο σκοτεινό μέρος για τον άνθρωπο, που είναι «η φυλακή μέσα στη φυλακή»… Για τους κρατούμενους που «παραμένουν “πελάτες” των διαθέσεων του εισαγγελέα κάθε φυλακής»… Για τις «ξεχασμένες δικογραφίες» που ανασύρονται για να κοπούν οι άδειες… Για καίριες διατάξεις του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα, που «είναι φασιστικές κι απαιτούμε την απόσυρσή τους»…

Με αφορμή τις κινητοποιήσεις των κρατουμένων ενάντια στον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα ο καταδικασμένος σε 195 χρόνια κάθειρξη και ηγετικό στέλεχος της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς μιλά στο Documento για την κατάσταση μέσα στις φυλακές

Για το πιο σκοτεινό μέρος για τον άνθρωπο, που είναι «η φυλακή μέσα στη φυλακή»… Για τους κρατούμενους που «παραμένουν “πελάτες” των διαθέσεων του εισαγγελέα κάθε φυλακής»… Για τις «ξεχασμένες δικογραφίες» που ανασύρονται για να κοπούν οι άδειες… Για καίριες διατάξεις του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα, που «είναι φασιστικές κι απαιτούμε την απόσυρσή τους»…

Γι’ αυτά και για πολλά ακόμα που άπτονται της κατάστασης η οποία επικρατεί μέσα στις φυλακές αλλά και πίσω από τις κλειστές πόρτες των δικαστικών συμβουλίων μιλά στο Documento o καταδικασμένος σε…195 χρόνια κάθειρξη Χρήστος Τσάκαλος.

Αφορμή για την επικοινωνία μας ήταν οι κινητοποιήσεις των κρατουμένων ενάντια στον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα…

Γι’ αυτό τον λόγο άλλωστε ο Χρήστος Τσάκαλος, που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στην οργάνωση Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς, της οποίας έχει χαρακτηριστεί ηγετικό στέλεχος, δεν θέλησε να μας μιλήσει για τη στρατηγική της οργάνωσης ούτε για τον ένοπλο αγώνα.

«Γιατί» ξεκαθαρίζει «αυτό θα ήταν καπέλωμα της κινητοποίησης». Καθώς «αυτήν τη στιγμή εκπροσωπώ 1.200 κρατούμενους του Κορυδαλλού και όχι μόνο τους Πυρήνες της Φωτιάς. Αρα κάτι τέτοιο δεν θα ήταν σωστό».

Ο 38άχρονος σήμερα Χρήστος Τσάκαλος μετράει πλέον εφτά χρόνια εγκλεισμού. Είναι στη φυλακή από το 2011, όπου μάλιστα κατά το χρονικό διάστημα 2015-2017 κρατούνταν σε ειδικές συνθήκες απομόνωσης. Στην υπόγεια πτέρυγα των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού.

Προτού μπούμε στη συζήτηση για τον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα προηγήθηκε το… αναπόφευκτο ερώτημα. Για τον πιο συζητημένο νόμο των τελευταίων ετών, τον πολιτογραφημένο πλέον ως νόμο Παρασκευόπουλου για την αποσυμφόρηση των φυλακών.

Κάποιοι λένε ότι άνοιξε την πόρτα σε κρατούμενους για να εγκληματήσουν ξανά. Εσείς πώς το ζείτε αυτό μέσα από τη φυλακή;

Τα ΜΜΕ κάνουν μια συντονισμένη επίθεση με σκοπό να ενεργοποιήσουν τα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Για κάθε έγκλημα που συμβαίνει ανακαλύπτουν ότι ευθύνεται ο νόμος Παρασκευόπουλου. Ομως η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Από τη χρονιά που άρχισε να ισχύει ο νόμος Παρασκευόπουλου στην πραγματικότητα δεν υπήρξε αύξηση της εγκληματικότητας, παρά μόνο αύξηση της προβολής της από τα ΜΜΕ για να σκηνοθετήσουν ένα καθεστώς φόβου.

Η εγκληματικότητα όμως προϋπάρχει και τροφοδοτείται από την ευκολία με την οποία οι δικαστικές αρχές μοιράζουν προφυλακίσεις σε χιλιάδες ανθρώπους (η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό προφυλακίσεων στις χώρες της ΕΕ), συνθλίβοντάς τους στους τέσσερις τοίχους της φυλακής. Αυτή η αδιάφορη σκληρότητα των δικαστών αναπαράγει τον κανιβαλισμό και την αποκτήνωση των ανθρώπων, που πλέον αναγκάζονται να ζουν σαν τα ποντίκια ο ένας πάνω στον άλλο και γίνονται μόνιμοι κάτοικοι φυλακών με μικρά διαλείμματα ελευθερίας.

Πώς κρίνεις και πώς έχεις βιώσει το δικαστικό σύστημα και την απονομή δικαιοσύνης στη χώρα μας;

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα απόστημα που επείγει να σπάσει. Είναι το απόστημα της δικαστικής υπερεξουσίας. Η ευκολία με την οποία οι δικαστές στερούν την ελευθερία με μια μηχανική αναισθησία εκτρέφει και διογκώνει την εγκληματικότητα. Από τους μικρούς τους θρόνους στα ανακριτικά γραφεία και στις δικαστικές έδρες δικάζουν ακολουθώντας πιστά τα διαβιβαστικά της αστυνομίας χωρίς να ενδιαφέρονται για πραγματικά στοιχεία και ταΐζουν το τέρας της φυλακής με ανθρωποθυσίες.

Μου έλεγε ένας φίλος «κάθε μεσημέρι αγκομαχούν οι κλούβες με τους κρατούμενους που γυρίζουν από τα δικαστήρια φορτωμένες με αιώνες φυλακής».

Πάμε τώρα στον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα…

Κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται Σωφρονιστικός Κώδικας. Η τιμωρία δεν σωφρονίζει, εξαγριώνει. Στην πραγματικότητα είναι… οδηγός επιβίωσης στις φυλακές. Πολλές διατάξεις του πίσω από τη βελούδινη ρητορική τους κρύβουν ένα καθεστώς πανοπτικού ελέγχου. Σύμφωνα με τον νόμο ο κρατούμενος στερείται μόνο την ελευθερία του, όμως σύμφωνα με τον Σωφρονιστικό Κώδικα στερείται την αξιοπρέπειά του (άρθρο 21, παρ. 7),το δικαίωμα στην εκπαίδευση (άρθρο 56, παρ. 1, 2, 4 και άρθρο 33, παρ. 9), την επικοινωνία (άρθρο 51, παρ. 1), τη διεκδίκηση δικαιωμάτων μέσω της απεργίας πείνας (άρθρο 31, παρ. 3), τη φροντίδα των ανήλικων παιδιών (άρθρο 13, παρ. 3).

Ανάφερέ μου τη μεγαλύτερη διαφωνία σας και αιτιολόγησέ την.

Ακούμε και διαβάζουμε για την απόσυρση του εισαγγελικού βέτο (που είναι από τα σημαντικότερα αιτήματά μας) και τελικά βιώνουμε το αποκορύφωμα της υποκρισίας. Δηλαδή στον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα αν ο διευθυντής και η κοινωνική υπηρεσία είναι θετικοί για την άδεια του κρατούμενου, τότε ο εισαγγελέας έχει το «δικαίωμα» σε περίπτωση που μειοψηφήσει αρνητικά να προσφύγει στο δικαστικό συμβούλιο. Δεν χρειάζεται λοιπόν να είναι κάποιος μάντης για να καταλάβει ότι οι δικαστές συνάδελφοι του εισαγγελέα θα συμφωνήσουν με την αρνητική του ψήφο, κόβοντας την άδεια του κρατούμενου. Αρα ο κρατούμενος δικάζεται ξανά και ξανά και εκτίει ποινή αορίστου διάρκειας.

Υποστηρίζετε ότι με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο, στο οποίο δεν προβλέπεται σε καμία περίπτωση λειτουργία ειδικών φυλακών, επιχειρείται αυτές να επανέλθουν από το παράθυρο, ενώ είναι η σημερινή κυβέρνηση αυτή που κατάργησε τις φυλακές τύπου Γ. Καταλαβαίνω την επιφύλαξη για το πώς θα εφαρμοστούν οι διατάξεις που αφορούν τις ειδικές συνθήκες κράτησης, αλλά μήπως είστε υπερβολικοί; Μιλάμε για φυλακές, όπου υπάρχουν και επικίνδυνοι κρατούμενοι. Πώς θα αποτραπούν εκρηκτικές καταστάσεις;

Αυτή είναι η λογική «πονάει χέρι, κόβει χέρι». Οι εντάσεις στη φυλακή δεν έχουν να κάνουν με τη βαρύτητα του ποινικού φακέλου ενός κρατούμενου. Το εκρηκτικό κλίμα δημιουργείται όταν άνθρωποι κοιμούνται στο πάτωμα, όταν κρυώνουν, όταν δεν έχουν ζεστό νερό, όταν δεν υπάρχουν γιατροί, όταν γίνονται θύματα της αστυνομίας, των δικηγόρων και των δικαστών. Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι η απομόνωση, η τιμωρία και η φυλακή μέσα στη φυλακή εξημερώνουν τον άνθρωπο…

Ζητάτε λοιπόν την απόσυρση του άρθρου 11, το οποίο το υπουργείο ονομάζει «διαχωρισμός κρατουμένων» και εσείς «επαναφορά φυλακών τύπου Γ».

Διάβασα κάπου ότι «οι φυλακές είναι το πιο σκοτεινό μέρος για τον άνθρωπο». Ομως τελικά υπάρχει και πιο σκοτεινό. Η φυλακή μέσα στη φυλακή. Αυτό είναι το άρθρο 11, που αναφέρεται ξεκάθαρα σε κράτηση αορίστου χρόνου σε κρατητήρια της ΓΑΔΑ (όποιος έχει περάσει έστω κι ένα βράδυ εκεί ξέρει τι βασανιστήριο είναι) και σε απομόνωση σε ειδικούς χώρους της φυλακής. Κι αυτό δεν είναι μόνο για εμάς τους Πυρήνες ή άλλους αναρχικούς ή μέλη εγκληματικών οργανώσεων (το 60% των κρατουμένων άλλωστε κατηγορούνται για εγκληματική οργάνωση, καθώς όποιους πιάνουν τους χρεώνουν έτσι), αλλά και για κάθε κρατούμενο που θα σηκώσει το κεφάλι και θα διεκδικήσει τα δικαιώματά του: καλύτερες συνθήκες, ανθρώπινο φαγητό, ζεστό νερό για τον χειμώνα. Ο φόβος, η τιμωρία και η απομόνωση των ειδικών συνθηκών κράτησης παράγουν μίσος και αγριότητα, που αντί να στραφεί στους ηθικούς αυτουργούς του φόβου χτυπάει την πόρτα του διπλανού.

Ποια είναι αυτή τη στιγμή η κατάσταση στις φυλακές σε σχέση με την κινητοποίησή σας; Το υπουργείο διατείνεται ότι έχει ακούσει με προσοχή τις απόψεις σας και ότι υπάρχουν πράγματι τεχνικά σφάλματα που θα διορθωθούν, όπως ότι οι απορριπτικές αιτήσεις για τις άδειες πρέπει να έχουν αιτιολογία.

Αυτήν τη στιγμή συμμετέχουν στην κινητοποίηση οι φυλακές Κορυδαλλού (γυναικείες – αντρικές), Πάτρας, Χανίων, Λάρισας, Μαλανδρίνου, Δομοκού και μέχρι το τέλος του μήνα θα μπουν και οι υπόλοιπες. Απαιτούμε την απόσυρση των φασιστικών διατάξεων που μας στερούν την παραμικρή ανάσα ελευθερίας και τη διεκδικούμε κρατώντας τα κελιά και τα προαύλια ανοιχτά κάποιες ώρες μετά το προβλεπόμενο ωράριο. Το υπουργείο έχει παγώσει τη διαδικασία του Σωφρονιστικού κατόπιν των αντιδράσεών μας, όμως εμείς δεν θέλουμε να παγώσει το πρόβλημα, αλλά να βρεθεί λύση.

Γιατί στην πραγματικότητα οι φυλακές δεν είναι η λύση του προβλήματος, αλλά το κρύψιμο των προβλημάτων.

Δεν διαβλέπετε έδαφος συνεννόησης με το αρμόδιο υπουργείο, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα σημαντικότερα σημεία στα οποία διαφωνείτε;

Το υπουργείο αρχικά έστειλε τον διευθυντή συντονισμού Π. Δουλάμη, ο οποίος ήταν θετικός απέναντι στα αιτήματά μας. Ομως τελικά η επίσκεψή του αποδείχθηκε στάχτη στα μάτια μας, καθώς δεν υπήρξε καμία δέσμευση, παρά μόνο υπεκφυγές. Αλλαξαν τις λέξεις, αλλά το νόημα είναι το ίδιο. Ο κρατούμενος παραμένει «πελάτης» των διαθέσεων του εισαγγελέα της κάθε φυλακής, των αμοιβών των ιδιωτικών εταιρειών φυλακής (15 ευρώ τη μέρα για το ηλεκτρονικό βραχιολάκι) και της αβεβαιότητας ποινών αορίστου χρόνου.

Είσαι ήδη επτά χρόνια στη φυλακή. Κανονικά δικαιούσαι άδεια εδώ και δύο χρόνια. Τι έχει συμβεί και δεν παίρνεις;

Στην Ελλάδα μερικές ποινές είναι αορίστου χρόνου. Εφαρμόζεται το κόλπο των «ξεχασμένων δικογραφιών». Εγώ έχω μια υποδικία από το 2011 και έξι ολόκληρα χρόνια δεν έχω δικαστεί ακόμη. Αυτή με εμποδίζει να πάρω άδεια. Σε πολλούς κρατούμενους εμφανίζονται ως διά μαγείας ξεχασμένες δικογραφίες, «συμπτωματικά» λίγο πριν από την αποφυλάκιση ή την άδεια. Τις κρατάνε οι διωκτικές αρχές παγωμένες, με σκοπό μόλις πλησιάζεις προς το τέλος να σε ξαναγυρίσουν πίσω. Εδώ υπήρξε περίπτωση κρατουμένου που αποφυλακίστηκε και προτού ακόμη βγει από την κεντρική πύλη της φυλακής τον συνέλαβαν για παλιό ένταλμα και τον γύρισαν πίσω.

Χαρακτηριστική επίσης –ανάμεσα σε εκατοντάδες– είναι η περίπτωση του Σπύρου Δραβίλα (που κατηγορήθηκε για ληστείες τραπεζών και αυτοκτόνησε σε σπίτι στον Βόλο κατά την περικύκλωσή του από ΕΚΑΜ), που όταν έφτανε στα χρονικά όρια της άδειάς του, πάντα του εμφανιζόταν μια ξεχασμένη δικογραφία, όπως το 2013 που του εμφάνισαν μια υποδικία του 2007! Και αναγκάστηκε να κάνει απεργία πείνας. Επίσης, θυμάμαι την περίπτωση του ΑΚ, που κατηγορήθηκε για ληστεία χρηματαποστολής το 2007 ενώ ήταν ήδη φυλακή από το 2004. Και η πιο αστεία και συγχρόνως ενδεικτική για το πώς δικάζουν είναι η υπόθεση ενός Ελληνα για ναρκωτικά (χασίς), που το δικαστήριο του επέβαλε ισόβια απέλαση από τη χώρα (θεωρώντας προφανώς πως είναι αλλοδαπός, χωρίς καν να κοιτάξουν τα χαρτιά του).

Φυσικά και στη δική μας περίπτωση των Πυρήνων της Φωτιάς έχουν δοκιμαστεί όλες οι αυθαιρεσίες του δικαστικού κλάδου, καθώς προφυλάκισαν τη μητέρα μου και τη σύζυγο του αδερφού μου Γεράσιμου καθαρά για εκδικητικός λόγους εναντίον μας (στο δικαστήριο αθωώθηκαν, αλλά οι μέρες φυλακής δεν διαγράφονται). Οπως επίσης ακόμη και σήμερα τόσο εγώ όσο και ο αδερφός μου, ο Γ. Πολύδωρος και η Ο. Οικονομίδου (μέλη των Πυρήνων) ουσιαστικά βγάζουμε ποινή ισόβιων, καθώς μας φορτώνουν το τέχνασμα της υποδικίας για ηθική αυτουργία σε οτιδήποτε και μας μπλοκάρουν την άδεια που δικαιούμαστε εδώ και δύο χρόνια.

Σήμερα με τα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος, που υπάρχουν οικογένειες που δυσκολεύονται να πληρώσουν ακόμη και το ηλεκτρικό ρεύμα, γιατί να ενδιαφερθεί κάποιος για τους κρατούμενους και την κινητοποίησή τους;

Πρώτον: Γιατί ο τρόπος που νοιάζεσαι για τους γύρω σου είναι ο τρόπος που θα νοιαστούν κι αυτοί για σένα. Η λύση στην κρίση δεν βρίσκεται στα λογιστικά βιβλία, αλλά στις σχέσεις αλληλεγγύης που οικοδομούνται μεταξύ μας.

Δεύτερον: Γιατί αν το πείραμα είναι η φυλακή, το στοίχημα είναι η κοινωνία. Σήμερα η αυστηροποίηση της καταστολής μέσω του Σωφρονιστικού Κώδικα είναι μια σφυγμομέτρηση της ανοχής του κόσμου έξω. Η καταστολή που ξεκινάει στις φυλακές θα δοκιμαστεί στις διαδηλώσεις, τις απεργίες, τις διαμαρτυρίες. Αν συνηθίσουμε να γίνουμε πειραματόζωα στον ηλεκτρονικό έλεγχο (ηλεκτρονικό βραχιολάκι), τότε θα συνηθίσουμε τα πάντα.

πηγή:documentonews.gr

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Χρήστος Τσάκαλος | Leave a comment

Πόλα Ρούπα στο ΘΕΜΑ: «Για το κρατικό έγκλημα στη Μάνδρα θα πληρώσει κανείς;»

 

https://athens.indymedia.org/post/1581325/

 

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

11/12/2017 3:23 μμ.

Αναδημοσιεύσεις

Η καταδικασθείσα σε 45 χρόνια φυλάκιση για τη δράση της στον «Επαναστατικό Αγώνα» Πόλα Ρούπα σε μια συνέντευξη-ποταμό μιλά για όλους και για όλα – Χαρακτηρίζει την κυβέρνηση «μνημονιακή και υπόδουλη» και μιλάει για την απεργία πείνας που κάνουν με τον σύντροφό της Νίκο Μαζιώτη   Η σύντροφος του Νίκου Μαζιώτη και μέλος του «Επαναστατικού Αγώνα» Πόλα Ρούπα μιλάει στο «ΘΕΜΑ» μέσα από τον Κορυδαλλό. Χαρακτηρίζει «μνημονιακή και υπόδουλη» την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ., αναφέρει ότι έχει καταφέρει «τη μεγαλύτερη εξαπάτηση ενός λαού στην Ιστορία», ενώ τονίζει ότι η έξοδος από την κρίση και την επιτήρηση είναι το νέο παραμύθι αυτής της κυβέρνησης.

Επαναστατικός Αγώνας  

Φρίξος Δρακοντίδης 27/11/201712:31

Εδώ και 15 ημέρες το μέλος του ένοπλου αντάρτικου πόλης Πόλα Ρούπα υποβάλλει τον εαυτό της στην οριακή δοκιμασία της απεργίας πείνας. Εκτίοντας από την αρχή του χρόνου, όταν και συνελήφθη, ποινή κάθειρξης 45 χρόνων για τη συμμετοχή και τη δράση της στην οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας», έχει καταφύγει σε αυτό το έσχατο μέσο αγώνα για την πραγμάτωση των αιτημάτων της. Διεκδικεί βελτίωση της εξοργιστικής κατάστασης που επικρατεί στις φυλακές, την απόσυρση διατάξεων του νέου σωφρονιστικού κώδικα και την έξοδο από την ήδη πεντάμηνη απομόνωση του επίσης φυλακισμένου συντρόφου της Νίκου Μαζιώτη. Πίσω από τα κάγκελα των Φυλακών Κορυδαλλού κριτικάρει τον νόμο Παρασκευόπουλου, σχολιάζει την πρόσφατη άδεια του ισοβίτη Δημήτρη Κουφοντίνα, στηλιτεύει την κυβερνητική διαχείριση και κορυφώνει την κραυγή αγωνίας της για την τύχη του εξάχρονου γιου της.   
      
– Ποιοι λόγοι σας ώθησαν να ξεκινήσετε απεργία πείνας;

Ξεκινήσαμε, ο Νίκος Μαζιώτης κι εγώ, απεργία πείνας από τις 11/11/2017 ζητώντας να αποσυρθεί το άρθρο 11, παράγραφος 6, σημείωση Ε και παράγραφος 4 του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα. Αυτή η διάταξη επαναφέρει τις φυλακές τύπου Γ’ και την κράτηση στα αστυνομικά τμήματα για ειδικές κατηγορίες κρατουμένων που μετάγονται για δικονομικούς λόγους.

Η σημείωση Ε’ του άρθρου, που θέλουμε να αποσυρθεί, αναφέρει ότι σε ειδικές συνθήκες κράτησης, ακόμα και απομόνωσης, θα μπαίνουν όσοι έχουν καταδικαστεί για οργάνωση απόδρασης. Είναι, καταρχάς, φωτογραφική και μας «δείχνει» ως πρώτη περίπτωση.

Φυσικά και δεν αφορά μόνο εμάς. Ενώ λοιπόν η απόδραση μέχρι τώρα αντιμετωπιζόταν με επιείκεια λόγω της αναγνώρισης της έμφυτης τάσης του ανθρώπου προς την ελευθερία, η διάταξη αυτή την καθιστά ιδιαιτέρως κολάσιμη τάση. Η ίδια διάταξη αναφέρεται και σε περιπτώσεις κατάδικων με βάση τα άρθρα 187 ΑΠΚ (αντιτρομοκρατικός) και 187 ΠΚ (εγκληματική οργάνωση) για πράξεις που γίνονται εντός των φυλακών. Κατ’ επέκταση, πολιτικοί κρατούμενοι υπάγονται σε αυτή την κατηγορία αν κριθεί ότι συνεχίζουν εντός της φυλακής τη δράση τους. Μπορούν, επίσης, να μπουν στην ίδια κατηγορία όσοι κριθούν ότι διαπράττουν αδίκημα με βάση την 187 εντός της φυλακής. Οι νόμοι αυτοί είναι εντελώς ασαφείς και μπορεί με πλείστες αφορμές να καταδικάζονται άνθρωποι και να πέφτουν στις απομονώσεις.

Το επόμενο αίτημά μας είναι να βγει ο Μαζιώτης από την απομόνωση, όπου κρατείται από τον περασμένο Ιούλιο. Το τρίτο είναι να προβλέπεται η δυνατότητα διεύρυνσης του ωραρίου των επισκεπτηρίων για όσους δεν έχουν τακτικά ή καθόλου επισκεπτήρια. Εμείς δεν έχουμε καθόλου επισκεπτήρια πλην του παιδιού μας, το οποίο μας επισκέπτεται μία φορά τον μήνα. Ζητάμε το επισκεπτήριο μαζί του να διαρκεί τουλάχιστον τρεις ώρες. Οσο για τον νέο σωφρονιστικό κώδικα, είναι συνολικά προς την κατεύθυνση εκφασισμού του καθεστώτος στις φυλακές: νομιμοποιείται για πρώτη φορά η άσκηση βίας υπαλλήλων σε κρατούμενους, καταργούνται άδειες για πολλούς, καθολικοποιείται το βραχιολάκι, υπονομεύεται η υφ’ όρων απόλυση, εισάγεται έλεγχος και περιορισμός επικοινωνιών, οι κρατούμενοι γονείς θα περνούν από δικαστήρια ανηλίκων για να αποφασίζεται ποιος θα τα αναλαμβάνει. Αν περάσουν όσα προβλέπονται, οι φυλακές θα γίνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης. 

– Πώς είναι η κατάσταση σήμερα στις φυλακές;

Δεν περιγράφεται σε λίγες λέξεις. Χιλιάδες κρατούμενοι σε μικρούς και ακατάλληλους χώρους. Προαύλια από μπετόν σύμφωνα με τη σύγχρονη κατασταλτική αρχιτεκτονική. Απουσία ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ή ελλιπής εγκληματική αντιμετώπιση άρρωστων κρατουμένων, όπως η περίπτωση της Σταθοπούλου, που πέθανε πρόσφατα από καρκίνο αφού για δύο μήνες δεν την πήγαιναν στο νοσοκομείο ενώ βρισκόταν σε άθλια κατάσταση. Φυλακές χωρίς θέρμανση και ζεστό νερό. Ταπεινωτική συμπεριφορά υπαλλήλων. Πειθαρχικά και απομονώσεις. Κράτηση νεοεισερχόμενων σε συνθήκες απαράδεκτες. Μεταγωγές πολύωρες, με τους κρατούμενους να κάνουν την ανάγκη τους στις κλούβες. Χιλιάδες άποροι κρατούμενοι που δεν έχουν τίποτα και δεν τους παρέχεται τίποτα. Ανθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για γόπες. Οσο για τα μωρά στη Θήβα, αυτά ζουν μονίμως υπό κίνδυνο, καθώς ένα ατύχημα ή μια αρρώστια δεν αντιμετωπίζεται. Πολλές περιπτώσεις παιδιών άρρωστων δεν βγαίνουν σε νοσοκομείο. Η περίπτωση μητέρας που είχε σπάσει το παιδί της το χέρι του ζητούσε να πάει μαζί του στο νοσοκομείο και τελικά την πήγαν μετά από 30 περίπου ώρες.

Οι μωρομάνες θα έπρεπε να βρίσκονται εντός αστικού κέντρου και να έχουν άμεση πρόσβαση σε γιατρούς και νοσοκομεία. Η αντιμετώπιση, όμως, για τα παιδιά είναι εγκληματική.
Κυρίαρχο ζήτημα είναι ο φόβος. Η διεκδίκηση οποιουδήποτε δικαιώματος ή η διαμαρτυρία για κάποια αδικία ματαιώνεται λόγω του φόβου. Στην ουσία οι κρατούμενοι δεν μπορούν να έχουν φωνή.

– Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή που έχετε αντιμετωπίσει έως σήμερα μέσα στη φυλακή;

Η πιο δύσκολη ή, πιο σωστά, η πιο εξοργιστική ήταν κατά τη σύλληψή μου η αντιμετώπιση που είχε το παιδί μας. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα πέσουν τόσο χαμηλά και θα στραφούν ενάντια σε ένα 6χρονο παιδί μόνο και μόνο επειδή είναι παιδί της Ρούπα και του Μαζιώτη. Το πήραν από μένα, το κράτησαν στη ΓΑΔΑ και τη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Ειδικών Εγκλημάτων Βίας (ΔΑΕΕΒ) για ώρες, δεν έλεγαν σε κανέναν πού το έχουν, το ανέκριναν, το πέρασαν από τη Σήμανση σαν κατηγορούμενο. Το αιχμαλώτισαν με εισαγγελική εντολή σε κλειστή ψυχιατρική πτέρυγα, ένα καθ’ όλα υγιέστατο παιδί, και απαγόρευσαν σε οποιονδήποτε να έρθει σε επαφή μαζί του. Πληροφορηθήκαμε ότι βρίσκεται στο ψυχιατρείο από δημοσιογραφική διαρροή και μετά από πίεση της αδελφής μου κατάφερε να το δουν η ίδια και η μητέρα μου.

Η απεργία πείνας και δίψας που κάναμε και η κοινωνική κατακραυγή εξανάγκασαν την κυβέρνηση να κάνει πίσω και να δώσουν το παιδί στους συγγενείς μας. Το παιδί καμίας ποινικής κρατούμενης δεν έχουν αντιμετωπίσει με τέτοιον τρόπο. Ο πρώτος στόχος του τρίτου κατασταλτικού χτυπήματος εναντίον του «Επαναστατικού Αγώνα» ήταν το παιδί μας και σκόπευαν να το κρατήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ψυχιατρείο. Το είχε δηλώσει η Εισαγγελία Πρωτοδικών με ανακοίνωση: «Η διαδικασία θα είναι χρονοβόρα». Το αποτέλεσμα αυτού του σχεδίου θα ήταν ένα παιδί με ψυχολογικές διαταραχές. Αυτό ήθελαν να κάνουν και να λένε μετά «Να τι έκανε η Ρούπα στο παιδί της». Ομως δεν τα κατάφεραν. Τώρα αναμένουμε την απόφαση του δικαστηρίου, από το οποίο ζητάμε να μη μας αφαιρεθεί η επιμέλεια, να δοθεί η φροντίδα στη θεία του και τη γιαγιά του και να μην του επιβάλουν τους περιοριστικούς όρους της παρακολούθησης από παιδοψυχίατρους και από κοινωνική υπηρεσία, όπως ζητά η Εισαγγελία Πρωτοδικών Καλαμάτας με αίτησή της. Οι όροι που θέλει να επιβάλει στο παιδί μας είναι εγκληματικοί και απειλούν την ψυχική του υγεία και την κοινωνική του ισορροπία.
– Επικοινωνείτε με τον σύντροφό σας Νίκο Μαζιώτη; Επικοινωνούμε τηλεφωνικά και έχουμε μία φορά την εβδομάδα επισκεπτήριο μεταξύ μας για μία ώρα. Δεδομένου ότι δεν έχουμε καθόλου επισκεπτήρια, ένα από τα αιτήματά μας είναι να διαρκεί η συνάντησή μας δύο ώρες.

– Εχετε τη δυνατότητα να δείτε το παιδί σας; Πώς βιώνει εκείνο την απουσία των γονιών του;

Το παιδί μας το συναντάμε μία φορά τον μήνα λόγω της απόστασης, αφού μένει στην Καλαμάτα. Δυνατότητα για πιο συχνά επισκεπτήρια δεν υπάρχει. Η φυλακή μάς επιβάλλει το επισκεπτήριο αυτό να διαρκεί μία ώρα. Είναι εξοργιστικό να μπορείς να βλέπεις μία φορά τον μήνα το παιδί σου -κάποιες φορές και περισσότερο- και να θέλουν να μένεις μαζί του μία ώρα. Αυτή η συνθήκη ματαιώνει και καθιστά ανούσιο το επισκεπτήριο. Η ανάγκη του παιδιού να μας συναντά και να μένει μαζί μας για λίγες ώρες είναι μεγάλη. Με την απεργία πείνας ζητάμε το επισκεπτήριο να διαρκεί τουλάχιστον τρεις ώρες. Είναι ο ελάχιστος χρόνος για να καλυφθεί η ανάγκη για άμεση επικοινωνία, κυρίως, του ίδιου του παιδιού μαζί μας.

Σίγουρα είναι ένα σοβαρό έλλειμμα για το παιδί, το οποίο προσπαθούμε να καλύψουμε μέσω της τηλεφωνικής επικοινωνίας και με τον αγώνα μας να επεκταθεί χρονικά το επισκεπτήριο μαζί του. Είναι ζωτικής σημασίας για το ίδιο το παιδί να μπορούμε να έχουμε έναν ικανοποιητικό χρόνο μαζί του. Η διάρκεια των συναντήσεων ορίζει την ουσιαστική επικοινωνία μας.
Οσο για μας, είναι άκρως υπονομευτική αυτή η συνθήκη για τη σχέση μας με το παιδί και συνεπώς και για το ίδιο.

Το παιδί μας έχει εφόδια για να μπορεί να στέκεται, να είναι αυτόνομο. Εχει αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμό και σεβασμό προς τους άλλους, είναι πολύ κοινωνικό, χαρούμενο και έχει αρκετά ανεπτυγμένη κρίση για ό,τι συμβαίνει γύρω του. Τα στοιχεία του αυτά τα οφείλει στη ζωή που έκανε μαζί μας και κυρίως μαζί μου, αφού ζούσαμε οι δυο μας για 2,5 χρόνια. Ο χαρακτήρας που δόμησε το προφύλαξε από τη δοκιμασία που πέρασε κατά τη σύλληψή μου και δεν επέτρεψε να κλονιστεί η εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους, πράγμα που θα μπορούσε να είχε συμβεί με όσα του έκαναν. Αυτά τα στοιχεία το βοηθούν και θα το βοηθούν.
Ωστόσο, η ουσιαστική επικοινωνία μαζί μας είναι αναγκαία για να τα διατηρήσει και να τα εξελίξει για τη δική του αυτοπροστασία.

«Αφήνουν βιαστές και παιδεραστές» 
– Συμφωνείτε ότι ο νόμος Παρασκευόπουλου για την αποσυμφόρηση των καταστημάτων κράτησης οδήγησε εκτός φυλακής και κάποιους κρατούμενους που ενδεχομένως να μη δικαιούνταν την ελευθερία;

Κατ’ αρχάς, δεν πιστεύω ότι αυξάνοντας τον χρόνο φυλάκισης επιτυγχάνεται η μη επιστροφή στο έγκλημα, όπως ισχυρίζονται οι καθεστωτικοί πολιτικοί και τα ΜΜΕ. Οι μακροχρόνιες φυλακίσεις είναι λογικό να εξαγριώνουν περισσότερο τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος δεν είναι εκ φύσεως εγκληματίας. Οι κοινωνικές συνθήκες γεννούν το έγκλημα και αυτές τις διαμορφώνουν οι πολιτικές που επιβάλλουν το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς. Η κοινωνία μας σαπίζει από τις πολιτικές που επιβάλλονται για να βγει το σύστημα από την κρίση. Αυτές είναι που σκοτώνουν την κοινωνική αλληλεγγύη και στρέφουν τους αδύναμους τον έναν ενάντια στον άλλον. Και όσο αυξάνεται η βία της κυριαρχίας πάνω στην κοινωνία, καθώς δεν υπάρχει διέξοδος πολιτικής αντίστασης και ανατροπής του καθεστώτος, η βία αυτή θα ανακυκλώνεται στην κοινωνική βάση αποκτώντας όλο και πιο κτηνώδες πρόσωπο.

Ο άκρατος ατομικισμός είναι αποτέλεσμα της αρχής του καπιταλισμού που θέλει οι άνθρωποι να είναι ελεύθεροι να δρουν για το συμφέρον τους. Σε αυτή τη βάση είναι δομημένη η σύγχρονη κοινωνία και από αυτή την αξία γεννιέται το έγκλημα. Σχετικά με το ποιοι δικαιούνται ή όχι την ελευθερία τους, γνωρίζω π.χ. πλείστες περιπτώσεις βιαστών και παιδεραστών, ασχέτως του νόμου Παρασκευόπουλου, που κρατούνται ελάχιστα στις φυλακές -αν καταδικαστούν- και με ποινές αναντίστοιχα μικρότερες από άλλες περιπτώσεις.

Αλήθεια, για το κρατικό έγκλημα στη Μάνδρα θα πληρώσει κανείς;

– Φεβρουάριος 2016. Νοικιάζετε ελικόπτερο από την περιοχή της Ερμιονίδας και ζητάτε από τον πιλότο να κατευθυνθεί στον Κορυδαλλό για να απελευθερώσετε τον Μαζιώτη και άλλους 20 κρατούμενους. Δεν φοβηθήκατε;

Οχι. Τέτοια εγχειρήματα δεν τα επιχειρεί κανείς αν δεν γνωρίζει τον εαυτό του και τα όριά του, τα οποία καθορίζονται από την πίστη στην πολιτική ορθότητα των επιλογών αγώνα που κάνει.

«Ημουν ψύχραιμη»

– Νωρίτερα είχατε διαπράξει τη ληστεία σε υποκατάστημα τράπεζας στο «Σωτηρία». Δεδομένου ότι είστε μητέρα ενός μικρού παιδιού, δεν σας πέρασε από το μυαλό ότι ενδεχομένως να στράβωνε κάτι με απρόβλεπτες συνέπειες;

Κατ’ αρχάς δεν μιλάω για ληστεία, αλλά για απαλλοτρίωση μιας τράπεζας. Αυτή η λέξη είναι η κατάλληλη για ενέργειες χρηματοδότησης επαναστατικών οργανώσεων και δράσεων. 
Η πιθανότητα να μην υπάρξει η επιθυμητή έκβαση σε μια τέτοια ενέργεια πάντα υπάρχει. Ο σωστός σχεδιασμός, το σωστό κριτήριο και η ψυχραιμία μπορεί, όμως, να ελαχιστοποιήσουν τις πιθανότητες αποτυχίας. 

Η αναφορά στο παιδί όταν μιλάμε για τις επιλογές αγώνα που έχω κάνει ως παράγοντα που μάλλον θα έπρεπε να με αποτρέπει να τις κάνω είναι λάθος. Να επισημάνω ότι ήμουν στην παρανομία επικηρυγμένη με 1 εκατ. ευρώ και υπό αυτές τις συνθήκες δεν είχα άλλον τρόπο να ζήσω εγώ και το παιδί μου. Εκτός από την οργάνωση της απόδρασης, υπήρχε και το ζήτημα της επιβίωσης. Αν έμενα χωρίς χρήματα, ούτε σε πρόνοιες, συσσίτια και κοινωνικά παντοπωλεία δεν θα μπορούσα να έχω πρόσβαση, ούτε καν σε δωρεάν περίθαλψη. Συνεπώς, μέρος των χρημάτων ήταν και για το παιδί μου και τις ανάγκες του. 

Πόσες είναι οι μητέρες που δουλεύουν για το καθεστώς και ρισκάρουν τη ζωή τους; Κανένας, όμως, δεν λέει γιατί έκαναν αυτή την επιλογή ενώ έχουν παιδί. Για να μην αναφέρω τις γυναίκες μισθοφόρους, π.χ., του αμερικανικού κράτους που συμμετέχουν σε πολέμους και βομβαρδισμούς άλλων χωρών για τα συμφέροντα των οικονομικά και πολιτικά ισχυρών που υπηρετούν. Πολλές από αυτές σκοτώνονται, κανείς όμως δεν τις μέμφεται γιατί αφήνουν πίσω τους ορφανά για την επικυριαρχία του κράτους τους σε άλλες χώρες. Αντιθέτως, τις τιμούν ως ηρωίδες στις χώρες τους και εκπαιδεύουν τα παιδιά τους να είναι περήφανα γι’ αυτές.

– Ευελπιστείτε ότι κάποια στιγμή θα σας δοθεί η ευκαιρία να λάβετε άδεια από τις φυλακές, όπως πήρε και ο ισοβίτης Δημήτρης Κουφοντίνας;

Αναμένω ότι το καθεστώς στις φυλακές θα γίνεται όλο και πιο εξοντωτικό για τους πολιτικούς κρατούμενους. Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη αγωνιζόμαστε με την απεργία πείνας. Δεν γνωρίζω αν και πότε θα μπορέσω να πάρω άδεια, δεδομένης και μιας ιδιαίτερα εκδικητικής στάσης που δείχνουν το καθεστώς και η κυβέρνηση απέναντι στον «Επαναστατικό Αγώνα» κι εμάς προσωπικά. Εξάλλου, με τον νέο σωφρονιστικό κώδικα η προοπτική της άδειας γίνεται όλο και πιο αβέβαιη υπόθεση για χιλιάδες κρατούμενους, ενώ εισάγεται διάταξη με την οποία ίσως να μην παίρνουν ποτέ άδεια όσοι έχουν καταδικαστεί για πράξεις βίας σε ποινές άνω των 15 ετών, μεταξύ των οποίων και όσοι βρίσκονται στη φυλακή για την αντικαθεστωτική τους δράση. 

(άρθρο 53 παρ. 2 σημ. δ) 

– Αν σας έλεγαν να αποκηρύξετε τις θέσεις σας με δέλεαρ ολιγοήμερες άδειες από τη φυλακή, θα το κάνατε;

Ενδεχομένως και για χάρη του παιδιού σας; Οχι. Η αποκήρυξη των θέσεων ενός αγωνιστή είναι αποδοχή της κρατικής κατίσχυσης πάνω του. Με τις αποκηρύξεις πολεμούν οι ίδιοι οι πολιτικοί κρατούμενοι τον εαυτό τους και τις επιλογές τους, δηλώνουν υποταγή στο καθεστώς. Είναι η απόλυτη ήττα. 

Το ένοπλο κίνημα
– Φαινόμενο νεοτρομοκρατία: σε τι διαφέρει ο «Επαναστατικός Αγώνας» από τις νέες ομάδες που έχουν εμφανιστεί στον χάρτη;

Ο όρος «νεοτρομοκρατία» είναι καθεστωτικό ιδεολογικό κατασκεύασμα για να προσβάλει την ένοπλη δράση και να την αποπολιτικοποιήσει. Να την προβάλει ως αποϊδεολογικοποιημένη, αντικοινωνική και εγκληματική. 

Οι ένοπλες οργανώσεις φυσικά και έχουν διαφορές μεταξύ τους, που αποτυπώνονται στον λόγο τους, στις επιλογές και στις μεθόδους δράσεις, στην πολιτική προοπτική που θέτουν στην κοινωνία. Δεν θα μιλήσω γι’ αυτές τις διαφορές. Θα μιλήσω για τον «Επαναστατικό Αγώνα». 

Η οργάνωση δημιουργήθηκε για να παλέψει ενάντια στο οικονομικοπολιτικό σύστημα που έχει γίνει απολυταρχικό, με τις κεφαλαιαγορές να ασκούν μια παγκόσμια δικτατορία. Αυτή είναι η σύγχρονη εξέλιξη του καπιταλισμού, αποτέλεσμα της δυναμικής του ίδιου του συστήματος.  Υπερεθνικοί πολιτικοί και οικονομικοί οργανισμοί όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ, την οποία χτύπησε ο «Επαναστατικός Αγώνας» το 2014, και ο ESM υπηρετούν την εν λόγω δικτατορία, τα συμφέροντα μιας οικονομικά πανίσχυρης αισχρής μειοψηφίας που διαφεντεύει τον πλανήτη. Οι κυβερνήσεις είναι εργαλεία επιβολής των πολιτικών διαιώνισης και αναπαραγωγής αυτού του συστήματος. 

Ο «Επαναστατικός Αγώνας» έχει τη θέση που είναι αναγκαία η πολιτική και κοινωνική αντίσταση σε αυτό το καθεστώς όχι για να βελτιωθεί, αφού κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, αλλά για να ανατραπεί. Αυτό πλέον είναι προϋπόθεση για την ίδια την επιβίωση της κοινωνικής βάσης που πεθαίνει στο περιθώριο. 

Ο «Επαναστατικός Αγώνας» αγωνιζόταν πάντα και προτάσσει την κοινωνική επανάσταση ως απάντηση στο υπάρχον δολοφονικό, εγκληματικό, τρομοκρατικό καθεστώς που αναπαράγεται μέσω της βίας και της οικονομικής τρομοκρατίας. Που θυσιάζει εκατομμύρια ανθρώπους για το ξεπέρασμα της κρίσης του. Οι άνθρωποι αξίζουν και έχουν το δικαίωμα να ζουν ελεύθεροι και ίσοι, χωρίς οικονομική εκμετάλλευση, βία και καταπίεση. Ισότητα και ελευθερία δεν νοείται, όμως, όσο υπάρχει συγκέντρωση οικονομικής δύναμης και πολιτικής εξουσίας στα χέρια μειοψηφιών. 

Η επανάσταση προϋποθέτει την ανατροπή αυτών των εξουσιών, την κατάργηση του κράτους και του κεφαλαίου. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την ύπαρξη ενός διευρυμένου κοινωνικού ένοπλου κινήματος. Η κοινωνική οργάνωση που διασφαλίζει τα παραπάνω είναι η ομοσπονδιακή: λαϊκές συνελεύσεις σε χωριά και πόλεις, εργατικά συμβούλια σε απαλλοτριωμένα από τους εργάτες εργοστάσια που θα έχουν δικαιοδοσία να λαμβάνουν αποφάσεις σε τοπικό επίπεδο για οτιδήποτε αφορά την οικονομική οργάνωση και παραγωγή, για την οργάνωση της κοινωνικής ζωής με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Σύνδεση αυτών σε ομοσπονδίες και σύνδεση των ομοσπονδιών σε μια εθνική συνομοσπονδία που θα αναλαμβάνει να εκτελεί σε εθνικό επίπεδο τις αποφάσεις των περιφερειών. Αυτή η οργάνωση συνιστά την πραγματική δημοκρατία και μόνο έτσι διασφαλίζονται η ισότητα και η ελευθερία για όλους. Μια τέτοια κοινωνία είναι ο θρίαμβος της κοινωνικής αλληλεγγύης. Προφανώς και οι οικονομικά και πολιτικά ισχυροί θα πολεμούσαν εναντίον της αφού θα καταργούνταν τα προνόμιά τους. 

Η εξαπάτηση

– Διανύουμε τον τρίτο χρόνο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. Πώς σχολιάζετε τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα αυτής της πολιτικής συνεργασίας;

 Στην προκήρυξη του «Επαναστατικού Αγώνα» για την επίθεση εναντίον της ΤτΕ και του ΔΝΤ το 2014 υπήρχε εκτενής αναφορά στο αδιέξοδο που θα βρισκόταν ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση αν επιχειρούσε να μπλοκάρει κάποια δανειακή σύμβαση. Οτι ακόμα και η αντίσταση σε ένα μόνο από τα μέτρα που ήθελαν να επιβάλουν οι θεσμοί θα σήμαινε πόλεμο με τους δανειστές και την υπερεθνική ελίτ και ότι σκίσιμο των μνημονίων και διαγραφή του χρέους μόνο με επανάσταση μπορούσαν και μπορούν να εφαρμοστούν. Καθώς καμία κυβέρνηση δεν θέλει συγκρούσεις με την οικονομική ελίτ και επαναστάσεις, η αποδοχή των μνημονίων, των μέτρων εξόντωσης και της κοινωνικής γενοκτονίας τμημάτων του πληθυσμού για το ξεπέρασμα της συστημικής κρίσης και το καθεστώς επιτήρησης για πολλά χρόνια είναι μονόδρομος. 

Η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. συστήθηκε ως αντιμνημονιακή και ως τέτοια πήρε την εξουσία. Αποδείχτηκε, όμως, μία ακραιφνώς μνημονιακή και υπόδουλη κυβέρνηση, όπως οι προηγούμενες. Ομως είναι αυτή που έχει καταφέρει τη μεγαλύτερη εξαπάτηση ενός λαού στην Ιστορία, ενώ έχει καταφέρει να εμπεδώσει την ηττοπάθεια και την παραίτηση στην κοινωνία, η οποία έχει πάψει να αντιστέκεται. 

Αυτό που ανέδειξε αυτή η κυβέρνηση είναι ότι είναι ψευδαίσθηση και ματαιότητα η όποια πολιτική θέση μιλάει για βελτίωση του συστήματος και αντίστασης εκ των έσω στις «ακραίες εκφάνσεις» του καπιταλισμού. Με αυτή την κυβέρνηση χρεοκόπησε η ρεφορμιστική πολιτική.
Η έξοδος από την κρίση και την επιτήρηση είναι το νέο παραμύθι της κυβέρνησης. Η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται σε δεινή θέση ενώ η χρηματιστικοποίηση του χρέους της και η κερδοσκοπία των αγορών πάνω σε αυτό είναι η κύρια πολιτική για την «επιτυχία του ελληνικού προγράμματος». 

Η χρηματιστικοποίηση του κρατικού χρέους είναι κεντρική πολιτική της ΕΚΤ και του ESM, που έχουν δημιουργήσει μια πυραμίδα χρέους η οποία κάποια στιγμή θα καταρρεύσει. Και τότε θα καλεστούν πάλι οι λαοί να πληρώσουν το τίμημα σε μια νέα κρίση πολύ μεγαλύτερη από του 2008. 

Η δικηγόρος της Πόλας Ρούπα
«Παρατηρείται ένα σκληρό πρόσωπο της Πολιτείας εντελώς επιλεκτικά στην Πόλα Ρούπα», αναφέρει η δικηγόρος της Μαριζάννα Κίκιρη, και συνεχίζει: «Το ίδιο  απαράδεκτα της φέρθηκε και όταν συνελήφθη και το ανήλικο 6χρονο παιδί της. κυριολεκτικά απήχθη από τους αστυνομικούς της Αντιτρομοκρατικής, με αποτέλεσμα  να περιπλανηθεί στους ορόφους της ΓΑΔΑ για παραπάνω από ένα 24ωρο, ως μέσον πίεσης. Πρωτοφανής για τα ελληνικά χρονικά αυτή η συμπεριφορά σε κρατούμενη μητέρα. Μόνο η Ρούπα είναι επικίνδυνη και όλοι οι άλλοι κρατούμενοι για βαριά ποινικά αδικήματα δεν είναι;».

Αναδημοσίευση απο Πρώτο Θέμα
*http://www.protothema.gr/greece/article/735558/pola-roupa-sto-thema-gia-to-kratiko-eglima-sti-mandra-tha-plirosei-kaneis/

 

Posted in Πόλα Ρούπα | Leave a comment

Ο σωφρονισμός του σωφρονισμού

 

https://athens.indymedia.org/post/1581319/

από ΡΕΣΑΛΤΟ

11/12/2017 12:13 μμ.

Ο σωφρονισμός του σωφρονισμού

Σωφρονιστικός κώδικας ή κώδικας του σωφρονιστικού συστήματος. Σωφρονίζω σημαίνει «βελτιώνω τη διαγωγή ατόμου που έχει υποστεί σε παράπτωμα ή αδίκημα με τα κατάλληλα μέσα, κυρίως με ποινές». Σωφρονισμός θα λέγαμε πως είναι η ιδεολογία που κανονικοποιεί, συστηματικοποιεί, εξελίσσει και επιβάλλει τη φιλοσοφία του «σωφρονίζω». Θεωρητικό παιχνίδι, θα μπορούσε να πει κάποιος, με εξουσιαστικές έννοιες και λέξεις. Δεν είναι όμως έτσι.

Η φιλοσοφία του Νόμου έχει τη δυνατότητα να μη σταματά ποτέ και πουθενά. Ο Νόμος είναι το εξουσιαστικό ρυθμιστικό πλαίσιο κοινωνικής συνύπαρξης. Ο Νόμος είναι ο ορισμός της κανονικότητας, του επιτρεπόμενου, της παράβασης, της παρέκκλισης, της τιμωρίας. Ο Νόμος είναι η αποτύπωση, θέσμιση και αναπαραγωγή των εξουσιαστικών και εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων, των κοινωνικών διαιρέσεων, ιεραρχιών και προνομίων. Ο Νόμος είναι το συντακτικό της κυριαρχίας και “σκληραίνει” ή “μαλακώνει”, στενεύει ή διευρύνεται για να καταστείλει ή να αφομοιώσει, επιδιώκοντας διαρκώς να ενσωματώνει σε μια νέα “ισορροπία” τις κοινωνικές-ταξικές συγκρούσεις και τους “συσχετισμούς δύναμης” αλλά και τους ενδοκυριαρχικούς ανταγωνισμούς. Η διαχείριση των ανθρώπινων υποθέσεων από το Νόμο, έχει επιβληθεί ως η “μόνη λύση”, ως ο μόνος τρόπος. Σε προέκταση, ο σωφρονισμός είναι ένα από τα κύρια μέσα εγκαθίδρυσής του Νόμου στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Το ότι κάποιος άνθρωπος «τελεί ένα παράπτωμα» ή ένα «αδίκημα», κατόπιν τιμωρείται με κάποια ποινή ή κάποιο χρηματικό πρόστιμο και ίσως εγκλείεται σε μία φυλακή με απώτερο στόχο να «βελτιώσει τη διαγωγή του», φαίνεται πλέον κατά κάποιο τρόπο «λογικό» και «αυτονόητο» παρά το γεγονός ότι η ιστορία του εγκλεισμού και ακόμα περισσότερο του «σωφρονισμού» δεν έχει περισσότερο από δυόμιση αιώνες ζωής. Οι ανθρώπινες κοινότητες και κοινωνίες καλούνται να αποδεχτούν ως ρυθμιστική αρχή το Νόμο, να συμμορφώνονται με αυτόν και να θεωρούν αυτονόητη την τιμωρία και τον “σωφρονισμό” των παραβατών του, στο πλαίσιο του φιλελεύθερου μύθου περί “ισότητας απέναντι στο Νόμο”, παρότι δεν είναι τίποτε άλλο από το θεσμικό πλαίσιο που εδραιώνει, διασφαλίζει και διαιωνίζει κάθε κοινωνική ανισότητα.

Ο Νόμος άπαξ και εγκαθιδρυθεί ως «λογικό» στην κοινωνική συνείδηση μπορεί να απλωθεί παντού, σε κάθε πτυχή της ζωής. Έτσι δεν αρκεί το γεγονός ότι κάποιος κάνει ένα παράπτωμα, καταστέλλεται από την αστυνομία, τιμωρείται από το δικαστικό σύστημα και τελικά φυλακίζεται. Μέσα στις φυλακές οι άνθρωποι δεν χάνουν μόνο την ελευθερία τους και την ελευθερία των επιλογών και δυνατοτήτων τους ούτε μόνο απομακρύνονται βιαίως, δακτυλοδεικτούμενοι από τις κοινωνίες που ζούσαν, ως «μαύρα πρόβατα». Στις φυλακές οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται -τι τραγική ειρωνεία- ως μέλη μίας νέας κοινότητας που «απλώς» διαθέτει τείχη, συρματοπλέγματα, κάγκελα, φρουρούς και χρονοδιαγράμματα φαγητού, προαυλισμού, ύπνου, επισκεπτηρίων. Γι’ αυτό και ο Νόμος μαζί με όλο το θεσμικό πλέγμα της βιομηχανίας του εγκλεισμού και το αστυνομο-δικαστικό σύμπλεγμα, εισέρχονται μέσα από τα συρματοπλέγματα και γίνονται κι εκεί οι διαχειριστές -κι όταν απαιτείται, οι τιμωροί- των έγκλειστων ανθρώπινων υποθέσεων. Ο σωφρονιστικός κώδικας δεν είναι παρά ο σωφρονισμός του σωφρονισμού.

Ο “σωφρονισμός” αποτέλεσε για πολύ καιρό συστημική επιδίωξη πάνω στην τιμωριτική πρακτική, την ποινή του εγκλεισμού. Αφορά στην εξουσιαστική οπτική συμμόρφωσης του υποκειμένου στις κυρίαρχες αξίες, ιδέες και συμπεριφορές από τις δομές εγκλεισμού (για τους παραβάτες οι φυλακές, για τους παρεκκλίνοντες τα ψυχιατρεία) και η επιστροφή-επανένταξή του στην κοινωνία, σωφρονισμένου πλέον. Ως θεώρηση, πρακτική και επιδίωξη όμως, ο σωφρονισμός εγκαταλείπεται συστημικά τις τελευταίες δεκαετίες, μέσα από νεοφιλελεύθερες θεωρήσεις “διαχείρισης” πλέον όσων αποκλίνουν από το Νόμο ή την Κανονικότητα υποκειμένων. Το νέο κυριαρχικό υπόδειγμα είναι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι τόποι εξαίρεσης και εκτοπισμού. Οι φυλακές (όπως και τα άσυλα) γίνονται ξεκάθαρα τόποι τιμωρητικού αποκλεισμού, χωματερές απόβλητων, στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, ανακύκλωσης των κρατουμένων, οι οποίοι έχουν δυνατότητες εξόδου μόνο εφόσον υποταχθούν και πειθαρχήσουν. Στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης σκέψης οι κρατούμενοι δεν αποτελούν κοινωνική ομάδα ούτε υπάρχουν κοινωνικές αιτίες των πράξεων τους αλλά ξεχωριστές-μεμονωμένες περιπτώσεις με δική τους ευθύνη γι’ αυτό που έπραξαν και για το αν θα θελήσουν να επιστρέψουν στην κοινωνία. Οπότε, ο κώδικας καταχρηστικά συνεχίζει να ονομάζεται σωφρονιστικός αφού δεν είναι αυτός ο στόχος της βιομηχανίας εγκλεισμού, ο σωφρονισμός δηλαδή των κρατουμένων.

Η συγκεκριμένη κατάθεση πρότασης προς ψήφιση του «νέου» σωφρονιστικού κώδικα αξίζει της προσοχής μας για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί προσπαθεί, με περίτεχνο τρόπο, να κανονικοποιήσει τις υποτιθέμενες «παρατυπίες» ή «κενά» διαχείρισης των φυλακών. Αρχικά, τυποποιώντας τη λογική που ανέκαθεν ίσχυε (ανάλογα με τις ορέξεις του κάθε διευθυντή, εισαγγελέα φυλακών και κοινωνικής υπηρεσίας), δηλαδή πως ο σωφρονισμός αφορά άμεσα τους στενούς ανθρώπους των κρατούμενων. Επίσημα πια προσπαθεί να τους μετατρέψει από ανθρώπους-σχέσεις σε ανθρώπους-εργαλεία που είτε θα τους επιβάλλεται ο ρόλος να νουθετούν τον κρατούμενο, είτε θα τους χρησιμοποιούν κατά το δοκούν οι δικαστικές και σωφρονιστικές αρχές προκειμένου να συνδιαλέγεται και να συναινεί με τις αρχές ο κρατούμενος. Στη συνέχεια, εγκαθιδρύοντας (ξανά) τα ειδικά καθεστώτα κράτησης, αυτή τη φορά στο όνομα των «ταυτοτήτων» και της προστασίας τους –μέχρι σήμερα αυτά τα ειδικά καθεστώτα εμφανίζονταν ως άτυπες διαχωρισμένες πτέρυγες (για παράδειγμα άλλη πτέρυγα για τους τοξικοεξαρτημένους, άλλη για τους επιχειρηματίες, τα πολιτικά πρόσωπα κοκ) ή εμφανίζονταν ως κελιά απομόνωσης ή πτέρυγες απομόνωσης ή τέλος ως «φυλακές υψίστης ασφαλείας». Επίσης, επαναφέροντας, με τη μορφή επιστημονικής μελέτης, κάθε είδους παραβίαση και βασανισμό πάνω στα έγκλειστα σώματα μέχρι και στον τρόπο που θα πραγματοποιούνται -αν θα πραγματοποιούνται- πλέον τα επισκεπτήρια. Και τέλος καταστρατηγώντας επί της ουσίας τις όποιες ευνοϊκές διατάξεις εφαρμόζονταν ως «επιβράβευση» ή «επιείκεια», αφού πλέον τις συγκεκριμενοποιεί μεν αλλά ταυτόχρονα τις συνδέει άρρηκτα και με την αναγκαία αοριστία με όλες τις υπόλοιπες διατάξεις του νέου κώδικα. Με απλά λόγια ο νέος σωφρονιστικός κώδικας θεσμοθετεί πως ο σωφρονισμός θα τιμωρεί, θα εκδικείται και διαρκώς θα απειλεί τον κρατούμενο ακυρώνοντάς του το δικαίωμα να εξεγερθεί, να αντισταθεί, να διαφωνήσει με το καθεστώς εγκλεισμού και τιμωρίας του. Ο δεύτερος -και κυριότερος- λόγος είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται και αντιστέκονται ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα, η γλώσσα και το σώμα των φυλακισμένων. Διότι όλοι γνωρίζουμε πως η φυλακή θα είναι πάντα φυλακή -με ή χωρίς σωφρονιστικούς κώδικες- και οι φυλακισμένοι δεν έχουν κανένα άλλο μέσο για να επικοινωνήσουν και να αντισταθούν σε ό,τι συμβαίνει πίσω από τα τείχη, παρά τη γλώσσα και το σώμα τους και αυτά θέτουν εδώ και κάποιο καιρό ενώπιον μας.

[στο ενδεχόμενο που ο εγκλεισμός φαντάζει σε κάποιους μία «ξένη» κατάσταση, ας το σκεφτούν διπλά την εποχή που διανύουμε…]

Αλληλεγγύη στον αγώνα των φυλακισμένων
ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα

https://athens.indymedia.org/post/1579859/

https://athens.indymedia.org/post/1579506/

https://athens.indymedia.org/post/1579496/


και στους απεργούς πείνας από 11.11.2017,
Πόλα Ρούπα και Νίκο Μαζιώτη, μέλη του Ε.Α.

https://athens.indymedia.org/post/1579380/


μέχρι την καταστροφή κάθε φυλακής
μέχρι την ανατροπή της κοινωνίας-φυλακής

από το blog του αυτοοργανωμένου χώρους αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΙΚΑ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Ο ΝΕΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ, ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ.

https://athens.indymedia.org/post/1581313/

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

11/12/2017 10:31 πμ.


1) ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΙΚΑ, ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ, 14/12, ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Ο ΝΕΟΣ ΕΚΤΡΩΜΑΤΙΚΟΣ- ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ .

——————————————————————————-

2)ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ:

Ενημερώνουμε ότι οι ο Νίκος Μαζιώτης εξακολουθεί και κρατείται στον Κορυδαλλό σε συνθήκες απομόνωσης με 24 ωρη παρακολούθηση από κάμερες ασφαλείας, χωρίς τουαλέτα και πρόσβαση σε μπάνιο και προαυλισμό στο πειθαρχείο δίπλα από το διοικητήριο μετά από την ολοσχερή καταστροφή της β΄θέσης του υπογείου ως αντίδραση για την 6μηνη απομόνωσή του εκεί. Ας σημειωθεί ότι κρατούνταν στην β΄θέση μετά  από τα γεγονότα του Ιουνίου όταν γυρνώντας από το δικαστήριο του είχαν πετάξει και μερικώς καταστρέψει τα πράγματά του από το κελί της Α΄θέσης.
Ως εκ τούτου, διευκρινιστικά ενημερώνουμε τους Σύντροφους Αναρχικούς/ές από την Καλαμάτα που σε κείμενο αλληλεγγύης ανέφεραν ως χώρο κράτησης τον Δομοκό ότι αυτό δεν ισχύει (αν και πέρασε και από το Δομοκό σε φυλακή τύπου Γ΄και μάλιστα ως ο πρώτος πολιτικός κρατούμενος που είχε εγκλεισμό σε τέτοιου τύπου φυλακή).

Όσον αφορά την έγγραφη ικανοποίηση του αιτήματος των επισκεπτηρίων, θα βγει μικρό νέο ενημερωτικό εντός της ημέρας.

* Επιπλέον, αυτή την ώρα οι γιατροί των φυλακών έκριναν απαραίτητο να γίνει μεταφορά των απεργών πείνας Ν.Μαζιώτη και Π.Ρούπα στο νοσοκομείο. Αρνήθηκαν και ζητούν να βγει ο Νίκος Μαζιώτης από την απομόνωση.
Συνεχίζουν την απεργία τους μέχρι την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων για απόσυρση του άρθρου 11 που αφορά τις ειδικές συνθήκες κράτησης-φυλακές τύπου Γ΄ και την άμεση ικανοποίηση του αιτήματος να βγει από την απομόνωση ο Μαζιώτης.

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

Ο ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ 2018

 

https://athens.indymedia.org/post/1581318/

 

από Επιτροπή Αγώνα γυναικείων -ανδρικών φυλακών > Κορυδαλλού (Α.Β.Γ.Δ.Ε και Α θέση υπογείου παραρτήματος

11/12/2017 12:12 μμ.

Τοπικά Νέα

Αναβολή ψήφισης του σωφρονιστικου κωδικα

Την πέμπτη 14 δεκεμβρη συνεδρίαζει ή ειδική μόνιμη επιτροπή σωφρονιστικου συστήματος και λοιπων δομών εγκλεισμού κρατουμένων με θέμα ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΌ 2018-2020 ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΊΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ.
Μάλιστα σε αυτή την συνεδρίαση θα υποβάλλουν αιτήμα να παρευρεθούν και να παρέμβουν και τα μέλη της επιτροπης δικηγόρων ώστε να παρουσιάσουν και να επισημάνουν τα αιτήματα της Επιτροπής Αγώνα κρατουμένων(ανεξάρτητα από την θεματολογία της συνεδρίασης,ως μορφή παρέμβασης)
Ή συνεδρίαση αυτή δεν έχει καμία σχέση ουτε με την εισήγηση ούτε με την ψήφιση του νέου Σωφρονιστικου κωδικα ο οποίος έχει παγώσει για το 2018(όπως έχουμε αναφέρει σε ανακοίνωση μας) λόγω της πανελλαδικής κινητοποίησης μας στις φυλακές.
Φυσικά αυτό δεν μας εφησυχαζει κ ήδη επεξεργαζόμαστε την β φάση της κινητοποίησης με σκοπό να ικανοποιήθουν άμεσα τα αιτήματα μας κ παράλληλα δεν ξεχνάμε ότι ήδη ετοιμάζεται το “τσεκούρι” του ποινικού κώδικα εναντίον του οποίου πρέπει να προετοιμαστουμε.
Ή ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ Κ Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΊΑ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΩΣ ΤΈΤΟΙΟ ΘΑ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΘΕΙ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

πρωτοβουλία από επιτροπή αγώνα γυναικείων ανδρικών φυλακών κορυδαλλου

ΥΓ Ακολουθεί αυτούσια ή ανακοίνωση από τα θεσμικά όργανα του υπουργείου δικαιοσύνης
“Πέμπτη

Ώρα 13.00΄ –  Αίθουσα «Προέδρου Αθανασίου Κωνστ. Τσαλδάρη» (223)

Η ΕΙΔΙΚΗ ΜΟΝΙΜΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΔΟΜΩΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ θα συνεδριάσει με θέμα ημερήσιας διάταξης:

Ενημέρωση των μελών της Επιτροπής για τον «Στρατηγικό Σχεδιασμό 2018 – 2020» του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχετικά με το Σωφρονιστικό Σύστημα.

Τα μέλη της Επιτροπής θα ενημερώσουν ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Σταύρος Κοντονής, ο Γενικός Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου, κ. Ευτύχιος Φυτράκης και η κυρία Μαρία Αναγνωστάκη, Εγκληματολόγος και Επιστημονική Συνεργάτης του Γενικού Γραμματέα. “

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

Greece: Imprisoned Revolutionary Struggle Members Pola Roupa and Nikos Maziotis Begin New Hunger Strike

http://actforfree.nostate.net/?p=28944

 

November 16, 2017 by actforfreedom

November 11, 2017

THE ROTTEN SYSTEM AND THE ABSENCE OF RESISTANCE ARE THE REASONS FOR THE ROTTING OF SOCIETY

Almost 10 years after the outbreak of the crisis with the collapse of the financial system, bank bankruptcy, and seven years after the commencement of the era of the memorandum and the monitoring of the country by the troika (IMF, EC, ECB), the social base in this country has suffered the strongest blow since the Second World War.

Greek puppet governments have definitively delegated substantial economic and political governance to EU supranational organizations and indirectly to the capital markets and are imposing new measures of social euthanasia for large sections of the population in this country, they are now insignificant for their added value to capitalist wealth. That’s why it does not matter if they disappear. This condition of condemnation is also a prerequisite for the survival of the system itself, for the preservation of the political regime, for the perpetuation of capitalism.

The government’s propaganda to overcome the crisis and return the Greek economy to a recovery path is a common European lie to showcase the supposed success of the programs and memoranda, to allow the EU to be removed from the obligation to continue to financially support the Greek regime and to let the capital markets take the lead from the EU in the recycling of Greek debt and speculation through it. A debt that regime agents already admit that if not drastically reduced in the immediate future will force the Greek state to declare bankruptcy. Not least that the exit to the markets of the Greek state will further exacerbate the already exaggerated Greek debt, which now exceeds 180% of GDP.

The message, however, that the world’s powerful have taken from these years with the rescue policies of the system by the central banks and governments that have put the whole weight of the crisis that the rich created on the backs of the peoples: whatever they do they have their pack animals, the social base, to bear the crisis and produce profits.

And the usual practice of enrichment through the swelling of global debt and its financialization continues until the next collapse. But the people have already suffered a huge blow. The social base in the country counts millions of poor, marginalized and desperate. It counts thousands of deaths from hunger, illness and suicide.

The SYRIZA-ANEL government’s minister, Kontonis, argued that it is a government success that people do not eat from the rubbish. People still do eat from the trash, but they no longer show them on television. This is why it is a universal political priority to support the “success story” of the memorandum by all parties and the media.

The theft of any surplus wealth left to the social base continues with unabated tension by the government with wage and pensions cuts, the abolition of public insurance, the taxation of the most economically weak, all while poverty is rising, on the orders of the EU the banks will throw thousands of borrowers onto the streets, and there is no chance to persuade the government to get out of the crisis.

The only success of the government is social passivity and the defeat of struggles. Because the basic precondition for imposing these criminal policies in the country that threw thousands of people to the margins, which killed thousands, was and is political normality and the absence of a strong social reaction. Because the smaller the resistance of society, the more ruthless the system becomes.

The social reactions to the memorandums somehow came to a standstill as the regime was determined to impose the memorandums at all political expense. But the reason these memoranda were imposed was the absence of an expanded and powerful revolutionary movement that could be an obstacle to the social euthanasia policies. Upon the defeat of the resistance SYRIZA stepped in to climb to power. The SYRIZA-ANEL government has also been the last sparks of reaction to the system and policies to overcome the crisis.

Today, the social base is rotten, while the economic and political lords of the country have secured their wealth in tax havens and in foreign banks. The Paradise Papers come to recall what everyone knows: That the economically powerful and their political aides are not touched by any crisis and it does not concern them that any measures are imposed. In a “legal and moral” (sic) way they will continue to enrich themselves while millions of people die of hunger and poverty.

Nowadays, the social base is rotten because this rotten system is killing to survive, because it kills social solidarity and cohesion and pushes it into crime. The war of all against all is the beginning of capitalism and the economic freedom of the rich to do whatever they want with the support of governments. It is the beginning of the absolute competition that has dominated the planet.

Their own creations – the crimes among the social bases – are nowadays the politicians’ number one issue. “Order and security” is the common slogan of the political elites to deal drastically with these phenomena which the regime itself gave birth to. One of the most popular aspects of propaganda is crime among the social bases today. It is the phenomenon that the regime itself generates and nourishes.

And, on the other hand, the great criminals, the real terrorists and the bandits that make up the economic and political power, remain immune.

Society rots and turns into cannibalism as there is no political way out of the social conditions that the regime itself shapes: Because it creates poverty and want, marginalization and despair. This drowns the youth with drugs, it dissolves social solidarity. This creates the conditions for a cannibal society. This is the crime.

Prisons are full and more and more will pass through their doors as the political and economic conditions for increasing all forms of delinquency exist and will continue to exist.

And prisons are now being targeted by the left-wing totalitarianism promoted by the government with the new punitive code, which aspires to turn prisons into crematoria for thousands of prisoners.

REVOLUTIONARY STRUGGLE IS THE TARGET

At the top of the government’s priorities, and other regime parties, is always the political representation of Revolutionary Struggle and our political view. And the attitude that the regime has always reserved for us was analogous to its view of the political threat represented by Revolutionary Struggle but also by us personally. And they never hid it.

Because Revolutionary Struggle was a political threat to the policy of the Memoranda, an important factor of resistance, an organization that promoted the overthrow of the system and the revolution, the change of society in order to tackle the crisis at its root.

Because Revolutionary Struggle and we personally struggle for social solidarity which can triumph with the overthrow of the criminal regime that promotes social decay and social death. And the triumph of social solidarity presupposes the creation of a society of economic equality and political freedom for all.

And because they condemn us as enemies of democracy, those whose political system disdains and mocks with its very existence real democracy, there’s is a system of oligarchs in favour of the rich and the powerful, they break their own Constitution when the power of bankers and the wealthy is at risk (anti-constitutional imposition of memoranda), we point out that real democracy is direct democracy, this political organization of society today presupposes the economic organization of society based on the principle of economic equality.

The current system of parliamentary representation, especially in our time, with a discredited parliament that, according to a Eurobarometer survey, is only trusted by 13% of the people in the country, the current political system that is now commonly understood to be a puppet of the world’s powerful, this is the enemy of real democracy.

Real democracy, political freedom and economic equality are inseparable values. And an indisputable value is social solidarity. All these values that kill the existing economic and political system. And these are the values for which Revolutionary Struggle fights and for those values we are in prison.

Even before our arrests the repressive mechanisms they formed the frame through the media with ourselves as the central faces and Revolutionary Struggle as an umbrella organization for every armed activity in the country. They had set a bounty of €1 million each for us.

The arrest of Nikos Maziotis in July 2014 was presented by the then Minister of Public Order as an important element for the unimpeded implementation of the memoranda and the salvation of the system. With Nikos Maziotis they “inaugurated” the Type C prison[1] of New Democracy in Domokos as he was the first political prisoner to be transferred there.

A special moment in our special treatment was the arrest of Pola Roupa. The way the state and government treated our six-year-old child will remain in history as the most violent repressive blow.

The imposition of a unique exemption regime for Maziotis, who has been in isolation since last July, is another move in our special treatment.

The new Penitentiary Code introduces a special photographic arrangement for Pola Roupa to be put in isolation and to establish the isolation regime of Nikos Maziotis (article 11 par.6 point e). Whilst a special provision is introduced for the detention of those who are tried and are in a special regime of isolation, they are detained in police stations, which, for us and the long trials we have, is a move aimed at failing to conduct the civil trial and effectively cancelling it.

We know that we represent a political threat to the regime even though we are in prison. We know that we are still at the top of the agenda of the government’s political goals to address a political adversary of the system. This was expressly stated by Tsipras in the parliament, mentioning twice the name of Pola Roupa to the successes of his government’s repressive policy, paying special attention to this arrest. And they all heard that it was the only name in terms of arrests mentioned in the parliament.

They explicitly state this with the extensive reports they are always doing mentioning the name of Pola Roupa and our political history with the media presenting us as the central face in every armed activity.

And it is clear that while the repressive mechanisms have already reduced Revolutionary Struggle to an “umbrella” for a series of robberies that have taken place across Greece, they continue to place at the center of domestic armed action – of every kind and form – Revolutionary Struggle and us personally.

This is a strategically important policy for the state, the government and the media that stems from the prioritization of our case, Revolutionary Struggle and our political choices. Because while we are in jail, their war against us does not stop and in every way the government shows its political will against us that has long been personal.

We have repeatedly stated and everyone knows that what we do, we do. The political actions and actions of Revolutionary Struggle, of the organization to which we are members, we always defend them politically at all costs. However, actions that are not related to and are not related to Revolutionary Struggle – which the repressive mechanisms know – we are not willing to be credited with. Everyone assumes their responsibilities in the political field.

However, we know that the choice of the state to place us at the heart of any armed activity is of strategic importance. And this policy is converging with the state’s primary target of putting us in a special treatment regime within prisons. It comes and converges with the new exception regime that prepares and restores Type C prisons, with a special priority to be given to us personally this time with the photographic arrangement of Art. 11 para.6 of the new Penal Code.

THE NEW PENITENTIARY CODE AND THE THREAT OF THE PRISON REGIME

According to Article 11, paragraph 6 of the new Penitentiary Code, “those convicted of organizing escapes and other offences committed within detention facilities and under the applicable criminal and terrorist law will be detained in specific designated areas”.

It is known that in the past there have been cases of escaping detainees or attempted escapes. Never before has any government been asked to legislate specifically on organizing escapes to isolate detainees for such cases. The last escape took place in 2013 under ND (New Democracy political party).

In the recent historic juncture, the only such escape that has not been tried is the attempted escape of political prisoners that Pola Roupa attempted in February 2016, for which both Nikos Maziotis and other political prisoners are accused.

We do not know whether this provision is applied retrospectively and includes other cases of escape, but it certainly concerns this case. This is a pure device.

To the extent that there are other prisoners convicted of organizing escapes from prisons, they will obviously have the same treatment, as we know that the extension of an exceptional measure already enforced by law will include other categories of prisoners, that is a given.

Every move towards more and more totalitarian conditions in society, and in this case in prisons, is usually passed over the declared political enemies of the system that are prisoners of the state and then they are to be extended to wider social and political categories of people. With regard to escapes from prisons, up to now – and after legal and political interference in the matter – it has been enshrined as a prisoner’s right because of the recognition of human nature which tends towards freedom, with the result that the escape has constituted until recently a misdemeanour.

Obviously in a regime such as the modern one, which is steadily and without a political rival heading towards an absolute totalitarianism, the state wants to show that this tendency to freedom is a detestable tendency. That’s why their exemplary punishment by putting them in a regime of permanent isolation is now routed through the new penitentiary code by a left-wing government.

The special conditions of detention, even in absolute isolation, are laid down in the same article and for a large category of prisoners who “manifest violent behaviour towards the prison staff”. In addition to the imposition of a disciplinary sanction on the so-called “harsh” prisoners that is to be imposed by the council, Article 11 (6) (a) introduces the possibility of placing these detainees in a special quarantine regime for long periods of time. And because the issue may even concern the incitement of mobilization in prisons, this article is expected for “security reasons”, prisoners who are actively involved in prison life are to be placed in isolation.

Article 11 lists discrimination and segregation of detainees. In addition to the existing categorizations in paragraph 4, an extraordinary regime for the detention of a special category of detainees is taken “in case of transfer for procedural reasons if there is no such facility or department, the detainee resides in a specially designed area of a local police station”.

“If reasons connected with the security of the country or public order or order and security in the detention facilities make it necessary to take additional security measures for the guarding of a detainee for procedural reasons and to avoid communicating with detainees of other categories, guarding and staying in the detention facility may be done at the suggestion of the competent police authority or the Directorate-General for Criminal Offences of the Ministry of Justice in some other police facility”. “Grounds related to the country’s security or public order” are clearly relevant to members of armed organizations since they are invoked for reasons which exist only in 187A and in any other article of the Penal Code. Accordingly, this provision reserves the option to keep someone in isolation in GADA (Police Headquarters) and detention there by decision of the minister if it is someone who is in prison under 187A[2], IE they are a member of an armed revolutionary organization, throughout their trial.

Detention in the police stations (and while there are prisons in the trial area), the same article is also provided for security reasons for detention facilities. Consequently, for those detained in the detention category under special circumstances, their right to an effective trial is being circumvented.

Given the conditions of detention in these circumstances and given that our trials are many months long with the restoration of this provision initially introduced by ND with the Type C prison bill, the state not only violates any right to trial, but renders void its conduct. And in this case it is clear. Kontonis, the Minister of Justice, with Article 11, quite openly declares the “extraordinary” treatment that we have, a unique exception scheme with more personal targeting.

Since he has stated in many ways the central policy of the government and himself to introduce segregation and within the class of political prisoners, IE those in prison on 187A, it is clear that the exceptional treatment is aimed at creating the most stifling conditions of imprisonment, without communication with other detainees.

Article 11 and the subheadings introduced in paragraph 6 in conjunction with the specific reference made in Article 11 itself and in paragraph 4 to “security issues of the country and of public order” which concern exclusively political prisoners and the conditions for conducting their trials, which are mainly political trials, it is clear that the ministry has launched the exceptional treatment and personal targeting against those who have a political attitude and reason, who defend their choices and express them throughout the prison and courts. Our trials are targeted and their abolition is being launched, all of which, together with Article 51 on prisoners’ communications and their drastic limitation (see below), aims at the political silencing of political prisoners.

We know that even our political voice is dangerous to the regime junta. The open attack on us is at the bottom of their policies, and comes from this political fear. Because it is assumed that trials such as those we face are impossible to conduct smoothly under the conditions introduced by the new prisons, the safe conclusion is that ultimately the government’s goal is primarily political. It is the abolition of the civil trial.

Equal rights and respect for human dignity under the Constitution are explicitly circumvented in the New Penitentiary Code, both with the special provisions and the exception regime that will be imposed in specific cases as we have mentioned, and through other provisions such as Article 2 Paragraph 4 mentions “exceptional cases where measures may entail restrictions on the normal living conditions of prisoners determined on a case by case basis by a public prosecutor’s decision”.

Also, Article 15 (3) provides for the decision of the Minister of Justice to “include detainees in new categories for reasons of special treatment”. Therefore, the introduction of new discrimination among prisoners is subject to the discretion of the prosecutor and the minister.

Article 51 introduces the restriction of the prisoner’s telephone communications. Based on this article, telephone numbers communicated with by prisoners will be imported into software and the prisoners will be given a password to communicate with them and only the phones they have given themselves to the service will be allowed. It is clear that this measure is not introduced to monitor and control the prisoner’s telephone communications as this is in any case valid. What is introduced is the strict control of communications on those persons who visit the detainees, IE relatives, and will clearly require special approval from the prison service for the other prisoners’ communications. If for example the individual prosecutor does not approve any communication, no password will be given.

The universal restraint of all first-time prisoners’ telephone communications is a new type of totalitarian measure against the freedom of people in communications that is also enshrined in the Constitution.

Although it is not explicitly stated in this article, the restriction of prisoners’ communications is the one that provided for by this article.

Article 13 “on special arrangements for detained mothers and detained parents” and in paragraph 3, first incorporates Article 1532 of the Civil Code on “Parental Responsibility” for imprisoned parents. It restricts the possibility for children up to 3 years of age to live with their detained mother (the possibility of living with the detained father is introduced, but such a possibility is impossible under the existing conditions) only if judged necessary by a juvenile court. Therefore it dismisses the fact that if a prisoner, a mother can keep her child if she wishes within the prison. This will now be judged by the courts. There is also a distinction in those prisoners serving sentences of more than 10 years where the child’s care – whether it will go to a relative or an institution – will also be judged by a juvenile court. Consequently, the child will remain with the mother as a need only if there is no other suitable person and at the discretion of the judge.

And when the child reaches the third year it will go to an institution if each juvenile court deems inappropriate the family environment of the parents. While the government says it legislates release for women with young children and with sentences not exceeding 10 years, the new penal code cancels this feature as in Article 13 paragraph 3 provides that this measure be applied ”Where the provision for an individual living space solely for the detained parent and his/her child is not possible (…) It (the competent body) can order the house arrest of the mother or father (…)”. Under house arrest it is a given that no parent can perform a parent’s duty, as the child cannot remain continuously closed in at home. It is therefore ridiculous to propose and apply such a law.

But what if the sentence exceeds 10 years? In Article 13, paragraph 3 it says that if there is no suitable place to stay for children up to 3 years old with its mother in prison and while the sentence is more than 10 years the juvenile court will decide if the child is taken by a family member or an institution. And in cases where there is no family member or they are not considered appropriate by the court, rather than improving conditions of detention they prefer to put children in institutions.

Instead of institutionalizing children, they could arrange another space for the mother to stay with her younger child up to the age of 6 – an absolute necessity for the mother – instead they provide for day visits by imprisoned parents once a month, instead legislate for overnight stays for underage children with their mothers, for example. With one visit in a two-month period, a measure that would be essential to support children themselves, they legislate against children and are vindictive and sexist to women – they abuse the law and are denying the right to maternity.

It goes without saying that no possibility of release is given to detainees whose sentences exceed 10 years, and the absence of a suitable environment for children makes definite the decision to go to the institutions.

It is obvious that the regime that existed beforehand on parents and detained minors is overturned. To date, children and their detained parents have not been involved in court proceedings to judge the environment of the child, except in exceptional cases of violence against children, or the complete inability of the environment to keep them or in the absence of relatives.

There is now a measure that has so far been applied in very special cases, for the courts and child psychiatrists to control and decide on the children’s environment, while the detained parent enters into an unfavourable and racist attitude for their ability to judge the interests of their child, such interests under Article 13 (3) will now be judged by the court.

This arrangement was announced by Justice Minister Kontonis in an interview he had given on 7/1/17 on the state TV channel, when interviewed about the treatment of our child by the state and the government with the arrest of Pola Roupa on 5 /1.

It is well known that the “exceptional” treatment of our child, who was held in GADA and specifically in the anti-terrorism department for hours under extreme secrecy, was interrogated and with a prosecution order kept guarded in a closed psychiatric clinic, is historically unique. Our child was treated as a criminal offender as a potential terrorist because it was our own child. Then, at first, it was initially attempted to remove our parental care altogether and definitively, to take away any parental relationship with our child and to break it forever, giving parental care temporarily to the social service of the hospital that kept it with the option of shutting it in an institution.

The kidnapping of the child in the psychiatric hospital ended after the hunger and thirst strike, but also the political and social outcry that it stirred up, but the State claimed through the Prosecutor’s Office of Kalamata to remove custody of our child and impose restrictive conditions on him under the supervision of the social service and child psychologists. This condition of permanent hostage that they want to impose on our child, as well as the removal of custody from us, relates to the fact that we are who we are.

In the trial that will be held on 15/11 from which we are excluded by refusing to take us to Kalamata to attend the trial, the Prosecutor’s Office of Kalamata asks us to permanently remove our custody and impose conditions on our child until he reaches the age of maturity, the imposition of permanent control by the social services and the child-psychologists. For reasons of political revenge they want to remove our custody, for reasons of revenge and on our own child, they want to impose restrictive conditions, to keep him as a hostage.

Article 13 does not provide custody to imprisoned parents, but the courts will decide which is the most appropriate environment for their care. What they have sought for our own child is clearly different and is dictated by our political choices and positions.

Article 13 introduces a new totalitarianism. The ability of the state to judge universally and to question the suitability of the parent or relatives on the basis of its own criteria. It is well known that the institutions that have the honour in the new prison code are claiming child prisoners. Obviously the financial interests behind the institutions, the most famous of which are under the auspices of well-known economically powerful individuals in Greece, are very large and the expectations for the expansion of institutions-businesses in the country are significant. It is not possible for the government to deceive people that it is legislating on the basis of the “interest of the child”, everybody understands this – since it is known that the institutions are an investment for the powerful and for specific economic interests – the interests of some powerful families in the country. It is also well known, for the most part, that many institutions are genuinely hell holes for children, who are systematically abused and sometimes “killed in the wells”.

However, in the name of the interests of  ‘security’ and, in particular, of the state totalitarianism being promoted, institutions are now legally recognized as a ‘popular’ destination for the children of prisoners, and always, in ‘the child’s interest’.

Other provisions of the new Penitentiary Code are also contributing to the setting of prison conditions.

The lawful detestable vaginal check-ups for women and the incarceration of the prisoner during a physical investigation with Article 21 paragraph 7.

Article 63 (1) first regulates the use of force against detainees by prison staff in any cases such as “active or passive physical resistance to a lawful order” or “lawful defence cases”. In short, every employee can legally practice violence against any prisoner even if they show a passive refusal to execute a staff order! As for the equipment of prison staff for the means of violence, it will be provided by the prison rule under Article 63 (4). It is clear that while the use of force will be provided for by the prison services themselves and at the will of the individual guards, the use of force by police forces and the special guards is legislated in the same article, and in cases of group disobedience, such as the mobilizations of prisoners when they refuse to enter their cells it will be handed out, (article 63, para. 2). Legislation on the abolition of protests and mobilizations of detainees introduced by this correctional code is one of the most totalitarian features of the history of prisons in the country. Along with the legalization of the use of force as provided, the conversion of all prisons into disciplinary cultures is rooted in the most explicit way, while the right to protest is criminalized.

On the basis of Article 63 and in conjunction with Article 11 (6) (a), detainees will be placed under special detention if they participate in mobilizations or, most importantly, if they are potent, since in any event they will be suppressed with violence.

The right of prisoners’ leave is to be abused for many categories of detainees, and sentences for acts of violence exceeding 15 years ( Article 53 (2 ) (d ) will be excluded from this right. In these cases involving hundreds of prisoners, leave will not be given and the prisoners will be in danger of being in a closed prison even until the end of their sentence.

And while Justice Minister Kontonis defends “equal treatment of prisoners in the face of the law” he legislates for discrimination based on the offence, refusing leave and release for certain categories of prisoners, such as those incarcerated for 15 year sentences and above for acts of violence, including those falling under 187A. And it is not about the specific measure for example drug dealers. We mention this example because he has publicly stated that he has intervened in a court decision to refuse to interrupt a prisoner’s sentence because he considered it unfair to decide the interruption of a sentence for a drug dealer rather than for a specific prisoner. He is extremely selective not only in his interventions but also in the way he is legislating now. And he is the first minister to legislate for discrimination on the basis of the offence, but also on the basis of specific persons.

Let us remind ourselves that he is the same minister who publicly defended the special treatment of our child, for which a number of laws were violated, he finally defended the treatment of our child, a six-year-old child, and defended his treatment as a “criminal offender” and his confinement to the psychiatric hospital.

In any case, the new penitentiary code wants to promote the end of prison protests, to introduce violence, punishment and revenge on detainees without room for protest, especially through articles that provide for special quarantine conditions.

A new regime of extermination of a special category of prisoners is introduced in the article. 11 (6) (e) and (4) of that Article. As far as political prisoners are concerned, the continued pressure to legislate on denial of leave and release without a statement of repentance reduces political prisoners to a special category for political reasons, since the extraordinary treatment concerns the motivation that is political rather than personal.

And such pressure as these measures to exclude political prisoners in prison are those which power wants to pass is in the direction of destroying all political resistance against the regime. The status of the oligarchy of the rich and their political co-soldiers who are responsible for the death, extermination and misery of millions of people in the country and for these crimes, for the terrorism they are practising, no one will pay.

On the contrary, those who struggle against their criminal, murderous regime must be exterminated.

The invocation of cases where prisoners violate the law when they left prison under the Paraskevopoulos law[3] is devoid of substance, since the type and intensity of social crime is not defined by the time of imprisonment, but by the wider social and economic conditions.

While the increasingly harsh conditions of detention will guarantee the return of detainees to delinquency, and even in more fierce forms of detention, since the tendency for revenge will coexist.

To the extent that poverty and regime violence at the expense of the social majority is increasing by dismantling social cohesion, killing social solidarity and turning the social base into a jungle, it is assumed that social crime will not only grow but will become more and more violent. The status of the “war of all against all” is imposed by the economic and political system itself. Since the elimination of crime presupposes the treatment of the causes that give birth to it and because the cause of the crime is the very system of capitalism, the state and the junta of the markets, the only way to effectively tackle crime at the basis of society is another type of social organization based on economic equality and political freedom.

Through Article 11 (4) and (6), it is clear that it is determined that we will be placed in a regime of permanent isolation from other prisoners while aiming at removing the possibility of trial. Nikos Maziotis is already in isolation status for the last 4 months for reasons we have outlined in texts published last July and September. Obviously, the imposition of a total isolation regime for Maziotis has “whetted the appetite” of the ministry to establish this treaty by law and to impose it on Pola, as she has taken responsibility the attempt to break out political prisoners from Korydallos.

The left-wing government, specializing in introducing and promoting divisions within resistance spaces and within political prisoners themselves, is certain that these measures will not apply to all those detained for involvement in armed activities. There will be clear discrimination among those who the government and the state always judge for their behaviour, especially their politics. As far as we are concerned, it is clear that we are the top priorities of the government’s war. And we will be the ones the government wants to pass these new measures upon.

But they will not just stay with us. It is certain that any exceptional measure applied to the political opponents of the regime will be broadened in their application to other categories of people.

Flagging the phrase “for the country’s security and public order”, the Syriza-ANEL government introduces new regimes of exclusion and isolation, as well as the most restrictive terms of detention for anyone recognized as a political threat.

The regime of modern parliamentary and economically powerful oligarchs does not recognize the existence of political opponents, it characterizes them as “terrorists” and condemns them with 187A to severe punishments. Once again, provisions are introduced for their slow destruction through the return of isolation and special conditions of detention. At the same time, both the media and the regime politicians howl about the treatment of the Junta and demanded that this regime be extended to a life long treatment, so as not to let the political opponents of the regime out of prison. It is obscene to draw a parallel with the Junta who imposed fascism on the whole country, who killed, tortured thousands of people, and sent tanks to the Polytechnic in 1973, and killed the insurgents in revolt in any other case.

As we have already said, Revolutionary Struggle has for years been an important priority in the repressive state policy. We know that we are also an important political target for the regime, given the choice of struggle we have made. However, the totalitarianism introduced by the new prison code and the incessant measures of control and pressure on prisoners promotes a new type of universal censure and social racism in prisons in order to make the pursuit of detainees more effective and on terms that will even go as far as their crushing if the state deems it necessary for its security.

In a pro-government newspaper we read in regard to the new prison code, titled “Prisons not sweat shops”, that the supposed pillar of the new code is the principle that “the only restriction imposed on the prisoners is on their movement.” No matter how the government’s parrots tried to beautify the new law they can not reverse the truth: It is a legal monstrosity that introduces the “modernization” of prisons to the country turning them into crematoriums for many detainees according to the specifications laid down by the new totalitarian regime imposed on the whole of society.

It is in “absolute harmony” with the modern junta of markets, supranational capital and government-puppets in Greece. It is in “absolute harmony” with the supervision and social subordination to the supranational power centres. With policies of social genocide for the social base, subordination and total control for all, to ensure the smooth reproduction of the criminal economic and political system. No social resistance, no political threat. And it is clear that while the regime imposes these conditions on society, and while politically threatening adversaries do not exist, the totalitarianism that will pass as a juggernaut through society will not leave the prisoners out of their sight.

The new penitentiary code and the threat of the detention conditions it imposes are a cause of struggle for all prisoners, and it does enough to “raise” the request to withdraw all the articles mentioned in the text, which for us are weapons of revenge and punishment against thousands of prisoners.

But we have already said they will not let the new Type C prisons and prisoners’ extermination schemes pass over us.

So we commence a HUNGER STRIKE today Saturday, November 11th with the following demands:

To withdraw the provision in Article 11 para, 6 pt. E and para. 4 in the same article regarding the detention in police stations. Do not bring back the Type C prison regime. Immediately release Nikos Maziotis from the isolation in which he is held by a decision of the ministry since last July.

Introduce adjustment to the correctional code for the easing of visitor hours based on the frequency of visits a prisoner has. For example, a prisoner who has one hour per month visit or cannot at all extend the time of the meeting.

There should be a special meeting room for parents to meet with their children (there is no such place in the Korydallos men’s prison) and when the frequency of meetings is rare, the meeting time should increase accordingly.

In our case the visits with our child, take place once a month due to distance and the time of one hour that is imposed is a mockery for the child. Also other visitors than that, we do not get at all. Everyone in prison knows this condition and the frequency of visits is written in the prison books.

The prosecutor of the prison refused to extend the time to meet with our child while they are aware of everything and insist on one hour per month, a decision directly against the child itself as it completely discredits our meeting. Potentially with 1 hour it is desired to completely cancel the meetings with our child.

In order to achieve even the bare minimum to meet the needs of our child to communicate with us due to the inability to visit us often we request:

  • Visiting with our child to last at least three hours.
    · Visiting between us two hours.
    · Similar arrangements are provided for similar cases and should be extended to the minimum time for parents’ meetings with their children.

During the hunger strike we must be given a telephone conversation with our child and our lawyers.

We state from the outset that we will not receive serum when hospitalized, we will only receive water throughout the strike and do not think of force feeding us.

Pola Roupa – Nikos Maziotis,

members of Revolutionary Struggle

[1] Type C prisons: maximum security prisons introduced in 2014 under the Samaras government which placed prisoners, mainly political prisoners, in special isolation units. Elements of these prisons were removed in 2015.

[2] 187A is the article of the Greek criminal code on the formation of criminal organizations, it is the main charge brought against members and suspected members of guerrilla groups.

[3] Paraskevopoulos law was brought in during the prisoners’ hunger strike in 2015 and grants early release for some prisoners in the hope of easing prison overcrowding.

 

Posted in ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

1 ΜΗΝΑΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ : ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ ,ΝΙΚΟΣ ΜΑΖΙΩΤΗΣ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

https://athens.indymedia.org/post/1581322/

 

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

11/12/2017 2:11 μμ.

Σήμερα 11/12 και μετά από 1 μήνα απεργία πείνας, οι γιατροί έκαναν πάλι παραπεμπτικό για μεταφορά μας στο νοσοκομείο.

Κάναμε αναφορά στην οποία αναφέρουμε ότι αρνούμαστε να μεταβούμε σε νοσοκομείο αν δεν βγει από την απομόνωση ο Νίκος Μαζιώτης.

Τα μόνα αιτήματα που μας έχουν ικανοποιήσει είναι αυτά που αφορούν το μεταξύ μας 2ωρο επισκεπτήριο καθώς και με το παιδί μας 3ωρο επισκεπτήριο αντίστοιχα.

Αυτή η απεργία πείνας ενώ βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο καλύπτεται με ένα πρωτοφανές τείχος σιωπής από τα ΜΜΕ που έχει επιβληθεί, από την κυβέρνηση και τα λοιπά καθεστωτικά κόμματα που τα ελέγχουν. Ενώ σε άλλες περιπτώσεις μια μεταφορά μας σε νοσοκομείο για μια εξέταση την κάλυπταν τα περισσότερα ΜΜΕ, ενώ βοούν όλα τα τηλεοπτικά μέσα όταν πρόκειται να βγάλουν κάποια κεντρική γραμμή της κυβέρνησης και των μηχανισμών καταστολής όπου τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν την Ρούπα ως το κεντρικό πρόσωπο πίσω από κάθε ένοπλη δραστηριότητα, τώρα και που έχουμε κλείσει 1 μήνα απεργία πείνας, η συντονισμένη αυτή σιωπή αναδεικνύει τον πάγιο στόχο του καθεστώτος να μας εξοντώσει. Και αυτό, στοχεύοντας εμάς στοχεύουν τον Επαναστατικό Αγώνα, την Επαναστατική Προοπτική.

Αυτή είναι βασική πολιτική προτεραιότητα του οικονομικού και πολιτικού συστήματος στην χώρα.

Η στάση του καθεστώτος μέχρι τώρα πάνω μας είναι ενδεικτική, και συνιστά συνέχεια της μέχρι τώρα στάσης του. Η βίαιη μεταφορά μας στο νοσοκομείο με εισαγγελική εντολή δεν ήταν παρεκτροπή ενός αυταρχικού εισαγγελέα που προέβη σε κατάχρηση εξουσίας και παραβίασε το καθεστωτικό νομικό πλαίσιο.
Δεν πιστεύουμε ότι ένας εισαγγελέας φυλακής θα έπαιρνε μόνος του μια τέτοια απόφαση.
Δεν θα έπαιρνε μόνος του την απόφαση να μας ασκηθεί βία θέτοντας ακόμα και σε κίνδυνο την ζωή μας για να εκτελεστεί μια εντολή που εκ των προτέρων γνώριζε ότι είναι παράνομη.

Επειδή αντισταθήκαμε καθώς γνωρίζαμε το νομικό πλαίσιο και την παρανομία τους, αποκαλύψαμε ότι ο Σπηλιώτης που υπέγραψε την εντολή είναι αυτός που θα επωμιστεί το ”βάρος” της φασιστικής αυτής πρακτικής. Αφού αποκαλύφθηκε πόσο παράνομη και φασιστική ήταν αυτή η απόφαση, και αυτό από την δικιά μας πίεση, αντίσταση και παρεμβάσεις στο Γ.Κ.Νοσοκομείο Νίκαιας όπου μας πήγαν, η αντίδρασή τους κάμφθηκε και ικανοποίησαν τα 2 αιτήματα που προαναφέραμε.

Ο Νίκος Μαζιώτης παρανόμως κρατείται σε χώρο που δεν προβλέπεται για πολυήμερη κράτηση, ο οποίος είναι πειθαρχείο για όσους έχουν καταδικαστεί για πειθαρχικά αδικήματα, ένα χώρο απαράδεκτο έτσι κι’ αλλιώς,με 24ωρη παρακολούθηση από κάμερες, χωρίς τουαλέτα και με διαλυμένα παράθυρα και μάλιστα εν μέσω απεργίας πείνας.
Πρέπει να τερματιστεί τώρα το καθεστώς απομόνωσης του Μαζιώτη που του έχει επιβάλει ο Υπουργείο και η Υπηρεσία.

Όσον αφορά το άρθρο 11 συνολικά που είναι η κορωνίδα του φασισμού στις νέες συνθήκες κράτησης στις φυλακές που προωθεί ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας, άμεσα ζητάμε να αποσυρθεί. Η απεργία πείνας συνεχίζεται

*Δεδομένου του τείχους σιωπής γύρω από την απεργία και την πολεμική που δεχόμαστε, η οποία πολεμική εξυπηρετεί τους στόχους του καθεστώτος και της κυβέρνησης για την μη εκπλήρωση των αιτημάτων μας, δηλώνουμε ότι όσοι προωθούν, συμμετέχουν και καλύπτουν αυτή την πολεμική έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την ίδια την έκβαση της απεργίας πείνας.

                                                                                    Πόλα Ρούπα – ΝίκοςΜαζιώτης,
                                                                                    μέλη του Επαναστατικού Αγώνα
                                                                                    11/12/2017
 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment