14-24 ottobre: mobilitazione internazionale a sostegno del compagno Georges Abdallah!

 

Nell’ambito di una serie di iniziative internazionali a sostegno del rivoluzionario prigioniero Georges Abdallah, il Soccorso Rosso Internazionale e Samidoun promuovono e organizzano delle giornate di mobilitazione dal 14 al 24 ottobre.

 

Qui sotto pubblichiamo un appello scritto dal SRI in occasione della mobilitazione, insieme a un elenco di alcune iniziative solidali che si sono tenute e si terranno in sostegno del compagno e che terremo aggiornato.

 

Libertà per i rivoluzionari prigionieri!

 

Il 21 ottobre davanti alla prigione di Lannemezan avrà luogo la manifestazione annuale per la liberazione di Georges Ibrahim Abdallah. Su iniziativa della Rete di solidarietà verso i prigionieri palestinesi, Samidoun, dal 14 al 24 ottobre si svolgeranno delle giornate di lotta internazionale a sostegno del compagno prigioniero. Il Soccorso Rosso Internazionale s’associa completamente all’appello lanciato da Samidoun e invita a moltiplicare le iniziative davanti alle rappresentanze degli interessi francesi.

 

Georges è detenuto nelle carceri francesi da oltre 32 anni, nonostante sia considerato [dalla stessa legge francese] “liberabile” dal 1999. Dal suo arresto, avvenuto il 24 ottobre 1984, il compagno è stato oggetto di un regime d’eccezione per tutta la sua lunga carcerazione, anche a dispetto di una sentenza della Corte di cassazione che, nel 2013, ha stabilito la rimessa in libertà del compagno.

 

Due mesi dopo la sua prima condanna (4 anni di reclusione, luglio 1986) da parte del tribunale penale di Lione, lo Stato attua misure giurisdizionali d’eccezione che porteranno a un nuovo processo. Georges verrà condannato all’ergastolo nel febbraio 1987 da una Corte d’Assise speciale. All’epoca, l’avvocato di Georges era un agente dei servizi segreti francesi: ciò verrà successivamente scoperto e denunciato dopo il processo, senza che la sua regolarità fosse però messa in discussione. Le autorità si sono poi servite di ogni mezzo regolare e irregolare per impedire la liberazione di Georges, nonostante quanto stabilito in due occasioni dai tribunali competenti.

 

Come Georges ha scritto nel 2012: “Durante tutta la sua detenzione il prigioniero politico è sottoposto a un trattamento d’eccezione mirante a priori alla criminalizzazione della sua lotta. Leggi scellerate al servizio della repressione e della contro-rivoluzione preventiva crescono senza sosta come funghi in relazione dell’evoluzione della crisi e dell’attività dell’antagonismo rivoluzionario; tutto in modo naturale, niente che si opponga all’applicazione retroattiva di queste leggi, in particolare quando si tratta di prigionieri politici che rifiutano di arrendersi”.

 

Quanto detto per Georges Ibrahim Abdallah, dicasi per Nadia Lioce. Nadia è una militante delle Brigate Rosse – per la costruzione del Partito Comunista Combattente, detenuta dal marzo 2003 e sottoposta al regime carcerario previsto dall’art. 41-bis (isolamento totale) dal 2005.     

   
Il 15 settembre è iniziato un nuovo processo contro Nadia Lioce a seguito della sua resistenza contro un ulteriore inasprimento delle sue condizioni detentive. Tali misure non sono dettate da ragioni di sicurezza. Il loro obiettivo è strettamente politico: spezzare la resistenza di Nadia e degli altri prigionieri, spingerli a capitolare.  
La prossima udienza del Processo a Nadia è stata fissata per il 24 novembre, occasione per una nuova giornata di solidarietà e mobilitazioni.

 

Nadia Lioce, Georges Ibrahim Abdallah e gli altri compagni imprigionati da decenni pagano il loro rifiuto a rinnegare. Non scivolano mai in comportamenti vittimisti, ma danno al movimento di classe la loro resistenza quale elemento avanzato della lotta di classe, respingendo anche le proposte ricorrenti di “soluzione politica” e altre formule che significano resa e capitolazione. Dobbiamo apprezzare e sostenere questa coerenza e questo coraggio di Nadia e degli altri compagni prigionieri.

 

Solidarietà a Georges Ibrahim Abdallah, Nadia Lioce e a tutti i rivoluzionari prigionieri!

 

Soccorso Rosso Internazionale, 25 settembre 2017    

—————————————————————————————-

Berlino, presidio davanti all’Ambasciata francese, 21 ottobre.

 

Bruxelles, presidio davanti al Consolato francese, 20 ottobre.

 

New York, presidio davanti all’Ufficio di rappresentanza francese dell’ONU, 16 ottobre.

 

Lannemezan, manifestazione davanti al carcere in cui Georges è detenuto, 21 ottobre.

 

Dublino, presidio, 21 ottobre.

 

Marsiglia, meeting, 19 ottobre.

 

Bordeaux, meeting, 13-14 ottobre.

 

Villeneuve, meeting, 17 ottobre.

 

Tolosa, meeting, 20 ottobre.

 

Libano, conferenza, 7 ottobre.

Posted in ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Ζωρζ Ιμπραχίμ Αμπντάλλα | Leave a comment

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΠΟΥΠΑ 6-10-2017

Παρέμβαση της Πόλας Ρούπα μετά την τοποθέτηση του Εισαγγελέα στο εφετείο της Α’ δίκης του Επαναστατικού Αγώνα, συνεδρίαση 6 Οκτώβρη 2017

Posted in Eφετείο Ε.Α, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΒΙΚΤΩΡΑ-ΛΑΜΠΡΟ, ΑΣΣΟΕ 6 ΟΚΤΩΒΡΗ 2017

ΕΔΩ ΤΟ ΗΧΗΤΙΚΟ:

https://youtu.be/EdkaQtsRGZU

Posted in Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΟΜΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΑΣ

 

https://athens.indymedia.org/post/1578501/

Πόλα Ρούπα – Νίκος Μαζιώτης: ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΟΜΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΑΣ

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

04/10/2017 4:52 μμ.

Πόλα Ρούπα – Νίκος Μαζιώτης:

 

4 Οκτώβρη 2017

Το τρίτο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα στις 5/1/2017 σημαδεύτηκε ιστορικά από την πρωτοφανή αντιμετώπιση που είχε το 6χρονο παιδί μας από το κράτος και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.

Με στόχο την πολιτική επίθεση στην Ρούπα, την πρόκληση πλήγματος στον Επαναστατικό Αγώνα, το χτύπημα ευρύτερα στην ένοπλη επαναστατική δράση, το παιδί μας τέθηκε από το κράτος στο επίκεντρο μιας πολιτικής σύγκρουσης, ενός πολέμου, που δεν το αφορούσε. Έγινε το ‘‘λάφυρο’’ του 3ου κατασταλτικού χτυπήματος εναντίον της οργάνωσής μας. Απήχθη, για ώρες δεν γνώριζε κανείς που βρισκόταν, κρατήθηκε στη ΓΑΔΑ και στην ‘‘αντιτρομοκρατική’’, ανακρίθηκε, πέρασε από σήμανση, αντιμετωπίστηκε δηλαδή, ως ποινικός παραβάτης, ως ‘‘τρομοκράτης’’. Στην συνέχεια και με εντολή της εισαγγελέως ανηλίκων Νικολού Μαρία-Ελένη του επεβλήθη εγκλεισμός σε ψυχιατρείο υπό άκρα μυστικότητα, με 24ωρη αστυνομική φρούρηση και με απαγόρευση της επικοινωνίας του με οποιονδήποτε εκτός εισαγγελικής εντολής.

Η ενημέρωσή μας ότι βρίσκεται υπό αυτό το καθεστώς κράτησης έγινε από δημοσιογραφική διαρροή αργά το απόγευμα της ίδιας μέρας, ενώ η πρώτη του επικοινωνία με συγγενείς έγινε την επομένη κατόπιν πιέσεων της αδελφής και της μητέρας της Ρούπα, οι οποίες από τις πρώτες ώρες της σύλληψης ήταν έξω από την ΓΑΔΑ ζητώντας να πάρουν το παιδί. Η εισαγγελέας Νικολού αρνιόταν να πει οτιδήποτε για το που βρίσκεται το παιδί, ενώ η Εισαγγελία εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία δήλωνε ότι η ‘‘διαδικασία θα είναι χρονοβόρα’’.

Ο δηλωμένος στόχος τους να προχωρήσουν σε μακρά ομηρία του παιδιού μας κρατώντας το έγκλειστο σε ψυχιατρείο αν μπορούσαν να τον υλοποιήσουν όπως ήθελαν, θα είχε ως αναμφισβήτητο αποτέλεσμα την πρόκληση σοβαρών προβλημάτων και πιθανότατα μη αναστρέψιμων. Δεν το γνώριζαν;

Δεν γνώριζαν ότι η βίαιη κράτηση ενός 6χρονου παιδιού σε ψυχιατρείο το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν η πρόκληση ψυχιατρικών διαταραχών;

Το γνώριζαν και αυτό ήταν που επεδίωκαν. Επεδίωκαν την αποδόμηση της προσωπικότητάς του, την πρόκληση ψυχιατρικής βλάβης στο παιδί ώστε να παρουσιάσουν ως υπεύθυνη γι’ αυτό την μητέρα του Ρούπα που το είχε μαζί της στην ‘‘παρανομία’’.

Και εννοείται πως η συνέχεια για το παιδί θα ήταν η ολική αφαίρεση της γονικής μέριμνας από εμάς τους γονείς του – πράγμα που είχε αρχικά διατάξει η εισαγγελέας Νικολού – η οριστική ρήξη του γονεϊκού δεσμού με κρατική εντολή, ο εγκλεισμός του παιδιού σε ίδρυμα και ο πολλαπλασιασμός των ψυχικών διαταραχών που θα είχε αποκτήσει λόγω του αγνώστου πλην όμως μακρού χρονικού διαστήματος που θα παρέμενε έγκλειστο στο ψυχιατρείο.

Το εγκληματικό, αδίστακτο και ανήθικο αυτό σχέδιο έχει αφήσει ανεξίτηλο στίγμα στην ιστορία της καταστολής εναντίον ένοπλων αγωνιστών. Το 3ο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα ήταν το πιο βίαιο και επαίσχυντο πολιτικά και κοινωνικά χτύπημα.

Η προσχεδιασμένη, όπως οι ίδιοι οι διωκτικοί μηχανισμοί ομολόγησαν, κατασταλτική αυτή επιχείρηση που ξεκίνησε με τη συνειδητή επιλογή εισβολής των ΕΚΑΜ στις 6:00 το πρωί στο σπίτι όπου κοιμόταν το παιδί με την μητέρα του, η αρπαγή του στη ΓΑΔΑ η κράτησή του και όσα τη συνόδευσαν, ο εγκλεισμός με εισαγγελική εντολή στο ψυχιατρείο, η βία που του ασκήθηκε, σωματική και ψυχολογική, δεν ήταν ένα περιστατικό πρόσκαιρης παρεκτροπής κάποιων κρατικών παραγόντων. Ήταν ένα στρατηγικό σχέδιο καταστολής του πιο άγριου στην σύγχρονη ιστορία. Το σχέδιο ματαιώθηκε λόγω της κοινωνικής κατακραυγής και η τετραήμερη αιχμαλωσία του παιδιού προσδιορίστηκε χρονικά από την απεργία πείνας και δίψας.

Όλοι πίστεψαν πως η ιστορία της ομηρίας του παιδιού έληξε τότε. Στις 8/1 με την απελευθέρωσή του και την απόδοση της επιμέλειας προσωρινά στην γιαγιά του Ειρήνη Ρούπα έλαβε τέλος το σχέδιο εξόντωσης του παιδιού μέσω του ψυχιατρικού εγκλεισμού. Όμως η ομηρία του στην ουσία δεν σταμάτησε εκεί.

Με την εντολή της εισαγγελέως ανηλίκων επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι στην απόδοση της προσωρινής επιμέλειας.

Οι περιοριστικοί αυτοί όροι επέβαλαν την εποπτεία του παιδιού και του περιβάλλοντός του από κοινωνική υπηρεσία κάθε μήνα, την σύνταξη εκθέσεων για την συμπεριφορά του και την παρακολούθησή του από παιδοψυχίατρο.

Η επιτήρηση από κοινωνική υπηρεσία ανηλίκων αφορά σε περιπτώσεις ανηλίκων παραβατών και επικίνδυνου περιβάλλοντος, και ο όρος αυτός που επιβλήθηκε στο παιδί συνιστά την συνέχεια της αρχικής αντιμετώπισης που είχε ως ποινικός παραβάτης ή ορθότερα ως εν δυνάμει ‘‘τρομοκράτης’’. Ο δε όρος της διαρκούς ψυχιατρικής παρακολούθησης του παιδιού δεν αφορά μόνο την ανάγκη αξιολόγησης από μεριάς των μηχανισμών του ψυχιατρικού εγκλεισμού που έχει επιβληθεί στο παιδί, αλλά αφορά και στην άσκηση συνεχούς πίεσης και ελέγχου πάνω του από ψυχιάτρους, συνεπώς την εμπέδωση ότι το καθόλα υγιέστατο, πλήρως ισορροπημένο και ιδιαιτέρως συγκροτημένο για την ηλικία του παιδί μας, κατά την κρατική άποψη δεν είναι και τόσο….ψυχικά υγιές.

Είναι δεδομένο ότι πέρα από την διεκδίκηση της διάρρηξης, μέσω του νομικού πλαισίου και του δικαστηρίου, της σχέσης του με εμάς τους γονείς του, το κράτος επιδιώκει την επιβολή ενός μόνιμου καθεστώτος ομηρίας του παιδιού μέσω των περιοριστικών όρων. Συνεπώς η υπόθεση αυτή δεν έχει λήξει.

Απλώς έχει περάσει σε ένα άλλο στάδιο. Ο έλεγχος του παιδιού μας από κοινωνική υπηρεσία και παιδοψυχιάτρους, είναι βία. Είναι η βίαιη παρουσία και παρέμβαση του κράτους στη ζωή του.

Το παιδί μας πρέπει να αφεθεί ελεύθερο. Να σταματήσει κάθε κρατικός έλεγχος, να σταματήσει η ομηρία του. Και να σταματήσει το κράτος να επιχειρεί να διαρρήξει τις σχέσεις του με μας τους γονείς του.

Το δικαστήριο που θα διεξαχθεί για το ζήτημα της επιμέλειας του παιδιού και τους όρους ομηρίας που θέλει να επιβάλει η εισαγγελία πρωτοδικών Καλαμάτας πάνω του θα γίνει στις 15/11/17 στο μονομελές πρωτοδικείο Καλαμάτας(από αναβολή στις4/10/17).

Εμείς θα απαιτήσουμε για μια ακόμα φορά να παραστούμε στο δικαστήριο για να σταθούμε στο πλάι του παιδιού μας, να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και τη σχέση μας μαζί του, να αντικρούσουμε τις απαιτήσεις της εισαγγελίας, να εμποδίσουμε την αφαίρεση της επιμέλειας από εμάς, να αγωνιστούμε ενάντια στην ομηρία του παιδιού, να μιλήσουμε για τον πόλεμο που βίωσε.

Θα διεκδικήσουμε να πάψει το παιδί μας να γίνεται στόχος ενός πολέμου που δεν το αφορά, θα αγωνιστούμε για την ελευθερία του.

Την Παρασκευή, 6/10 γίνεται Συναυλία Οικονομικής Στήριξης και Αλληλεγγύης για τον Βίκτωρα-Λάμπρο, στην ΑΣΣΟΕ.

Πόλα Ρούπα – Νίκος Μαζιώτης μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

 

Posted in Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΒΙΚΤΩΡΑ ΛΑΜΠΡΟ

https://www.kinimatorama.net/event/87558

Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2017 στις 21.00

Πού : Αθήνα

ΑΣΟΕΕ
Πατησίων 76 (28ης Οκτωβρίου)
(πλησίον σταθμού ΗΣΑΠ Βικτώρια)

 

Συναυλία οικονομικής στήριξης

Συναυλία οικονομικής στίριξης του Βίκτωρα-Λάμπρου γιο των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Π.Ρούπας & Ν.Μαζιώτη.

Στις 5 Ιανουαρίου του 2017, μετά από εισβολή της αντιτρομοκρατικής στο σπίτι τους, συλλαμβάνεται το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Πόλα Ρούπα με τον 6χρονο γιο της Βίκτωρα – Λάμπρο. Ταυτόχρονα, αιχμαλωτίζεται από το κράτος και ένα ακόμη μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, η Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου. Οι κατασταλτικοί και δικαστικοί μηχανισμοί του καθεστώτος από τη πρώτη στιγμή έβαλαν σε εφαρμογή ένα επαίσχυντο σχέδιο προσπάθειας εκφοβισμού των Πόλα Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη, μέσω του γιου τους.

Ο Βίκτωρας Λάμπρος αντιμετωπίστηκε εξαρχής ως «τρομοκράτης». Κρατήθηκε για ώρες στη Γ.Α.Δ.Α., αφού είχε αποσπαστεί βίαια από την μητέρα του, ανακρίθηκε, πέρασε από «σήμανση» και οδηγήθηκε, κάτω από άκρα μυστικότητα, στην κλειστή μονάδα του Ψυχιατρικού τμήματος του Νοσοκομείου Παίδων. Και ενώ το σύνηθες θα ήταν ευθύς εξαρχής να δοθεί άμεσα στους οικείους του, γιαγιά και θεία που βρίσκονταν εκεί, ο Βίκτωρας Λάμπρος βρέθηκε να φυλάσσεται από ένοπλους φρουρούς και σε πλήρη απομόνωση. Μια απομόνωση που έληξε μόνο μετά από απεργία πείνας και δίψας του Νίκου Μαζιώτη, Πόλας Ρούπα και Κωνσταντίνας Αθανασοπούλου.

Σήμερα, 10 μήνες σχεδόν μετά, ο Βίκτωρας Λάμπρος είναι ακόμα αιχμάλωτος κάτω από τον διαρκή έλεγχο του κράτους, καθώς βρίσκεται υπό περιοριστικούς όρους. Μάλιστα, πρόταση της εισαγγελίας είναι να παραμείνει εγκλωβισμένος σε αυτό το καθεστώς μέχρι την ενηλικίωση του.

Επιπλέον, οι αρχές μεθοδεύουν την δίκη που θα ακολουθήσει – δεν έχει επιτραπεί η μεταγωγή των Ρούπα και Μαζιώτη εκεί – καθώς επιδιώκουν να αφαιρέσουν την γονική επιμέλεια του Βίκτωρα-Λάμπρου από τα δύο μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Δική τους απαίτηση είναι να παραχωρηθεί η φυσική επιμέλεια-φροντίδα στη γιαγιά και τη θεία του παιδιού μέχρι το τέλος της αιχμαλωσίας τους.

Ο κανιβαλισμός απέναντι στον Βίκτωρα Λάμπρο δεν είναι τυχαίος (ούτε μας εκπλήσσει). Το κράτος με όλα του τα «όπλα», τον μετατρέπει από παιδί σε μοχλό πίεσης και εκδικητικό μέσο απέναντι στους Π. Ρούπα και τον Ν. Μαζιώτη, αλλά και σαν παραδειγματική τιμωρία, που στοχεύει οποιονδήποτε παλεύει ενάντια στην εξουσιαστική κυριαρχία. Σκοπός του κράτους – πάντα και όχι τώρα – είναι ο εκφοβισμός και το τσάκισμα των εχθρών του, δηλαδή κάθε αγωνιζόμενου υποκειμένου, “χτυπώντας” ακόμη και τις προσωπικές, οικογενειακές και κοινωνικές του σχέσεις. Για να διατηρήσει, λοιπόν, την ”ησυχία την τάξη και την ασφάλεια ” το καθεστώς θέλει να σπείρει το αίσθημα του φόβου προς πάσα κατεύθυνση, επιδιώκοντας ο κάθε άνθρωπος, που αντιστέκεται με οποιαδήποτε μαχητικά χαρακτηριστικά, να παραιτηθεί.

Η πραγματοποίηση, λοιπόν, συναυλίας οικονομικής ενίσχυσης αποτελεί μια ελάχιστη πράξη για την κάλυψη των βασικών αναγκών του Βίκτωρα Λάμπρου και της οικογένειας του, με πιο άμεση την οικονομική στήριξη για τα έξοδα του δικαστηρίου, που θα διεξαχθεί στις αρχές Οκτώβρη. Ωστόσο, πέρα από από την αναγκαιότητα οικονομικής ενίσχυσης, οφείλουμε όλοι ατομικά ή συλλογικά να απαντήσουμε στην επίθεση που εξαπολύει ο κρατικός μηχανισμός στον Βίκτωρα-Λάμπρο, ώστε να λάβει τέλος η ομηρία του.

  • Κανένας όμηρος στα χέρια του κράτους
  • Να αφεθεί ελεύθερος ο Βίκτωρας – Λάμπρος στην οικογένειά του. Κανένας περιοριστικός όρος.
  • Ούτε να το σκέφτονται να αφαιρέσουν την γονική επιμέλεια από την Πόλα Ρούπα και τον Νίκο Μαζιώτη, όσο βρίσκονται στα κελιά της δημοκρατίας .

Αναρχική Θεατρική Συλλογικότητα Ύβρις και Αλληλέγγυοι/ες

 

Posted in Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

Subject: Solidarietà a Pola Roupa e Costantina Athanasopoulos!

Απο e-mail που λάβαμε

From Collettivo contro la repressione
Date Sat 28-1-2017, 18:21

Il 18 gennaio 2017, apprendiamo dai compagni belgi che dopo l’arresto di Pola Roupa e di Costantina Athanasopoulos, Pola e Nikos Maziotis sono stati ascoltati al processo d’appello contro Lotta Rivoluzionaria. Si tratta del processo d’appello relativo al “primo periodo” di Lotta Rivoluzionaria, dal 2003 al 2012. Nikos e Pola erano fianco a fianco seduti in tribunale e hanno letto un manifesto in cui dichiarano che “gli arresti non intralciano l’organizzazione nella sua guerra contro il capitalismo e l’establishment”. Pola ha fatto una dichiarazione supplementare rispetto alla detenzione di suo figlio (di cui Nikos è padre), rivolgendosi agli agenti della polizia antiterrorismo: “Poco importa il numero degli anni. Uscirò di qui e vi strapperò il cuore per aver imprigionato mio figlio in un ospedale psichiatrico, mentre era in stato di salute perfetta”. Nikos dal canto suo ha affermato “Questi arresti non significano niente. Proseguiremo con altri mezzi e riusciremo ad uscire”.

Ricapitolando in sintesi: l’organizzazione è stata attiva dal 2003. Mentre annoverava una ventina di azioni rivoluzionarie (contro banche, tribunali, ministeri, ecc.) il combattente Lambros Foundas rimane ucciso il 10 marzo 2010 in una sparatoria fra la polizia e l’organizzazione, a Dafni. Un mese dopo, seguono perquisizioni alla morte di Lambros e sono eseguiti 6 arresti. Fra loro, tre militanti rivendicano l’appartenenza all’organizzazione Lotta Rivoluzionaria: Nikos Maziotis, Pola Roupa e Kostas Gournas. Dopo 18 mesi di detenzione, il caos burocratico regnante in Grecia (dove scioperi degli avvocati seguono quelli dei funzionari, ecc.) ha ragione della loro prigionia e i tre sono rilasciati in attesa di processo, dato che la durata della carcerazione ha superato il limite legale. Era il 2012, periodo in cui l’intervista “Non esiste altro scopo che la Rivoluzione” veniva registrata da una delegazione del Soccorso Rosso Internazionale. Nelle settimane che li separano dal loro processo, Nikos e Pola organizzano conferenze e incontri e creano fermento attorno al caso. Infine, il 15 giugno 2012, scompaiono prima della chiusura del processo che si concluderà immancabilmente con condanne a pene molto lunghe. In contumacia sono condannati a 50 anni di prigione. È di questo processo che martedì 17 gennaio 2017 è iniziato l’ennesimo ricorso in appello, in concomitanza con l’arresto di Pola. Dopo il loro entrare in clandestinità, Lotta Rivoluzionaria riprende le sue attività e il 10 aprile 2014 attacca la Banca di Grecia con un’autobomba imbottita d’esplosivo. L’attacco provoca enormi danni e nessun ferito. Il 16 luglio 2014, Nikos viene arrestato casualmente durante un controllo d’identità che si traduce in una sparatoria nel cuore del quartiere turistico. È gravemente ferito e lasciato agonizzante sul marciapiede diversi minuti. Viene immediatamente arrestato e riprende subito la sua attività politica dando avvio a un vasto movimento di prigionieri contro la riforma carceraria in Grecia, diretta contro il movimento rivoluzionario. Il movimento dei prigionieri sfocia in uno sciopero della fame nel marzo 2015, conclusosi riportando una vittoria: le carceri speciali per prigionieri politici (tipo C) sono abolite e le altre richieste sono tutte, almeno parzialmente, approvate. Nel febbraio 2016, Pola Roupa ancora clandestina dirotta un elicottero per cercare di far evadere Nikos e gli altri prigionieri politici detenuti a Korydallos. Questo tentativo fallisce perché il pilota dell’elicottero (ex-poliziotto) era armato, cosa che provoca una sparatoria mentre sono in volo. Infine, il 5 gennaio 2017 Pola è arrestata con un’altra combattente dell’organizzazione.

Quindi sono prevedibili al minimo due processi: quello d’appello per il primo periodo, iniziato martedì  17 gennaio 2017, e quello per il dirottamento dell’elicottero. Forse ne seguiranno altri, come quello relativo all’attacco della Banca di Grecia e tutti i processi d’appello.

 

Alleghiamo un manifesto prodotto dal Soccorso Rosso Internazionale e due foto: una, relativa ad una manifestazione svoltasi ad Atene il 21 gennaio in solidarietà a LR; l’altra, relativa ad un murales realizzato in Australia (a Sidney) appena saputa la notizia degli arresti del 5 gennaio.

2017_polaroupa_it.jpg~736 KB

paint1-1.jpg~221 KB

ath2-2.jpg~146 KB

 

Posted in ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

(Μυτιλήνη) Ανακοίνωση Συνέλευσης αλληλεγγύης στον Mohamed A. για την εκδικητική μεταχείρηση του απεργού πείνας

 

https://athens.indymedia.org/post/1568409/

 

από Συνέλευση αλληλεγγύης στον Mohamed A. (Μυτιλήνη)

23/01/2017 4:41 μμ.

 

Γίνεται ξεκάθαρο ότι διάφοροι-ες επιλέγουν να σταθούν απέναντι στον αγώνα του. Στην στάση τους αυτή μπορεί κάποιοι να αναγνωρίζουν ακόμα και διάφορες διοικητικές, μπορεί και ποινικές ευθύνες, αλλά οι ευθύνες αυτές είναι κυρίως πολιτικές. Και αυτό γιατί οι προσωπικές επιλογές που κάνουν δεν στρέφονται απλώς προσωπικά εναντίον ενός αγωνιζόμενου μετανάστη και του αγώνα του, αλλά εναντίον όλου του κόσμου που διεξάγει τον αγώνα αυτό στον πλευρό. Εναντίον του κόσμου που έρχεται σε ρήξη με τον κόσμο των διακρίσεων, του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης. Ενός κόσμου που είναι αποφασισμένος να διεξάγει αυτόν τον αγώνα μέχρι τέλους.

Αλληλεγγύη   Μετανάστες/τριες – Πρόσφυγες – Μειονότητες  

 

    Ο Mohamed A. διανύει πλέον τη 42η ημέρα απεργίας πείνας και ο αγώνας του συνεχίζει να διεξάγεται σε πολλαπλά επίπεδα. Μόλις από τη δεύτερη μέρα νοσηλείας του, ακολουθώντας τις ασφυκτικές πιέσεις των αστυνομικών αρχών προς τους γιατρούς να του χορηγήσουν εξιτήριο για να προχωρήσουν στην απέλασή του (βλ. καταγγελίες ιατρικού συλλόγου κλπ), η υπεύθυνη γιατρός Μαρία Κουρόγλου, διευθύντρια της Α’ Παθολογικής Κλινικής, έχει ξεκινήσει έναν επίμονο ψυχολογικό πόλεμο εναντίον του, απειλώντας τον καθημερινά με χορήγηση εξιτηρίου. Πατώντας πάνω σε μία υποκειμενική ερμηνεία του νόμου που προβλέπει ιατρική παρακολούθηση των απεργών πείνας χωρίς να προσδιορίζει αν αυτό πρέπει να γίνεται εν νοσηλεία ή όχι, και δεδομένου ότι οι τιμές των εξετάσεων του παρέμεναν εντός ή κοντά σε φυσιολογικά επίπεδα του ανακοίνωνε καθημερινά ότι θα υπογράψει το εξιτήριό του που θα τον οδηγούσε πίσω στα κρατητήρια της Γ.Α.Δ Λέσβου. Πέρα από τους προφανείς κινδύνους που αυτό εμπεριείχε για την κατάσταση της υγείας του Mohamed, έδινε τη δυνατότητα στις αστυνομικές αρχές να προχωρήσουν στην απέλασή του, έτσι όπως είχαν μάλιστα προσπαθήσει στις 13/01, αδιαφορώντας για την κατάσταση στην οποία  βρισκόταν. Η συνεχής επιδείνωση, όμως, της υγείας του Mohamed και οι πιέσεις από αλληλέγγυους-ες και συλλογικούς φορείς την οδήγησαν την Πέμπτη 19/01 να του ανακοινώσει ότι έχει ληφθεί απόφαση για τη συνέχιση της νοσηλείας του καθ’ όλη της διάρκεια της απεργίας πείνας.

    Ενώ αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να προσφέρει κάποια ανακούφιση, η ίδια επέλεξε να στραφεί άλλη μία φορά εναντίον του. Στο αίτημα του δικηγόρου του για να του χορηγηθούν αντίγραφα των ιατρικών εξετάσεων του Mohamed που κατατέθηκε τη Δευτέρα 16/01, και σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με την διευθύντρια το μεσημέρι της 18ης Ιανουαρίου, η ίδια υποστήριξε ότι δεν θα του τα επιδώσει απευθείας αφού θα τα έδινε στον ίδιο τον Μοχάμεντ μαζί με το εξιτήριό του εκείνη την ημέρα. Τα έγγραφα αυτά είναι απαραίτητα καθώς στοιχειοθετούν την αίτησης αντίρρησης κατά της κράτησης που θα κατατίθεντο την Πέμπτη 19/01 στο διοικητικό δικαστήριο. Σε επικοινωνία που είχε μαζί της ο δικηγόρος το πρωί της Πέμπτης, για να του επιδοθούν αφού ο Μοχάμεντ δεν πήρε τελικά εξιτήριο, η ίδια τον παρέπεμψε στη διοίκηση του νοσοκομείου, καλώντας τον να της επιδείξει εισαγγελική παραγγελία αν ήθελε να τα λάβει απευθείας από αυτήν. Η διοίκηση του νοσοκομείου παράλληλα αρνήθηκε να τον κάνει δεκτό. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να μην μπορέσει να κατατεθεί η αίτηση, και να παραταθεί η κράτηση  του Mohamed τουλάχιστον μέχρι και την Τρίτη 24/01 όταν και είναι η επόμενη ημερομηνία που εξετάζονται αιτήματα τέτοιου τύπου από το διοικητικό δικαστήριο. Να σημειωθεί ότι αντίγραφα των εξετάσεων δεν δόθηκαν ούτε στον ίδιο τον Mohamed, όταν και τα ζήτησε το πρωί της Παρασκευής 20/01 στους γιατρούς που τον επισκέφθηκαν. 

    Γίνεται ξεκάθαρο ότι διάφοροι-ες επιλέγουν  να σταθούν απέναντι στον αγώνα του. Στην στάση τους αυτή μπορεί κάποιοι να αναγνωρίζουν ακόμα και διάφορες διοικητικές, μπορεί και ποινικές ευθύνες, αλλά οι ευθύνες αυτές είναι κυρίως πολιτικές. Και αυτό γιατί οι προσωπικές επιλογές που κάνουν δεν στρέφονται απλώς προσωπικά εναντίον ενός αγωνιζόμενου μετανάστη και του αγώνα του, αλλά εναντίον όλου του κόσμου που διεξάγει τον αγώνα αυτό στον πλευρό. Εναντίον του κόσμου που έρχεται σε ρήξη με τον κόσμο των διακρίσεων, του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης. Ενός κόσμου που είναι αποφασισμένος να διεξάγει αυτόν τον αγώνα μέχρι τέλους. 

 

Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν και καμία να παίξει με την υγεία και τον αγώνα του Μοχάμεντ Α.

 

Άμεση άρση της κράτησής του και ικανοποίηση όλων των αιτημάτων του

Παύση όλων των απελάσεων

 

Συνέλευση αλληλεγγύης στον Mohamed A. (Μυτιλήνη)

 

Posted in Mohamed A | Leave a comment

ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΕΑ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΕΞΑΡΣΗ

 

https://athens.indymedia.org/post/1568280/

 

από Μαύρο-πολύχρωμο

20/01/2017 3:57 μμ.

 

Θεωρούμε πως παρά την απουσία της κοινωνικής μάζας οι αγώνες μας βρίσκονται σε έξαρση και παρά την ‘δημοκρατικότητα’ της κυβέρνησης ο πόλεμος για τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου συντρίβει τους αγωνιζόμενους και τις αγωνιζόμενες ακατάπαυστα. Οι αλλεπάλληλοι αγώνες και η τεράστια κινηματική παρακαταθήκη έχει δείξει πως ο κατακερματισμός των αγώνων, ο διαχωρισμός και η ιεράρχηση των πρακτικών και των τακτικών φτωχαίνει το πολιτικό μας οπλοστάσιο, μας διαιρεί και βγάζει ως μόνο κερδισμένο το κράτος. Είναι καιρός, εμείς αναρχικοί/ες, αντιεξουσιαστές/τριες να αποκτήσουμε συνολική οπτική του πολέμου που διεξάγεται και κάθε φορά που το κράτος θα οπισθοχωρεί να διεκδικούμε κι άλλο έδαφος, να εργαζόμαστε για την διατήρηση του μέχρι την επόμενη ρήξη.

 

ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΕΑ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΕΞΑΡΣΗ

Η καταστολή και ο αγώνας

Στις 5/1/2017,μετα από οργανωμένη κατασταλτική επιχείρηση, μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής εισβάλουν σε σπίτι στην περιοχή της Ηλιούπολης και συλλαμβάνουν  την επικηρυγμένη και μέλος του επαναστατικού αγώνα Πόλα Ρούπα καθώς και σε σπίτι στον άγιο Δημήτριο την Κωνσταντίνα Αθανασόπουλου. Η Κωνσταντίνα ανέλαβε το τεράστιο κόστος της ευθύνης για την συμμετοχή της στην οργάνωση από την πρώτη στιγμή γνωρίζοντας τις συνέπειες και ιεραρχώντας την περαιτέρω πολιτική προώθηση του αγώνα πάνω από μια σύντομη αποφυλάκιση. Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης των μελών του Ε.Α οι εκτελεστές της αντιτρομοκρατικής απομακρύνουν το παιδί του Μαζιώτη και της Πόλας και  αρνούνται να το παραδώσουν σε συγγενικά πρόσωπα. Ως αντανακλαστική κίνηση ο Νίκος Μαζιώτης, η Πόλα Ρούπα  και η Κωνσταντίνα Αθανασόπουλου  ξεκινάν απεργία πεινάς και δίψας. Αν και έληξε με νίκη, η  άσκηση ψυχολογικού πολέμου τόσο στα συντρόφια του Ε.Α. όσο και στο παιδί, έρχονται να αναζωπυρώσουν μνήμες κρατικής εκδικητικότητας, όπως τότε με την ποινικοποίηση των δεσμών συγγένειας με τα μέλη της ΣΠΦ, τις διώξεις και ποινές. Ο στόχος όμως του κράτους δεν ήταν μόνο τα αντίποινα για την επαναστατική δράση των μελών του Ε.Α. αλλά και επίσης η ιατρική στοχοποίηση ενός παιδιού επειδή είναι παιδί αντάρτισσας και όχι παιδί κάποιας φιλήσυχης μικροαστικής οικογένειας. Ο στόχος του προερχόταν καθαρά από τις πατριαρχικές αντιλήψεις που θέλαν να κατηγορήσουν ηθικά μια μάνα, μια γυναίκα που δεν επέλεξε να κάτσει σπίτι της και  μεγάλωνε κανονικά ένα παιδί με την βοήθεια της αντάρτικής της ομάδας. Η στάση της καταρρίπτει έτσι και τις τελευταίες δικαιολογίες μη συμμετοχής στους αγώνες με πρόφαση  την οικογένεια και γι’ αυτό οι κρατικοί μηχανισμοί αποφάσισαν να την χτυπήσουν ως μητέρα.   
Οι συντρόφισσες αποτελούν πλέον αιχμάλωτες της αστικής δημοκρατίας διότι επέλεξαν να ταχθούν στον αγώνα και να ανταποδώσουν μονάχα λίγη από την βία που προσφέρει καθημερινά το καπιταλιστικό και κρατικό σύμπλεγμα. Ένοπλες ληστείες  σε τράπεζες  βομβιστικές επιθέσεις και απόπειρα απελευθέρωσης έγκλειστων συντρόφων και συντροφισσών έφεραν πλήγμα σε ισχυρές κρατικές και καπιταλιστικές δομές, απέδειξαν τις δυνατότητες των επαναστατημένων και κατέδειξαν τους κεντρικούς μηχανισμούς μαζικής  διαχείρισης, καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Εδώ και 2 χρόνια διεξάγεται ένας αγώνας ενάντια στο κέντρο κράτησης μεταναστριών του ελληνικού. Ο αγώνας στο ελληνικό έχει σηματοδοτηθεί από απεργίες πείνας των μεταναστριών και διαφόρων άλλων ειδών αντίστασης με αποκορύφωμα τον αγώνα της Σάννα Ταλέμπ. Οι αγώνες πυροδοτήθηκαν από ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης το οποίο φρόντισε να κρατήσει επικοινωνία με τις μέσα, να κοινωνικοποιήσει τις φωνές τους και να πιέσει τον κρατικό μηχανισμό για την απελευθέρωση τους με συνεχείς και αλλεπάλληλες παρεμβάσεις και πορείες. Κατά την διάρκεια των αγώνων πολλές μετανάστριες αφέθηκαν ελεύθερες και ζουν τώρα ανάμεσα μας, κάποιες αγωνιζόμενες μαζί μας. Η εκδικητικότητα του κρατικού μηχανισμού όμως φρόντισε να ανταποδώσει κόβοντας την επικοινωνία των μέσα με τους αλληλέγγυους με κύριο εντολέα την διοίκηση της Πέτρου Ράλλη. Η τελευταία μαζική και δυναμική πορεία με αίτημα την επανάκτηση των επισκεπτηρίων προκάλεσε την εκδικητικότητα του κρατικού μηχανισμού αφού βρέθηκε ανίκανος να αντιμετωπίσει την ενδεχόμενη σύγκρουση που απειλούσε να ασκήσει το σώμα της πορείας. Η εκδικητικότητα αυτή αποτυπώθηκε στην φράση της αστυνομικού που είπε στις μετανάστριες πως « τώρα θα δείτε  πραγματική φυλακή»  και εξασκήθηκε πάνω στα σώματα τους διότι  αγωνίστηκαν με αξιοπρέπεια και δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να φωνάζουν για την ελευθερία τους και να εντείνουν το κλίμα παράλληλα με εμάς που είχαμε μαζευτεί απ’ έξω. Όλες οι κοπέλες μεταφέρθηκαν την ίδια μέρα στην μαφιόζικη φυλακή της Πέτρου Ράλλη, γνωστή για την εμπλοκή της σε σωματεμπορία  μεταναστών/τριων και τώρα μένουν στοιβαγμένες σε κελιά με συνέχιση του καθεστώτος απαγόρευσης επισκεπτηρίων από τους αλληλέγγυους.

 Σπάζοντας την βιτρίνα της δημοκρατίας 

Όποιος και όποια θέλει να έχει συνολική άποψη για του τι ακριβώς σημαίνει δημοκρατία πρέπει να κοιτάξει κατάματα την θέση των μεταναστριών/ων οι οποίες/οι αποτελούν για το κράτος φύσει παράνομες/οι και καταλήγουν σε φυλακές με αδίκημα την ίδια την ύπαρξη τους αφού γίνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης από μια ολόκληρη κοινωνία που αναπτύσσεται  πάνω στο αόρατο υπόστρωμα εργασίας που προσφέρουν. Παράλληλα, παρά τους πολέμους που προκαλούνται στους τόπους τους και τους αναγκάζουν σε φυγή, παρά τους θανάτους στα σύνορα και στις θάλασσες, παρά τις αυτοκτονίες και τις εξεγέρσεις στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, παρά τις εκατοντάδες αρπαγές  παιδιών από το κράτος και τις μκο, την εξαναγκαστική εκπόρνευση,  η διεκδίκηση δικαιωμάτων όπως η ελευθερία της κίνησης θεωρείται αδιανόητη,   ποινικοποιείται και καταστέλλεται βίαια.

 Όποιος και όποια θέλει να έχει πραγματική συνείδηση τι εστί δημοκρατία πρέπει να δει τους πολιτικούς κρατούμενους και κρατούμενες, τον τρόπο που ο κατασταλτικός μηχανισμός εκδικείται φτιάχνοντας δικογραφίες για την ποινική τους εξόντωση, αποσπώντας τους δικαιώματα μέσω τρομο-νόμων, τοποθετώντας τους σε καθεστώς εξαίρεσης, οδηγώντας τους στον θάνατο για τα ήδη κερδισμένα από το κίνημα αλληλεγγύης και τους ίδιους/ίδιες.  Ποινικοποίηση των συγγενικών κύκλων τους, διαχωρισμός από τα παιδιά τους, ξυλοδαρμοί, λευκά κελιά, απομόνωση και συνεχείς προσπάθειες αποκοπής τους από το δημόσιο λόγο. Ενώ όσοι και όσες συντρόφισσες/οι καταφέρνουν να σπάσουν τους περιοριστικούς όρους και να βγουν στην παρανομία ζουν ένα ανελέητο κυνηγητό, διπλές και τριπλές ζωές μέχρι την τελική τους αντιπαράθεση που μπορεί να οδηγήσει σε φυλάκιση ή ακόμα και στον θάνατο.

Οι προοπτικές του κινήματος

Παρόλο που κάποιος μπορεί να πει ότι οι πρώτοι μάχονται από ανάγκη και οι δεύτεροι από επιλογή και από συνείδηση, εμείς πιστεύουμε ότι σ’ αυτή την δυστοπία είναι δυσδιάκριτα τα όρια. Οι αγωνιστικές ψυχές κλιμακώνουν πάντα το κατά δυνάμει και γίνονται παράδειγμα διάχυσης του αγώνα για ελευθερία ενώ παράλληλα η κρατική πολεμική μηχανή βλέπει ενιαία τα στοιχεία που προκαλούν αποσταθεροποίηση και απαντά με την εξόντωσή ή την αφομοίωσή τους.  

Γι αυτό το λόγο το κράτος οι ακαδημαϊκοί του, ο εθνικός και αστικός στρατός δουλεύουν πυρετωδώς για την συνολική εξόντωση των αντιστεκόμενων μέχρι την συνολική καθυπόταξη του κοινωνικού σώματος.

Ο αγώνας του Ε.Α. και των επαναστατικών/εξεγερτικών οργανώσεων δείχνουν την αναγκαιότητα και την δυνατότητα του ένοπλου αγώνα αφού καμία δύναμη δεν είναι υπολογίσιμη αν δεν απειλεί την σωματική και υλική ακεραιότητα των εξουσιαστών και των δομών τους. Καμία ελευθερία δεν μπορεί να είναι αδιαμεσολάβητη και πραγματικά δική μας δίχως την ικανότητα της αυτοάμυνας μας, δίχως την δυνατότητα να πάρουμε πίσω κομμάτι του παραγόμενου πλούτου από την μαζική εκμετάλλευση, που συσσωρεύετε ψηλά στις κλίμακες της ιεραρχίας. Η εξουσία έχει περάσει αλώβητη από σύντομες εξεγέρσεις, από πολυπληθής μαζικές συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες που δεν διεκδίκησαν το έδαφος τους και με κάθε ευκαιρία έχει συντρίψει και αφομοιώσει κινήματα που αποδέχτηκαν τον αφοπλισμό τους. Ο αγώνας είναι πολύμορφος και το ένοπλο κομμάτι του έχει καταλυτικό ρόλο σε σχέση με οποιαδήποτε προοπτική απελευθέρωσης εδαφών για την δημιουργία των ελευθεριακών κοινοτήτων, για την ολική απελευθέρωση.

Ο αγώνας των αλληλέγγυων για την απελευθέρωση των μεταναστριών και το κλείσιμο του κέντρου κράτησης του ελληνικού έδειξε πως η συνεχής αλληλεγγύη και επικοινωνία με τις έγκλειστες προκάλεσε αγώνα από τις ίδιες και όχι από κάποιους που θα συγκρούονταν με το κράτος για κάποιον τρίτο. Η επιμονή που έδειξαν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες δημιούργησαν ισχυρούς δεσμούς εμπιστοσύνης και στήριξης των μεταναστριών, τους μετέφεραν ότι είναι εφικτό σε κατάσταση εγκλεισμού χωρίς κανένα δικαίωμα να αγωνιστούν για την ελευθερία τους, στηρίζοντας τους σε κάθε στιγμή ακόμα και μετά την απελευθέρωση τους. Κοινωνικοποίησαν τον λόγο τους και την κατάστασή που βρίσκονταν κάθε φορά, έκαναν κάθε στιγμή ηχηρή την παρουσία τους απέναντι στην κρατική απειλή προς τις μετανάστριες.   

Συνολικός πολύμορφος αγώνας

Θεωρούμε πως παρά την απουσία της κοινωνικής μάζας οι αγώνες μας βρίσκονται σε έξαρση και παρά την ‘δημοκρατικότητα’ της κυβέρνησης ο πόλεμος για τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου συντρίβει τους αγωνιζόμενους και τις αγωνιζόμενες ακατάπαυστα.

Οι αλλεπάλληλοι αγώνες και η τεράστια κινηματική παρακαταθήκη έχει δείξει πως ο κατακερματισμός των αγώνων, ο διαχωρισμός και η ιεράρχηση των πρακτικών και των τακτικών φτωχαίνει το πολιτικό μας οπλοστάσιο, μας διαιρεί και βγάζει ως μόνο κερδισμένο το κράτος. Είναι καιρός, εμείς αναρχικοί/ες, αντιεξουσιαστές/τριες να αποκτήσουμε συνολική οπτική του πολέμου που διεξάγεται και κάθε φορά που το κράτος θα οπισθοχωρεί να διεκδικούμε κι άλλο έδαφος, να εργαζόμαστε για την διατήρηση του μέχρι την επόμενη ρήξη.

Καλούμε τους πολιτικά κρατούμενους και κρατούμενες συντρόφους και συντρόφισσες να προωθήσουν το αίτημα για την απελευθέρωση των μεταναστριών. Καλούμε κάθε σύντροφο και συντρόφισσα να δράσει για την σύλληψη της Πόλας και της Κωνσταντίνας.

Κάλεσμα για συμμετοχή στην πορεία 21/1, 12:00 στο μοναστηράκι για τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα και κάλεσμα για συμμετοχή στις δράσεις που θα λάβουν μέρος τις επόμενες μέρες για τις 26 μετανάστριες.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ 26  ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΑ , ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ

Μαύρο-Πολύχρωμο
εγχείρημα από τον πολύμορφο χώρο αναρχικών, Ζαΐμη 11

 

mauropoluxrwmo@riseup.net

 

Posted in ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

https://athens.indymedia.org/post/1568576/

 

από @ 27/01/2017 6:55 πμ.

Το να αναλαμβάνεις τις ευθύνες των πράξεων σου και των πολιτικών επιλογών που καθορίζουν τον ρόλο σου στην κοινωνία, είναι μια ηθική αξία, με την οποία γαλουχήθηκα, μεγαλώνοντας και την έχω ως σταθερό ιδανικό, και χαρακτηρίζει την προσωπικότητα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Στον πολιτικό χώρο της αναρχίας μπήκα το 2007, πρωτοσυμμετέχοντας στις φοιτητικές κινητοποιήσεις του καιρού εκείνου. Αυτή ήταν και η πρώτη μου επαφή με τον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο. Συνέχεια είχαν οι πορείες της 17ης Νοέμβρη, απεργιακές κινητοποιήσεις, πορείες αλληλεγγύης κτλ. Από την στιγμή που έπεσαν στα χέρια μου κείμενα αναρχικών συλλογικοτήτων, είδα αυτό που ονειρευόμουν να είναι αποτυπωμένο σε ένα χαρτί, αμέσως κατάλαβα ότι αυτό έψαχνα και ότι η ανάλυση τους για αυτά που ζούμε ταίριαζε με την δικιά μου. Τα εργαλεία των αναρχικών, ο λόγος και η δράση τους, που μέσα από αυτά έβλεπα την ειλικρινή θέληση τους για αλλαγή, πίστεψα ότι είναι τα μόνα ικανά μέσα που θα μπορούσαν να με συντροφέψουν στον αγώνα. Έτσι, άρχισα να κινούμαι πιο ενεργά στο χώρο, θυμάμαι τον εαυτό μου σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση να είναι κουκουλωμένος και να πετάει μπουκάλια. Περάσανε η 5η Μάη, τα μνημόνια με τις κυβερνήσεις να προχωρούν σταθερά και χωρίς να πτοούνται από τις κινητοποιήσεις. Ήταν και είναι ασταμάτητοι, ατάραχοι, υπέγραφαν χωρίς φόβο και ενοχές. Έβλεπα, επίσης, ότι ούτε με τα συμβολικά χτυπήματα ίδρωνε το αυτί τους, η σταθερότητα παρέμενε. Άρχισα να ψάχνω με ποιο μέσο αγώνα θα μπορούσε να προκληθεί αποσταθεροποίηση του συστήματος και έπεσα πάνω στις προκηρύξεις του Επαναστατικού Αγώνα, έψαξα τις πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις των χτυπημάτων της οργάνωσης που επηρέασαν τον ελλαδικό χώρο, είδα να προκαλούνται διπλωματικά σοκ στις σχέσεις της Ελλάδας με τις ΗΠΑ μετά την ρίψη ρουκέτας στην αμερικάνικη πρεσβεία, να κλονίζονται οι αγορές και να σημειώνονται πτωτικές βουτιές στις τιμές μετοχών του χρηματιστηρίου, μετά τα χτυπήματα που έγιναν στο ελληνικό χρηματιστήριο και στο Α.Τ. Καλλιθέας, στο οποίο σημειώθηκε πτώση σε χρηματιστήριο της Ασίας. Οι ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα μιλούσαν από μόνες τους, δηλώνοντας έμπρακτα στην κοινωνία ότι το καπιταλιστικό σύστημα βάλλεται, ότι το κράτος και το κεφάλαιο δεν είναι άτρωτα.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή μου έκανε εντύπωση, μέσα από παραδείγματα αγωνιστών και ένοπλων οργανώσεων, η ανιδιοτέλεια που χαρακτήριζε τις μεταξύ τους σχέσεις, το ότι έβαζαν τον εαυτό τους πέρα για χάρη του αγώνα, θυσίαζαν πράγματα και σχέσεις που άλλοι άνθρωποι δεν θα το έκαναν ούτε για μια ημέρα, την αλληλεγγύη που αναπτυσσόταν μεταξύ τους και αν τους χώριζαν χιλιάδες χιλιόμετρα.

Η συντροφικότητα, του να είσαι δίπλα-δίπλα με ανθρώπους που να ξέρεις ότι ακόμα και αν γίνει η στραβή θα σε υπερασπιστούν μέχρι τέλους, χωρίς να λογαριάσουν το τομάρι τους. Η σιγουριά που αναπτύσσεται για τους συντρόφους πλάι σου, ότι αγωνίζεστε για τον ίδιο λόγο και ότι έχετε τους ίδιους στόχους. Η πολιτική συνέπεια που δείχνουν και έδειχναν οι αναρχικοί, ότι δεν παραιτούνταν, δεν κατέθεταν τα όπλα στα δύσκολα, δεν συμβιβάζονταν, δεν ήταν ρουφιάνοι, δεν λύγιζαν από τα βασανιστήρια και την καταστολή, και στέκονταν όρθιοι με αξιοπρέπεια και μέσα από την φυλακή όσα χρόνια και αν πέρναγαν. Τιμάνε τους νεκρούς συντρόφους τους και η φλόγα του πάθους για λευτεριά δεν έσβηνε ποτέ από μέσα τους. Το ανεπηρέαστο πείσμα τους και το θάρρος τους να βγαίνουν μπροστά απαιτώντας την αλλαγή, παίζοντας την ζωή και την υγεία τους κορώνα-γράμματα. Η πίστη στις αρχές τους, η μη υπεκφυγή σε πολιτικαντισμούς και η μη συνθηκολόγηση με πολιτικούς φορείς. Μέσα από όλα αυτά τα χαρακτηριστικά παραδείγματα και τις συμπεριφορές των αγωνιστών διαμόρφωσα και την πολιτική μου συνείδηση. Οι αξίες αυτές ήταν και θα είναι τα γερά θεμέλια των πολιτικών μου επιλογών και του πως κινούμαι γενικότερα στην ζωή μου. Δυστυχώς, όμως μέσα από την πάροδο του χρόνου συνάντησα συντρόφους/-ισσες, αγώνες και συμπεριφορές που απόκλειναν σε μεγάλο βαθμό με τα παραπάνω. Συνάντησα το ψέμα, τις πισώπλατες μαχαιριές, την όχι κατά μέτωπο αντιπαράθεση, το πούλημα, την πολιτική ασυνέπεια, την αδιαφορία, τον ελιτισμό, ανώριμες συμπεριφορές, κουτσομπολιά, την συνθηκολόγηση με κυβερνητικούς, πολιτικούς παράγοντες και στελέχη, ακόμα και ηγετικούς ρόλους σε πολιτικές διαδικασίες. Όλα αυτά με κλόνισαν ηθικά και πολιτικά, με έκαναν να σκεφτώ για δεύτερη φορά αν πρέπει να συνεχίσω. Τελικά η πολιτική μου συγκρότηση με βοήθησε να συνεχίσω αφήνοντας όλα αυτά πίσω μου. Επισημαίνω σε αυτό το σημείο ότι γνωρίσω πολλούς συντρόφους, οι οποίοι τελικά διάλεξαν να πάνε σπίτια τους απογοητευμένοι. Ένας ακόμα παράγοντας των επιλογών μου ήταν να ανατρέψω αυτή την συνθήκη.

Συνέχισα, κρατώντας τα καλά και τις υγιείς αναμνήσεις από τις συντροφικές συμπεριφορές που συνάντησα. Η κινητήρια δύναμη που με ώθησε στην επιλογή του ένοπλου αγώνα, ήταν η κοινωνική αδικία που βίωνα ως κομμάτι της κοινωνίας, αλλά και όλων αυτών που συγκαταλεγόμαστε στην ίδια τάξη. Δεν χώραγε στο νου μου ότι το καπιταλιστικό σύστημα, αυτό το αχόρταγο τέρας, κατακρατεί τον παραγωγικό πλούτο της κοινωνίας επιστρέφοντας της πίσω το 1/10 από αυτό που της αντιστοιχεί. Αυτή είναι η σχέση μεταξύ αφεντικών και εργατικής τάξης. Αυτή η απλή διαπίστωση και μόνο, αρκεί για να οπλιστείς απέναντι στην δικτατορία του κεφαλαίου. Με την πάροδο του χρόνου μέσω του διαβάσματος αλλά και δεχόμενη ερεθίσματα από τις τρέχουσες πολιτικές συγκυρίες και αγώνες, η ανάλυση βάθαινε και ξεπηδούσαν ένα-ένα τα δεινά που έχουν προκληθεί από τον καπιταλισμό. Όσο πιο πολλά συνειδητοποιούσα, τόσο πιο πολύ πείσμωνα. Έτσι, ριζώθηκε για τα καλά στην ανάλυση μου, η άποψη ότι η μόνη λύση είναι η κοινωνική επανάσταση. Το κεφάλαιο δεν θέλει σε καμία περίπτωση να δει τα συμφέροντα του να απειλούνται και είναι πάντα έτοιμο να αντιμετωπίσει την απειλή με πολέμους και καταστολή, κρατώντας ακλόνητη την κυριαρχία του. Με συνέπεια να γίνει στόχος μου να αποδείξω ότι, το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι γερό και στέρεο.

Η πορεία μου στον Επαναστατικό Αγώνα και οι λόγοι που επέλεξα αυτόν τον τρόπο δράσης, μέσα από αυτή την οργάνωση, είναι πολιτικοί και έχουν να κάνουν χρονικά με τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που ζούμε σήμερα. Το κριτήριο των χτυπημάτων του Επαναστατικού Αγώνα κινούνταν πάνω σε μια στρατηγική και δεν είχε τη μορφή της προσωπικής βεντέτας με τους κρατικούς μηχανισμούς. Στόχος των ενεργειών είναι η δημιουργία ρήγματος στο καθεστώς. Μέσα από τις επιθέσεις αυτές, τίθεται για πρώτη φορά στην κοινωνία το μήνυμα: “Ή με τον καπιταλισμό ή με την επανάσταση”.

Μετά τις συλλήψεις των μελών της οργάνωσης της 17 Νοέμβρη, η καθεστηκυία τάξη και σύσσωμα οι μπάτσοι έτριβαν τα χέρια τους, διότι ήταν σίγουροι πως ξέμπλεξαν μια και καλή με τις ένοπλες οργανώσεις στην Ελλάδα. Τελικά, έκαναν λάθος, γιατί μέσα στο κλίμα της σιωπής και της αδράνειας που κυριαρχούσε, εκεί, τότε ενεργοποιήθηκε ο Επαναστατικός Αγώνας, με το πρώτο του χτύπημα, αυτό στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Μέσα από τις προκηρύξεις του προμηνύονταν τα δεινά των μνημονίων που έρχονταν και των συμφωνιών λιτότητας που θα υπέγραφε ύστερα το ελληνικό κράτος με τους ευρωπαίους εταίρους, αλλά και της οικονομικής κρίσης που υπέβοσκε καλά καλυμμένη πίσω από τα γεγονότα των Ολυμπιακών αγώνων και έμελλε να ξεσπάσει λίγα χρόνια αργότερα.

Εν έτη 2017, ζούμε σε μια Ελλάδα των τριών μνημονίων, με ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της κοινωνίας να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Με την ανεργία να μαστίζει ως πανδημία όλες τις ηλικίες, κάνοντας μας να μιλάμε πια όχι για ζωή, αλλά για επιβίωση και τα εργατικά ατυχήματα να έχουν γίνει πια μια είδηση της καθημερινότητας. Την ταξική εκμετάλλευση μεταξύ καπιταλισμού και κοινωνίας να έχει επικρατήσει. Με όλα τα μέτρα να υπογράφονται αναπάντητα. Πιστεύω ότι είναι πιο επιτακτικό από ποτέ, η ένοπλη ρήξη με το κράτος και το κεφάλαιο να ξεσπάσει. Επιτιθέμενοι σε πολιτικούς και οικονομικούς στόχους, δημιουργώντας πληγές και ανισορροπία, με τελικό σκοπό την γενικευμένη ένοπλη αντιπαράθεση. Δείχνοντας μέσα από αυτό στην κοινωνία τις προθέσεις σου για την δημιουργία άλλων συνθηκών διαβίωσης, και στο κράτος ότι είναι αντιμέτωπο με μια υπολογίσιμη απειλή, συγκροτημένη πολιτικά και ετοιμοπόλεμη. Ο κυριότερος λόγος της συμμετοχής μου στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας , είναι πως ο ένοπλος αγώνας είναι η μόνη προϋπόθεση για να καταστεί εφικτή η κοινωνική επανάσταση. Ικανές απαντήσεις που μπορούν να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα στην εξουσία του κεφαλαίου, είναι τα ένοπλα χτυπήματα που γκρεμίζουν τις δομές τους, δείχνοντας στην κοινωνία πόσο ευάλωτοι και εύθραυστοι είναι, και ότι οι συσχετισμοί, στους οποίους στηρίζονται, μπορούν να αλλάξουν. Το έχει δείξει άλλωστε και η ιστορία, τον πανικό που προκαλούν τα χτυπήματα αυτά, από τα μέτρα ασφαλείας που παίρνουν, καθώς τους φοβίζει πολύ και η ιδέα ότι αυτά είναι ευρέως κοινωνικά αποδεκτά.

Όσον αφορά την ανάληψη ευθύνης για την συμμετοχή μου στον Επαναστατικό Αγώνα, δεν αφορά μόνο πολιτικούς λόγους της υπόθεσης, αλλά και ηθικούς και αξιακούς λόγους δικούς μου. Δηλαδή, μέσω αυτής υποστηρίζω ηθικά τις επιλογές που έχω κάνει, απέναντι σε ένα κράτος που ευελπιστεί να λιγοψυχήσω και να κρυφτώ πίσω από το δαχτυλάκι μου. Να απαρνηθώ την συντρόφισσα Πόλα Ρούπα που σταθήκαμε πλάι-πλάι, παριστάνοντας την άσχετη και την απλά αναρχική και ότι η δίωξη μου είναι φρονηματική. Το να αρνείσαι μπροστά στο κράτος και στη κοινωνία τις πολιτικές σου επιλογές, είναι σαν να υπογράφεις μια προσωπική ισόβια καταδίκη, η οποία θα σε ακολουθεί ως ένα πτώμα πίσω από κάθε σου βήμα. Η πολιτική ήττα δεν είναι όμως μόνο προσωπική, είναι και συνολικότερα κινηματική. Διότι, με την στάση αυτή νομιμοποιείς την καταφυγή στη λαμογιά, όπως λέει σοφά ο λαός, κοιτάς να πέσεις στα μαλακά, πουλώντας τους συντρόφους/-ισσες που δρούσατε μαζί και κυρίως αφήνοντας έρμαιο στα χέρια του κράτους και της δικαιοσύνης την πολιτική οργάνωση που συμμετείχες.

Οι σύντροφοι/-ισσες που επιλέγουν αυτόν τον τρόπο δράσης, έχουν και την ηθική υποχρέωση να κουβαλήσουν και το βάρος της οργάνωσης, υπερασπίζοντας την με νύχια και με δόντια απέναντι σε όποιον θέλει να διαστρεβλώσει την ιστορία της και να καταστείλει τον λόγο και την δράση της.
Διαλέγω να είμαι ειλικρινής και συνεπής στον αγώνα που επέλεξα. Να σταθώ όρθια, και όχι ως μετανιωμένη, δίπλα στους συντρόφους μου.

Όσο για την σύλληψη μου δε έχω να πω και πολλά, μόνο ότι τα ξημερώματα της 5/1 μπούκαραν, σπάζοντας όλες τις πόρτες των σπιτιών μέχρι να φτάσουν στην δική μου, ομάδες των εκαμ και της αντιτρομοκρατικής. Στην συνέχεια οδηγήθηκα στον 12ο όροφο της γαδα και εκεί άρχισε ο γνωστός τσαμπουκάς με την σήμανση. Εννοείται πως από την πρώτη κιόλας στιγμή αρνήθηκα να συνεργαστώ με τις αρχές, όπως έχω κάνει και στο παρελθόν, αρνούμενη να υποβληθώ στην διαδικασία δακτυλοσκόπησης/των αποτυπωμάτων και της φωτογράφισης. Όσον αφορά την πρώτη διαδικασία, υλοποιήθηκε παρά την θέληση μου, με συνέπεια από τις λαβές και την σωματική πίεση από το βάρος 6 μπάτσων, τα νεύρα του αριστερού μου καρπού να παραλύσουν τελειώς για πολλές μέρες, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να το κουνήσω. Η διαδικασία της σήμανσης σταμάτησε εκεί, δεν μπήκαν στον κόπο να δώσουν συνέχεια με τα υπόλοιπα, διότι κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να συνεργαστώ ούτε στο ελάχιστο μαζί τους. Οι ώρες περνούσαν χωρίς να ξέρω τι γίνεται εκεί μέσα, ώσπου άρχισα να μην νοιώθω το χέρι μου, τους ενημέρωσα ότι πρέπει να διακομιστώ άμεσα σε κάποιο νοσοκομείο, το ίδιο τους είπε και ένας ορθοπεδικός που ήρθε εκεί και με είδε, εν τω μεταξύ ο χρόνος περνούσε χωρίς να γίνεται τίποτα. Η καθυστέρηση μεγάλωνε και πάλι, μέχρι που με πήγαν στα κελιά του 12ου ορόφου. Εκεί συναντήθηκα με την συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, η οποία μόλις ενημερώθηκε από εμένα για το συμβάν του ξύλου και της καθυστέρησης, άρχισαν να πέφτουν τραπέζια και μπουνιές στους αντιτρομοκρατικάριους από μεριάς της, έξω από τα κελιά, διότι δεν μπήκαμε μέσα. Έπειτα από μισή ώρα έφυγα για ευαγγελισμό. Όταν γύρισα ενημερώθηκα για το που βρίσκεται το παιδί των συντρόφων, αλλά και για την απεργία πείνας και δίψας που είχαν ξεκινήσει, χωρίς δεύτερη σκέψη εννοείται ότι επέλεξα να σταθώ δίπλα τους σε αυτό, γιατί η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας και είναι αυτό που μας ενώνει, μόνο όταν είναι επαναστατική.

Ζήτω η κοινωνική επανάσταση
Τιμή για πάντα στο αναρχικό μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Λάμπρο Φούντα

Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

 

 

 

Posted in Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου | Leave a comment

Η ΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Posted in ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment