ΒΙΒΛΙΑ – ΜΠΡΟΣΟΥΡΕΣ

 1. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ 2 ΙΟΥΝΗ

Diadosi_To-kinhma-2-Iounh_2009_BO-214x300

Diadosi_To-kinhma-2-Iounh_2009_BO

2. ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ” – ΜΑΙΟΣ 2011

polys-half1-950x1229

1h ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ Γ. ΣΤΟΝ 98

3. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ” – ΜΑΙΟΣ 2012

ΕΞΩΦΥΛΛΟ 2 ΜΠΡΟΣΟΥΡΑΣ ΠΟΛΥ

ΠολυκαρποςF

4. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ – ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΜΥΤΙΛΗΝΗ 2012

Λέσβος

mprosoira_liga_logia_gia_tis_ipotheseis_politikwn_kratoumenwn

5. ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

xartografwntas_tis_esk.preview

xartografwntas_tis_esk

6. Η ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

φυλακές

ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΑΤΡΑ

 7.

https://athens.indymedia.org/post/1538562/
«Ημερολόγιο του Γκουαντάναμο»: το χρονικό ενός κρατούμενου
1538562
από @ Ιαν. 19, 2015, 6:18 μμ.,
GKOYANTANAMO
αναδημοσίευση απο TVXS – Μαρτυρία –
________________________________________
Τα βασανιστήρια που υπέστη και τα οποία τον ανάγκασαν να προβεί σε ψευδείς ομολογίες περιγράφει σ’ ένα προσωπικό ημερολόγιο ο Μαυριτανός, Μοχαμεντού Ουλντ Σλαχί, που κρατείται στο Γκουαντάναμο εδώ και σχεδόν 13 χρόνια, στο βιβλίο του που θα εκδοθεί την Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015. Επιμέλεια: Τόνια Γκόρου

Σε αποσπάσματα που δημοσιεύει ο βρετανικός Guardian, ο Σλαχί, ο οποίος συνελήφθη το 2001 στη Μαυριτανία πριν φυλακισθεί διαδοχικά στην Ιορδανία, το Αφγανιστάν και το Γκουαντάναμο, περιγράφει αυτό που αποκαλεί «μια παγκόσμια περιοδεία βασανιστηρίων και ταπείνωσης».
Ο 44χρονος Μαυριτανός υποστηρίζει στο χειρόγραφό του, που έγραψε στα αγγλικά, ότι βασανίσθηκε, ξυλοκοπήθηκε, ταπεινώθηκε και απειλήθηκε επανειλημμένα με θάνατο. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο γραμμένο από άτομο που εξακολουθεί να κρατείται στις φυλακές, αφού ο Σλαχί παραμένει έγκλειστος στο Γκουαντάναμο παρά το γεγονός πως δεν προκύτπουν κατηγορίες σε βάρος του.
Ο Σλαχί σημειώνει πως έχει υποβληθεί σε στέρηση ύπνου, απειλές κατά της ζωής του, σεξουαλικό εξευτελισμό και απειλές από τους βασανιστές ακόμη και ενάντια σε συγγενικά του πρόσωπα (οι βασανιστές δήλωναν πως θα κυνηγήσουν τη μητέρα του). Ανάμεσα στα βασανιστήρια περιγράφει πως τον ανάγκαζαν να πίνει θαλασσινό νερό, τον έριχναν στη θάλασσα με ταχύπλοο σκάφος, όπου και τον ξυλοκοπούσαν, ενώ τον ανάγκαζαν να βουτήξει σε πάγο.
167593g-slahis_manuscript_in_which_he_describes_being_tortured_on_the_boat
Το χειρόγραφο του Σλαχί, στο οποίο περιγράφει τα βασανιστήρια που υπέστησε στο πλοίο.
Στο τέλος των βασανιστηρίων, ο Μοχαμεντού καταθέτει πως αναγκάστηκε να ομολογήσει ψευδώς πως σκόπευε να ανατινάξει τον πύργο CN στο Τορόντο του Καναδά. Όταν τον ρώτησαν αν έλεγε την αλήθεια απάντησε: «Δεν με νοιάζει, αρκεί να σας ευχαριστεί. Οπότε, εφόσον θέλετε να αγοράσετε, θα πουλήσω», αναφέρει.

Το χειρόγραφο του Σλαχί στο οποίο «ομολογεί» ότι ήθελε να ανατινάξει τον πύργο CN.
Ο Σλαχί περιγράφει πώς έφτασε στα όρια της παράνοιας, αφού μετά από τόση κακοποίηση είχε παραισθήσεις. «Άρχισα να έχω παραισθήσεις και να ακούω πεντακάθαρα φωνές. Άκουγα την οικογένειά μου σε καθημερινές οικογενειακές συζητήσεις. Άκουγα γραφές από το Κοράνι, μουσική από τη χώρα μου», σημειώνει και εξηγεί πως οι φρουροί επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν αυτή του την κατάσταση: “Οι φρουροί χρησιμοποίησαν αυτές τις παραισθήσεις και μιλούσαν με αστεία φωνή, παρακινώντας με να χτυπήσω τον φρουρό και να σχεδιάσω μια απόδραση. Αλλά δεν παραπλανήθηκα». Στο τέλος των βασανιστηρίων, ο Μοχαμεντού καταθέτει πως αναγκάστηκε να ομολογήσει ψευδώς πως σκόπευε να ανατινάξει τον CN πύργο στο Τορόντο του Καναδά. Όταν τον ρώτησαν αν έλεγε την αλήθεια απάντησε: «Δεν με νοιάζει αρκεί να σας ευχαριστεί. Οπότε, εφόσον θέλετε να αγοράσετε, θα πουλήσω».
Το βιβλίο του τροποποιήθηκε περισσότερες από 2.500 φορές και οι εκδότες ελπίζουν ότι θα μπορέσουν να εκδώσουν μια «μη εξαγνισμένη» εκδοχή του μόλις ο Μοχαμεντού Ουλντ Σλάχι απελευθερωθεί. Τον Μάρτιο του 2010, ένας Αμερικανός ομοσπονδιακός δικαστής απάλλαξε τον Μοχαμεντού Ουλντ Σλάχι από τις κατηγορίες, ανοίγοντας το δρόμο για την απελευθέρωσή του. Όμως μερικούς μήνες αργότερα, ένα εφετείο ακύρωσε την απόφαση και αποφάσισε πως πρέπει να παραμείνει υπό κράτηση.
Η Ένωση για τα τις Ελευθερίες των Πολιτών στην Αμερική έχει δημιουργήσει μια online αίτηση ζητώντας την απελευθέρωση του Σλαχί. Η διευθύντρια της Ένωσης, Χίνα Σάμζι, ισχυρίζεται πως «Ο Μοχαμέντου Σλαχί είναι αθώος τον οποίο η αμερικανική κυβέρνηση βασάνισε και κρατήθηκε παράνομα για παραπάνω από μια δεκαετία. Δεν αποτελεί απειλή για την Αμερική και δεν έλαβε μέρος ποτέ σε εχθροπραξίες εναντίον της».
Το ταξίδι από την Μαυριτανία στην Κούβα
Ο Μαυριτανός ταξίδεψε δύο φορές στο Αφγανιστάν στις αρχές του 1990, όπου και ορκίστηκε στις τάξεις της Αλ Κάιντα και συμμετείχε στον πόλεμο της οργάνωσης ενάντια στο καθεστώς που είχε επιβληθεί στη χώρα από τη Σοβιετική Ένωση. Οι σχέσεις του όμως με την οργάνωση διεκόπησαν πλήρως από το 1992. Μετά την επίθεση στου Δίδυμους Πύργους, με την υποψία της συμμετοχής του σε ανεπιτυχή σενάρια βομβαρδισμού στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες. Αν και κανένα στοιχείο δεν βρέθηκε εναντίον του, συνελήφθη και κρατήθηκε από το 2002.

Ο Μοχαμεντού περιγράφει την πτήση του στο Γκουαντάναμο.
Η δικηγόρος του Νάνσι Ολάντερ ανέφερε «Ο Μοχαμεντού δεν κατηγορήθηκε για τίποτα. Δεν υπάρχει κανένα αδίκημα να του προσάψουν. Δεν είναι πως δεν έχει βρεθεί κάποιο στοιχείο για την ενοχή του, δεν υπάρχει κάνενα απολύτως στοιχείο εναντίον του. Πρέπει να γυρίσει σπίτι του».
Ο εκδότης του βιβλίου, Τζέιμι Μπινγκ σημειώνει πως πρόκειται για την πιο σημαντική έκδοση που έχει κυκλοφορήσει η εταιρία ποτέ. «Είναι ένα μεγαλόκαρδο, σκληρό, ταπεινό και κάποιες φορές αστείο, αλλά πιο συχνά εξοργιστικό και τελικά κόβει την ανάσα από έναν χαρισματικό συγγραφέα. Και όλοι οι εκδότες του παγκοσμίως ελπίζουν πως με το να διαδώσουν την ιστορία του μπορούν να συνδράμουν αποφασιστικά στο να δοθεί ένα τέλος στην εσφαλμένη και βάρβαρη κράτησή του».

Το βιβλίο του Σλαχί κυκλοφορεί τη στιγμή που πέντε ακόμα κρατούμενοι άφησαν πίσω τους τα κελιά του Γκουαντάναμο, μειώνοντας των αριθμό των κρατουμένων σε 122.

8.

  Untitled-1

9. 10563016_401878329973410_6018668085788968590_nΕκδόθηκαν σε βιβλίο τα υλικά της εκδήλωσης με θέμα «Ένοπλος Αγώνας, Επαναστατικό Κίνημα και Κοινωνική Επανάσταση» που έγινε στο ΕΜΠ στις 17 Οκτωβρίου και 5 Νοεμβρίου από το Κ ΒΟΞ με την συμμετοχή των καταδικασμένων μελών του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα.

Το βιβλίο διανέμεται δωρεάν και αντίτυπα του υπάρχουν στο Κ* ΒΟΞ

 10.  ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΓΙΑ ΑΝΤΩΝΗ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟ ΕΔΩ:

Staboulos ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ

11. ela

12. ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

keimeno

13. ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  Συνέλευση αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές

ΚΕΙΜΕΝΑ : ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ
ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ,ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ
ΚΑΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΧΟΛΓΚΕΡ ΜΑΙΝΣ 31/10/74

mprosourτελ

14. MOVIMENTO LIBERO

MOVIMENTO LIBERO – Νο 1-

15. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ – ΟΧΙ ΣΤΟ DNA –

16. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ 3-ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ.

17. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΠΥΡHΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ RΟΤΕ ΖΟRΑ

rz-brochoure-x5-A5-fin-2nd

18. ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟ 1985

ΓΑΛΛΙΑ 1985- ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ.

19.        Το βιβλίο της ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ “το γέλιο του νερού”
1549345
από sygeneis-filoi@espiv.net 24/09/2015 3:15 πμ.,
Πολιτικοί κρατούμενοι Πολιτισμός
Το βιβλίο της ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ “το γέλιο του νερού” θα διατίθεται από το απόγευμα της Παρασκευής 25/9 στο Κ* ΒΟΞ στα Εξάρχεια -Αθήνα
________________________________________

Το βιβλίο της ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ “το γέλιο του νερού”
θα διατίθεται από το απόγευμα της Παρασκευής 25/9 στο Κ* ΒΟΞ στα Εξάρχεια -Αθήνα

Την Αθηνά Τσάκαλου τη γνωρίσαμε τα τελευταία 5 χρόνια , όταν οι κοινές διώξεις και φυλακίσεις των συγγενών και φίλων μας, μας οδήγησαν στις ίδιες δικαστικές αίθουσες, στα ίδια ανακριτικά γραφεία και τέλος τις φυλακές , που είναι και θα είναι παντού ίδιες.
Ωστόσο τις λογοτεχνικές δραστηριότητες της Αθηνάς τις ανακαλύψαμε εντελώς συμπτωματικά , όταν ψάχνοντας βρήκαμε, χαμένα στην κυριολεξία σε μια γωνιά του διαδικτύου, μια σειρά από αφηγήματά της, τα οποία δημοσίευε η ίδια κατά καιρούς απευθυνόμενη σε έναν περιορισμένο αριθμό αναγνωστών.
Όταν αρχίσαμε να τα διαβάζουμε, αισθανθήκαμε ότι κρατούσαμε στα χέρια μας έναν πραγματικό πνευματικό θησαυρό .
Σύντομα διαπιστώσαμε ότι οι αλλεπάλληλες δοκιμασίες που έχει υποστεί η ίδια και η οικογένειά της τα τελευταία χρόνια , της έχουν διαμορφώσει μια σπάνια εκφραστική ευαισθησία .
Αυτόν τον καιρό η Αθηνά Τσάκαλου, βρίσκεται απομονωμένη από τους δικούς της ανθρώπους, εξορισμένη στο νησί της Σαλαμίνας , σε έναν κατ οίκον περιορισμό με τους πιο σκληρούς όρους που δεν έχουν οριστεί ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα για παρόμοια περίπτωση, ώστε να μην μπορεί ούτε να επισκεφτεί τα φυλακισμένα παιδιά της , ούτε καν να μεταβεί στο πλησιέστερο Νοσοκομείο –αυτό της Νίκαιας- για τα θέματα της υγείας της, κατηγορούμενη από το κράτος , ως «απειλή για το κοινωνικό σύνολο », μόνο και μόνο γιατί έπραξε το αυτονόητο για κάθε μάνα: άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της και έδωσε άσυλο στα διωκόμενα παιδιά της.
Την ίδια στιγμή η νύφη της Εύη Στατήρη παραμένει ακόμα προφυλακισμένη ,με μια εντελώς αυθαίρετη απόφαση του αρμόδιου ανακριτή Ε.Νικόπουλου , παρά το νόμο που έχει ψηφιστεί και απαγορεύει τον εγκλεισμό των συγγενών για πράξεις που εντάσσονται στα πλαίσια της συγγενικής αλληλεγγύης.
Σε μας ,δεν επιτρεπόταν να κρατήσουμε για τον εαυτό μας αυτά τα κείμενα και της ζητήσαμε να μας επιτρέψει να εκδώσουμε τουλάχιστον μια σειρά από τα αφηγήματα της, για να μπορέσουν να γίνουν κτήμα όσο γίνεται περισσότερου κόσμου.
Η ίδια μας παραχώρησε πρόθυμα τα συγγραφικά της δικαιώματα, γνωρίζοντας άλλωστε καλά , ότι τα έσοδα από όλες τις δραστηριότητές μας , τα διαθέτουμε αποκλειστικά για την ενίσχυση των πολιτικών κρατούμενων.
Αφού την ευχαριστήσουμε για την εμπιστοσύνη που μας έδειξε, της ευχόμαστε λευτεριά σε εκείνη, στους συγγενείς της και σε όλους τους κρατούμενους και διωκόμενους αγωνιστές.

«Συγγενείς-Φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών»

20.

τρομονομος

«Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ (αρθρ.187 Α) με απλά λόγια»
1553345
από Συγγενείς-Φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών 22/12/2015 1:47 πμ.,

Κυκλοφόρησε η μπροσούρα των «Συγγενών-Φίλων κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών» με θέμα : «Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ (αρθρ.187 Α) με απλά λόγια» , όπου μέσα από 8 ερωτήσεις και 8 απαντήσεις, επιδιώκεται να δοθεί εξήγηση στο γιατί, όσο υπάρχει αυτός ο νόμος , κανένας δεν είναι ασφαλής.

21.

front-cover-1024x724

Ατομικότητα και αναρχική ομάδα

ΕΔΩ Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΣΕ P.D.F:

atomikotitaanarxiki-omada

https://athens.indymedia.org/post/1555161/
[Ελλάδα] Ατομικότητα και αναρχική ομάδα —νέα μπροσούρα από τις εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής»
1555161
από chaos 08/02/2016 8:42 πμ.,
Ιστορία – Θεωρία Αναρχία
https://gr-contrainfo.espiv.net/2016/02/07/ellada-atomikotita-kai-anarxiki-omada/
________________________________________
. . . Εξεγερμένος γίνεται αυτός που το επιθυμεί. Στα νεανικά χρόνια της ζωής ενός ατόμου η αμφισβήτηση και η αντίδραση είναι σχεδόν αυτονόητα στάδια στην εξέλιξή του. Μεγαλώνοντας η εκμετάλλευση, η μισθωτή σκλαβιά, η αίσθηση του ανικανοποίητου των άδειων κοινωνικών σχέσεων, η κανονικότητα, οι προκαθορισμένες νόρμες συμπεριφορών του κοινωνικού συνόλου και η συνειδητοποίηση της συνολικής ασχήμιας του συστήματος ωθούν κάποιους από τη νεανική αμφισβήτηση στην πολιτική συνειδητοποίησή τους.
Είμαστε όλοι αλλοτριωμένοι από αυτό το σύστημα, σε διαφορετικό βαθμό, αλλά είναι δικιά μας η επιλογή να πάρουμε την απόφαση επίθεσης στην πηγή αυτής της αλλοτρίωσης, την εξουσία. Κομβικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη παίζει η πρώτη επαφή με τις ιδέες της αναρχίας, όπου χωρίς ακόμα να έχουμε νιώσει πλήρως την καταπίεση αυτού του κόσμου, μας γεμίζει η σκέψη της δημιουργίας μιας ελεύθερης κοινωνίας με αυθεντικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, απαλλαγμένη από εξουσιαστικές δομές. Με την αύξηση των βιωμάτων και των εμπειριών μας μέσα στο υπάρχον σύστημα γίνεται αντιληπτό ότι το μοντέλο του «κακού» κράτους και κεφαλαίου που καταπιέζει την «αγνή» κοινωνία είναι μια επιφανειακή ανάλυση που δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που βιώνουμε. Όπως αναφέραμε, η εξουσία είναι μια πολύπλοκη σχέση με φορέα της ανά στιγμές σχεδόν τον καθένα μας. Έτσι, όσο αντιλαμβανόμαστε ότι το κράτος και η κοινωνία δημιουργούν ένα σύμπλεγμα σχέσεων ανάμεσα σε αφέντες και εθελόδουλους, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δύσκολο στοίχημα. Αυτό της ισορροπίας μεταξύ του τι θα θέλαμε και του τι κάνουμε στην πραγματική ζωή.
Προφανώς διαπιστώνουμε ότι δε γίνεται να συμπεριφέρεσαι με αναρχικό τρόπο σε κάθε συνθήκη που αντιμετωπίζεις σε αυτήν την κοινωνία. Καταλήγουμε να κάνουμε συμβάσεις και εισερχόμαστε σε μια περίοδο ξεκαθαρίσματος καθοριστική για τη ζωή του καθενός. Είναι η στιγμή που παίρνει το κάθε άτομο τις επιλογές του.
Τι θα ρισκάρεις και ως πού είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για την επιθυμία σου να επιτεθείς σε ένα σύστημα που καθορίζει τις ζωές μας, δίνοντάς μας το ρόλο του γραναζιού και απαιτώντας την πλήρη υποταγή μας σε αυτό;
Εδώ ανάλογα με τις σκέψεις, τα βιώματα και τις αφορμές που σχηματοποιούν τη συνείδηση του ατόμου, ανοίγονται μπροστά του οι επιλογές που έχει. Αυτές για ένα άτομο που έχει συνειδητοποιήσει το ρόλο της εξουσίας και θέλει να την αρνηθεί, θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε σε δυο βασικές. Βέβαια, αυτό γίνεται στα πλαίσια της απλούστευσης για να καταλήξουμε σε κάποια βασικά συμπεράσματα, και δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις τους στο φάσμα των δυο αυτών κατευθύνσεων.
Κάποιοι μπροστά στο φόβο της καταστολής και των συνεπειών της δράσης θα επιλέξουν να κινηθούν στα νόμιμα όρια της διαμαρτυρίας που ορίζει το σύστημα σα μέσο εκτόνωσης κάθε πιθανής αμφισβήτησης που δέχεται. Είναι η επιλογή ατόμων να οριοθετούν τη δράση τους βάσει του ποινικού κώδικα και να απορρίπτουν οτιδήποτε θα είχε σοβαρές νομικές επιπτώσεις. Εδώ θα δούμε κάποιους λίγους εξ αυτών να αναγνωρίζουν ως αιτία της επιλογής τους το φόβο, και να το ξεκαθαρίζουν αυτό στους συντρόφους τους. Αυτή είναι μια σεβαστή θέση, γιατί καθίσταται ξεκάθαρη και είναι ειλικρινής. Το μεγαλύτερο όμως μέρος των ατόμων που απορρίπτουν τη δράση γιατί φοβούνται τις συνέπειες θα προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν την επιλογή τους θεωρητικοποιώντας το φόβο τους. Φτάνουν στο σημείο να ασκούν κριτική στα άτομα που πράττουν και μπροστά στην αμηχανία της παραδοχής του φόβου τους, θα χρησιμοποιούν έναν πολιτικό μανδύα επικάλυψης της αλήθειας. Με επιφανειακά επιχειρήματα θα προσπαθήσουν να κρύψουν αυτή την απλή αλήθεια, καθώς είναι μια αναμενόμενη αντίδραση κάθε ατόμου να αμύνεται με ψευτοδικαιολογίες όταν αισθάνεται ότι μειώνεται ο εγωισμός του. Αυτή η άμυνα εξελίσσεται σε ιδεολόγημα. Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι αποκλειστικότητα κάποιας συγκεκριμένης αναρχικής τάσης, απλώς προβάλλεται με διαφορετικά «ιδεολογικά» ψέματα.
Η άλλη επιλογή πηγάζει από τον πυρήνα της αναρχικής αντίληψης ότι δεν υπάρχει δράση χωρίς επαναστατική βία. Για να μη δημιουργηθούν παρανοήσεις, κομμάτι της δράσης είναι και οι πολύμορφες προπαγανδιστικές κινήσεις (πορείες, αφισοκολλήσεις, μικροφωνικές κ.λπ.) και τα εγχειρήματα (συνελεύσεις, καταλήψεις, σταθμοί ραδιοφώνου, ιστοσελίδες αντιπληροφόρησης κ.λπ.) που δεν εμπεριέχουν άμεσα βία. Αυτές οι κινήσεις και τα εγχειρήματα είναι απαραίτητα στη διάχυση των θέσεών μας και παίζουν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των αναρχικών. Όμως αυτά τα εγχειρήματα δεν πρέπει να καθίστανται αυτοσκοπός, παρά μόνο μέσα προώθησης της όξυνσης των εχθροπραξιών. Ο στόχος μας πάντα θα είναι οι βίαιες ενέργειες για την ανατροπή του συστήματος και αυτό πρέπει να προωθούν τα μέσα οργάνωσης και προπαγάνδισης του αγώνα μας. Όταν αυτά τα μέσα δεν προωθούν την εξεγερτική βία, τότε δεν είναι εργαλεία του σκοπού μας, αλλά ρεφορμιστικά εγχειρήματα της προηγούμενης κατεύθυνσης. Ο σκοπός μας είναι η καταστροφή της εξουσίας μέσω της άμεσης βίαιης δράσης, και όλα τα υπόλοιπα εργαλεία μας στοχεύουν στο να βοηθήσουν αυτή την επιθυμία μας, όπως εξάλλου και αυτό το ίδιο το κείμενο. . . .
— απόσπασμα από την μπροσούρα «Ατομικότητα και αναρχική ομάδα»•
εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής», 46 σελ., Γενάρης 2016.
Στην έκδοση περιέχεται εισαγωγικό κείμενο από εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής» / ΣΠΦ – Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης.
Επίσης, περιλαμβάνεται επίλογος του αναρχικού αιχμαλώτου της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γεράσιμου Τσάκαλου, μέσα από την ειδική υπόγεια πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού, από τον Δεκέμβρη του 2015.
Συντρόφια της αναρχικής Κατάληψης Παπαμιχελάκη 39 στο Ρέθυμνο επιμελήθηκαν τη μορφοποίηση της μπροσούρας.

—————————————————————————-

22. “ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ” – ALFREDO COSPITO

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ:

Στην_Πηγή_της_Θυματοποίησης

—————————————————————————-

23.
H Συλλογικότητα Ενάντια στην Καταστολή για μια Διεθνή Κόκκινη Βοήθεια, επιμελήθηκε και δημοσίευσε μια μπροσούρα επάνω στην ελληνική επαναστατική Οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας που εμπεριέχει κείμενα τόσο από την ίδια την Οργάνωση όσο και από τους φυλακισμένους της αγωνιστές .
Η δημοσίευση και η διακίνηση αυτής της μπροσούρας, είναι μέρος της καμπάνιας της Διεθνής Κόκκινης Βοήθειας σε αλληλεγγύη με τους φυλακισμένους επαναστάτες του Ε.Α και γενικότερα προς τους φυλακισμένους επαναστάτες σε όλο τον κόσμο.
ΕΔΩ Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΣΕ P.D.F:

la LOTTA è RIVOLUZIONARIA (1) (3)

—————————————————————————-

24. ” ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΦΟΥΚΩ”

FOUCAULT TRIBUNAL, BEROLINO 1998 

ΠΑΘΟΓΕΝΝΗΜΑ

mprosoura_pathogennhma

——————————————————————————————-

25.10307408_777057529095926_6951217976597653363_n

Διαβάσαμε και σας προτείνουμε:
Η Ιστορία της Τρέλας.
Συγγραφέας: Μισέλ Φουκώ
Μετάφραση: Αμπατζοπούλου Φρ.
Εκδ.: Ηριδανός

Από τα τέλη του Μεσαίωνα μέχρι την εποχή μας, η τρέλα φέρνει διάφορες ταμπέλες. Οι αρχαίοι Έλληνες την οριοθετούσαν με τη λέξη “ύβρις”. Μα από την ύβρη μέχρι τη σημερινή τρέλα μεσολαβούν γεγονότα, καταστάσεις, συμπεριφορές διαφορετικές, ανάλογα το χωροχρόνο στον οποίο παρουσιάζονται οι “τρελοί”. Και κάπου εκεί οι αρχικές έννοιες χάνονται. Τελικά, πόσο απέχει η τρέλα από τη γνώση; Πόσο τρελός είναι ο “διαφορετικός”; Ο Μισέλ Φουκώ τολμάει. Τολμάει να διαχωρίσει στάδια, παρεμβάσεις, ερμηνείες, σε μια αναδρομή χρονική, θεοκρατική και συμπαντική, μη παραλείποντας βέβαια και το ρόλο της ιατρικής σε αυτό το τόσο σημαντικό κεφάλαιο της ανθρωπότητας, με το οποίο κάποιοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν παίζοντας παράξενα παιχνίδια, όσο άβολο και αν ακούγεται. (Περιγραφή από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

—————————————————————————-

26.

12347857_767489210052758_7305908875495867726_n.

Διαβάσαμε και σας προτείνουμε: Η βιομηχανία της τρέλας
Συγγραφέας: Thomas Szasz.
Επιμ.-Μεταφρ.: Κλεάνθης Γρίβας.

Η κοινωνική αποστολή της Ιερής Εξέτασης και της Θεσμικής Ψυχιατρικής έγκειται στις υπηρεσίες που προσφέρουν στις εκάστοτε κοινωνίες. Και οι δυο παρέχουν ένα διανοητικά βαρυσήμαντο, ηθικά επικυρωμένο και κοινωνικά οργανωμένο σύστημα για την αυστηρά τυπική επιβεβαίωση της φιλανθρωπίας, της αίγλης και της δύναμης της κυρίαρχης ηθικής της κοινωνίας.
Για κάποιον που βλέπει τα πράγματα από κάποια απόσταση ή για τον κριτικό παρατηρητή, αυτοί οι θεσμοί είναι σκληροί και καταπιεστικοί. Αλλά γι’ αυτόν που βλέπει τα πράγματα από μέσα ή για τον ειλικρινή πιστό, οι θεσμοί αυτοί είναι όμορφοι, ευσπλαχνικοί και κολακεύουν τις μάζες και τους ηγέτες τους. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας τους. (Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.)

27.ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ : “3 ΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ”

exofilo

exofilo-p1

28. ΑΔΑΜΑΣΤΟ 3

29.ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ: Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ”

ΕΞΩΦΥΛΟ ΚΑΛΟ ΜΑΥΡΟ Btest-p1

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ .

Βγήκε σε 500 αντίτυπα και στόχος μας είναι να εκδίδεται σε άτακτη – τακτική περιοδική βάση.  Θα την βρήτε στις Ρ.Α.Ε, στα αυτοοργανωμένα αντιεξουσιαστικά στέκια και καταλήψεις, στα βιβλιοπολεία αναρχικού και αλληλέγγυου περιεχομένου. Δίνεται στο ελάχιστο ποσόν των 2 ε για να καλύψει τα έξοδα του επόμενου τεύχους που πρέπει να εκδοθεί σύντομα. Φυσικά διανέμεται δωρεάν σε όλους τους φυλακισμένους συντρόφους και βασίζεται στην έμπρακτη αλληλεγγύη όλων μας.

Συνεισφέρετε στην διάδοσή της  πανελλαδικά. Για επικοινωνία μαζί μας εδώ:blackgreenanarchy@espiv.net 


30. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ – ΣΑΒΒΑΣ ΞΗΡΟΣ /ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΝΙΔΑΡΗ

B4AECE95F6BEE036217A8D26364088D3Έρευνα των Πανεπιστημίων University of Nicosia και University of Sheffield, κατά αντιστοιχία, από την προπτυχιακή φοιτήτρια Νομικής Ζωή Ανδρεαδάκη-Κοντού υπό την επίβλεψη της Καθηγήτριας Δ. Σορβατζιώτη και από τον υποψήφιο Διδάκτορα Πολιτικών Επιστημών Σωτήρη Καράμπαμπα υπό την επίβλεψη της Δρ. Μαρίας Γκράσσο, σε συνεντεύξεις με τον Σάββα Ξηρό, κρατούμενο από το 2002 για την υπόθεση της Οργάνωσης «17 Νοέμβρη». (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Περιεχόμενα

Πρόλογος
Εισαγωγή
Μέρος Πρώτο
Ι. Η Διάβαση του Ρουβίκωνα
Α. Η Ένταξη στην Οργάνωση 17 Νοέμβρη – Λόγοι και Αιτίες
Β. Η Πρακτική
2. Η Εκδίκηση – Το Σύστημα της Ποινικής Διαδικασίας
Α. Η Προδικασία
Β. Η Δίκη
Γ. Τα Ένδικα Μέσα
3. Έγκλειστοι και Έκλυτοι
Α. Η Κοινωνία των Φυλακών
Β. Οι Άδηλες Συνθήκες Κράτησης
Μέρος Δεύτερο
Μια Ιδέα, Ένα Όραμα, Μια Ουτοπία


31. Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ

. βιβλιο κουφοντινα

32. ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

epithetikos_summer_edition_2016

33.

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Κώστα Γουρνά «Η βαρύτητα στο ή»

ªøÛäéï 1

από Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων 06/07/2016 11:22 πμ.Κυκλοφόρησε από τις αυτοδιαχειριζόμενες Εκδόσεις των Συναδέλφων το πολιτικό μυθιστόρημα του Κώστα Γουρνά με τίτλο «Η βαρύτητα στο ή».

Κώστας Γουρνάς

Η βαρύτητα στο ή

Πολιτικό μυθιστόρημα

Σχήμα: 14Χ20,5 • Σελίδες: 520 • Τιμή: 19 ευρώ

Η βαρύτητα στο ή είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, σε τρεις χρόνους. Ο συγγραφέας κινείται με την άνεση του χρονοταξιδιώτη από την Αθήνα του 2010 (λίγο μετά την τραγωδία της ΜΑΡΦΙΝ), στο Βερολίνο του 2034 και στο Βόλγκογκραντ του 2110.

Τρεις πολιτικές ιστορίες, τρεις ερωτικές ιστορίες, φαινομενικά αυτοτελείς, που όσο κυλά η ιστορία αλληλοτροφοδοτούνται. Ο Γενάρης και η Ρόζα, η Μελίνα και ο Οδυσσέας, ο Τσάρλυ, ο Ματίας, η Ίντυ, ο Σων και ο Τσάο Εξ, όλοι τους αναρχικοί ή συμπαθούντες τέμνουν τις ζωές τους σε μια ιστορία που έχει πολλές αναφορές στην έννοια του χρόνου.

Από τη θεωρία των χορδών μέχρι τον θρυλικό παντογνώστη προπονητή ποδοσφαίρου, το βιβλίο κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία με το σπονδυλωτό μοτίβο του και την αλληλουχία καταστάσεων και γεγονότων, που δεν θα μπορούσαν να απέχουν πολύ από τη μέλλουσα πραγματικότητα. Μια πολιτική και κοινωνική ακτινογραφία της κρίσης και όσων αυτή φέρει τον αιώνα που διανύουμε.

Ένα βιβλίο για την ηθική και την επανάσταση, όπως αξίζει να είναι.

 

Διαβάστε αποσπάσματα από το βιβλίο στην προδημοσίευση που έγινε στην Εφημερίδα των Συντακτών.

 

Ο Κώστας Γουρνάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μαντούδι της Εύβοιας. Το 2010 συνελήφθη και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την ένοπλη οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας». Καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη και κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού. Έχει δύο παιδιά και Η βαρύτητα στο ή είναι το πρώτο του βιβλίο.

 

Από κάθε αντίτυπο που πωλείται, 1 ευρώ πηγαίνει ως ενίσχυση στο Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών.

https://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/

34. Μπροσούρα για την απεργία πείνας του αναρχικού αιχμαλώτου αγωνιστή Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης

 MPROS ROMANO

ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ: 

 ΑΣΜΠΑ – Νίκος Ρωμανός Απεργία (χωρίς φωτογραφίες)

από Α.Σ.Μ.Π.Α. 23/07/2016 1:22 μμ.

Διανομή και ηλεκτρονική δημοσίευση μπροσούρας της Αναρχικής Συλλογικότητας για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση: Κριτική επισκόπηση και πολιτικά διδάγματα από την απεργία πείνας του αναρχικού αιχμαλώτου αγωνιστή Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2014)

Έκδοση, δημοσιοποίηση και διανομή της μπροσούρας:

Κριτική επισκόπηση και πολιτικά διδάγματα από την απεργία πείνας του αναρχικού αιχμαλώτου αγωνιστή Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2014)

Λίγα λόγια για την έκδοση …

« Η έκδοση της παρούσας ανάλυσης έρχεται ενάμισι χρόνο μετά την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού. Πάραυτα, μέχρι σήμερα απουσιάζει μια περιγραφή των πολιτικών χαρακτηριστικών και των γεγονότων εκείνης της κινητοποίησης, από την σκοπιά εκείνων που βρισκόντουσαν έξω από την φυλακή απ’όσους μπήκαν ολόψυχα σ’ αυτόν τον αγώνα. Και παραμένει επίκαιρη η ανάγκη να καταδείξουμε τις απόψεις και τις πρακτικές μεθόδους που του έδωσαν ώθηση κι’ απ’ την άλλη, ότι τον υπονόμευσε. Η Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση πήρε ενεργά μέρος στον αλληλέγγυο αγώνα από την αρχή της απεργίας πείνας του αναρχικού πολιτικού αιχμάλωτου Νίκου Ρωμανού. Δημοσιοποιούμε τα συμπεράσματά μας ως κομμάτι της συλλογικής εμπειρίας προς κοινή χρήση από το ταξικό-κοινωνικό κίνημα. Η άποψή μας έχει αναφορές σε όσα συνέβησαν στην Αθήνα, σε όσα γνωρίζουμε μέσω δημόσιων ενημερώσεων και σε όσα διαδραματίστηκαν σε θεσμικό επίπεδο. Ο απολογισμός μας αποτελεί ένα εγχείρημα διήθησης της ταξικής πολεμικής πίσω από τις δεδηλωμένες γραμμές. »

 

… και την διανομή

 

Ολόκληρη η μπροσούρα δημοσιοποιείται στην Βιβλιοθήκη του athens.indymedia και στο blog της Α.Σ.Μ.Π.Α. σε μορφή pdf. Συλλογικότητες και κινηματικοί χώροι που ενδιαφέρονται να διαθέσουν την μπροσούρα μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας μέσω μέιλ. Για τα σημεία διανομής, οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να ενημερώνονται από το blog μας. Η μπροσούρα διατίθεται με ελεύθερη συνεισφορά, με την οποία θέλουμε να ενισχύσουμε τις ανάγκες της διεθνιστικής συμμετοχής στον αγώνα που εξελίσσεται στη βόρεια Συρία και τη Ροζάβα Κουρδιστάν. Ωστόσο, είμαστε ανοιχτοί στην συνδιαμόρφωση με τις συλλογικότητες που θα θελήσουν να διαθέσουν την μπροσούρα, όσον αφορά την επιλογή προορισμού των εσόδων, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες.

 

 

MAIL: asmpa@espiv.net          BLOG: https://asmpa.espivblogs.net

 

Ενότητες της μπροσούρας:

ΤΑ ΠΡΙΝ …και το ριζοσπαστικό κίνημα

« […] Μια συνθετική και συνολιστική αντίληψη για τα πολιτικά υποκείμενα και την σχέση τους με το στενότερο και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον τους δεν μπορεί να αποκόψει τον Ν. Ρωμανό από τα γεγονότα του Δεκέμβρη ’08. […] »

 

…ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ…

« […] Οι αντικειμενικές συνθήκες γεννάνε τον αγώνα και καθορίζουν το δυναμικό εκκίνησής του. Αλλά οι εκάστοτε αντιστεκόμενοι και το προλεταριάτο ως κοινή συλλογική ταυτότητα των αντιστεκόμενων στην κρατικο-καπιταλιστική κυριαρχία, είναι δρώντα υποκείμενα. […] »

 

Η Συνέλευση Αλληλεγγύης στο Νίκο Ρωμανό

« […] Από την έναρξη του αγώνα υπήρχε ένα πολύμορφο δυναμικό πλήθος το οποίο έβαζε συνεχώς το ζήτημα της όξυνσης του αγώνα με εξεγερτικούς και μαζικούς όρους. […] »

 

Όπισθεν εκκίνηση από το απατηλό δίπολο “σύγκρουση ή αντιπληροφόρηση”

« […] Η διάζευξη σύγκρουσης και αντιπληροφόρησης αποτελεί το πάγιο δόγμα εκείνων που προσπαθούν για διάφορους λόγους να ακρωτηριάζουν τις κινητοποιήσεις.[…]Σύμφωνα με αυτή την αφηρημένη και γενική διάζευξη, με απαγορευτική σκοπιμότητα, η επιθετική στάση στον δρόμο στερείται κοινωνικής απεύθυνσης και επάρκειας λόγου. Είναι όμως πράγματι έτσι; […] »

 

Η Κατάληψη του Πολυτεχνείου

« […] Η πίστη στην δυνατότητά νίκης των αγωνιζόμενων διατρέχει τα εξελικτικά βήματα του επαναστατικού κινήματος.[…] Η Κατάληψη του Πολυτεχνείου, με συνέπεια στρατηγικής και τακτικής, αποτέλεσε απτό παράδειγμα. […] »

 

Η Μάχη των Εξαρχείων

« […] Ανασύνθεση του παρελθόντος δεν σημαίνει αναγνώρισή του “με τον τρόπο που υπήρξε πραγματικά”. Σημαίνει το άρπαγμα μιας μνήμης καθώς αστράφτει σε μια στιγμή κινδύνου. […] »

 

Τα Κέντρα αγώνα

« […] Η κεκτημένη εμπειρία έχει προσδώσει στις κατειλημμένες κινηματικές εστίες την σημασία μιας διαχρονικής μεθόδου αγώνα που μπορεί και δυναμώνει ένα κίνημα. Τα κατειλημμένα κέντρα αποτελούν εστίες τεράστιας σημασίας, γιατί εδαφικοποιούν τον αγώνα δίνοντάς του βάθος και ισχύ. […] »

 

Ταξικά-κοινωνικά χαρακτηριστικά του κινήματος αλληλεγγύης

(και τι γίνεται με την περιβόητη “σύνδεση”)

« Η φυλακή αποτελεί ταξική συνθήκη και αφορά τους πάντες. »

 

Πάλι το πρόβλημα της συνείδησης

« […] Στον ιδεολογικό ανταγωνισμό, η μετατροπή των διαπλεκόμενων εννοιών σε ολοκληρωτικές διαζεύξεις (πχ λογική-συναίσθημα, μορφή-περιεχόμενο, εξέγερση-επανάσταση κλπ) γίνεται το πιο κοινόχρηστο εργαλείο για τον αφορισμό των αντίπαλων θέσεων και την συγκάλυψη του οικείου συντηρητικού υποβάθρου. […] Ξανατίθεται λοιπόν ως ερώτημα αυτοπροσδιορισμού των αγωνιζόμενων υποκειμένων, το ζήτημα της διάλληλης συνέγερσης των καταπιεζόμενων, που αποτελεί την μόνη ικανή συνθήκη απεγκλωβισμού από τον καθολικό κατακερματισμό. […] »

 

Η μεταφυσική των περιεχομένων…

« […] Άλλοι ανακάλυψαν τον άχραντο ήλιο της αναρχίας που κάποτε θα ανατείλει πάλι, μακρυά από τον βρώμικο κόσμο της πολιτικής διαλεκτικής κι άλλοι, οδηγώντας το ύφος της αποδόμησης στις έσχατες συνέπειές του μετέθεσαν κάθε αντικειμενικότητα και μαζί και την ισχύ των αγωνιζόμενων υποκειμένων στο ουτοπικό μέλλον μιας επανάστασης χωρίς χθες, για να γίνουν τελικά παθητικά υποκείμενα-στεγνοί αναλυτές. […] »

 

…και η κριτική στο συναίσθημα

« […] Η συγκίνηση, η οργή, ο αγωνιστικός ενθουσιασμός, η συνέπαρση, η μαχητική έξαψη και η αυτοθυσία. Έχουν κοινή ρίζα, την κοινωνική διάσταση του πολέμου. Αντιδιαμετρικά, εκείνα τα συναισθήματα που προκαλούνται από το βίωμα του πολέμου, αλλά πηγάζουν από το αίσθημα αυτοσυντήρησης και τον φόβο μένουν υπόρρητα. Και είναι εκείνα που αποδομούν την κοινωνικότητα. […] »

 

Νεόκοπες κριτικές στην εξεγερσιακή δράση: Μεταφυσική της εξέγερσης, μεταφυσική της επανάστασης

« […] Οι κακεντρεχείς κριτικές που βρήκαν αναφορά στον Δεκέμβρη του ’08 για να σταθούν απέναντι στην εξεγερσιακή απόπειρα, συνοψίζονται σε δυο απόψεις, μάλλον αντικρουόμενες: Η μια εξιδανικεύει το παρελθόν, για να απαξιώσει το παρόν. […] Η άλλη άποψη επικαλείται τις αδυναμίες του παρελθόντος για να αφορίσει συλλήβδην τον εξεγερσιακό αγώνα. Το θετικό πρόταγμά της το αντλεί από μια διάζευξη της εξέγερσης και της επαναστατικής προετοιμασίας. […] Εξίσου η υποτίμηση και η υπερτίμηση του παρελθόντος υπηρετούν υπερβατολογικά ιδεολογήματα που είτε έτσι είτε αλλιώς προτάσσουν την κατανυκτική αδράνεια μέσα στις καλένδες της «επαναστατικής» οργάνωσης ή εν’ αναμονή μιας εκτροπικής διάχυσης δίχως πολιτικά υποκείμενα. Όσα δεν φτάνει η αλεπού… […] »

 

Η εξέλιξη της δυναμικής αντιπαράθεσης με το κράτος

« Όσοι θέλουν να λέγονται εχθροί της καταπίεσης πρέπει να μελετάνε και να αναλύουν με προσοχή τις κινήσεις του αντιπάλου, να επεξεργάζονται τις εσωτερικές συγκρούσεις στους κόλπους της εξουσίας, να βλέπουν τα γεγονότα στην ουσιαστική τους διάσταση και όχι μέσα από τα γυαλιά ιδεολογικοποιημένων σχημάτων… »

 

…ΤΟ ΜΕΤΑ: Νέα κρατική διαχείριση, απόπειρα ταξικής ειρήνευσης, ανάγκη και δυνατότητα όξυνσης της σύγκρουσης

ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο

« […] Η άνοδος της καθεστωτικής αριστεράς στην εξουσία πατάει στην ήδη εκτεταμένη αδρανοποίηση και αποδιοργάνωση του αντιθεσμικού κινήματος. […] Σίγουρα πρόκειται για τον πιο ύπουλο και αδίστακτο ταξικό εχθρό και δεν δικαιολογείται καμία ανοχή απέναντι στο κράτος. […] Σ’ ετούτη την μεγάλη καμπή των αγώνων στον ελλαδικό χώρο οι αναρχικοί χρειάζεται να ανασυσταθούν ως επαναστατικό πολιτικό σώμα μέσα από μαχητικές και ανοιχτές διεργασίες συνοργάνωσης, για να χαράξουν διεξόδους κόντρα στην καπιταλιστική λαίλαπα. […] »

 

ΓΙΑ ΕΝΑ ΙΣΧΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

« […] Για να ξαναφέρουμε τους πολιτικούς κρατούμενους στο δρόμο! […] »


35. ΕΔΩ ΟΛΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ”,93,8FM, ΣΤΙΣ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2016

maziotis

36.%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%85

37. ΟΙ ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ: ΜΑΧΟΜΕΝΕΣ  ΛΑΙΚΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

%ce%bc%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%b4-%ce%b26

38.

https://athens.indymedia.org/post/1565253/

Η δεύτερη δίκη της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας

από Νίκος Μαζιώτης 13/11/2016 10:58 πμ.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ

 

Ιστορικά οι πολιτικές δίκες όπως αυτές των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων αποτελούν στην πραγματικότητα πολιτικές μάχες και αντιπαραθέσεις μεταξύ των οργάνων του κράτους και των επαναστατών που έπεσαν αιχμάλωτοι στα χέρια της εκάστοτε εξουσίας. Οι πολιτικές δίκες δεν είναι μονάχα ένα πεδίο όπου η εξουσία θα επιβεβαιώσει την ισχύ της επιβάλλοντας την τιμωρία σε αυτούς που την πολεμάνε, αλλά ένα πεδίο όπου επιχειρεί την πολιτική αποδόμηση των εχθρών της και όπου οι αγωνιστές καλούνται να αποδείξουν την πίστη, την συνέπεια, την αφοσίωση στον αγώνα και στην ίδια την ιστορία τους.
Γι’ αυτό διαχρονικά, οι πολιτικές δίκες άφησαν παρακαταθήκη για το σθένος, την αποφασιστικότητα και την στάση εκείνων των αγωνιστών που σήκωσαν το ανάστημα τους απέναντι στην εξουσία, υπεράσπισαν τη δράση τους σηκώνοντας το βάρος των επιλογών τους και αδιαφόρησαν για το κόστος και το τίμημα.
Στις περιπτώσεις των δικών των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων, το στίγμα δίνεται από την στάση των αγωνιστών που μετά την σύλληψη τους ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής στις οργανώσεις τους και υπεράσπισαν στις δίκες που ακολούθησαν τη δράση τους.
Όπως έχει αποδειχτεί από πολύ παλιά, η εξουσία δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στην φυσική εξόντωση των πολιτικών της αντιπάλων ή να τους φυλακίσει όπως γίνεται σήμερα, αλλά επιδίωκε να τους εξαναγκάσει να λυγίσουν, να αποκηρύξουν τον αγώνα τους, να αναγνωρίσουν την ανωτερότητα της και να μετανοήσουν.
Στη σύγχρονη εποχή, το κράτος στις περιπτώσεις των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων δεν αρκείται μόνο στην «στρατιωτική» κατίσχυση επί των αντιπάλων του, αλλά επιχειρεί και την πολιτική ήττα τους μέσω του εξαναγκασμού της πολιτικής αποκήρυξης.
Έτσι πέρα από την μακροχρόνια φυλάκιση και μάλιστα υπό ειδικές συνθήκες απομόνωσης πολλές φορές, η νίκη του γίνεται συντριπτική. Χωρίς την πολιτική αποκήρυξη, είτε άμεση, είτε έμμεση, η καταστολή υπονομεύεται και ακυρώνεται από την στάση των αμετανόητων πολιτικών κρατουμένων που γίνεται παράδειγμα για τη συνέχιση του αγώνα.
Όσον αφορά την καταστολή των οργανώσεων αντάρτικου, το στόχαστρο της πολιτικής αποκήρυξης είναι ο ίδιος ο ένοπλος αγώνας ως μέσο πάλης.
Στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970, σε συνθήκες που υπήρχε μια σφοδρή κοινωνικοταξική σύγκρουση και ένα υψηλής έντασης αντάρτικο πόλης, στις ειδικές αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες που θεσμοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση του, συμπεριλήφθηκε και η διάταξη του διαχωρισμού και της αποκήρυξης του ένοπλου αγώνα – κάτι που έγινε για πρώτη φορά – η οποία αρκετές φορές συνοδευόταν από την συνεργασία με τις αρχές και την κατάδοση από αυτούς που την έκαναν που είχε ως αποτέλεσμα ακόμα και τη δολοφονία αγωνιστών (υπόθεση Πέτσι – δολοφονία των τεσσάρων μελών της φάλαγγας των Ερυθρών Ταξιαρχιών στη Γένοβα) με αντάλλαγμα μια πολύ πιο σύντομη παραμονή στις φυλακές.
Η επιδίωξη δεν είναι μόνο η εξάρθρωση των οργανώσεων αντάρτικου αλλά πολύ περισσότερο η πολιτική αποδόμηση και η πολιτική ήττα τους.
Ήταν κάτι που ίσχυε και σε άλλες χώρες εκτός της Ιταλίας όπως στη Γερμανία με τους λεγόμενους «μάρτυρες του στέμματος» οι οποίοι συνεργάζονταν με τις αρχές δίνοντας πληροφορίες για τους πρώην συντρόφους τους.
Υπήρχαν και περιπτώσεις αποκηρύξεων που δεν συνοδεύονταν από συνεργασία με τις αρχές όπως αυτή του ενός εκ των ιδρυτών των Ερυθρών Ταξιαρχιών Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι  που έκανε δήλωση αποκήρυξης το 1986.
Εδώ αποδεικνύεται πόσο τεράστια σημασία έχει για τον αγώνα συνολικά η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και η συνέπεια των αγωνιστών στο χρόνο παρά την καταστολή και τα χρόνια φυλακής και πόσο τεράστια σημασία αντίστροφα έχει για το κράτος η αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα κάτι που το είδαμε πολύ χαρακτηριστικά σε «μαζικό» επίπεδο στις δίκες για την 17Ν.
Στην Ευρώπη, στις οργανώσεις αντάρτικου πόλης στις δεκαετίες του 1970 και ’80, ήταν πάγια παράδοση των επαναστατών η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τα μέλη των οργανώσεων αυτών όσον αφορά την συμμετοχή τους – χωρίς να κοιτάνε τα στοιχεία της δικογραφίας όπως συνηθίζεται να γίνεται στην Ελλάδα – ακόμα και στην περίπτωση που ως φυλακισμένοι αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για ενέργειες που κάνει η οργάνωσή τους, π.χ. η απαγωγή Μόρο από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Στην Ευρώπη παρά το γεγονός ότι αρκετοί ήταν αυτοί που έσπασαν και αποκήρυξαν τον ένοπλο αγώνα υπήρξαν και πολλοί που παρέμειναν συνεπείς και αμετανόητοι και παρέμειναν στις φυλακές ακόμα και πάνω από 2 δεκαετίες έως και 30 χρόνια (Ζαν Μαρκ Ρουιγιάν, Μαουρίτσιο Φεράρι, Ίρμγκαρντ Μέλερ, Στέφαν Βισνιέφσκι, Μπριγκίτε Μονχάουπτ, Χανς Κρίστιαν Κλαρ, Μπερτράν Σασουά, Ναταλί Μενινιόν, Ζοέλ Ομπρόν, Πρόσπερο Γκαλινάρι και πολλοί άλλοι). Αυτή τη στιγμή ίσως ο πιο μακροχρόνια έγκλειστος κρατούμενος στην Ευρώπη είναι ο πολιτικός κρατούμενος Ζ. Ι. Αμπνταλά που ανήκε στις FARL και βρίσκεται από το 1984 στις γαλλικές φυλακές ο οποίος μπορεί να πάρει αναστολή εδώ και 3 χρόνια, όμως το γαλλικό κράτος αρνείται να του τη δώσει υπό την πίεση των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα αντιθέτως υπήρχε η αρνητική παράδοση της «σκευωρίας», στάση που στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει μια πολιτική ήττα.
Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης σε επίπεδο οργάνωσης και όχι μεμονωμένων περιπτώσεων ήταν κάτι άγνωστο μέχρι τον Απρίλιο του 2010 με τις συλλήψεις των μελών του Επαναστατικού Αγώνα. Αυτή η αρνητική παράδοση της «σκευωρίας» οφείλεται στην ήττα του επαναστατικού κινήματος της αριστεράς από την εποχή του εμφυλίου – μία ιστορική συνθήκη που δεν υπήρχε στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία –, ήττα όχι μόνο στρατιωτική αλλά και πολιτική η οποία συνοδεύτηκε από χιλιάδες δηλώσεις μετανοίας.
Αυτή η κληρονομιά της ήττας και της θυματοποίησης μεταφυτεύτηκε τα κατοπινά χρόνια και τις δεκαετίες του μετεμφυλιακού καθεστώτος και της χούντας των συνταγματαρχών όπου ο φόβος του χωροφύλακα, της εξορίας, του ξύλου, των βασανιστηρίων, της φυλακής ή ακόμα και του εκτελεστικού αποσπάσματος, στοίχειωσε ολόκληρες γενιές.
Αυτή η κληρονομιά πέρασε και στις γενιές μετά την μεταπολίτευση από την άκρα αριστερά και φτάνει ως τις μέρες μας όπου το κύμα των δεκάδων συλλήψεων του 2009 – 2011 τρομοκράτησε ως ένα βαθμό τον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί από τους συλληφθέντες σήμερα για ένοπλη δράση επικαλούνται το «ιδιώνυμο» της πολιτικής τους ταυτότητας, κάτι που παραπέμπει σε παλιότερες εποχές με τελείως διαφορετικές συνθήκες,
Στις μέρες μας το ελληνικό κράτος – ανδρείκελο της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ που στην εποχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης εφαρμόζει τα μνημόνια της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, του ΕΜΣ, δεν ζητά με άμεσο τρόπο πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης και υποταγής ή δηλώσεις μετανοίας από τους σημερινούς πολιτικούς κρατούμενους όπως έκανε το μετεμφυλιακό προκάτοχο του πριν δεκαετίες.
Δεν είναι άλλωστε ίδιες οι συνθήκες της κοινωνικοταξικής σύγκρουσης και δεν χρειάζεται τέτοιες πρακτικές.
Επειδή όμως δεν έχει εκλείψει η ιστορική μνήμη και γνώση και επειδή εξακολουθεί και υπάρχει ένα «σύμπλεγμα ενοχής» για τις θηριωδίες που διαπράχτηκαν κάποτε, σήμερα η πίεση της εξουσίας για υποταγή, για αναγνώριση της ανωτερότητας της, για μετάνοια, είναι πολύ πιο έμμεση.
Με τη μεγιστοποίηση των ποινών που επιβάλλουν οι αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες, τις απομονώσεις και τις ειδικές συνθήκες κράτησης, το κόψιμο των αδειών, την εφαρμογή ειδικού καθεστώτος πολλές φορές άτυπου για επιλεγμένους αγωνιστές.
Φυσικά αυτή την παράδοση την εφαρμόζει και η μνημονιακή αριστερή κυβέρνηση Σύριζα που συγκυβερνά με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ η οποία σε κάθε ευκαιρία δεν παραλείπει να δίνει αντιτρομοκρατικά διαπιστευτήρια στους δανειστές και γενικότερα στα διεθνή κέντρα εξουσίας με πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτό της καταδίκης σε ισόβια του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη για μια μη αιματηρή επίθεση, χωρίς καν τραυματισμούς, στην Τράπεζα της Ελλάδας, στο παράρτημα της ΕΚΤ και στο γραφείο του μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ.
Η κρίση χρέους στην Ελλάδα, απότοκη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 2008 αποκάλυψε ως ένα μεγάλο βαθμό την πολιτική γύμνια και τις ελλείψεις του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου, την έλλειψη πίστης στην επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας και αυτό αντανακλάται στον τρόπο που αντιμετωπίζεται η καταστολή, οι διώξεις και η αδιαφορία μερίδας τουλάχιστον του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου για τους δεκάδες αυτή τη στιγμή πολιτικούς κρατούμενους που η συντριπτική τους πλειοψηφία βρίσκεται στη φυλακή για ένοπλη δράση, είτε μιλάμε για μέλη που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη ή κατηγορούνται ως μέλη.
Πάγιος στόχος της καταστολής και των σημερινών αντιτρομοκρατικών νομοθεσιών πέρα από την μεγιστοποίηση των ποινών με σκοπό την όσο γίνεται μεγαλύτερη παραμονή στη φυλακή των πολιτικών εχθρών της εξουσίας είναι η διάσπαση και η διάλυση των ένοπλων συλλογικοτήτων και οργανώσεων και η πολιτική τους αποδόμηση.
Το αποτέλεσμα της δεύτερης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα σύμφωνα με το οποίο καταδικάστηκε ο Νίκος Μαζιώτης σε ισόβια κάθειρξη για την επίθεση της οργάνωσης στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας και επιπλέον 129 χρόνια για τους πυροβολισμούς εναντίον 5 αστυνομικών, για 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών και άλλες πράξεις αποδεικνύει την μέγιστη σημασία που δίνει το κράτος στο να χτυπήσει αυτούς που παραμένουν συνεπείς στις επιλογές αγώνα και μέσω τέτοιων παραδειγματικών αποφάσεων να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα πολιτικού και κοινωνικού εκφοβισμού προς όσους έχουν επιλέξει ή θα θελήσουν να επιλέξουν την ένοπλη επαναστατική δράση ως μέσο αγώνα στη σημερινή εποχή της συστημικής κρίσης.
Εδώ επίσης γίνεται αντιληπτή και η δυσαναλογία της διαφοράς της απόφασης της δεύτερης δίκης του Επαναστατικό Αγώνα από την πρώτη.
Η καταδικαστική απόφαση της ισόβιας κάθειρξης για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας σε σχέση με τα 50 χρόνια κάθειρξης για 16 επιθέσεις του Επαναστατικού Αγώνα δεν είναι μια δικονομική υπερβολή.
Είναι μια συνειδητή πολιτική απόφαση που στρέφεται κατά αγωνιστών που επέδειξαν επιμονή στις επιλογές αγώνα όπως οι σύντροφοι Ρούπα και Μαζιώτης οι οποίοι ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα τον Απρίλιο του 2010 όταν συνελήφθησαν, υπεράσπισαν την δράση της οργάνωσης στην πρώτη δίκη, πέρασαν στην παρανομία και συνέχισαν την δράση του Επαναστατικού Αγώνα με την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας το 2014.
Αυτή η πορεία των δύο αγωνιστών βασίστηκε απαραίτητα στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης της συμμετοχής τους στην οργάνωση και η απόφαση της ισόβιας κάθειρξης ακριβώς αυτό στοχεύει, την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και την συνέπεια στην επιλογή να συνεχιστεί η ένοπλη δράση.
Η συνέπεια των συντρόφων του Επαναστατικού Αγώνα στο να συνεχιστεί η ένοπλη δράση αποδεικνύεται και από την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που επιχείρησε η συντρόφισσα Ρούπα στις 21 Φεβρουαρίου 2016 για να απελευθερώσει τον Μαζιώτη και κρατούμενους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.
Πέρα όμως από την απόφαση της ισόβιας κάθειρξης που επιβλήθηκε στον σύντροφο Μαζιώτη και των 10 ετών στη συντρόφισσα Ρούπα που δικάστηκε ερήμην μόνο για πλημμεληματικές κατηγορίες, στην δεύτερη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, το κράτος επιχείρησε να πάρει μία ρεβάνς σε σχέση με την πρώτη δίκη κατά την οποία οι σύντροφοι Ρούπα και Μαζιώτης είχαν επιτύχει κάποιες πολιτικές νίκες όπως η απόρριψη της κατηγορίας της «διεύθυνσης» και η αναγνώριση ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια αναρχική οργάνωση χωρίς ιεραρχία και η απόρριψη σύμφωνα με το κατηγορητήριο του «κοινωφελούς» χαρακτήρα μηχανισμών που είχε χτυπήσει ο Επαναστατικός Αγώνας όπως το Χρηματιστήριο Αθηνών, οι τράπεζες Citibank και Eurobank, τα υπουργεία Απασχόλησης και Οικονομίας.
Αυτές οι πολιτικές νίκες αλλά και γενικότερα η πολιτική και ηθική υπεροχή που επέδειξαν με τις πολιτικές τους τοποθετήσεις κατά την διάρκεια της πρώτης δίκης, είχε ως αποτέλεσμα συγκριτικά χαμηλότερες ποινές σε σχέση με τον όγκο του κατηγορητηρίου που περιλάμβανε 16 επιθέσεις της οργάνωσης.
Στα πλαίσια αυτής της ρεβάνς στη δεύτερη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα επιχειρήθηκε από το ίδιο το κράτος ένας διαχωρισμός της δράσης της οργάνωσης σε δυο περιόδους, η πρώτη, από το 2003 ως το 2010 και η δεύτερη, από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι και σήμερα και αυτό με σκοπό να κατηγορηθούν οι σύντροφοι Μαζιώτης και Ρούπα εκ νέου για συγκρότηση και «διεύθυνση» της οργάνωσης από τον Ιούνιο του 2012 και μετά, από τότε δηλαδή που πέρασαν στην παρανομία, έτσι ώστε να υπάρξουν μεγαλύτερες καταδίκες και να ανοίξει ο δρόμος για την συσχέτιση με την δράση του Επαναστατικού Αγώνα απαλλοτριώσεων τραπεζών, άσχετων με την οργάνωση και να επιχειρηθεί η πολιτική αποδόμηση της οργάνωσης.
Δυστυχώς σε αυτή την προσπάθεια του διαχωρισμού της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα από το κράτος συνέδραμε και ένα πρώην μέλος της οργάνωσης που μετά την σύλληψη του Μαζιώτη το 2014 υπέγραψε κείμενο με υπογραφή, «μέλος του Επαναστατικού Αγώνα α’ περιόδου» για να μην κατηγορηθεί για την συνέχεια της δράσης της οργάνωσης και την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Προκειμένου να στηριχτεί η συσχέτιση του Επαναστατικού Αγώνα με άσχετες με την δράση του απαλλοτριώσεις τραπεζών, στην δεύτερη δίκη ενσωματώθηκε αυθαίρετα η υπόθεση της απαλλοτρίωσης της τράπεζας Eurobank στην Ακράτα τον Δεκέμβριο του 2012 με κατηγορούμενο ως αυτουργό τον Γ. Πετρακάκο ο οποίος κατηγορείται από κοινού με τον Μαζιώτη για τις απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία Αχαΐας.
Όλη αυτή η μεθόδευση προσπαθεί να επιβεβαιώσει το σενάριο των διωκτικών αρχών όχι μόνο της συνεργασίας «ποινικών – τρομοκρατών» αλλά το ότι οι ποινικοί έχουν γίνει μέλη των οργανώσεων αντάρτικου με σκοπό φυσικά την πολιτική αποδόμηση του Επαναστατικού Αγώνα.
Αυτή η μεθόδευση αποκαλύφθηκε σε όλη την έκταση της στη συνεδρίαση της 16ης Νοεμβρίου 2015 που η εισαγγελέας της έδρας εισήγαγε έγγραφο της αντιτρομοκρατικής όπου συσχέτιζε υποθέσεις απαλλοτριώσεων τραπεζών που χρονολογούνται από το 2008 και 2010 – σε μια απ’ αυτές έχει σκοτωθεί αστυνομικός – όπου κύριος κατηγορούμενος ως αυτουργός είναι ο Πετρακάκος μαζί με κάποιους ποινικούς και αναρχικούς, όπου αρκετές απ’ αυτές έχουν διαπραχτεί είτε όταν ο Μαζιώτης είχε ήδη συλληφθεί από τον Ιούλιο του 2014 και μετά, είτε σε διάστημα που οι σύντροφοι Μαζιώτης και Ρούπα ήταν προφυλακισμένοι το 2010 – 11 μετά την σύλληψή τους, είτε έχουν διαπραχτεί λίγο μετά την αποφυλάκιση τους λόγω δεκαοκταμήνου και βρίσκονταν υπό περιοριστικούς όρους.
Η αυθαίρετη καταδίκη του Πετρακάκου ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, η καταδίκη του Μαζιώτη ως «διευθυντή», μια απόφαση που έρχεται σε αντίθεση με αυτήν της πρώτης δίκης που απάλλαξε τους συντρόφους Ρούπα και Μαζιώτη από την κατηγορία της «διεύθυνσης», άνοιξε τον δρόμο για μια τρίτη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα με υποθέσεις απαλλοτριώσεων τραπεζών άσχετες με την οργάνωση και με όλους ανεξαιρέτως τους κατηγορούμενους άσχετους επίσης με την οργάνωση οι οποίοι σύμφωνα με τις αλχημείες των διωκτικών αρχών κατηγορούνται ως μέλη «εγκληματικής» οργάνωσης από το 2006 μέχρι τον Ιούνιο του 2012 – όταν βγήκαν οι Ρούπα και Μαζιώτης στην παρανομία – και από το 2012 έως το 2015 ως μέλη «τρομοκρατικής» οργάνωσης.
Είναι η πρώτη φορά που σε τέτοιο βαθμό γίνεται μια τέτοια μεθόδευση από την πλευρά των διωκτικών αρχών για να επιβεβαιωθεί το σενάριο της σύμπραξης «ποινικών – τρομοκρατών», σε μια εμφανέστατη προσπάθεια των αρχών να πάρουν μια ρεβάνς από την πρώτη δίκη όπου οι σύντροφοι Ρούπα και Μαζιώτης πέτυχαν πολιτικές νίκες, να προσπαθήσουν αφ’ ενός να αποδομήσουν τα πολιτικά χαρακτηριστικά του Επαναστατικού Αγώνα και παράλληλα να επιδείξουν την μέγιστη δυνατή αυστηρότητα στο ποινικό σκέλος για να τιμωρήσουν τους συντρόφους που δεν παραδόθηκαν, δεν επέστρεψαν στη φυλακή αλλά πέρασαν στην παρανομία για να συνεχίσουν την δράση του Επαναστατικού Αγώνα.
Τέλος, αυτό που θα πρέπει να επισημανθεί και σε σχέση με το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής δίκης είναι, ότι μέσα στα πλαίσια της γενικότερης απαξίωσης των πολιτικών δικών και των πολιτικών κρατουμένων στο σύνολο τους από μεγάλο κομμάτι του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου τα τελευταία χρόνια, αυτή η δίκη με την πρωτοφανή καταδικαστική απόφαση της ισόβιας κάθειρξης, πέρασε απαρατήρητη και δεν απαντήθηκε όπως άλλωστε και πολλές άλλες. Αποδεικνύεται έτσι η απαξίωση της αλληλεγγύης στο σύνολο των πολιτικών κρατουμένων ασχέτως υπερασπιστικής γραμμής παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της γενικότερης πολιτικής αποτυχίας του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου τα τελευταία 6 χρόνια που αφενός αποδείχτηκαν οι μεγάλες πολιτικές αδυναμίες του έτσι ώστε να παίξει καταλυτικό ρόλο σε όλη την περίοδο των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στο Α’ Μνημόνιο και αφετέρου το ότι πάγωσε μπροστά στις αλλεπάλληλες κατασταλτικές αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις του κράτους που ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 2009 και οδήγησαν στις φυλακές δεκάδες αναρχικούς συντρόφους καταδικασμένους σε πολυετείς καθείρξεις για ένοπλη δράση. Είναι επίσης αποτέλεσμα της γενικότερης κοινωνικής ήττας το ότι οι μαζικές κινητοποιήσεις της περιόδου 2010 – 12 δεν κατάφεραν να φρενάρουν στο ελάχιστο την εφαρμογή των προγραμμάτων διάσωσης στα πλαίσια αντιμετώπισης της κρίσης και αυτό είναι κάτι που επηρεάζει και τον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο αρνητικά.

ΕΚΔΟΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

 

Το κείμενο ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ είναι εισαγωγικό της μπροσούρας Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ με τις πολιτικές τοποθετήσεις των συντρόφων Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2016.

Οι πολιτικές δίκες είναι κομμάτι της ιστορίας μας, κομμάτι των επαναστατικών κινημάτων και του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, γι΄αυτό πρέπει να καταγράφονται ως ντοκουμέντα.

Η μπροσούρα Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ δεν είναι μία αμερόληπτη έκδοση γιατί δεν καταγράφονται όλες οι τοποθετήσεις των κατηγορουμένων σ΄ αυτή τη δίκη, παρά μόνο αυτές των συντρόφων που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον Επαναστατικό Αγώνα και έχουν υπερασπιστεί τις ενέργειες της οργάνωσης.

Είναι η συνέχεια του βιβλίου Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, που αφορούσε την πρώτη δίκη της οργάνωσης που διεξήχθη απ΄ τον Οκτώβριο του 2011 ως τον Απρίλιο του 2013 και είχε εκδοθεί το Σεπτέμβριο του 2014 μετά τη δεύτερη σύλληψη του συντρόφου Μαζιώτη.

Η μπροσούρα Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ συμπεριλαμβάνει τις τοποθετήσεις του Νίκου Μαζιώτη ως του μοναδικού παρόντα στη δίκη μέλους του Επαναστατικού Αγώνα που τοποθετήθηκε για την επίθεση της οργάνωσης στις 10 Απριλίου του 2014 στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας και στο γραφείο του μόνιμου εκπροσώπου του ΔΝΤ, τη συμπλοκή με τους αστυνομικούς στο Μοναστηράκι όπου συνελήφθη και τις δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία για τις οποίες επίσης πήρε την ευθύνη, πολιτική και προσωπική, όπου στη δεύτερη τραυμάτισε και αφόπλισε αστυνομικό. Επίσης συμπεριλαμβάνει την τοποθέτηση της καταζητούμενης και επικηρυγμένης με 1.000.000 ευρώ συντρόφισσας Πόλας Ρούπα στο τελικό στάδιο της δίκης με κείμενο το οποίο διάβασε και κατέθεσε ο Μαζιώτης στο στάδιο της διαδικασίας που ζητούνται οι «απολογίες» των κατηγορουμένων. Επίσης στο Παράρτημα της έκδοσης περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων και το κείμενο της συντρόφισσας Ρούπα για την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που επιχείρησε στις 21 Φεβρουαρίου 2016 για να αποδράσουν από τις φυλακές Κορυδαλλού ο Μαζιώτης και μέλη της ΣΠΦ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ εκδίδεται σε 1000 αντίτυπα.

39.

http://www.provo.gr/attika-45/

«Από τις 9 μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου του 1971 στη Νέα Υόρκη, οι κρατούμενοι της φυλακής Άττικα πήραν τον έλεγχό της και κοινοποίησαν μια σειρά αιτημάτων στη διοίκηση της φυλακής, τον επίτροπο σωφρονισμού Russel Oswald, τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Nelson Rockfeller, σε εκπροσώπους της μαύρης κοινότητας, σε δημόσια πρόσωπα και δημοσιογράφους, ενώ παράλληλα κράτησαν σαράντα σωφρονιστικούς υπαλλήλους ως ομήρους. Μετά από τέσσερις ημέρες άκαρπων διαπραγματεύσεων, ο N. Rockfeller διέταξε την επανακατάληψη της φυλακής, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης δολοφόνησαν 39 ανθρώπους, ανάμεσά τους και 10 ομήρους, σε μια σφαγή διάρκειας 15 λεπτών. Η επιτροπή MacCay, που συστήθηκε από την πολιτεία της Νέας Υόρκης και την αποτελούσαν δικαστές που θα ερευνούσαν τις συνθήκες κατάληψης και επανακατάληψης της φυλακής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «με εξαίρεση τη σφαγή των ινδιάνων στα τέλη του 19ου αιώνα, η επίθεση της πολιτειακής αστυνομίας, η οποία έδωσε ένα τέλος στην τετραήμερη εξέγερση, υπήρξε η αιματηρότερη μονοήμερη αναμέτρηση μεταξύ αμερικάνων από το τέλος του εμφυλίου πολέμου».

Η εξέγερση στη φυλακή Άττικα έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελεί την κορύφωση μιας σειράς αγώνων τόσο για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων της Αμερικής όσο και για τα δικαιώματα των κρατουμένων. Τα κινήματα των μαύρων και αυτά των κρατουμένων συνθέτουν ως έναν βαθμό μια ενότητα, αφού στις ΗΠΑ οι μαύροι γεμίζουν κατά συντριπτική πλειοψηφία τις αμερικανικές φυλακές, ενώ παράλληλα αποτελούν μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία κρατουμένων, τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως τις αρχές του 1970, άγνωστη για τα ευρωπαϊκά και ελληνικά δεδομένα. Μια κατηγορία ανάμεσα στον πολιτικό και ποινικό κρατούμενο.

Η ιστορία των μαύρων στις ΗΠΑ είναι από τη μια η ιστορία της υποταγής τους στους λευκούς και από την άλλη η ιστορία της αντίστασης και των εξεγέρσεών τους, ένα ψηφιδωτό που άλλοτε πυκνώνει και άλλοτε αραιώνει στον ιστορικό χάρτη και που μια ψηφίδα του αποτελεί η εξέγερση στις φυλακές της πόλης Άττικα στη Νέα Υόρκη.

ATTIKA 45 (υπό έκδοση…)

40. 

 

https://athens.indymedia.org/post/1565472/

νέο βιβλίο από Δαίμονα

από Κ 18/11/2016 12:27 πμ.

Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του σύντροφου Τ. Θεοφίλου, “ΑΤΤΙΚΑ 45”, οι εκδόσεις Δ.τ.Τ., θέλοντας να συμβάλουν στις κινήσεις αλληλεγύης στον Τάσο, κυκλοφορύν το βιβλίο “Mad Bomber Sam Melville” που σε μεγάλο βαθμό αφορά την εξέγερση της Attica. (http://halastor.blogspot.gr/2016/10/o-mad-bomber.html) Αύριο, 18 Νοέμβρη, στην εκδήλωση αλληλεγγύης προς τον Τάσο που θα πραγματοποιηθεί στην ΑΣΟΕΕ (https://athens.indymedia.org/post/1565406/) θα κυκλοφορήσει η νέα αυτή έκδοση, συμβάλλοντας και οικονομικά στην ενίσχυση του συντρόφου. Επίσης θα υπάρχει και το μόλις εκδομένο άλμπουμ “TO ΠΑΘΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ”, του πρωτοπόρου των graphic novels, Frans Masereel, από τις εκδόσεις “d.”

Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του σύντροφου Τ. Θεοφίλου, “ΑΤΤΙΚΑ 45”, οι εκδόσεις Δ.τ.Τ., θέλοντας να συμβάλουν στις κινήσεις αλληλεγύης στον Τάσο, κυκλοφορύν το βιβλίο “Mad Bomber Sam Melville” που σε μεγάλο βαθμό αφορά την εξέγερση της Attica. (http://halastor.blogspot.gr/2016/10/o-mad-bomber.html)

Αύριο, 18 Νοέμβρη, στην εκδήλωση αλληλεγγύης προς τον Τάσο που θα πραγματοποιηθεί στην ΑΣΟΕΕ (https://athens.indymedia.org/post/1565406/) θα κυκλοφορήσει η νέα αυτή έκδοση, συμβάλλοντας και οικονομικά στην ενίσχυση του συντρόφου.

Επίσης θα υπάρχει και το μόλις εκδομένο άλμπουμ “TO ΠΑΘΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ”, του πρωτοπόρου των graphic novels, Frans Masereel, από τις εκδόσεις “d.”

41.    

42.  Πόλα Ρούπα: Οπλίζω – Ελευθερία ή τίποτα (Μια διαλεκτική πάνω στην έννοια της ελευθερίας)

https://athens.indymedia.org/post/1579202/

 

από @

26/10/2017 3:01 μμ.

Μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο διαλεκτικής, πάνω στην έννοια της ελευθερίας, με θεατρική απόχρωση.

 

Πόλα Ρούπα: Οπλίζω

Ελευθερία ή τίποτα – Μια διαλεκτική πάνω στην έννοια της ελευθερίας

Μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο διαλεκτικής, πάνω στην έννοια της ελευθερίας, με θεατρική απόχρωση.

“Επανάσταση σημαίνει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής.

Επανάσταση σημαίνει οικονομική ισότητα. Επανάσταση σημαίνει να ‘μαι ενεργό πολιτικό ον. Να αναρωτιέμαι διαρκώς και ταυτόχρονα.

Επανάσταση σημαίνει σ’ όλη αυτή την κάβλα της έξαρσης να απελευθερώνονται οι αισθήσεις και να συναντώ την ησυχία.

Ουτοπίες; Θα μου πείτε; Θα σας πω όχι.

… Δεν είμαι εγώ η Προμηθέας Δεσμώτης. Είμαστε όλοι μας.”

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία

Κεντρική διάθεση εκδόσεις Κονιδάρη

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *