ΒΙΒΛΙΑ – ΜΠΡΟΣΟΥΡΕΣ

 1. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ 2 ΙΟΥΝΗ

Diadosi_To-kinhma-2-Iounh_2009_BO-214x300

Diadosi_To-kinhma-2-Iounh_2009_BO

2. ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ” – ΜΑΙΟΣ 2011

polys-half1-950x1229

1h ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ Γ. ΣΤΟΝ 98

3. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ” – ΜΑΙΟΣ 2012

ΕΞΩΦΥΛΛΟ 2 ΜΠΡΟΣΟΥΡΑΣ ΠΟΛΥ

ΠολυκαρποςF

4. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ – ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΜΥΤΙΛΗΝΗ 2012

Λέσβος

mprosoira_liga_logia_gia_tis_ipotheseis_politikwn_kratoumenwn

5. ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

xartografwntas_tis_esk.preview

xartografwntas_tis_esk

6. Η ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

φυλακές

ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΑΤΡΑ

 7.

https://athens.indymedia.org/post/1538562/
«Ημερολόγιο του Γκουαντάναμο»: το χρονικό ενός κρατούμενου
1538562
από @ Ιαν. 19, 2015, 6:18 μμ.,
GKOYANTANAMO
αναδημοσίευση απο TVXS – Μαρτυρία –
________________________________________
Τα βασανιστήρια που υπέστη και τα οποία τον ανάγκασαν να προβεί σε ψευδείς ομολογίες περιγράφει σ’ ένα προσωπικό ημερολόγιο ο Μαυριτανός, Μοχαμεντού Ουλντ Σλαχί, που κρατείται στο Γκουαντάναμο εδώ και σχεδόν 13 χρόνια, στο βιβλίο του που θα εκδοθεί την Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015. Επιμέλεια: Τόνια Γκόρου

Σε αποσπάσματα που δημοσιεύει ο βρετανικός Guardian, ο Σλαχί, ο οποίος συνελήφθη το 2001 στη Μαυριτανία πριν φυλακισθεί διαδοχικά στην Ιορδανία, το Αφγανιστάν και το Γκουαντάναμο, περιγράφει αυτό που αποκαλεί «μια παγκόσμια περιοδεία βασανιστηρίων και ταπείνωσης».
Ο 44χρονος Μαυριτανός υποστηρίζει στο χειρόγραφό του, που έγραψε στα αγγλικά, ότι βασανίσθηκε, ξυλοκοπήθηκε, ταπεινώθηκε και απειλήθηκε επανειλημμένα με θάνατο. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο γραμμένο από άτομο που εξακολουθεί να κρατείται στις φυλακές, αφού ο Σλαχί παραμένει έγκλειστος στο Γκουαντάναμο παρά το γεγονός πως δεν προκύτπουν κατηγορίες σε βάρος του.
Ο Σλαχί σημειώνει πως έχει υποβληθεί σε στέρηση ύπνου, απειλές κατά της ζωής του, σεξουαλικό εξευτελισμό και απειλές από τους βασανιστές ακόμη και ενάντια σε συγγενικά του πρόσωπα (οι βασανιστές δήλωναν πως θα κυνηγήσουν τη μητέρα του). Ανάμεσα στα βασανιστήρια περιγράφει πως τον ανάγκαζαν να πίνει θαλασσινό νερό, τον έριχναν στη θάλασσα με ταχύπλοο σκάφος, όπου και τον ξυλοκοπούσαν, ενώ τον ανάγκαζαν να βουτήξει σε πάγο.
167593g-slahis_manuscript_in_which_he_describes_being_tortured_on_the_boat
Το χειρόγραφο του Σλαχί, στο οποίο περιγράφει τα βασανιστήρια που υπέστησε στο πλοίο.
Στο τέλος των βασανιστηρίων, ο Μοχαμεντού καταθέτει πως αναγκάστηκε να ομολογήσει ψευδώς πως σκόπευε να ανατινάξει τον πύργο CN στο Τορόντο του Καναδά. Όταν τον ρώτησαν αν έλεγε την αλήθεια απάντησε: «Δεν με νοιάζει, αρκεί να σας ευχαριστεί. Οπότε, εφόσον θέλετε να αγοράσετε, θα πουλήσω», αναφέρει.

Το χειρόγραφο του Σλαχί στο οποίο «ομολογεί» ότι ήθελε να ανατινάξει τον πύργο CN.
Ο Σλαχί περιγράφει πώς έφτασε στα όρια της παράνοιας, αφού μετά από τόση κακοποίηση είχε παραισθήσεις. «Άρχισα να έχω παραισθήσεις και να ακούω πεντακάθαρα φωνές. Άκουγα την οικογένειά μου σε καθημερινές οικογενειακές συζητήσεις. Άκουγα γραφές από το Κοράνι, μουσική από τη χώρα μου», σημειώνει και εξηγεί πως οι φρουροί επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν αυτή του την κατάσταση: “Οι φρουροί χρησιμοποίησαν αυτές τις παραισθήσεις και μιλούσαν με αστεία φωνή, παρακινώντας με να χτυπήσω τον φρουρό και να σχεδιάσω μια απόδραση. Αλλά δεν παραπλανήθηκα». Στο τέλος των βασανιστηρίων, ο Μοχαμεντού καταθέτει πως αναγκάστηκε να ομολογήσει ψευδώς πως σκόπευε να ανατινάξει τον CN πύργο στο Τορόντο του Καναδά. Όταν τον ρώτησαν αν έλεγε την αλήθεια απάντησε: «Δεν με νοιάζει αρκεί να σας ευχαριστεί. Οπότε, εφόσον θέλετε να αγοράσετε, θα πουλήσω».
Το βιβλίο του τροποποιήθηκε περισσότερες από 2.500 φορές και οι εκδότες ελπίζουν ότι θα μπορέσουν να εκδώσουν μια «μη εξαγνισμένη» εκδοχή του μόλις ο Μοχαμεντού Ουλντ Σλάχι απελευθερωθεί. Τον Μάρτιο του 2010, ένας Αμερικανός ομοσπονδιακός δικαστής απάλλαξε τον Μοχαμεντού Ουλντ Σλάχι από τις κατηγορίες, ανοίγοντας το δρόμο για την απελευθέρωσή του. Όμως μερικούς μήνες αργότερα, ένα εφετείο ακύρωσε την απόφαση και αποφάσισε πως πρέπει να παραμείνει υπό κράτηση.
Η Ένωση για τα τις Ελευθερίες των Πολιτών στην Αμερική έχει δημιουργήσει μια online αίτηση ζητώντας την απελευθέρωση του Σλαχί. Η διευθύντρια της Ένωσης, Χίνα Σάμζι, ισχυρίζεται πως «Ο Μοχαμέντου Σλαχί είναι αθώος τον οποίο η αμερικανική κυβέρνηση βασάνισε και κρατήθηκε παράνομα για παραπάνω από μια δεκαετία. Δεν αποτελεί απειλή για την Αμερική και δεν έλαβε μέρος ποτέ σε εχθροπραξίες εναντίον της».
Το ταξίδι από την Μαυριτανία στην Κούβα
Ο Μαυριτανός ταξίδεψε δύο φορές στο Αφγανιστάν στις αρχές του 1990, όπου και ορκίστηκε στις τάξεις της Αλ Κάιντα και συμμετείχε στον πόλεμο της οργάνωσης ενάντια στο καθεστώς που είχε επιβληθεί στη χώρα από τη Σοβιετική Ένωση. Οι σχέσεις του όμως με την οργάνωση διεκόπησαν πλήρως από το 1992. Μετά την επίθεση στου Δίδυμους Πύργους, με την υποψία της συμμετοχής του σε ανεπιτυχή σενάρια βομβαρδισμού στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες. Αν και κανένα στοιχείο δεν βρέθηκε εναντίον του, συνελήφθη και κρατήθηκε από το 2002.

Ο Μοχαμεντού περιγράφει την πτήση του στο Γκουαντάναμο.
Η δικηγόρος του Νάνσι Ολάντερ ανέφερε «Ο Μοχαμεντού δεν κατηγορήθηκε για τίποτα. Δεν υπάρχει κανένα αδίκημα να του προσάψουν. Δεν είναι πως δεν έχει βρεθεί κάποιο στοιχείο για την ενοχή του, δεν υπάρχει κάνενα απολύτως στοιχείο εναντίον του. Πρέπει να γυρίσει σπίτι του».
Ο εκδότης του βιβλίου, Τζέιμι Μπινγκ σημειώνει πως πρόκειται για την πιο σημαντική έκδοση που έχει κυκλοφορήσει η εταιρία ποτέ. «Είναι ένα μεγαλόκαρδο, σκληρό, ταπεινό και κάποιες φορές αστείο, αλλά πιο συχνά εξοργιστικό και τελικά κόβει την ανάσα από έναν χαρισματικό συγγραφέα. Και όλοι οι εκδότες του παγκοσμίως ελπίζουν πως με το να διαδώσουν την ιστορία του μπορούν να συνδράμουν αποφασιστικά στο να δοθεί ένα τέλος στην εσφαλμένη και βάρβαρη κράτησή του».

Το βιβλίο του Σλαχί κυκλοφορεί τη στιγμή που πέντε ακόμα κρατούμενοι άφησαν πίσω τους τα κελιά του Γκουαντάναμο, μειώνοντας των αριθμό των κρατουμένων σε 122.

8.

  Untitled-1

9. 10563016_401878329973410_6018668085788968590_nΕκδόθηκαν σε βιβλίο τα υλικά της εκδήλωσης με θέμα «Ένοπλος Αγώνας, Επαναστατικό Κίνημα και Κοινωνική Επανάσταση» που έγινε στο ΕΜΠ στις 17 Οκτωβρίου και 5 Νοεμβρίου από το Κ ΒΟΞ με την συμμετοχή των καταδικασμένων μελών του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα.

Το βιβλίο διανέμεται δωρεάν και αντίτυπα του υπάρχουν στο Κ* ΒΟΞ

 10.  ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΓΙΑ ΑΝΤΩΝΗ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟ ΕΔΩ:

Staboulos ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ

11. ela

12. ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

keimeno

13. ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  Συνέλευση αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές

ΚΕΙΜΕΝΑ : ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ
ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ,ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ
ΚΑΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΧΟΛΓΚΕΡ ΜΑΙΝΣ 31/10/74

mprosourτελ

14. MOVIMENTO LIBERO

MOVIMENTO LIBERO – Νο 1-

15. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ – ΟΧΙ ΣΤΟ DNA –

16. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ 3-ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ.

17. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΠΥΡHΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ RΟΤΕ ΖΟRΑ

rz-brochoure-x5-A5-fin-2nd

18. ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟ 1985

ΓΑΛΛΙΑ 1985- ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ.

19.        Το βιβλίο της ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ “το γέλιο του νερού”
1549345
από sygeneis-filoi@espiv.net 24/09/2015 3:15 πμ.,
Πολιτικοί κρατούμενοι Πολιτισμός
Το βιβλίο της ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ “το γέλιο του νερού” θα διατίθεται από το απόγευμα της Παρασκευής 25/9 στο Κ* ΒΟΞ στα Εξάρχεια -Αθήνα
________________________________________

Το βιβλίο της ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ “το γέλιο του νερού”
θα διατίθεται από το απόγευμα της Παρασκευής 25/9 στο Κ* ΒΟΞ στα Εξάρχεια -Αθήνα

Την Αθηνά Τσάκαλου τη γνωρίσαμε τα τελευταία 5 χρόνια , όταν οι κοινές διώξεις και φυλακίσεις των συγγενών και φίλων μας, μας οδήγησαν στις ίδιες δικαστικές αίθουσες, στα ίδια ανακριτικά γραφεία και τέλος τις φυλακές , που είναι και θα είναι παντού ίδιες.
Ωστόσο τις λογοτεχνικές δραστηριότητες της Αθηνάς τις ανακαλύψαμε εντελώς συμπτωματικά , όταν ψάχνοντας βρήκαμε, χαμένα στην κυριολεξία σε μια γωνιά του διαδικτύου, μια σειρά από αφηγήματά της, τα οποία δημοσίευε η ίδια κατά καιρούς απευθυνόμενη σε έναν περιορισμένο αριθμό αναγνωστών.
Όταν αρχίσαμε να τα διαβάζουμε, αισθανθήκαμε ότι κρατούσαμε στα χέρια μας έναν πραγματικό πνευματικό θησαυρό .
Σύντομα διαπιστώσαμε ότι οι αλλεπάλληλες δοκιμασίες που έχει υποστεί η ίδια και η οικογένειά της τα τελευταία χρόνια , της έχουν διαμορφώσει μια σπάνια εκφραστική ευαισθησία .
Αυτόν τον καιρό η Αθηνά Τσάκαλου, βρίσκεται απομονωμένη από τους δικούς της ανθρώπους, εξορισμένη στο νησί της Σαλαμίνας , σε έναν κατ οίκον περιορισμό με τους πιο σκληρούς όρους που δεν έχουν οριστεί ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα για παρόμοια περίπτωση, ώστε να μην μπορεί ούτε να επισκεφτεί τα φυλακισμένα παιδιά της , ούτε καν να μεταβεί στο πλησιέστερο Νοσοκομείο –αυτό της Νίκαιας- για τα θέματα της υγείας της, κατηγορούμενη από το κράτος , ως «απειλή για το κοινωνικό σύνολο », μόνο και μόνο γιατί έπραξε το αυτονόητο για κάθε μάνα: άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της και έδωσε άσυλο στα διωκόμενα παιδιά της.
Την ίδια στιγμή η νύφη της Εύη Στατήρη παραμένει ακόμα προφυλακισμένη ,με μια εντελώς αυθαίρετη απόφαση του αρμόδιου ανακριτή Ε.Νικόπουλου , παρά το νόμο που έχει ψηφιστεί και απαγορεύει τον εγκλεισμό των συγγενών για πράξεις που εντάσσονται στα πλαίσια της συγγενικής αλληλεγγύης.
Σε μας ,δεν επιτρεπόταν να κρατήσουμε για τον εαυτό μας αυτά τα κείμενα και της ζητήσαμε να μας επιτρέψει να εκδώσουμε τουλάχιστον μια σειρά από τα αφηγήματα της, για να μπορέσουν να γίνουν κτήμα όσο γίνεται περισσότερου κόσμου.
Η ίδια μας παραχώρησε πρόθυμα τα συγγραφικά της δικαιώματα, γνωρίζοντας άλλωστε καλά , ότι τα έσοδα από όλες τις δραστηριότητές μας , τα διαθέτουμε αποκλειστικά για την ενίσχυση των πολιτικών κρατούμενων.
Αφού την ευχαριστήσουμε για την εμπιστοσύνη που μας έδειξε, της ευχόμαστε λευτεριά σε εκείνη, στους συγγενείς της και σε όλους τους κρατούμενους και διωκόμενους αγωνιστές.

«Συγγενείς-Φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών»

20.

τρομονομος

«Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ (αρθρ.187 Α) με απλά λόγια»
1553345
από Συγγενείς-Φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών 22/12/2015 1:47 πμ.,

Κυκλοφόρησε η μπροσούρα των «Συγγενών-Φίλων κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών» με θέμα : «Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ (αρθρ.187 Α) με απλά λόγια» , όπου μέσα από 8 ερωτήσεις και 8 απαντήσεις, επιδιώκεται να δοθεί εξήγηση στο γιατί, όσο υπάρχει αυτός ο νόμος , κανένας δεν είναι ασφαλής.

21.

front-cover-1024x724

Ατομικότητα και αναρχική ομάδα

ΕΔΩ Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΣΕ P.D.F:

atomikotitaanarxiki-omada

https://athens.indymedia.org/post/1555161/
[Ελλάδα] Ατομικότητα και αναρχική ομάδα —νέα μπροσούρα από τις εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής»
1555161
από chaos 08/02/2016 8:42 πμ.,
Ιστορία – Θεωρία Αναρχία
https://gr-contrainfo.espiv.net/2016/02/07/ellada-atomikotita-kai-anarxiki-omada/
________________________________________
. . . Εξεγερμένος γίνεται αυτός που το επιθυμεί. Στα νεανικά χρόνια της ζωής ενός ατόμου η αμφισβήτηση και η αντίδραση είναι σχεδόν αυτονόητα στάδια στην εξέλιξή του. Μεγαλώνοντας η εκμετάλλευση, η μισθωτή σκλαβιά, η αίσθηση του ανικανοποίητου των άδειων κοινωνικών σχέσεων, η κανονικότητα, οι προκαθορισμένες νόρμες συμπεριφορών του κοινωνικού συνόλου και η συνειδητοποίηση της συνολικής ασχήμιας του συστήματος ωθούν κάποιους από τη νεανική αμφισβήτηση στην πολιτική συνειδητοποίησή τους.
Είμαστε όλοι αλλοτριωμένοι από αυτό το σύστημα, σε διαφορετικό βαθμό, αλλά είναι δικιά μας η επιλογή να πάρουμε την απόφαση επίθεσης στην πηγή αυτής της αλλοτρίωσης, την εξουσία. Κομβικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη παίζει η πρώτη επαφή με τις ιδέες της αναρχίας, όπου χωρίς ακόμα να έχουμε νιώσει πλήρως την καταπίεση αυτού του κόσμου, μας γεμίζει η σκέψη της δημιουργίας μιας ελεύθερης κοινωνίας με αυθεντικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, απαλλαγμένη από εξουσιαστικές δομές. Με την αύξηση των βιωμάτων και των εμπειριών μας μέσα στο υπάρχον σύστημα γίνεται αντιληπτό ότι το μοντέλο του «κακού» κράτους και κεφαλαίου που καταπιέζει την «αγνή» κοινωνία είναι μια επιφανειακή ανάλυση που δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που βιώνουμε. Όπως αναφέραμε, η εξουσία είναι μια πολύπλοκη σχέση με φορέα της ανά στιγμές σχεδόν τον καθένα μας. Έτσι, όσο αντιλαμβανόμαστε ότι το κράτος και η κοινωνία δημιουργούν ένα σύμπλεγμα σχέσεων ανάμεσα σε αφέντες και εθελόδουλους, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δύσκολο στοίχημα. Αυτό της ισορροπίας μεταξύ του τι θα θέλαμε και του τι κάνουμε στην πραγματική ζωή.
Προφανώς διαπιστώνουμε ότι δε γίνεται να συμπεριφέρεσαι με αναρχικό τρόπο σε κάθε συνθήκη που αντιμετωπίζεις σε αυτήν την κοινωνία. Καταλήγουμε να κάνουμε συμβάσεις και εισερχόμαστε σε μια περίοδο ξεκαθαρίσματος καθοριστική για τη ζωή του καθενός. Είναι η στιγμή που παίρνει το κάθε άτομο τις επιλογές του.
Τι θα ρισκάρεις και ως πού είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για την επιθυμία σου να επιτεθείς σε ένα σύστημα που καθορίζει τις ζωές μας, δίνοντάς μας το ρόλο του γραναζιού και απαιτώντας την πλήρη υποταγή μας σε αυτό;
Εδώ ανάλογα με τις σκέψεις, τα βιώματα και τις αφορμές που σχηματοποιούν τη συνείδηση του ατόμου, ανοίγονται μπροστά του οι επιλογές που έχει. Αυτές για ένα άτομο που έχει συνειδητοποιήσει το ρόλο της εξουσίας και θέλει να την αρνηθεί, θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε σε δυο βασικές. Βέβαια, αυτό γίνεται στα πλαίσια της απλούστευσης για να καταλήξουμε σε κάποια βασικά συμπεράσματα, και δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις τους στο φάσμα των δυο αυτών κατευθύνσεων.
Κάποιοι μπροστά στο φόβο της καταστολής και των συνεπειών της δράσης θα επιλέξουν να κινηθούν στα νόμιμα όρια της διαμαρτυρίας που ορίζει το σύστημα σα μέσο εκτόνωσης κάθε πιθανής αμφισβήτησης που δέχεται. Είναι η επιλογή ατόμων να οριοθετούν τη δράση τους βάσει του ποινικού κώδικα και να απορρίπτουν οτιδήποτε θα είχε σοβαρές νομικές επιπτώσεις. Εδώ θα δούμε κάποιους λίγους εξ αυτών να αναγνωρίζουν ως αιτία της επιλογής τους το φόβο, και να το ξεκαθαρίζουν αυτό στους συντρόφους τους. Αυτή είναι μια σεβαστή θέση, γιατί καθίσταται ξεκάθαρη και είναι ειλικρινής. Το μεγαλύτερο όμως μέρος των ατόμων που απορρίπτουν τη δράση γιατί φοβούνται τις συνέπειες θα προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν την επιλογή τους θεωρητικοποιώντας το φόβο τους. Φτάνουν στο σημείο να ασκούν κριτική στα άτομα που πράττουν και μπροστά στην αμηχανία της παραδοχής του φόβου τους, θα χρησιμοποιούν έναν πολιτικό μανδύα επικάλυψης της αλήθειας. Με επιφανειακά επιχειρήματα θα προσπαθήσουν να κρύψουν αυτή την απλή αλήθεια, καθώς είναι μια αναμενόμενη αντίδραση κάθε ατόμου να αμύνεται με ψευτοδικαιολογίες όταν αισθάνεται ότι μειώνεται ο εγωισμός του. Αυτή η άμυνα εξελίσσεται σε ιδεολόγημα. Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι αποκλειστικότητα κάποιας συγκεκριμένης αναρχικής τάσης, απλώς προβάλλεται με διαφορετικά «ιδεολογικά» ψέματα.
Η άλλη επιλογή πηγάζει από τον πυρήνα της αναρχικής αντίληψης ότι δεν υπάρχει δράση χωρίς επαναστατική βία. Για να μη δημιουργηθούν παρανοήσεις, κομμάτι της δράσης είναι και οι πολύμορφες προπαγανδιστικές κινήσεις (πορείες, αφισοκολλήσεις, μικροφωνικές κ.λπ.) και τα εγχειρήματα (συνελεύσεις, καταλήψεις, σταθμοί ραδιοφώνου, ιστοσελίδες αντιπληροφόρησης κ.λπ.) που δεν εμπεριέχουν άμεσα βία. Αυτές οι κινήσεις και τα εγχειρήματα είναι απαραίτητα στη διάχυση των θέσεών μας και παίζουν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των αναρχικών. Όμως αυτά τα εγχειρήματα δεν πρέπει να καθίστανται αυτοσκοπός, παρά μόνο μέσα προώθησης της όξυνσης των εχθροπραξιών. Ο στόχος μας πάντα θα είναι οι βίαιες ενέργειες για την ανατροπή του συστήματος και αυτό πρέπει να προωθούν τα μέσα οργάνωσης και προπαγάνδισης του αγώνα μας. Όταν αυτά τα μέσα δεν προωθούν την εξεγερτική βία, τότε δεν είναι εργαλεία του σκοπού μας, αλλά ρεφορμιστικά εγχειρήματα της προηγούμενης κατεύθυνσης. Ο σκοπός μας είναι η καταστροφή της εξουσίας μέσω της άμεσης βίαιης δράσης, και όλα τα υπόλοιπα εργαλεία μας στοχεύουν στο να βοηθήσουν αυτή την επιθυμία μας, όπως εξάλλου και αυτό το ίδιο το κείμενο. . . .
— απόσπασμα από την μπροσούρα «Ατομικότητα και αναρχική ομάδα»•
εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής», 46 σελ., Γενάρης 2016.
Στην έκδοση περιέχεται εισαγωγικό κείμενο από εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής» / ΣΠΦ – Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης.
Επίσης, περιλαμβάνεται επίλογος του αναρχικού αιχμαλώτου της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γεράσιμου Τσάκαλου, μέσα από την ειδική υπόγεια πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού, από τον Δεκέμβρη του 2015.
Συντρόφια της αναρχικής Κατάληψης Παπαμιχελάκη 39 στο Ρέθυμνο επιμελήθηκαν τη μορφοποίηση της μπροσούρας.

—————————————————————————-

22. “ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ” – ALFREDO COSPITO

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ:

Στην_Πηγή_της_Θυματοποίησης

—————————————————————————-

23.
H Συλλογικότητα Ενάντια στην Καταστολή για μια Διεθνή Κόκκινη Βοήθεια, επιμελήθηκε και δημοσίευσε μια μπροσούρα επάνω στην ελληνική επαναστατική Οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας που εμπεριέχει κείμενα τόσο από την ίδια την Οργάνωση όσο και από τους φυλακισμένους της αγωνιστές .
Η δημοσίευση και η διακίνηση αυτής της μπροσούρας, είναι μέρος της καμπάνιας της Διεθνής Κόκκινης Βοήθειας σε αλληλεγγύη με τους φυλακισμένους επαναστάτες του Ε.Α και γενικότερα προς τους φυλακισμένους επαναστάτες σε όλο τον κόσμο.
ΕΔΩ Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΣΕ P.D.F:

la LOTTA è RIVOLUZIONARIA (1) (3)

—————————————————————————-

24. ” ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΦΟΥΚΩ”

FOUCAULT TRIBUNAL, BEROLINO 1998 

ΠΑΘΟΓΕΝΝΗΜΑ

mprosoura_pathogennhma

——————————————————————————————-

25.10307408_777057529095926_6951217976597653363_n

Διαβάσαμε και σας προτείνουμε:
Η Ιστορία της Τρέλας.
Συγγραφέας: Μισέλ Φουκώ
Μετάφραση: Αμπατζοπούλου Φρ.
Εκδ.: Ηριδανός

Από τα τέλη του Μεσαίωνα μέχρι την εποχή μας, η τρέλα φέρνει διάφορες ταμπέλες. Οι αρχαίοι Έλληνες την οριοθετούσαν με τη λέξη “ύβρις”. Μα από την ύβρη μέχρι τη σημερινή τρέλα μεσολαβούν γεγονότα, καταστάσεις, συμπεριφορές διαφορετικές, ανάλογα το χωροχρόνο στον οποίο παρουσιάζονται οι “τρελοί”. Και κάπου εκεί οι αρχικές έννοιες χάνονται. Τελικά, πόσο απέχει η τρέλα από τη γνώση; Πόσο τρελός είναι ο “διαφορετικός”; Ο Μισέλ Φουκώ τολμάει. Τολμάει να διαχωρίσει στάδια, παρεμβάσεις, ερμηνείες, σε μια αναδρομή χρονική, θεοκρατική και συμπαντική, μη παραλείποντας βέβαια και το ρόλο της ιατρικής σε αυτό το τόσο σημαντικό κεφάλαιο της ανθρωπότητας, με το οποίο κάποιοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν παίζοντας παράξενα παιχνίδια, όσο άβολο και αν ακούγεται. (Περιγραφή από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

—————————————————————————-

26.

12347857_767489210052758_7305908875495867726_n.

Διαβάσαμε και σας προτείνουμε: Η βιομηχανία της τρέλας
Συγγραφέας: Thomas Szasz.
Επιμ.-Μεταφρ.: Κλεάνθης Γρίβας.

Η κοινωνική αποστολή της Ιερής Εξέτασης και της Θεσμικής Ψυχιατρικής έγκειται στις υπηρεσίες που προσφέρουν στις εκάστοτε κοινωνίες. Και οι δυο παρέχουν ένα διανοητικά βαρυσήμαντο, ηθικά επικυρωμένο και κοινωνικά οργανωμένο σύστημα για την αυστηρά τυπική επιβεβαίωση της φιλανθρωπίας, της αίγλης και της δύναμης της κυρίαρχης ηθικής της κοινωνίας.
Για κάποιον που βλέπει τα πράγματα από κάποια απόσταση ή για τον κριτικό παρατηρητή, αυτοί οι θεσμοί είναι σκληροί και καταπιεστικοί. Αλλά γι’ αυτόν που βλέπει τα πράγματα από μέσα ή για τον ειλικρινή πιστό, οι θεσμοί αυτοί είναι όμορφοι, ευσπλαχνικοί και κολακεύουν τις μάζες και τους ηγέτες τους. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας τους. (Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.)

27.ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ : “3 ΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ”

exofilo

exofilo-p1

28. ΑΔΑΜΑΣΤΟ 3

29.ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ: Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ”

ΕΞΩΦΥΛΟ ΚΑΛΟ ΜΑΥΡΟ Btest-p1

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ .

Βγήκε σε 500 αντίτυπα και στόχος μας είναι να εκδίδεται σε άτακτη – τακτική περιοδική βάση.  Θα την βρήτε στις Ρ.Α.Ε, στα αυτοοργανωμένα αντιεξουσιαστικά στέκια και καταλήψεις, στα βιβλιοπολεία αναρχικού και αλληλέγγυου περιεχομένου. Δίνεται στο ελάχιστο ποσόν των 2 ε για να καλύψει τα έξοδα του επόμενου τεύχους που πρέπει να εκδοθεί σύντομα. Φυσικά διανέμεται δωρεάν σε όλους τους φυλακισμένους συντρόφους και βασίζεται στην έμπρακτη αλληλεγγύη όλων μας.

Συνεισφέρετε στην διάδοσή της  πανελλαδικά. Για επικοινωνία μαζί μας εδώ:blackgreenanarchy@espiv.net 


30. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ – ΣΑΒΒΑΣ ΞΗΡΟΣ /ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΝΙΔΑΡΗ

B4AECE95F6BEE036217A8D26364088D3Έρευνα των Πανεπιστημίων University of Nicosia και University of Sheffield, κατά αντιστοιχία, από την προπτυχιακή φοιτήτρια Νομικής Ζωή Ανδρεαδάκη-Κοντού υπό την επίβλεψη της Καθηγήτριας Δ. Σορβατζιώτη και από τον υποψήφιο Διδάκτορα Πολιτικών Επιστημών Σωτήρη Καράμπαμπα υπό την επίβλεψη της Δρ. Μαρίας Γκράσσο, σε συνεντεύξεις με τον Σάββα Ξηρό, κρατούμενο από το 2002 για την υπόθεση της Οργάνωσης «17 Νοέμβρη». (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Περιεχόμενα

Πρόλογος
Εισαγωγή
Μέρος Πρώτο
Ι. Η Διάβαση του Ρουβίκωνα
Α. Η Ένταξη στην Οργάνωση 17 Νοέμβρη – Λόγοι και Αιτίες
Β. Η Πρακτική
2. Η Εκδίκηση – Το Σύστημα της Ποινικής Διαδικασίας
Α. Η Προδικασία
Β. Η Δίκη
Γ. Τα Ένδικα Μέσα
3. Έγκλειστοι και Έκλυτοι
Α. Η Κοινωνία των Φυλακών
Β. Οι Άδηλες Συνθήκες Κράτησης
Μέρος Δεύτερο
Μια Ιδέα, Ένα Όραμα, Μια Ουτοπία


31. Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ

. βιβλιο κουφοντινα

32. ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

epithetikos_summer_edition_2016

33.

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Κώστα Γουρνά «Η βαρύτητα στο ή»

ªøÛäéï 1

από Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων 06/07/2016 11:22 πμ.Κυκλοφόρησε από τις αυτοδιαχειριζόμενες Εκδόσεις των Συναδέλφων το πολιτικό μυθιστόρημα του Κώστα Γουρνά με τίτλο «Η βαρύτητα στο ή».

Κώστας Γουρνάς

Η βαρύτητα στο ή

Πολιτικό μυθιστόρημα

Σχήμα: 14Χ20,5 • Σελίδες: 520 • Τιμή: 19 ευρώ

Η βαρύτητα στο ή είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, σε τρεις χρόνους. Ο συγγραφέας κινείται με την άνεση του χρονοταξιδιώτη από την Αθήνα του 2010 (λίγο μετά την τραγωδία της ΜΑΡΦΙΝ), στο Βερολίνο του 2034 και στο Βόλγκογκραντ του 2110.

Τρεις πολιτικές ιστορίες, τρεις ερωτικές ιστορίες, φαινομενικά αυτοτελείς, που όσο κυλά η ιστορία αλληλοτροφοδοτούνται. Ο Γενάρης και η Ρόζα, η Μελίνα και ο Οδυσσέας, ο Τσάρλυ, ο Ματίας, η Ίντυ, ο Σων και ο Τσάο Εξ, όλοι τους αναρχικοί ή συμπαθούντες τέμνουν τις ζωές τους σε μια ιστορία που έχει πολλές αναφορές στην έννοια του χρόνου.

Από τη θεωρία των χορδών μέχρι τον θρυλικό παντογνώστη προπονητή ποδοσφαίρου, το βιβλίο κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία με το σπονδυλωτό μοτίβο του και την αλληλουχία καταστάσεων και γεγονότων, που δεν θα μπορούσαν να απέχουν πολύ από τη μέλλουσα πραγματικότητα. Μια πολιτική και κοινωνική ακτινογραφία της κρίσης και όσων αυτή φέρει τον αιώνα που διανύουμε.

Ένα βιβλίο για την ηθική και την επανάσταση, όπως αξίζει να είναι.

 

Διαβάστε αποσπάσματα από το βιβλίο στην προδημοσίευση που έγινε στην Εφημερίδα των Συντακτών.

 

Ο Κώστας Γουρνάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μαντούδι της Εύβοιας. Το 2010 συνελήφθη και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την ένοπλη οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας». Καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη και κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού. Έχει δύο παιδιά και Η βαρύτητα στο ή είναι το πρώτο του βιβλίο.

 

Από κάθε αντίτυπο που πωλείται, 1 ευρώ πηγαίνει ως ενίσχυση στο Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών.

https://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/

34. Μπροσούρα για την απεργία πείνας του αναρχικού αιχμαλώτου αγωνιστή Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης

 MPROS ROMANO

ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ: 

 ΑΣΜΠΑ – Νίκος Ρωμανός Απεργία (χωρίς φωτογραφίες)

από Α.Σ.Μ.Π.Α. 23/07/2016 1:22 μμ.

Διανομή και ηλεκτρονική δημοσίευση μπροσούρας της Αναρχικής Συλλογικότητας για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση: Κριτική επισκόπηση και πολιτικά διδάγματα από την απεργία πείνας του αναρχικού αιχμαλώτου αγωνιστή Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2014)

Έκδοση, δημοσιοποίηση και διανομή της μπροσούρας:

Κριτική επισκόπηση και πολιτικά διδάγματα από την απεργία πείνας του αναρχικού αιχμαλώτου αγωνιστή Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2014)

Λίγα λόγια για την έκδοση …

« Η έκδοση της παρούσας ανάλυσης έρχεται ενάμισι χρόνο μετά την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού. Πάραυτα, μέχρι σήμερα απουσιάζει μια περιγραφή των πολιτικών χαρακτηριστικών και των γεγονότων εκείνης της κινητοποίησης, από την σκοπιά εκείνων που βρισκόντουσαν έξω από την φυλακή απ’όσους μπήκαν ολόψυχα σ’ αυτόν τον αγώνα. Και παραμένει επίκαιρη η ανάγκη να καταδείξουμε τις απόψεις και τις πρακτικές μεθόδους που του έδωσαν ώθηση κι’ απ’ την άλλη, ότι τον υπονόμευσε. Η Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση πήρε ενεργά μέρος στον αλληλέγγυο αγώνα από την αρχή της απεργίας πείνας του αναρχικού πολιτικού αιχμάλωτου Νίκου Ρωμανού. Δημοσιοποιούμε τα συμπεράσματά μας ως κομμάτι της συλλογικής εμπειρίας προς κοινή χρήση από το ταξικό-κοινωνικό κίνημα. Η άποψή μας έχει αναφορές σε όσα συνέβησαν στην Αθήνα, σε όσα γνωρίζουμε μέσω δημόσιων ενημερώσεων και σε όσα διαδραματίστηκαν σε θεσμικό επίπεδο. Ο απολογισμός μας αποτελεί ένα εγχείρημα διήθησης της ταξικής πολεμικής πίσω από τις δεδηλωμένες γραμμές. »

 

… και την διανομή

 

Ολόκληρη η μπροσούρα δημοσιοποιείται στην Βιβλιοθήκη του athens.indymedia και στο blog της Α.Σ.Μ.Π.Α. σε μορφή pdf. Συλλογικότητες και κινηματικοί χώροι που ενδιαφέρονται να διαθέσουν την μπροσούρα μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας μέσω μέιλ. Για τα σημεία διανομής, οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να ενημερώνονται από το blog μας. Η μπροσούρα διατίθεται με ελεύθερη συνεισφορά, με την οποία θέλουμε να ενισχύσουμε τις ανάγκες της διεθνιστικής συμμετοχής στον αγώνα που εξελίσσεται στη βόρεια Συρία και τη Ροζάβα Κουρδιστάν. Ωστόσο, είμαστε ανοιχτοί στην συνδιαμόρφωση με τις συλλογικότητες που θα θελήσουν να διαθέσουν την μπροσούρα, όσον αφορά την επιλογή προορισμού των εσόδων, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες.

 

 

MAIL: asmpa@espiv.net          BLOG: https://asmpa.espivblogs.net

 

Ενότητες της μπροσούρας:

ΤΑ ΠΡΙΝ …και το ριζοσπαστικό κίνημα

« […] Μια συνθετική και συνολιστική αντίληψη για τα πολιτικά υποκείμενα και την σχέση τους με το στενότερο και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον τους δεν μπορεί να αποκόψει τον Ν. Ρωμανό από τα γεγονότα του Δεκέμβρη ’08. […] »

 

…ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ…

« […] Οι αντικειμενικές συνθήκες γεννάνε τον αγώνα και καθορίζουν το δυναμικό εκκίνησής του. Αλλά οι εκάστοτε αντιστεκόμενοι και το προλεταριάτο ως κοινή συλλογική ταυτότητα των αντιστεκόμενων στην κρατικο-καπιταλιστική κυριαρχία, είναι δρώντα υποκείμενα. […] »

 

Η Συνέλευση Αλληλεγγύης στο Νίκο Ρωμανό

« […] Από την έναρξη του αγώνα υπήρχε ένα πολύμορφο δυναμικό πλήθος το οποίο έβαζε συνεχώς το ζήτημα της όξυνσης του αγώνα με εξεγερτικούς και μαζικούς όρους. […] »

 

Όπισθεν εκκίνηση από το απατηλό δίπολο “σύγκρουση ή αντιπληροφόρηση”

« […] Η διάζευξη σύγκρουσης και αντιπληροφόρησης αποτελεί το πάγιο δόγμα εκείνων που προσπαθούν για διάφορους λόγους να ακρωτηριάζουν τις κινητοποιήσεις.[…]Σύμφωνα με αυτή την αφηρημένη και γενική διάζευξη, με απαγορευτική σκοπιμότητα, η επιθετική στάση στον δρόμο στερείται κοινωνικής απεύθυνσης και επάρκειας λόγου. Είναι όμως πράγματι έτσι; […] »

 

Η Κατάληψη του Πολυτεχνείου

« […] Η πίστη στην δυνατότητά νίκης των αγωνιζόμενων διατρέχει τα εξελικτικά βήματα του επαναστατικού κινήματος.[…] Η Κατάληψη του Πολυτεχνείου, με συνέπεια στρατηγικής και τακτικής, αποτέλεσε απτό παράδειγμα. […] »

 

Η Μάχη των Εξαρχείων

« […] Ανασύνθεση του παρελθόντος δεν σημαίνει αναγνώρισή του “με τον τρόπο που υπήρξε πραγματικά”. Σημαίνει το άρπαγμα μιας μνήμης καθώς αστράφτει σε μια στιγμή κινδύνου. […] »

 

Τα Κέντρα αγώνα

« […] Η κεκτημένη εμπειρία έχει προσδώσει στις κατειλημμένες κινηματικές εστίες την σημασία μιας διαχρονικής μεθόδου αγώνα που μπορεί και δυναμώνει ένα κίνημα. Τα κατειλημμένα κέντρα αποτελούν εστίες τεράστιας σημασίας, γιατί εδαφικοποιούν τον αγώνα δίνοντάς του βάθος και ισχύ. […] »

 

Ταξικά-κοινωνικά χαρακτηριστικά του κινήματος αλληλεγγύης

(και τι γίνεται με την περιβόητη “σύνδεση”)

« Η φυλακή αποτελεί ταξική συνθήκη και αφορά τους πάντες. »

 

Πάλι το πρόβλημα της συνείδησης

« […] Στον ιδεολογικό ανταγωνισμό, η μετατροπή των διαπλεκόμενων εννοιών σε ολοκληρωτικές διαζεύξεις (πχ λογική-συναίσθημα, μορφή-περιεχόμενο, εξέγερση-επανάσταση κλπ) γίνεται το πιο κοινόχρηστο εργαλείο για τον αφορισμό των αντίπαλων θέσεων και την συγκάλυψη του οικείου συντηρητικού υποβάθρου. […] Ξανατίθεται λοιπόν ως ερώτημα αυτοπροσδιορισμού των αγωνιζόμενων υποκειμένων, το ζήτημα της διάλληλης συνέγερσης των καταπιεζόμενων, που αποτελεί την μόνη ικανή συνθήκη απεγκλωβισμού από τον καθολικό κατακερματισμό. […] »

 

Η μεταφυσική των περιεχομένων…

« […] Άλλοι ανακάλυψαν τον άχραντο ήλιο της αναρχίας που κάποτε θα ανατείλει πάλι, μακρυά από τον βρώμικο κόσμο της πολιτικής διαλεκτικής κι άλλοι, οδηγώντας το ύφος της αποδόμησης στις έσχατες συνέπειές του μετέθεσαν κάθε αντικειμενικότητα και μαζί και την ισχύ των αγωνιζόμενων υποκειμένων στο ουτοπικό μέλλον μιας επανάστασης χωρίς χθες, για να γίνουν τελικά παθητικά υποκείμενα-στεγνοί αναλυτές. […] »

 

…και η κριτική στο συναίσθημα

« […] Η συγκίνηση, η οργή, ο αγωνιστικός ενθουσιασμός, η συνέπαρση, η μαχητική έξαψη και η αυτοθυσία. Έχουν κοινή ρίζα, την κοινωνική διάσταση του πολέμου. Αντιδιαμετρικά, εκείνα τα συναισθήματα που προκαλούνται από το βίωμα του πολέμου, αλλά πηγάζουν από το αίσθημα αυτοσυντήρησης και τον φόβο μένουν υπόρρητα. Και είναι εκείνα που αποδομούν την κοινωνικότητα. […] »

 

Νεόκοπες κριτικές στην εξεγερσιακή δράση: Μεταφυσική της εξέγερσης, μεταφυσική της επανάστασης

« […] Οι κακεντρεχείς κριτικές που βρήκαν αναφορά στον Δεκέμβρη του ’08 για να σταθούν απέναντι στην εξεγερσιακή απόπειρα, συνοψίζονται σε δυο απόψεις, μάλλον αντικρουόμενες: Η μια εξιδανικεύει το παρελθόν, για να απαξιώσει το παρόν. […] Η άλλη άποψη επικαλείται τις αδυναμίες του παρελθόντος για να αφορίσει συλλήβδην τον εξεγερσιακό αγώνα. Το θετικό πρόταγμά της το αντλεί από μια διάζευξη της εξέγερσης και της επαναστατικής προετοιμασίας. […] Εξίσου η υποτίμηση και η υπερτίμηση του παρελθόντος υπηρετούν υπερβατολογικά ιδεολογήματα που είτε έτσι είτε αλλιώς προτάσσουν την κατανυκτική αδράνεια μέσα στις καλένδες της «επαναστατικής» οργάνωσης ή εν’ αναμονή μιας εκτροπικής διάχυσης δίχως πολιτικά υποκείμενα. Όσα δεν φτάνει η αλεπού… […] »

 

Η εξέλιξη της δυναμικής αντιπαράθεσης με το κράτος

« Όσοι θέλουν να λέγονται εχθροί της καταπίεσης πρέπει να μελετάνε και να αναλύουν με προσοχή τις κινήσεις του αντιπάλου, να επεξεργάζονται τις εσωτερικές συγκρούσεις στους κόλπους της εξουσίας, να βλέπουν τα γεγονότα στην ουσιαστική τους διάσταση και όχι μέσα από τα γυαλιά ιδεολογικοποιημένων σχημάτων… »

 

…ΤΟ ΜΕΤΑ: Νέα κρατική διαχείριση, απόπειρα ταξικής ειρήνευσης, ανάγκη και δυνατότητα όξυνσης της σύγκρουσης

ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο

« […] Η άνοδος της καθεστωτικής αριστεράς στην εξουσία πατάει στην ήδη εκτεταμένη αδρανοποίηση και αποδιοργάνωση του αντιθεσμικού κινήματος. […] Σίγουρα πρόκειται για τον πιο ύπουλο και αδίστακτο ταξικό εχθρό και δεν δικαιολογείται καμία ανοχή απέναντι στο κράτος. […] Σ’ ετούτη την μεγάλη καμπή των αγώνων στον ελλαδικό χώρο οι αναρχικοί χρειάζεται να ανασυσταθούν ως επαναστατικό πολιτικό σώμα μέσα από μαχητικές και ανοιχτές διεργασίες συνοργάνωσης, για να χαράξουν διεξόδους κόντρα στην καπιταλιστική λαίλαπα. […] »

 

ΓΙΑ ΕΝΑ ΙΣΧΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

« […] Για να ξαναφέρουμε τους πολιτικούς κρατούμενους στο δρόμο! […] »


35. ΕΔΩ ΟΛΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ”,93,8FM, ΣΤΙΣ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2016

maziotis

36.%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%85

37. ΟΙ ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ: ΜΑΧΟΜΕΝΕΣ  ΛΑΙΚΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

%ce%bc%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%b4-%ce%b26

38.

https://athens.indymedia.org/post/1565253/

Η δεύτερη δίκη της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας

από Νίκος Μαζιώτης 13/11/2016 10:58 πμ.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ

 

Ιστορικά οι πολιτικές δίκες όπως αυτές των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων αποτελούν στην πραγματικότητα πολιτικές μάχες και αντιπαραθέσεις μεταξύ των οργάνων του κράτους και των επαναστατών που έπεσαν αιχμάλωτοι στα χέρια της εκάστοτε εξουσίας. Οι πολιτικές δίκες δεν είναι μονάχα ένα πεδίο όπου η εξουσία θα επιβεβαιώσει την ισχύ της επιβάλλοντας την τιμωρία σε αυτούς που την πολεμάνε, αλλά ένα πεδίο όπου επιχειρεί την πολιτική αποδόμηση των εχθρών της και όπου οι αγωνιστές καλούνται να αποδείξουν την πίστη, την συνέπεια, την αφοσίωση στον αγώνα και στην ίδια την ιστορία τους.
Γι’ αυτό διαχρονικά, οι πολιτικές δίκες άφησαν παρακαταθήκη για το σθένος, την αποφασιστικότητα και την στάση εκείνων των αγωνιστών που σήκωσαν το ανάστημα τους απέναντι στην εξουσία, υπεράσπισαν τη δράση τους σηκώνοντας το βάρος των επιλογών τους και αδιαφόρησαν για το κόστος και το τίμημα.
Στις περιπτώσεις των δικών των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων, το στίγμα δίνεται από την στάση των αγωνιστών που μετά την σύλληψη τους ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής στις οργανώσεις τους και υπεράσπισαν στις δίκες που ακολούθησαν τη δράση τους.
Όπως έχει αποδειχτεί από πολύ παλιά, η εξουσία δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στην φυσική εξόντωση των πολιτικών της αντιπάλων ή να τους φυλακίσει όπως γίνεται σήμερα, αλλά επιδίωκε να τους εξαναγκάσει να λυγίσουν, να αποκηρύξουν τον αγώνα τους, να αναγνωρίσουν την ανωτερότητα της και να μετανοήσουν.
Στη σύγχρονη εποχή, το κράτος στις περιπτώσεις των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων δεν αρκείται μόνο στην «στρατιωτική» κατίσχυση επί των αντιπάλων του, αλλά επιχειρεί και την πολιτική ήττα τους μέσω του εξαναγκασμού της πολιτικής αποκήρυξης.
Έτσι πέρα από την μακροχρόνια φυλάκιση και μάλιστα υπό ειδικές συνθήκες απομόνωσης πολλές φορές, η νίκη του γίνεται συντριπτική. Χωρίς την πολιτική αποκήρυξη, είτε άμεση, είτε έμμεση, η καταστολή υπονομεύεται και ακυρώνεται από την στάση των αμετανόητων πολιτικών κρατουμένων που γίνεται παράδειγμα για τη συνέχιση του αγώνα.
Όσον αφορά την καταστολή των οργανώσεων αντάρτικου, το στόχαστρο της πολιτικής αποκήρυξης είναι ο ίδιος ο ένοπλος αγώνας ως μέσο πάλης.
Στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970, σε συνθήκες που υπήρχε μια σφοδρή κοινωνικοταξική σύγκρουση και ένα υψηλής έντασης αντάρτικο πόλης, στις ειδικές αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες που θεσμοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση του, συμπεριλήφθηκε και η διάταξη του διαχωρισμού και της αποκήρυξης του ένοπλου αγώνα – κάτι που έγινε για πρώτη φορά – η οποία αρκετές φορές συνοδευόταν από την συνεργασία με τις αρχές και την κατάδοση από αυτούς που την έκαναν που είχε ως αποτέλεσμα ακόμα και τη δολοφονία αγωνιστών (υπόθεση Πέτσι – δολοφονία των τεσσάρων μελών της φάλαγγας των Ερυθρών Ταξιαρχιών στη Γένοβα) με αντάλλαγμα μια πολύ πιο σύντομη παραμονή στις φυλακές.
Η επιδίωξη δεν είναι μόνο η εξάρθρωση των οργανώσεων αντάρτικου αλλά πολύ περισσότερο η πολιτική αποδόμηση και η πολιτική ήττα τους.
Ήταν κάτι που ίσχυε και σε άλλες χώρες εκτός της Ιταλίας όπως στη Γερμανία με τους λεγόμενους «μάρτυρες του στέμματος» οι οποίοι συνεργάζονταν με τις αρχές δίνοντας πληροφορίες για τους πρώην συντρόφους τους.
Υπήρχαν και περιπτώσεις αποκηρύξεων που δεν συνοδεύονταν από συνεργασία με τις αρχές όπως αυτή του ενός εκ των ιδρυτών των Ερυθρών Ταξιαρχιών Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι  που έκανε δήλωση αποκήρυξης το 1986.
Εδώ αποδεικνύεται πόσο τεράστια σημασία έχει για τον αγώνα συνολικά η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και η συνέπεια των αγωνιστών στο χρόνο παρά την καταστολή και τα χρόνια φυλακής και πόσο τεράστια σημασία αντίστροφα έχει για το κράτος η αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα κάτι που το είδαμε πολύ χαρακτηριστικά σε «μαζικό» επίπεδο στις δίκες για την 17Ν.
Στην Ευρώπη, στις οργανώσεις αντάρτικου πόλης στις δεκαετίες του 1970 και ’80, ήταν πάγια παράδοση των επαναστατών η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τα μέλη των οργανώσεων αυτών όσον αφορά την συμμετοχή τους – χωρίς να κοιτάνε τα στοιχεία της δικογραφίας όπως συνηθίζεται να γίνεται στην Ελλάδα – ακόμα και στην περίπτωση που ως φυλακισμένοι αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για ενέργειες που κάνει η οργάνωσή τους, π.χ. η απαγωγή Μόρο από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Στην Ευρώπη παρά το γεγονός ότι αρκετοί ήταν αυτοί που έσπασαν και αποκήρυξαν τον ένοπλο αγώνα υπήρξαν και πολλοί που παρέμειναν συνεπείς και αμετανόητοι και παρέμειναν στις φυλακές ακόμα και πάνω από 2 δεκαετίες έως και 30 χρόνια (Ζαν Μαρκ Ρουιγιάν, Μαουρίτσιο Φεράρι, Ίρμγκαρντ Μέλερ, Στέφαν Βισνιέφσκι, Μπριγκίτε Μονχάουπτ, Χανς Κρίστιαν Κλαρ, Μπερτράν Σασουά, Ναταλί Μενινιόν, Ζοέλ Ομπρόν, Πρόσπερο Γκαλινάρι και πολλοί άλλοι). Αυτή τη στιγμή ίσως ο πιο μακροχρόνια έγκλειστος κρατούμενος στην Ευρώπη είναι ο πολιτικός κρατούμενος Ζ. Ι. Αμπνταλά που ανήκε στις FARL και βρίσκεται από το 1984 στις γαλλικές φυλακές ο οποίος μπορεί να πάρει αναστολή εδώ και 3 χρόνια, όμως το γαλλικό κράτος αρνείται να του τη δώσει υπό την πίεση των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα αντιθέτως υπήρχε η αρνητική παράδοση της «σκευωρίας», στάση που στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει μια πολιτική ήττα.
Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης σε επίπεδο οργάνωσης και όχι μεμονωμένων περιπτώσεων ήταν κάτι άγνωστο μέχρι τον Απρίλιο του 2010 με τις συλλήψεις των μελών του Επαναστατικού Αγώνα. Αυτή η αρνητική παράδοση της «σκευωρίας» οφείλεται στην ήττα του επαναστατικού κινήματος της αριστεράς από την εποχή του εμφυλίου – μία ιστορική συνθήκη που δεν υπήρχε στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία –, ήττα όχι μόνο στρατιωτική αλλά και πολιτική η οποία συνοδεύτηκε από χιλιάδες δηλώσεις μετανοίας.
Αυτή η κληρονομιά της ήττας και της θυματοποίησης μεταφυτεύτηκε τα κατοπινά χρόνια και τις δεκαετίες του μετεμφυλιακού καθεστώτος και της χούντας των συνταγματαρχών όπου ο φόβος του χωροφύλακα, της εξορίας, του ξύλου, των βασανιστηρίων, της φυλακής ή ακόμα και του εκτελεστικού αποσπάσματος, στοίχειωσε ολόκληρες γενιές.
Αυτή η κληρονομιά πέρασε και στις γενιές μετά την μεταπολίτευση από την άκρα αριστερά και φτάνει ως τις μέρες μας όπου το κύμα των δεκάδων συλλήψεων του 2009 – 2011 τρομοκράτησε ως ένα βαθμό τον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί από τους συλληφθέντες σήμερα για ένοπλη δράση επικαλούνται το «ιδιώνυμο» της πολιτικής τους ταυτότητας, κάτι που παραπέμπει σε παλιότερες εποχές με τελείως διαφορετικές συνθήκες,
Στις μέρες μας το ελληνικό κράτος – ανδρείκελο της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ που στην εποχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης εφαρμόζει τα μνημόνια της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, του ΕΜΣ, δεν ζητά με άμεσο τρόπο πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης και υποταγής ή δηλώσεις μετανοίας από τους σημερινούς πολιτικούς κρατούμενους όπως έκανε το μετεμφυλιακό προκάτοχο του πριν δεκαετίες.
Δεν είναι άλλωστε ίδιες οι συνθήκες της κοινωνικοταξικής σύγκρουσης και δεν χρειάζεται τέτοιες πρακτικές.
Επειδή όμως δεν έχει εκλείψει η ιστορική μνήμη και γνώση και επειδή εξακολουθεί και υπάρχει ένα «σύμπλεγμα ενοχής» για τις θηριωδίες που διαπράχτηκαν κάποτε, σήμερα η πίεση της εξουσίας για υποταγή, για αναγνώριση της ανωτερότητας της, για μετάνοια, είναι πολύ πιο έμμεση.
Με τη μεγιστοποίηση των ποινών που επιβάλλουν οι αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες, τις απομονώσεις και τις ειδικές συνθήκες κράτησης, το κόψιμο των αδειών, την εφαρμογή ειδικού καθεστώτος πολλές φορές άτυπου για επιλεγμένους αγωνιστές.
Φυσικά αυτή την παράδοση την εφαρμόζει και η μνημονιακή αριστερή κυβέρνηση Σύριζα που συγκυβερνά με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ η οποία σε κάθε ευκαιρία δεν παραλείπει να δίνει αντιτρομοκρατικά διαπιστευτήρια στους δανειστές και γενικότερα στα διεθνή κέντρα εξουσίας με πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτό της καταδίκης σε ισόβια του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη για μια μη αιματηρή επίθεση, χωρίς καν τραυματισμούς, στην Τράπεζα της Ελλάδας, στο παράρτημα της ΕΚΤ και στο γραφείο του μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ.
Η κρίση χρέους στην Ελλάδα, απότοκη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 2008 αποκάλυψε ως ένα μεγάλο βαθμό την πολιτική γύμνια και τις ελλείψεις του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου, την έλλειψη πίστης στην επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας και αυτό αντανακλάται στον τρόπο που αντιμετωπίζεται η καταστολή, οι διώξεις και η αδιαφορία μερίδας τουλάχιστον του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου για τους δεκάδες αυτή τη στιγμή πολιτικούς κρατούμενους που η συντριπτική τους πλειοψηφία βρίσκεται στη φυλακή για ένοπλη δράση, είτε μιλάμε για μέλη που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη ή κατηγορούνται ως μέλη.
Πάγιος στόχος της καταστολής και των σημερινών αντιτρομοκρατικών νομοθεσιών πέρα από την μεγιστοποίηση των ποινών με σκοπό την όσο γίνεται μεγαλύτερη παραμονή στη φυλακή των πολιτικών εχθρών της εξουσίας είναι η διάσπαση και η διάλυση των ένοπλων συλλογικοτήτων και οργανώσεων και η πολιτική τους αποδόμηση.
Το αποτέλεσμα της δεύτερης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα σύμφωνα με το οποίο καταδικάστηκε ο Νίκος Μαζιώτης σε ισόβια κάθειρξη για την επίθεση της οργάνωσης στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας και επιπλέον 129 χρόνια για τους πυροβολισμούς εναντίον 5 αστυνομικών, για 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών και άλλες πράξεις αποδεικνύει την μέγιστη σημασία που δίνει το κράτος στο να χτυπήσει αυτούς που παραμένουν συνεπείς στις επιλογές αγώνα και μέσω τέτοιων παραδειγματικών αποφάσεων να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα πολιτικού και κοινωνικού εκφοβισμού προς όσους έχουν επιλέξει ή θα θελήσουν να επιλέξουν την ένοπλη επαναστατική δράση ως μέσο αγώνα στη σημερινή εποχή της συστημικής κρίσης.
Εδώ επίσης γίνεται αντιληπτή και η δυσαναλογία της διαφοράς της απόφασης της δεύτερης δίκης του Επαναστατικό Αγώνα από την πρώτη.
Η καταδικαστική απόφαση της ισόβιας κάθειρξης για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας σε σχέση με τα 50 χρόνια κάθειρξης για 16 επιθέσεις του Επαναστατικού Αγώνα δεν είναι μια δικονομική υπερβολή.
Είναι μια συνειδητή πολιτική απόφαση που στρέφεται κατά αγωνιστών που επέδειξαν επιμονή στις επιλογές αγώνα όπως οι σύντροφοι Ρούπα και Μαζιώτης οι οποίοι ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα τον Απρίλιο του 2010 όταν συνελήφθησαν, υπεράσπισαν την δράση της οργάνωσης στην πρώτη δίκη, πέρασαν στην παρανομία και συνέχισαν την δράση του Επαναστατικού Αγώνα με την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας το 2014.
Αυτή η πορεία των δύο αγωνιστών βασίστηκε απαραίτητα στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης της συμμετοχής τους στην οργάνωση και η απόφαση της ισόβιας κάθειρξης ακριβώς αυτό στοχεύει, την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και την συνέπεια στην επιλογή να συνεχιστεί η ένοπλη δράση.
Η συνέπεια των συντρόφων του Επαναστατικού Αγώνα στο να συνεχιστεί η ένοπλη δράση αποδεικνύεται και από την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που επιχείρησε η συντρόφισσα Ρούπα στις 21 Φεβρουαρίου 2016 για να απελευθερώσει τον Μαζιώτη και κρατούμενους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.
Πέρα όμως από την απόφαση της ισόβιας κάθειρξης που επιβλήθηκε στον σύντροφο Μαζιώτη και των 10 ετών στη συντρόφισσα Ρούπα που δικάστηκε ερήμην μόνο για πλημμεληματικές κατηγορίες, στην δεύτερη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, το κράτος επιχείρησε να πάρει μία ρεβάνς σε σχέση με την πρώτη δίκη κατά την οποία οι σύντροφοι Ρούπα και Μαζιώτης είχαν επιτύχει κάποιες πολιτικές νίκες όπως η απόρριψη της κατηγορίας της «διεύθυνσης» και η αναγνώριση ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια αναρχική οργάνωση χωρίς ιεραρχία και η απόρριψη σύμφωνα με το κατηγορητήριο του «κοινωφελούς» χαρακτήρα μηχανισμών που είχε χτυπήσει ο Επαναστατικός Αγώνας όπως το Χρηματιστήριο Αθηνών, οι τράπεζες Citibank και Eurobank, τα υπουργεία Απασχόλησης και Οικονομίας.
Αυτές οι πολιτικές νίκες αλλά και γενικότερα η πολιτική και ηθική υπεροχή που επέδειξαν με τις πολιτικές τους τοποθετήσεις κατά την διάρκεια της πρώτης δίκης, είχε ως αποτέλεσμα συγκριτικά χαμηλότερες ποινές σε σχέση με τον όγκο του κατηγορητηρίου που περιλάμβανε 16 επιθέσεις της οργάνωσης.
Στα πλαίσια αυτής της ρεβάνς στη δεύτερη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα επιχειρήθηκε από το ίδιο το κράτος ένας διαχωρισμός της δράσης της οργάνωσης σε δυο περιόδους, η πρώτη, από το 2003 ως το 2010 και η δεύτερη, από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι και σήμερα και αυτό με σκοπό να κατηγορηθούν οι σύντροφοι Μαζιώτης και Ρούπα εκ νέου για συγκρότηση και «διεύθυνση» της οργάνωσης από τον Ιούνιο του 2012 και μετά, από τότε δηλαδή που πέρασαν στην παρανομία, έτσι ώστε να υπάρξουν μεγαλύτερες καταδίκες και να ανοίξει ο δρόμος για την συσχέτιση με την δράση του Επαναστατικού Αγώνα απαλλοτριώσεων τραπεζών, άσχετων με την οργάνωση και να επιχειρηθεί η πολιτική αποδόμηση της οργάνωσης.
Δυστυχώς σε αυτή την προσπάθεια του διαχωρισμού της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα από το κράτος συνέδραμε και ένα πρώην μέλος της οργάνωσης που μετά την σύλληψη του Μαζιώτη το 2014 υπέγραψε κείμενο με υπογραφή, «μέλος του Επαναστατικού Αγώνα α’ περιόδου» για να μην κατηγορηθεί για την συνέχεια της δράσης της οργάνωσης και την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Προκειμένου να στηριχτεί η συσχέτιση του Επαναστατικού Αγώνα με άσχετες με την δράση του απαλλοτριώσεις τραπεζών, στην δεύτερη δίκη ενσωματώθηκε αυθαίρετα η υπόθεση της απαλλοτρίωσης της τράπεζας Eurobank στην Ακράτα τον Δεκέμβριο του 2012 με κατηγορούμενο ως αυτουργό τον Γ. Πετρακάκο ο οποίος κατηγορείται από κοινού με τον Μαζιώτη για τις απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία Αχαΐας.
Όλη αυτή η μεθόδευση προσπαθεί να επιβεβαιώσει το σενάριο των διωκτικών αρχών όχι μόνο της συνεργασίας «ποινικών – τρομοκρατών» αλλά το ότι οι ποινικοί έχουν γίνει μέλη των οργανώσεων αντάρτικου με σκοπό φυσικά την πολιτική αποδόμηση του Επαναστατικού Αγώνα.
Αυτή η μεθόδευση αποκαλύφθηκε σε όλη την έκταση της στη συνεδρίαση της 16ης Νοεμβρίου 2015 που η εισαγγελέας της έδρας εισήγαγε έγγραφο της αντιτρομοκρατικής όπου συσχέτιζε υποθέσεις απαλλοτριώσεων τραπεζών που χρονολογούνται από το 2008 και 2010 – σε μια απ’ αυτές έχει σκοτωθεί αστυνομικός – όπου κύριος κατηγορούμενος ως αυτουργός είναι ο Πετρακάκος μαζί με κάποιους ποινικούς και αναρχικούς, όπου αρκετές απ’ αυτές έχουν διαπραχτεί είτε όταν ο Μαζιώτης είχε ήδη συλληφθεί από τον Ιούλιο του 2014 και μετά, είτε σε διάστημα που οι σύντροφοι Μαζιώτης και Ρούπα ήταν προφυλακισμένοι το 2010 – 11 μετά την σύλληψή τους, είτε έχουν διαπραχτεί λίγο μετά την αποφυλάκιση τους λόγω δεκαοκταμήνου και βρίσκονταν υπό περιοριστικούς όρους.
Η αυθαίρετη καταδίκη του Πετρακάκου ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, η καταδίκη του Μαζιώτη ως «διευθυντή», μια απόφαση που έρχεται σε αντίθεση με αυτήν της πρώτης δίκης που απάλλαξε τους συντρόφους Ρούπα και Μαζιώτη από την κατηγορία της «διεύθυνσης», άνοιξε τον δρόμο για μια τρίτη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα με υποθέσεις απαλλοτριώσεων τραπεζών άσχετες με την οργάνωση και με όλους ανεξαιρέτως τους κατηγορούμενους άσχετους επίσης με την οργάνωση οι οποίοι σύμφωνα με τις αλχημείες των διωκτικών αρχών κατηγορούνται ως μέλη «εγκληματικής» οργάνωσης από το 2006 μέχρι τον Ιούνιο του 2012 – όταν βγήκαν οι Ρούπα και Μαζιώτης στην παρανομία – και από το 2012 έως το 2015 ως μέλη «τρομοκρατικής» οργάνωσης.
Είναι η πρώτη φορά που σε τέτοιο βαθμό γίνεται μια τέτοια μεθόδευση από την πλευρά των διωκτικών αρχών για να επιβεβαιωθεί το σενάριο της σύμπραξης «ποινικών – τρομοκρατών», σε μια εμφανέστατη προσπάθεια των αρχών να πάρουν μια ρεβάνς από την πρώτη δίκη όπου οι σύντροφοι Ρούπα και Μαζιώτης πέτυχαν πολιτικές νίκες, να προσπαθήσουν αφ’ ενός να αποδομήσουν τα πολιτικά χαρακτηριστικά του Επαναστατικού Αγώνα και παράλληλα να επιδείξουν την μέγιστη δυνατή αυστηρότητα στο ποινικό σκέλος για να τιμωρήσουν τους συντρόφους που δεν παραδόθηκαν, δεν επέστρεψαν στη φυλακή αλλά πέρασαν στην παρανομία για να συνεχίσουν την δράση του Επαναστατικού Αγώνα.
Τέλος, αυτό που θα πρέπει να επισημανθεί και σε σχέση με το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής δίκης είναι, ότι μέσα στα πλαίσια της γενικότερης απαξίωσης των πολιτικών δικών και των πολιτικών κρατουμένων στο σύνολο τους από μεγάλο κομμάτι του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου τα τελευταία χρόνια, αυτή η δίκη με την πρωτοφανή καταδικαστική απόφαση της ισόβιας κάθειρξης, πέρασε απαρατήρητη και δεν απαντήθηκε όπως άλλωστε και πολλές άλλες. Αποδεικνύεται έτσι η απαξίωση της αλληλεγγύης στο σύνολο των πολιτικών κρατουμένων ασχέτως υπερασπιστικής γραμμής παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της γενικότερης πολιτικής αποτυχίας του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου τα τελευταία 6 χρόνια που αφενός αποδείχτηκαν οι μεγάλες πολιτικές αδυναμίες του έτσι ώστε να παίξει καταλυτικό ρόλο σε όλη την περίοδο των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στο Α’ Μνημόνιο και αφετέρου το ότι πάγωσε μπροστά στις αλλεπάλληλες κατασταλτικές αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις του κράτους που ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 2009 και οδήγησαν στις φυλακές δεκάδες αναρχικούς συντρόφους καταδικασμένους σε πολυετείς καθείρξεις για ένοπλη δράση. Είναι επίσης αποτέλεσμα της γενικότερης κοινωνικής ήττας το ότι οι μαζικές κινητοποιήσεις της περιόδου 2010 – 12 δεν κατάφεραν να φρενάρουν στο ελάχιστο την εφαρμογή των προγραμμάτων διάσωσης στα πλαίσια αντιμετώπισης της κρίσης και αυτό είναι κάτι που επηρεάζει και τον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο αρνητικά.

ΕΚΔΟΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

 

Το κείμενο ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ είναι εισαγωγικό της μπροσούρας Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ με τις πολιτικές τοποθετήσεις των συντρόφων Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2016.

Οι πολιτικές δίκες είναι κομμάτι της ιστορίας μας, κομμάτι των επαναστατικών κινημάτων και του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, γι΄αυτό πρέπει να καταγράφονται ως ντοκουμέντα.

Η μπροσούρα Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ δεν είναι μία αμερόληπτη έκδοση γιατί δεν καταγράφονται όλες οι τοποθετήσεις των κατηγορουμένων σ΄ αυτή τη δίκη, παρά μόνο αυτές των συντρόφων που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον Επαναστατικό Αγώνα και έχουν υπερασπιστεί τις ενέργειες της οργάνωσης.

Είναι η συνέχεια του βιβλίου Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, που αφορούσε την πρώτη δίκη της οργάνωσης που διεξήχθη απ΄ τον Οκτώβριο του 2011 ως τον Απρίλιο του 2013 και είχε εκδοθεί το Σεπτέμβριο του 2014 μετά τη δεύτερη σύλληψη του συντρόφου Μαζιώτη.

Η μπροσούρα Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ συμπεριλαμβάνει τις τοποθετήσεις του Νίκου Μαζιώτη ως του μοναδικού παρόντα στη δίκη μέλους του Επαναστατικού Αγώνα που τοποθετήθηκε για την επίθεση της οργάνωσης στις 10 Απριλίου του 2014 στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας και στο γραφείο του μόνιμου εκπροσώπου του ΔΝΤ, τη συμπλοκή με τους αστυνομικούς στο Μοναστηράκι όπου συνελήφθη και τις δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία για τις οποίες επίσης πήρε την ευθύνη, πολιτική και προσωπική, όπου στη δεύτερη τραυμάτισε και αφόπλισε αστυνομικό. Επίσης συμπεριλαμβάνει την τοποθέτηση της καταζητούμενης και επικηρυγμένης με 1.000.000 ευρώ συντρόφισσας Πόλας Ρούπα στο τελικό στάδιο της δίκης με κείμενο το οποίο διάβασε και κατέθεσε ο Μαζιώτης στο στάδιο της διαδικασίας που ζητούνται οι «απολογίες» των κατηγορουμένων. Επίσης στο Παράρτημα της έκδοσης περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων και το κείμενο της συντρόφισσας Ρούπα για την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που επιχείρησε στις 21 Φεβρουαρίου 2016 για να αποδράσουν από τις φυλακές Κορυδαλλού ο Μαζιώτης και μέλη της ΣΠΦ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ εκδίδεται σε 1000 αντίτυπα.

39.

http://www.provo.gr/attika-45/

«Από τις 9 μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου του 1971 στη Νέα Υόρκη, οι κρατούμενοι της φυλακής Άττικα πήραν τον έλεγχό της και κοινοποίησαν μια σειρά αιτημάτων στη διοίκηση της φυλακής, τον επίτροπο σωφρονισμού Russel Oswald, τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Nelson Rockfeller, σε εκπροσώπους της μαύρης κοινότητας, σε δημόσια πρόσωπα και δημοσιογράφους, ενώ παράλληλα κράτησαν σαράντα σωφρονιστικούς υπαλλήλους ως ομήρους. Μετά από τέσσερις ημέρες άκαρπων διαπραγματεύσεων, ο N. Rockfeller διέταξε την επανακατάληψη της φυλακής, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης δολοφόνησαν 39 ανθρώπους, ανάμεσά τους και 10 ομήρους, σε μια σφαγή διάρκειας 15 λεπτών. Η επιτροπή MacCay, που συστήθηκε από την πολιτεία της Νέας Υόρκης και την αποτελούσαν δικαστές που θα ερευνούσαν τις συνθήκες κατάληψης και επανακατάληψης της φυλακής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «με εξαίρεση τη σφαγή των ινδιάνων στα τέλη του 19ου αιώνα, η επίθεση της πολιτειακής αστυνομίας, η οποία έδωσε ένα τέλος στην τετραήμερη εξέγερση, υπήρξε η αιματηρότερη μονοήμερη αναμέτρηση μεταξύ αμερικάνων από το τέλος του εμφυλίου πολέμου».

Η εξέγερση στη φυλακή Άττικα έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελεί την κορύφωση μιας σειράς αγώνων τόσο για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων της Αμερικής όσο και για τα δικαιώματα των κρατουμένων. Τα κινήματα των μαύρων και αυτά των κρατουμένων συνθέτουν ως έναν βαθμό μια ενότητα, αφού στις ΗΠΑ οι μαύροι γεμίζουν κατά συντριπτική πλειοψηφία τις αμερικανικές φυλακές, ενώ παράλληλα αποτελούν μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία κρατουμένων, τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως τις αρχές του 1970, άγνωστη για τα ευρωπαϊκά και ελληνικά δεδομένα. Μια κατηγορία ανάμεσα στον πολιτικό και ποινικό κρατούμενο.

Η ιστορία των μαύρων στις ΗΠΑ είναι από τη μια η ιστορία της υποταγής τους στους λευκούς και από την άλλη η ιστορία της αντίστασης και των εξεγέρσεών τους, ένα ψηφιδωτό που άλλοτε πυκνώνει και άλλοτε αραιώνει στον ιστορικό χάρτη και που μια ψηφίδα του αποτελεί η εξέγερση στις φυλακές της πόλης Άττικα στη Νέα Υόρκη.

ATTIKA 45 (υπό έκδοση…)

40. 

 

https://athens.indymedia.org/post/1565472/

νέο βιβλίο από Δαίμονα

από Κ 18/11/2016 12:27 πμ.

Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του σύντροφου Τ. Θεοφίλου, “ΑΤΤΙΚΑ 45”, οι εκδόσεις Δ.τ.Τ., θέλοντας να συμβάλουν στις κινήσεις αλληλεγύης στον Τάσο, κυκλοφορύν το βιβλίο “Mad Bomber Sam Melville” που σε μεγάλο βαθμό αφορά την εξέγερση της Attica. (http://halastor.blogspot.gr/2016/10/o-mad-bomber.html) Αύριο, 18 Νοέμβρη, στην εκδήλωση αλληλεγγύης προς τον Τάσο που θα πραγματοποιηθεί στην ΑΣΟΕΕ (https://athens.indymedia.org/post/1565406/) θα κυκλοφορήσει η νέα αυτή έκδοση, συμβάλλοντας και οικονομικά στην ενίσχυση του συντρόφου. Επίσης θα υπάρχει και το μόλις εκδομένο άλμπουμ “TO ΠΑΘΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ”, του πρωτοπόρου των graphic novels, Frans Masereel, από τις εκδόσεις “d.”

Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του σύντροφου Τ. Θεοφίλου, “ΑΤΤΙΚΑ 45”, οι εκδόσεις Δ.τ.Τ., θέλοντας να συμβάλουν στις κινήσεις αλληλεγύης στον Τάσο, κυκλοφορύν το βιβλίο “Mad Bomber Sam Melville” που σε μεγάλο βαθμό αφορά την εξέγερση της Attica. (http://halastor.blogspot.gr/2016/10/o-mad-bomber.html)

Αύριο, 18 Νοέμβρη, στην εκδήλωση αλληλεγγύης προς τον Τάσο που θα πραγματοποιηθεί στην ΑΣΟΕΕ (https://athens.indymedia.org/post/1565406/) θα κυκλοφορήσει η νέα αυτή έκδοση, συμβάλλοντας και οικονομικά στην ενίσχυση του συντρόφου.

Επίσης θα υπάρχει και το μόλις εκδομένο άλμπουμ “TO ΠΑΘΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ”, του πρωτοπόρου των graphic novels, Frans Masereel, από τις εκδόσεις “d.”

41.    

42.  Πόλα Ρούπα: Οπλίζω – Ελευθερία ή τίποτα (Μια διαλεκτική πάνω στην έννοια της ελευθερίας)

https://athens.indymedia.org/post/1579202/

 

από @

26/10/2017 3:01 μμ.

Μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο διαλεκτικής, πάνω στην έννοια της ελευθερίας, με θεατρική απόχρωση.

 

Πόλα Ρούπα: Οπλίζω

Ελευθερία ή τίποτα – Μια διαλεκτική πάνω στην έννοια της ελευθερίας

Μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο διαλεκτικής, πάνω στην έννοια της ελευθερίας, με θεατρική απόχρωση.

“Επανάσταση σημαίνει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής.

Επανάσταση σημαίνει οικονομική ισότητα. Επανάσταση σημαίνει να ‘μαι ενεργό πολιτικό ον. Να αναρωτιέμαι διαρκώς και ταυτόχρονα.

Επανάσταση σημαίνει σ’ όλη αυτή την κάβλα της έξαρσης να απελευθερώνονται οι αισθήσεις και να συναντώ την ησυχία.

Ουτοπίες; Θα μου πείτε; Θα σας πω όχι.

… Δεν είμαι εγώ η Προμηθέας Δεσμώτης. Είμαστε όλοι μας.”

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία

Κεντρική διάθεση εκδόσεις Κονιδάρη


43. ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΙΧΟΥ – ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2017

44.

https://athens.indymedia.org/post/1582768/

 

Έκτορας Κουφοντίνας: «Όταν Κάψανε την Τροία μου»

από @πάκι

20/01/2018 1:38 μμ.

Κυκλοφόρησε σήμερα το πρώτο βιβλίο του Έκτορα Κουφοντίνα, με τίτλο: «Όταν Κάψανε την Τροία μου», από τις εκδόσεις μονοπάτι.

Από τον πρόλογο της Βερόνικας Ένγκλερ:

[…] Ο Έκτορας, μας παραδίδει την εξιστόρησή του για τα γεγονότα του 2002, όταν μια βόμβα έσκασε στα χέρια του Σάββα Ξηρού, μας μιλάει για την πρώτη ανάκρισή του στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, στα δώδεκα μόλις χρόνια του. Μας κάνει κοινωνούς του μιντιακού εξαναγκασμού που αντιμετώπισαν μαζί με τη μητέρα του Αγγελική, την ασφυκτική καταδίωξη που υπέφεραν. Μας γνωρίζει την παιδική του ηλικία και τα χρόνια που ταξίδευε και μάθαινε από τους γονείς του για την ιστορία των αγώνων για την ελευθερία, για την αγάπη στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τη φύση και τα ζώα. Γράφει για την φυλάκιση του πατέρα του, Δημήτρη, τα επισκεπτήρια και τον τρόπο που επικοινωνούσε μαζί του. […]

 

[…] Να μπορείς να πεις αυτή την ιστορία είναι απελευθερωτικό, είναι γενναίο, και είναι ένας τρόπος να μαθευτεί η αλήθεια που κρύβει η εξουσία, που οι πολιτικοί διαστρεβλώνουν μέσα από τον Τύπο, αυτό το φονικό όπλο τους. Θέλω να είναι πολλοί αυτοί που θα διαβάσουν αυτό το βιβλίο και θα μάθουν αυτά που έγιναν στην Ελλάδα με την 17Ν, σε μια ευρύτερη προσέγγιση, από τα πολιτικά γεγονότα μέχρι τη βαθιά ευαισθησία ενός παιδιού που μετατρέπεται σε αγωνιστή. Θέλω να είναι πολλοί αυτοί που θα δουν την άλλη πλευρά της ιστορίας, αυτήν που μας κρύβει ο Τύπος και η κυβέρνηση. […]

 

[…] Η Βερόνικα Ένκλερ είναι η κόρη του Χένρι Ένκλερ, κεντρικού στελέχους του MLN – Τουπαμάρος. Ήταν πολύ μικρή όταν φυλάκισαν τον πατέρα της, μαζί με τους άλλους οκτώ ομήρους της ηγεσίας των Τουπαμάρος, από το 1972 μέχρι το 1985. Όλα αυτά τα χρόνια είχε να ακολουθεί τον πατέρα της για τα λίγα λεπτά του επισκεπτηρίου, είχε να μεγαλώνει μαθαίνοντας τον σωφρονιστικό χάρτη της Ουρουγουάης, σπουδάζοντας την καταστολή της εξουσίας. Είναι τιμή για μένα που προλογίζει αυτό το μικρό βιβλίο η συντρόφισσα και αδελφή μου Βερόνικα. […]

 

Εισαγωγή:

 

[…]  Σύμφωνα με την κυβέρνηση, η πηγή του τρόμου, η 17Ν, είχε ηττηθεί, κι όμως τότε ήταν που ξεκίναγε ο τρόμος. Αντί να ακολουθήσει για αυτούς μια γιορτή (όπως θα άρμοζε στην περίσταση), ένα πανηγύρι για τη «δημοκρατία», για την «ασφάλεια», το «νόμο» και την «τάξη», εντούτοις αυτό που κυριάρχησε ήταν η ανασφάλεια, ενώ ακολούθησαν οι πιο ζοφερές μέρες που έζησε αυτός ο τόπος από το 1974 μέχρι σήμερα. […]

 

[…] Πιστεύω πως τώρα πια, 15 χρόνια μετά, και ύστερα από όλους αυτούς που μίλησαν, με ή χωρίς αυτά τα παρατσούκλια για μένα –και τους ευχαριστώ– ήρθε η ώρα να μιλήσω, να γράψω και εγώ κάποια πράγματα για όλα όσα συνέβησαν τότε. Να παραθέσω τα γεγονότα όπως έγιναν τότε, και όχι όπως τα παρουσίασε ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ – ή μάλλον όπως τα αντέστρεψε. Για εκείνο το καλοκαίρι που αποτέλεσε τομή –όπως και να το δει ο καθένας– για την ιστορία αυτής της χώρας, ανατρέποντας ισορροπίες και δημιουργώντας νέα δεδομένα και που μαζί του άλλαζε κι εμένα για πάντα. Ένα καλοκαίρι που καθόρισε πολλά από αυτά που θα ακολουθούσαν, για πολλούς. Ένα καλοκαίρι που σημάδεψε, όχι μόνο τους συγκεκριμένους ανθρώπους που άγγιξε άμεσα, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία, γιατί τότε δέχτηκε κι ανέχτηκε πολλά. Γιατί τότε αμβλύνθηκαν –κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά– αντιστάσεις, και γι’ αυτό εκείνο το καλοκαίρι μας κυνηγάει ακόμα. […]

 

Από το πρώτο κεφάλαιο:

 

[…] Ήταν αργά τη νύχτα του Σαββάτου της 29ης Ιουνίου προς ξημερώματα Κυριακής. Εμείς, μέσα στο άσπρο starlet, που εκείνο το βράδυ έτρεχε με ασυνήθιστη ένταση. Επιστρέφαμε στο σπίτι μας στον Βαρνάβα ύστερα από μια επίσκεψη στο σπίτι κάποιων φίλων μας στο Καματερό, όπου είχαμε πάει από το απόγευμα. Λίγες ώρες νωρίτερα, το ρολόι της Ιστορίας είχε παίξει ένα άσχημο παιχνίδι με το ρολόι της βόμβας που έσπρωχνε ο Σάββας κάτω απ’ το μεταλλικό κοντέινερ, όπου ήταν τα εκδοτήρια της εταιρείας του πλοίου που ναυάγησε, του «Σαμίνα», στον Πειραιά. Εκείνης της μοιραίας βόμβας, της τελευταίας μεταξύ άλλων που είχε αποφασίσει ότι θα τοποθετούσε τότε η οργάνωση, προσθέτοντας έτσι σ’ αυτό το ειρωνικό παιχνίδι της τύχης, τη Λάχεσι και την Άτροπο. […]

 

Αποσπάσματα μέσα από το βιβλίο:

 

[…] Αφού καθαρίσαμε το σπίτι από αυτή τη μεγάλη κι επικίνδυνη ποσότητα εκρηκτικών που περιείχε, φορτώσαμε την κατσίκα στο βανάκι του και ξεκινήσαμε αργά αργά για την Θεσσαλονίκη. Πίσω η κατσίκα, μπροστά εμείς. Έμεινα μια εβδομάδα στην Θεσσαλονίκη μαζί με τους συγγενείς του Σάββα, τους γονείς του, κάποια από τα αδέρφια του και τα παιδιά τους – άνθρωποι που ήταν σαν οικογένεια για εμένα. Έτσι το κυνήγι στην Αθήνα επεκτάθηκε για μένα, με ακολουθούσαν παντού, και έγινε πια κυνήγι σε όλη την Ελλάδα. Μπροστά εμείς με την κατσίκα, πίσω οι ασφαλίτες, σε όλη την Εθνική, μέχρι τη Χαλκιδική. Πρώτη φορά μια κατσίκα είχε τόσο επίσημη συνοδεία. […]

 

[…] Ανάμεσα στα μέρη που βρέθηκα εκείνο το καλοκαίρι κατά τη διάρκεια του ατελείωτου εκείνου κυνηγητού ήταν και ένα μικρό διαμέρισμα δίπλα στις ράγες του τρένου, στην οδό Λιοσίων. Εγώ εξακολουθούσα να παρακολουθώ τα γεγονότα και να ακολουθώ την μητέρα μου –αναγκαστικά, γιατί δεν είχα κάπου σταθερά να μείνω– στις πολλές συναντήσεις με συνηγόρους και αλληλέγγυους, όμως τώρα το χάος είχε αρχίσει πια να αποκτά «κανόνες» και μια δική του ιδιόμορφη κανονικότητα. Μια κανονικότητα συνεχών και καταιγιστικών γεγονότων.[…]

 

[…] Ήταν ένα «σπίτι της ανάγκης». Ένα σπίτι καταφύγιο, σαν τα προσωρινά καταφύγια των αμάχων που τους εκτόπισαν οι πολεμικές επιχειρήσεις και η προέλαση του εχθρικού στρατού. Γιατί αυτό που βιώναμε τότε έμοιαζε πολύ με πόλεμο. Ένα σπίτι σαν καταυλισμός προσφύγων, στο οποίο η τάξη, ακόμα και η πολλή καθαριότητα που επικρατεί σε ένα συνηθισμένο σπιτικό, και που επικρατούσε πάντοτε στο σπίτι μας στις παλιές εποχές, εδώ παραβλέπονταν. […]

 

[…] Μαζί με την υποκρισία και τα δάκρυα του κροκόδειλου, μαζί με την ανοησία και τον τηλεοπτικό κανιβαλισμό, πήγαινε όμως χέρι χέρι και η παρότρυνση σε μαζικό χαφιεδισμό. Ένας «πρόθυμος» (ρουφιάνος, είναι η σωστή λέξη) από το χωριό μας, είχε τραβήξει ένα βίντεο που έδειχνε σε κάποιο σημείο, τυχαία, τον πατέρα μου να περπατάει ανάμεσα σε άλλους, και για μερικά δευτερόλεπτα να προχωράει προς μια σχολική γιορτή που γινόταν στο χωριό. Ένα βίντεο. Πράγμα σπάνιο για εκείνη την εποχή. Το παρέδωσε στην αστυνομία, και έπαιζε συνεχώς στα κανάλια. […]

 

[…] Οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη σε μια μονότονη ακολουθία έντασης κι απογοήτευσης, με τις συλλήψεις να διαδέχονται –όλο και πιο καταθλιπτικά– η μία την άλλη, με τα έκτακτα δελτία που τις ανήγγελλαν να διακόπτουν για λίγο τις υβριστικές συζητήσεις των τηλεσχολιαστών, για να επανέλθουν ύστερα από μερικά λεπτά με θριαμβευτικό ύφος, και έχοντας καινούργιο υλικό για να συνεχίσουν από εκεί που είχαν μείνει. […]

 

[…] Για τους περισσότερους ανθρώπους δεν γίνεται αντιληπτό τι σημαίνει η επαφή με τη φυλακή, πόσο μάλλον τι σημαίνει να μπαίνεις, μία φορά την εβδομάδα και στη συνέχεια δύο φορές τη βδομάδα, μέσα σε αυτή. Μια είσοδος που σε καταβάλλει, κάθε φορά, που όμως δεν σταματάς να την αναζητάς και να την περιμένεις με λαχτάρα, καθώς τότε μόνο μπορείς να δεις τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Η ζωή σου συνδέεται με αυτή την πραγματικότητα. Η θέα των κάγκελων γίνεται οικεία. Η φυλακή επισκέπτεται τα όνειρά σου.[…]

 

45.
ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ – ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ

Stegastro-20180118-sofronistiko

46. ΕΝΑΝΤΙΑ  ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ – ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ

ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ – sofronistikosKodikas1

 

https://athens.indymedia.org/post/1586618/

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΦΥΛΑΚΩΝ-ΕΚΔΟΣΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

από Επιτροπή Αγώνα γυναικείων -ανδρικών φυλακών > Κορυδαλλού (Α.Β.Γ.Δ.Ε και Α θέση υπογείου παραρτήματος

15/04/2018 7:05 μμ.

Στα πλαίσια αυτού του αγώνα,  θέλουμε να επικοινωνήσουμε τα δίκαια αιτήματα μας και να ανοίξουμε διάλογο με τους ανθρώπους έξω από τα τείχη που νοιάζονται ακόμα για τα δικαιώματα των κρατούμενων. Γιατί όπως έχει γραφτεί «η φυλακή είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας» Για αυτό αποφασίσαμε να εκδώσουμε αυτή την μπροσούρα,  όπου παρουσιάζονται αναλυτικά όλες εκείνες οι διατάξεις που περιορίζουν το φως στις φυλακές και μυρίζουν καταπίεση και φασισμό. Με αυτό τον τρόπο ο καθένας,  μπορεί να καταλάβει ότι ο αγώνας των κρατούμενων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα,  δεν είναι απλά δίκαιος αλλά αναγκαίος. Είναι για όλους τους κρατούμενους Είναι για όλους όσους εξακολουθούν να σκέφτονται ελεύθερα.

 

Από τα τέλη Οκτωβρίου έχει ξεκινήσει η πανελλαδική κινητοποίηση στις φυλακές ενάντια στις φασιστικές διατάξεις του σωφρονιστικού κώδικα.
Ο σωφρονιστικός κώδικας είναι ο εσωτερικός κανονισμός που ισχύει στην καθημερινότητα της φυλακής και περιλαμβάνει κανόνες από την διαδικασία εισόδου του κρατούμενου στην φυλακή, μέχρι την ολιγοήμερη έξοδο με άδεια από αυτήν.

Τα αιτήματα του αγώνα των κρατούμενων έχουν ως αιχμή την διατήρηση της αξιοπρέπειας καθώς και την διεκδίκηση χαραμάδων ελευθερίας μέσα στον σκλαβωμένο κόσμο της φυλακής.

Τα βασικά αιτήματα αφορούν την υπερεξουσία και την αυθαιρεσία των εισαγγελέων,  το ακρωτηριασμένο δικαίωμα στην άδεια, τις ειδικές συνθήκες κράτησης, την άτυπη επαναφορά των φυλακών τύπου Γ, την εξευτελιστική διαδικασία ελέγχου μέσω της γύμνωσης των κρατούμενων, το δικαίωμα στην εκπαίδευση, τις εκδικητικές τιμωρίες του πειθαρχικού συμβουλίου, την λογοκρισία και το φακέλωμα της επικοινωνίας και μια σειρά από ζητήματα που μετατρέπουν την φυλακή σε ένα ακόμα πιο σκοτεινό τόπο από ότι ήδη είναι.

Σκοπός μας είναι να αλλάξουμε αυτές τις διατάξεις του σωφρονιστικού κώδικα που ουσιαστικά μας θάβουν ακόμη πιο βαθιά στον τσιμεντένιο τάφο της φυλακής.

Για αυτό το λόγο συγκροτήθηκε η Επιτροπή Αγώνα Φυλακών,  μια ανοιχτή αμεσοδημοκρατικη διαδικασία που συμμετέχουν ισότιμα όλοι οι κρατούμενοι μακριά από εθνικές, θρησκευτικές, και φυλετικές διαφορές.

Στα πλαίσια αυτού του αγώνα,  θέλουμε να επικοινωνήσουμε τα δίκαια αιτήματα μας και να ανοίξουμε διάλογο με τους ανθρώπους έξω από τα τείχη που νοιάζονται ακόμα για τα δικαιώματα των κρατούμενων.

Γιατί όπως έχει γραφτεί «η φυλακή είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας»

Για αυτό αποφασίσαμε να εκδώσουμε αυτή την μπροσούρα,  όπου παρουσιάζονται αναλυτικά όλες εκείνες οι διατάξεις που περιορίζουν το φως στις φυλακές και μυρίζουν καταπίεση και φασισμό.
Με αυτό τον τρόπο ο καθένας,  μπορεί να καταλάβει ότι ο αγώνας των κρατούμενων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα,  δεν είναι απλά δίκαιος αλλά αναγκαίος.

Είναι για όλους τους κρατούμενους

Είναι για όλους όσους εξακολουθούν να σκέφτονται ελεύθερα.

Κορυδαλλός
Απρίλιος 2018

Υ.Γ Θα ακολουθήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα και σε έντυπη μορφή η μπροσούρα

Περιεχόμενα

Άρθρο 7-Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών

Άρθρο 8 –Συμβούλιο καταστήματος κράτησης

Άρθρο 11 –
Διάκριση και διαχωρισμός των κρατουμένων

Άρθρο 13 –
Ειδικές ρυθμίσεις για κρατούμενες γυναίκες και κρατούμενους γονείς

Άρθρο 19
-Χώρος διαβίωσης των κρατουμένων

Άρθρο 21 –
Διαδικασία της εισαγωγής

Άρθρο 31-
Απεργία πείνας

Άρθρο 33-
Εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση

Άρθρο 51 
-Τηλεφωνική επικοινωνία, επικοινωνία με τηλεδιάσκεψη , τηλεγραφήματα και επιστολές

Άρθρο 52-
Άδειες κρατουμένων

Άρθρο 53
-Τακτικές άδειες – προϋποθέσεις

Άρθρο 54-
Ειδικότερη διαδικασία χορήγησης τακτικών αδειών

Άρθρο 56-
Εκπαιδευτικές Άδειες

Άρθρο 58-
Άδειες για ημιελεύθερη διαβίωση

Άρθρο 63 –
Μέτρα τάξης, προστασίας και ασφάλειας

Άρθρο 67-
Πειθαρχική ποινή.

Άρθρο δεύτερο –
Έναρξη ισχύος

———-

Άρθρο 7
Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών

Παράγραφος 2
Αναφέρεται ότι αιτήματα παραμονής ή μεταγωγής κρατούμενων που υποβάλλονται πριν την επαναμεταγωγη τους δεν διαβιβάζονται στην ΚΕΜ και τίθενται στο αρχείο ως νόμω αβάσιμα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ένας κρατούμενος που η οικογένειά του είναι στην Αθήνα και βρίσκεται πχ στις φυλακές Κορυδαλλού λόγω δικαστηρίων, ενώ είναι γραμμένος στις φυλακές των Γρεβενών , δεν μπορεί να κάνει αίτηση μεταγωγής σε φυλακή πλησίον της οικογενείας του , μέχρι να γίνει επαναμεταγωγή , δηλαδή να γυρίσει πίσω στην αρχική φυλακή στα Γρεβενά. Κάτι τέτοιο μπορεί να διαρκέσει και μήνες
Αιτήματα
1. να δίνεται προτεραιότητα ως προς τον προσδιορισμό του σωφρονιστικού καταστήματος που θα μεταχθεί ο κρατούμενος σε συνάρτηση με τον τόπο κατοικίας των μελών της οικογένειας του. Αν η οικογένεια του κρατούμενου κατοικεί στην Αθήνα και ο κρατούμενος μεταχθεί στην Κομοτηνή ουσιαστικά ακυρώνεται το δικαίωμα του σε επισκεπτήριο και επικοινωνίας με τους δικούς του.
2. Λόγω της γραφειοκρατίας και του υπερπληθυσμού των φυλακών, οι επαναμεταγωγες κρατούμενων μετά το πέρας των δικονομικών τους υποχρεώσεων καθυστερούν ακόμα και για μήνες. Να υπάρχει η δυνατότητα άμεσης σύγκλησης της ΚΕΜ με χρονικό όριο τις 15 ημέρες μετά την υποβολή του αιτήματος του κρατούμενου για μεταγωγή,  χωρίς να είναι υποχρεωτική η επαναμεταγωγη του. Υπάρχει περίπτωση που αιτήσεις κρατούμενων για μεταγωγή,  εξετάζονται (συνήθως απορρίπτονται)  μετά από μήνες
3. Στον νέο σωφρονιστικό κώδικα στην παράγραφο 3 , ο κρατούμενος έχει την δυνατότητα να προσφύγει στο οικείο δικαστήριο έκτισης ποινών σε περίπτωση τριών συνεχόμενων απορριπτικών αποφάσεων στην αίτηση του.

Στον παλιό σωφρονιστικό, ο κρατούμενος είχε αυτό το δικαίωμα στις δύο απορριπτικές.

Απαιτούμε
Επειδή το ζήτημα της μεταγωγής είναι ουσιώδες για την καθημερινή διαβίωση του κρατούμενου να υπάρχει δικαίωμα άμεσης προσφυγής του, στην περίπτωση της πρώτης απορριπτικής.
Αλλιώς μπορεί να περάσει ακόμα και ένας χρόνος και να μην έχει την δυνατότητα προσφυγής στις απορριπτικές αποφάσεις της ΚΕΜ.

Άρθρο 8
Συμβούλιο καταστήματος κράτησης

Παράγραφος 2
Δίδεται για πρώτη φορά η έγκριση να συμμετέχει στο συμβούλιο φυλακής,  ο κατασταλτικός μηχανισμός της εξωτερικής φρουράς μέσω της συμμετοχής του διοικητή τους με δικαίωμα ψήφου,  στις περιπτώσεις πρόληψης τέλεσης πειθαρχικών παραπτωμάτων ή αξιόποινων πράξεων και για τους όρους διεξαγωγής των επισκεπτηρίων.
Στον παλιό σωφρονιστικό κώδικα δεν υπήρχε αυτή η παρουσία κατασταλτικού μηχανισμού εντός συμβουλίου φυλακής

Απαιτούμε
Την ακύρωση της συμμετοχής εκπροσώπων της εξωτερικής φρουράς στο συμβούλιο.
Όπως είναι και ο τίτλος της η «εξωτερική φρουρά» έχει αρμοδιότητα μόνο για τον εξωτερικό χώρο της φυλακής και όχι για να περιορίζει  ακόμα και τα δικαιώματα των κρατούμενων στα επισκεπτήρια τους.

Άρθρο 11
Διάκριση και διαχωρισμός των κρατουμένων

Παράγραφος 4
Δίνεται η δυνατότητα στις δικαστικές αρχές καθώς και στην αστυνομική αρχή και την πολιτική ηγεσία του υπουργείου δικαιοσύνης , να διατάξουν την κράτηση κρατούμενου που μετάγεται για δικονομικούς λόγους , σε χώρο αστυνομικού καταστήματος.

Απαιτούμε
Την άμεση απόσυρση αυτής της ρύθμισης , καθώς τα αστυνομικά καταστήματα , δεν είναι χώροι κράτησης κρατουμένων που μετάγονται για δικονομικούς λόγους (όταν υπάρχει σωφρονιστικό κατάστημα κράτησης στον νομό που έχει ο κρατούμενος δικονομικές εκκρεμότητες) .
Η ρύθμιση αυτή , χωρίς ούτε καν να προσδιορίζεται ο χρόνος κράτησης σε αστυνομικό κατάστημα, συνιστά κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων του κρατούμενου και μπορεί να εκληφθεί , μόνο ως εκδικητική συμπεριφορά απέναντί του

Παράγραφος 6
Περίπτωση Ε
Δίνεται η εξουσία στον δικαστικό λειτουργό να ορίσει ειδικές συνθήκες κράτησης για όσους έχουν καταδικαστεί , για οργάνωση αποδράσεων και άλλων αξιόποινων πράξεων εντός των καταστημάτων κράτησης και προβλέπονται από την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία περί εγκληματικών και τρομοκρατικών οργανώσεων.
Με αυτό τον τρόπο , δυνητικά σχεδόν ο κάθε κρατούμενος είναι πιθανόν να βρεθεί σε ειδικές συνθήκες κράτησης , καθώς σχεδόν ο κάθε κρατούμενος έχει μια φυσική ροπή προς την ελευθερία (απόδραση) και επίσης γιατί οι περισσότεροι κρατούμενοι κατηγορούνται ή έχουν καταδικαστεί με τις διατάξεις για εγκληματική οργάνωση.
Τόσο η απόδραση , όσο και οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη τιμωρείται από ποινικά δικαστήρια , οπότε ο περαιτέρω εσωτερικός διαχωρισμός (χωρίς καν χρονικό όριο) , μονιμοποιεί το καθεστώς εξαίρεσης.

Απαιτούμε
Την άμεση απόσυρση της ρύθμισης σχετικά με την κράτηση αορίστου χρόνου σε αστυνομικά καταστήματα , καθώς και την απόσυρση της περίπτωσης Ε της παραγράφου 6.
Άρθρο 13
Ειδικές ρυθμίσεις για κρατούμενες γυναίκες και κρατούμενους γονείς

Παράγραφος 3 και 4
Στην παράγραφο 3 και κατά τα οριζόμενα της παραγράφου 4 , δίνεται η απόλυτη εξουσία στον δικαστικό λειτουργό του καταστήματος κράτησης και στον εκάστοτε παιδοψυχίατρο να στερούν τα ανήλικα παιδιά κρατουμένων από τους γονείς και το συγγενικό τους περιβάλλον , αφού η αυθαίρετη κρίση τους (χωρίς να αναφέρονται ποια θα είναι τα κριτήρια ) σχετικά με την ακαταλληλότητα, του οικογενειακού περιβάλλοντος , σε συνδυασμό με τις αποφάσεις των δικαστηρίων ανηλίκων , ανοίγει τον δρόμο για την εισαγωγή των παιδιών σε ιδρύματα ανηλίκων.
Με αυτό τον τρόπο προκαλείται βίαιος αποχωρισμός των παιδιών από τους γονείς με τραυματικές και ολέθριες συνέπειες για τον ψυχισμό τους.

Απαιτούμε
Την διαμόρφωση ατομικών χώρων διαβίωσης , αποκλειστικά για τον κρατούμενο γονέα και το παιδί του , ώστε τα μικρά παιδιά έως 6 ετών και όχι έως 3 ετών  που ισχύει μέχρι τώρα , να έχουν την δυνατότητα να ζουν μαζί με την μητρική ή πατρική φροντίδα στην τόσο κρίσιμη και καθοριστική ηλικία. Στην περίπτωση αδυναμίας εξεύρεσης τέτοιων χώρων ή απουσίας τους , με ευθύνη του κράτους , το δικαστικό όργανο να διατάξει την κατ’ οίκον κράτηση της μητέρας ή του πατέρα , ανεξαρτήτου ποινής.
Επίσης να ισχύει η απευθείας κατ’ οίκον κράτηση για μητέρες κρατούμενες με υποδικία ή ποινή εφόσον δεν υπερβαίνει τα 15 έτη , οι οποίες έχουν ανήλικο παιδί έως 10 ετών.
Σε κάθε περίπτωση και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ποινής , απαιτούμε την απόσυρση της δυνατότητας οποιουδήποτε δικαστικού οργάνου ή παιδοψυχίατρου να αποφασίζει για την εισαγωγή ανηλίκων παιδιών σε ιδρύματα.
Εξαίρεση σε αυτό να υπάρχει ΜΟΝΟ αν υφίσταται αδίκημα σεξουαλικής ή βίαιης κακοποίησης του ανήλικου παιδιού και ΕΦΟΣΟΝ δεν υπάρχει άλλο οικείο ή συγγενικό περιβάλλον.
Άρθρο 19
Χώρος διαβίωσης των κρατουμένων

Στην παράγραφο 2 αναφέρεται ότι σε κάθε κρατούμενο διατίθεται υποχρεωτικά επιφάνεια τουλάχιστον 4 τ.μ. Ενώ συμπληρωματικά αναγράφεται ότι σε εξαιρετικές περιπτώσεις η επιφάνεια αυτή μπορεί να περιοριστεί στα 3 τ.μ. για κάποιο διάστημα.
Στον παλιό σωφρονιστικό κώδικα, στο άρθρο 21 παράγραφος 4 αναγράφεται ότι πρέπει οι θάλαμοι να διαθέτουν εμβαδόν τουλάχιστον 6 τ.μ. για κάθε κρατούμενο.

Απαιτούμε
Την διατήρηση του ελάχιστου εμβαδού στα 6 τ.μ. για τον κάθε κρατούμενο και την απόσυρση της διάταξης του ορισμού της επιφανείας που δικαιούται σε 4 ή 3 τ.μ.
Ο ορισμός των 3 τ.μ. ως χώρου που δικαιούται ο κάθε κρατούμενος συνίσταται βασανιστήριο (ειδικότερα στις συνθήκες υπερπληθυσμού των ελληνικών φυλακών)

Άρθρο 21
Διαδικασία της εισαγωγής

Παράγραφος 7
Διατηρείται η ψυχολογική και σωματική ταπείνωση του κρατούμενου με την διαδικασία του εξευτελιστικού σωματικού ελέγχου. Απλά έχει προστεθεί το προσχηματικό , «δεν επιτρέπεται να γίνεται αφαίρεση όλων των ενδυμάτων ταυτόχρονα»

Απαιτούμε
Να διαγραφεί η πρόταση που διατηρεί τον εξευτελιστικό γύμνωμα των κρατουμένων από το άρθρο 21 και να διενεργείται ο έλεγχος με την χρήση τεχνολογικών μέσων που έχουν την δυνατότητα ανίχνευσης μεταλλικών αντικειμένων , ναρκωτικών ουσιών και εκρηκτικών υλών (τέτοια μηχανήματα χρησιμοποιούνται στα αεροδρόμια)

Άρθρο 31
Απεργία πείνας

Στην παράγραφο 3 αναφέρεται ότι σε περίπτωση άμεσου κινδύνου ζωής του απεργού πείνας , να μπορεί να εφαρμοστεί το κατασταλτικό μέτρο της υποχρεωτικής σίτισης.
Η υποχρεωτική σίτιση είναι ένα απάνθρωπο βασανιστήριο που παραβιάζει κατάφορα τα δικαιώματα του κρατουμένου απεργού πείνας και ακυρώνει με φασιστικό τρόπο την δυνατότητα αυτοδιάθεσης του σώματος του κρατούμενου από τον ίδιο. Κι αυτό με εντολή εισαγγελέα , καθώς όπως αναφέρεται στην παράγραφο 3 «αν ο απεργός περιέλθει σε κατάσταση άμεσου κινδύνου ζωής (..) εφαρμόζεται η διάταξη του άρθρου 29 παράγραφος 4 που γράφει «ο αρμόδιος δικαστικός λειτουργός μπορεί κατ΄ εξαίρεση , να διατάξει την λήψη των κατάλληλων μέτρων κατά περίπτωση και κατά την κρίση του ιατρού». Είναι γνωστές οι πιέσεις που δέχονται οι γιατροί από τις δικαστικές και αστυνομικές αρχές , και είναι ελάχιστοι αυτοί που ορθώνουν το ανάστημά τους και σέβονται τον απεργό.

Απαιτούμε
Σε κάθε περίπτωση να δίνεται απόλυτη προτεραιότητα στην επιθυμία και τον αγώνα του απεργού πείνας , δίχως την κατασταλτική παρέμβαση του εισαγγελέα. Άλλωστε ο ίδιος ο απεργός πείνας πρέπει να μπορεί να ορίζει με υπεύθυνη δήλωση , τόσο την πρόθεσή του σε σχέση με το σώμα του , όσο και σε σχέση με την επιλογή ιατρού της εμπιστοσύνης του.

Άρθρο 33
Εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση

Στην παράγραφο 9 αναγράφεται ότι η εκπαίδευση των κρατουμένων μπορεί να ανασταλεί με ειδικές αιτιολογημένες αποφάσεις από το κατά περίπτωση αρμόδιο όργανο. Το αρμόδιο όργανο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο εισαγγελέας με βάση τα όσα ισχύουν στην φυλακή. Θεωρούμε απαράδεκτο η δικαιοδοσία της εκπαίδευσης να μπαίνει στην μέγγενη των τιμωρητικών διατάξεων του πειθαρχικού συμβουλίου , καθώς σε κάθε περίπτωση η μόρφωση και η παιδεία των κρατουμένων μόνο θετικά μπορεί να συμβάλει ως προς τον χαρακτήρα τους και την καθημερινότητά τους.

Απαιτούμε
Την διαγραφή της συγκεκριμένης πρότασης και την αποκλειστική ανάθεση της εκπαιδευτικής διαδικασίας των κρατουμένων στο αντίστοιχο εκπαιδευτικό συμβούλιο των δασκάλων και των καθηγητών που διδάσκουν στα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας μέσα στις φυλακές , το οποίο θα επιλαμβάνεται και τις όποιες τιμωρητικές αποφάσεις (πχ αποβολή) σε περίπτωση διασάλευσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Άρθρο 51
Τηλεφωνική επικοινωνία, επικοινωνία με τηλεδιάσκεψη , τηλεγραφήματα και επιστολές

Παράγραφος 1
Πρόκειται για ένα νομικό απολίθωμα , καθώς δεν εμπεριέχει την τεχνολογική ανάπτυξη της επικοινωνίας και διατηρεί ένα απαρχαιωμένο μοντέλο το οποίο όχι μόνο είναι άκρως περιοριστικό (καθώς κανονικά ο κρατούμενος στερείται μόνο την ελευθερία του και όχι την επικοινωνία του) , αλλά είναι και εξαιρετικά οικονομικά ασύμφορο ( η χρέωση τηλεκάρτας προς κινητά τηλέφωνα, καθώς όλοι πλέον στην κοινωνία χρησιμοποιούν κινητά κι όχι σταθερά τηλέφωνα, είναι οικονομικά ασύμφορη αφού με μια τηλεκάρτα 11 ευρώ μπορεί να μιλήσει 30 λεπτά , άρα γίνεται αντιληπτό οι περιοριστικοί όροι επικοινωνίας)
Επίσης η δήλωση από την μεριά των κρατουμένων των προσώπων που θέλουν να επικοινωνούν τηλεφωνικά , γίνεται αντιληπτή μόνο ως μια άτυπη μορφή φακελώματος του κρατούμενου , καθώς φακελώνει το οικογενειακό , συναισθηματικό και φιλικό περιβάλλον.

Απαιτούμε
Τον εκσυγχρονισμό των όρων επικοινωνίας των κρατουμένων , ως βασικό στοιχείο της καθημερινότητας τους και της εξέλιξης του χαρακτήρα τους.
Οι κρατούμενοι θα πρέπει με μέριμνα της υπηρεσίας των φυλακών να έχουν δικαίωμα στην χρήση κινητών τηλεφώνων (με μοντέλο κινητού τηλεφώνου που θα έχει από τις αρχές της φυλακής απενεργοποιημένες τις λοιπές υπηρεσίες) το οποίο θα χορηγείται στον κρατούμενο ώστε να μπορεί να επικοινωνεί με τους οικείους του, χωρίς να γίνεται θύμα νόμιμης (τηλεκάρτας) ή αθέμιτης (μαύρη αγορά) οικονομικής εκμετάλλευσης, προκειμένου να έχει πρόσβαση στο αγαθό της επικοινωνίας.

Άρθρο 52
Άδειες κρατουμένων

Στην παράγραφο 4 δίνεται η δυνατότητα στις αρχές της φυλακής να επιβάλλουν το περιοριστικό μέτρο της ηλεκτρονικής παρακολούθησης (βραχιολάκι) στους κρατούμενους που δικαιούνται άδεια και ανήκουν στην κατηγορία των αλλοδαπών, των στερουμένων οικογενειών η των αστέγων. Επίσης στην παράγραφο 5 αναφέρεται ότι η χορήγηση άδειας γίνεται με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση του αρμόδιου οργάνου, ενώ αντιθέτως στο παλιό σωφρονιστικό κώδικα ειδικά αιτιολογημένη όφειλε να είναι η ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΗ  απόφαση για άδεια (άρθρο 54, παράγραφος 5).

Απαιτούμε
Να διαγραφεί ο περιοριστικός όρος της ηλεκτρονικής παρακολούθησης σε όλες τις περιπτώσεις κρατουμένων που δικαιούνται άδεια. Η χορήγηση άδειας γίνεται ούτως ή άλλως μέσω του πειθαρχικού ελέγχου του κρατούμενου (κρατούμενος ο οποίος έχει ενεργό πειθαρχικό δεν λαμβάνει άδεια), οπότε είναι περιττός ένας επιπρόσθετος περιοριστικός όρος. Εναλλακτικά, ας μπει ένας χρονικός περιορισμός ως δοκιμαστικό στάδιο πχ ηλεκτρονική παρακολούθηση σε εξαιρετικές περιπτώσεις για το δοκιμαστικό διάστημα των δύο πρώτων αδειών.
Επίσης, ειδική αιτιολόγηση δεν χρειάζεται να υπάρχει για την τήρηση και τον σεβασμό των δικαιωμάτων του κρατούμενου, όπου αυτός λαμβάνει άδεια, ΑΛΛΑ στην περίπτωση της απορριπτικής απόφασης που προσβάλλει το δικαίωμα του κρατούμενου και ίσχυε και στον παλιό σωφρονιστικό κώδικα. Αιτιολόγηση τεκμηρίωσης με βάση την λογική και όχι τις μαντικές ικανότητες του κάθε εισαγγελέα περί “κακής χρήσης άδειας”.

Άρθρο 53
Τακτικές άδειες – προϋποθέσεις

Παράγραφος 1
Αναφέρεται ότι σε περιπτώσεις ισόβιας κάθειρξης ο κρατούμενος πρέπει να έχει εκτίσει τουλάχιστον 8 έτη για να έχει δικαίωμα να καταθέσει αίτηση για άδεια. Το χρονικό διάστημα είναι ιδιαίτερα μεγάλο και ο κρατούμενος θα απωλέσει κάθε σύνδεση με το κοινωνικό περιβάλλον , με αποτέλεσμα την ιδρυματοποίησή του σε μη αναστρέψιμη κατάσταση.

Απαιτούμε
Να συρρικνωθεί το απαιτούμενο χρονικό διάστημα για τους ισοβίτες κρατούμενους στα 5 έτη , ώστε να έχουν την δυνατότητα να μην αποκοπούν πλήρως από το κοινωνικό περιβάλλον.

Παράγραφος 2
Αναφέρεται ότι ο κρατούμενος δικαιούται άδεια εφόσον έχει συμπληρώσει το απαιτούμενο χρονικό όριο ΚΑΙ δεν εκκρεμεί εις βάρος του ποινική διαδικασία για αξιόποινη πράξη σε βαθμό κακουργήματος που να αποτελεί λόγο κράτησης. ΟΜΩΣ υπάρχουν πολλές περιπτώσεις καταδίκων οι οποίοι ενώ έχουν συμπληρώσει κατά πολύ το απαιτούμενο χρόνο έκτισης ποινής για άδεια (1/5), είναι ταυτόχρονα υπόδικοι με άλλο ένταλμα σύλληψης. Σε αυτές τις περιπτώσεις των υποδικοκατάδικων, η υποδικία με ένταλμα σύλληψης που τους στερεί το δικαίωμα στην άδεια, μπορεί να διαρκέσει χρόνια, καθώς δεν υπάρχει χρονικό όριο υποδικίας (πχ 18μηνο, 12μηνο) για αυτούς, αφού ο χρόνος της δίωξης αρχίζει μετά τη λήξη ποινής για το προηγούμενο αδίκημα που κρατείται ο κρατούμενος. Έτσι υπάρχουν περιπτώσεις που υπόδικοκρατούμενων που η υποδικία τους εξετάστηκε 5, 6 ή και 7 χρόνια μετά την άσκηση της δίωξης με αποτέλεσμα να στερούνται όλα αυτά τα χρόνια το δικαίωμα στην άδεια.

Απαιτούμε
Να μπει ένα τέλος στη χρονική αοριστία της υποδικίας με ένταλμα σύλληψης στους υποδικοκρατούμενους όπως ισχύει στις περιπτώσεις των υπόδικων.
Συγκεκριμένα να ορίζεται ένα 12μηνο από την έναρξη της δίωξης, εντός του οποίου θα πρέπει να εκδικάζεται η υπόθεση, ΑΛΛΙΩΣ σε περίπτωση που ξεπεραστεί το 12μηνο δίχως την εκδίκαση της υπόθεσης, να γίνεται αντικατάσταση της προσωρινής κράτησης με περιοριστικούς όρους ώστε να μην κωλύεται το δικαίωμα του κρατούμενου στην άδεια.

Παράγραφος 4 (Εισαγγελικό Βέτο)
Σε περίπτωση που ο εισαγγελέας, μειοψηφήσει αρνητικά στο συμβούλιο της φυλακής που είναι αρμόδιο για τη χορήγηση άδειας σε κρατούμενο, έχει τη δυνατότητα να προσφύγει στο δικαστήριο εκτέλεσης ποινών το οποίο λαμβάνει την αμετάκλητη απόφαση. Εδώ έχουμε κατάφωρη παραβίαση της αρχής της πλειοψηφίας καθώς η μειοψηφία του εισαγγελέα είναι ισχυρότερη της πλειοψηφίας συμβουλίου φυλακής εις βάρος του κρατούμενου (είναι αυτονόητο ότι το δικαστήριο εκτέλεσης ποινών θα αποφανθεί υπέρ του εισαγγελέα σε ένδειξη συναδελφικής στήριξης).

Απαιτούμε
Την οριστική κατάργηση του εισαγγελικού βέτο, το οποίο είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικό και στερεί ένα από τα βασικότερα δικαιώματα του του κρατουμένου, το δικαίωμα στην άδεια. Απαιτούμε να εφαρμοστεί η θεσμοθέτηση της άδειας ως δικαίωμα κι όχι ως ευεργέτημα. Δηλαδή να αυτοματοποιηθεί η διαδικασία και μόλις ο κρατούμενος συμπληρώσει το απαιτούμενο χρονικό όριο και εφόσον δεν έχει ενεργά πειθαρχικά να του χορηγείται αυτόματα η άδεια.
Εναλλακτικά να ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας στο συμβούλιο φυλακής χωρίς την αυθαιρεσία του εισαγγελικού βέτο.
Σε περίπτωση διατήρησης του βέτο να οριστεί τουλάχιστον ένα χρονικό όριο, ώστε ο δικαστικός λειτουργός (εισαγγελέας) να έχει τη δυνατότητα να προσφύγει μία φορά μόνο για τον ίδιο κρατούμενο και μετά στην εκ νέου εξέταση χορήγησης άδειας να ισχύει η απλή αρχή της πλειοψηφίας.

Άρθρο 54
Ειδικότερη διαδικασία χορήγησης τακτικών αδειών

Παράγραφος 1
Αναφέρεται ότι η συνολική διάρκεια των αδειών δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τις 50 μέρες συνολικά το έτος για τους ενήλικους κρατούμενους και για τις 60 για τους ανήλικους και τους νεαρούς ενήλικους.
Γνωρίζουμε ότι η προσαρμογή ενός κρατούμενου στο κοινωνικό περιβάλλον από τις συνθήκες εγκλεισμού , είναι μια διαδικασία που θέλει χρόνο .
Οι πενήντα μέρες συνολικά ανά έτος για τους ενήλικους και οι εξήντα για τους ανήλικους και νεαρούς ενήλικες , δεν τους δίνει την δυνατότητα να εναρμονιστούν με το οικογενειακό-κοινωνικό περιβάλλον.

Απαιτούμε
Την διεύρυνση του συνολικού ανά έτους χρονικού ορίου για τις άδειες , ώστε για τους μεν ενήλικους να ορίζονται σε 70 μέρες συνολικά και για τους ανήλικους και νεαρούς ενηλίκους σε 90 μέρες.

Παράγραφος 2
Αναφέρεται μεταξύ της έναρξης δύο διαδοχικών αδειών , να μεσολαβεί χρονικό διάστημα, τουλάχιστον δυο μηνών. Με αυτό τον τρόπο όμως οποιαδήποτε διαδικασία επανασύνδεσης του κρατούμενου με κοινωνικούς δεσμούς με τον έξω κόσμο (οικογένεια, αγαπημένα πρόσωπα) , διακόπτεται και μεσολαβεί μεγάλο διάστημα που φθείρει ψυχικά τόσο τον ίδιο τον κρατούμενο , όσο και το κοινωνικό του περιβάλλον

Απαιτούμε
Το χρονικό διάστημα των 2 μηνών να μειωθεί στον ένα μήνα.

Παράγραφος 3
Αναφέρεται ότι ως περιοριστικός όρος στους κρατούμενους που δικαιούνται άδεια και τους έχει χορηγηθεί, μπορεί να επιβληθεί ο κατ΄οίκον περιορισμός ή η ηλεκτρονική παρακολούθηση (βραχιολάκι). Στις κατηγορίες αυτών των κρατουμένων συγκαταλέγονται και αυτοί που έχουν καταδικαστεί για έγκλημα βίας τουλάχιστον σε 15ετή.
Στην πραγματικότητα με αυτόν τον τρόπο στην κατηγορία κρατουμένων που υπόκειται τους νέους περιοριστικούς όρους (κατ΄οίκον κράτηση ή βραχιολάκι), συμπεριλαμβάνεται ένα μεγάλο ποσοστό καταδικασμένων, αφού πολλοί έχουν καταδικαστεί για έγκλημα βίας σε ποινή άνω των 15 ετών.
Άρα περιορίζεται ακόμα πιο πολύ το δικαίωμα στην άδεια (που μάλιστα στην περίπτωση της κατ΄οίκον κράτησης εξαϋλώνετε πλήρως).

Απαιτούμε
Την απαλλαγή της περίπτωσης των κρατουμένων που καταδικάστηκαν για έγκλημα βίας με ποινές άνω των 15 ετών από τους περιοριστικούς όρους της άδειας, οι οποίοι μπορεί να διατηρηθούν για τις υπόλοιπες κατηγορίες όπως αναγράφονται ήδη στον νέο σωφρονιστικό κώδικα (έγκλημα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομική εκμετάλλευση της γενετήσιας ζωής).

Άρθρο 56
Εκπαιδευτικές Άδειες

Παράγραφος 1
Αναγράφεται ότι σε περίπτωση που το Συμβούλιο Φυλακής αποφασίσει υπέρ της εκπαιδευτικής άδειες του κρατουμένου, αλλά υπάρχει υπάρχει αρνητική γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την προσωρινή ή την προσωπική κράτηση, τότε μπλοκάρεται η χορήγηση άδειας και ο κρατούμενος έχει δικαίωμα προσφυγής. Γνωρίζουμε όμως ότι το δικαστήριο έκτισης ποινών που θα εξετάσει την προσφυγή, συντάσσεται πάντα με το δικαστικό όργανο που γνωμοδοτεί αρνητικά.
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ σε περιπτώσεις κρατουμένων που προκύπτει σε βάρος τους νέα υποδικία, κατά την διάρκεια έκτισης προηγούμενης ποινής τους, τότε η εκδίκαση της μπορεί να πραγματοποιηθεί μετά από χρόνια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στην περίπτωση αρνητικής γνωμοδότησης του δικαστικού οργάνου για την χορήγηση άδειας εκπαιδευτικής, τότε ο κρατούμενος μπορεί να στερηθεί για χρόνια το δικαίωμα στην άδεια και να αποξενωθεί πλήρως από το αντικείμενο των σπουδών του.
Υπάρχουν περιπτώσεις κρατουμένων που ενώ εξέτιαν άλλη ποινή, τους παρουσιάστηκε νέα υποδικία η οποία εκδικάστηκε 7 χρόνια μετά, καθώς δεν υπήρχε όριο προφυλάκισης (18μηνο) επειδή ήταν ήδη κρατούμενοι.

Απαιτούμε
Την οριστική απαλοιφή της γνωμοδότησης του δικαστικού οργάνου που αποφάσισε για την προσωρινή ή την προσωπική κράτηση του κρατούμενου, για την εκπαιδευτική άδεια καθώς είναι αυτονόητο πως η δικαστική αρχή που αποφάσισε την προφυλάκιση, θα γνωμοδοτήσει αρνητικά στο δικαίωμα του κρατούμενου για εκπαιδευτική άδεια.
Αποκλειστικός γνωμοδότης  για την εκπαιδευτική άδεια, οφείλει να είναι μόνο το συμβούλιο της φυλακής, που γνωρίζει τον κρατούμενο και τις προσπάθειες του, να παρακολουθεί εκπαιδευτικά προγράμματα.
Στην περίπτωση της μη απόσυρσης της προϋπόθεσης της γνωμοδότησης του δικαστικού οργάνου για την εκπαιδευτική άδεια, να θεσπιστεί ένα χρονικό όριο ώστε να μην αποξενωθεί ο κρατούμενος φοιτητής από το αντικείμενο σπουδών του.
Εφόσον κάθε υποδικία θα έπρεπε να εξετάζεται μέχρι το πέρας των πρώτων 6 μηνών από την άσκηση δίωξης (για αυτό συνεδριάζει το συμβούλιο στο πρώτο εξάμηνο της προσωρινής κράτησης), ΤΟΤΕ μετά το πέρας 6 μηνών από την πρώτη αρνητική γνωμοδότηση του δικαστικού οργάνου κι εφόσον δεν έχει εκδικαστεί η υπόθεση για την οποία έχει διαταχθεί προσωπική ή προσωρινή κράτηση του κρατούμενου, τότε το συμβούλιο του άρθρο 9 παράγραφος 2 να είναι το μοναδικό αρμόδιο όργανο που αποφαίνεται για την χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας.

Παράγραφος 4
Στην αρχή της παραγράφου 4 αναφέρεται ότι στους σπουδαστές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στην οποία δεν είναι υποχρεωτική η φοίτηση (θεωρητικά μαθήματα) δεν είναι απαραίτητη η χορήγηση άδειας και ΑΝ αυτή δοθεί να περιορίζεται μόνο κατά την διάρκεια της εξεταστικής περιόδου και μέχρι 15 μέρες.
Με αυτόν τον τρόπο, ακυρώνεται πλήρως η αξία και η έννοια της παράδοσης μαθημάτων από τους καθηγητές των σχολών, καθώς επικρατεί η αυθαίρετη ερμηνεία ότι όλα τα θεωρητικά μαθήματα δεν χρειάζονται παρακολούθηση από τους κρατούμενους – φοιτητές κατά την διάρκεια της παράδοσης και μπορούν να γίνονται εξ αποστάσεως. Δηλαδή ακυρώνεται όλη η έννοια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της αλληλεπίδρασης των φοιτητών με τους καθηγητές τους, τους συμφοιτητές τους και τον φυσικό χώρο της σχολής.

Απαιτούμε
Την διαγραφή του περιοριστικού όρου της μη χορήγησης εκπαιδευτικής άδειας στους φοιτητές

Παράγραφος 6
Αναφέρεται ότι η εκπαιδευτική άδεια ενός κρατουμένου αναστέλλεται σε περίπτωση κακής χρήσης της άδειας. Ως κακή χρήση της άδειας , θεωρείτε και η κακή επίδοση του κρατουμένου στα μαθήματά του. Με αυτόν τον τρόπο παραγνωρίζονται οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας κρατούμενος κατά την διάρκεια της φοίτησής του λόγω του εγκλεισμού του που μπορεί να έχουν επίπτωση στην μαθησιακή επίδοση και εισάγεται πλαγίως ένας αθέμιτος εκβιασμός περί αριστείας

Απαιτούμε
Να αποσυρθεί η εκβιαστική διάταξη που τιμωρεί τις μαθησιακές δυσκολίες (κακή επίδοση) ενός κρατουμένου με την στέρηση της αδείας του.

Άρθρο 58
Άδειες για ημιελεύθερη διαβίωση

Παράγραφος 4
Στην παράγραφο 4 αναφέρεται εντέχνως η δυνατότητα του δικαστικού συμβουλίου να χορηγήσει άδεια ημιελεύθερης διαβίωσης όταν έχει απορριφθεί η αίτηση του κρατούμενου για υφ’ όρων απόλυση, με ή χωρίς κατ’ οικον περιορισμό και ηλεκτρονική επιτήρηση. Έτσι ανοίγει η πίσω πόρτα να θεωρείται ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι η υφ’ όρων απόλυση του κρατούμενου ΜΠΟΡΕΙ να σημαίνει ΚΑΙ κατ’ οίκον κράτηση με ηλεκτρονική επιτήρηση.

Απαιτούμε
Την διαγραφής της μεθόδευσης μέσω της συγκεκριμένης αναφοράς που επιτρέπει την κατ’ οίκον κράτηση ως εναλλακτική μορφή της υφ’ όρων απόλυσης του κρατούμενου.

Άρθρο 63
Μέτρα τάξης, προστασίας και ασφάλειας

Παράγραφος 1
Αναφέρεται στα μέτρα τάξης (με την χρήση βίας) που μπορούν πλέον να λαμβάνουν οι αρχές της φυλακής. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι τόσο από το προσωπικό φύλαξης, όσο και από την εξωτερική φρουρά μπορεί να ασκηθεί βία ΑΚΟΜΑ και σε περιπτώσεις «παθητικής αντίστασης». Έτσι ανοίγει η κατασταλτική βεντάλια του σωφρονιστικού μηχανισμού καθώς ακόμα και μια λεκτική διαφωνία ή μια αντίρρηση κρατούμενου μπορεί να εκληφθεί ως «παθητική αντίσταση» και να ασκηθεί βία.

Απαιτούμε
Να αποσυρθεί η διάταξη που διευρύνει και νομιμοποιεί την άσκηση βίας πάνω στους κρατούμενους ακόμα και σε περιπτώσεις «παθητικής αντίστασης».

Άρθρο 67
Πειθαρχική ποινή.

Παράγραφος 1 περιπτώσεις α) iii, β) i , γ)i.
Αναφέρεται η δυνατότητα αναδρομικής πειθαρχικής τιμωρίας του κρατούμενου, με την αφαίρεση ευεργετικού υπολογισμού ημερών ποινής από εργασία που έχει ΗΔΗ προσφέρει στη φυλακή. Αυτό συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων του κρατούμενου, αφού του αφαιρείται κάτι το οποίο έχει ήδη εκτίσει και μάλιστα προσφέροντας εργασία αμισθί.

Απαιτούμε
Την απόσυρση της διάταξης που δίνει τη δυνατότητα στο πειθαρχικό συμβούλιο της αφαίρεσης ήδη εκτελεσθέντων μεροκαμάτων του κρατούμενου μέσα στη φυλακή.

Άρθρο δεύτερο
Έναρξη ισχύος

Αναγράφεται ότι η ισχύς των διατάξεων του νόμου αυτού αρχίζει έξι (6) μήνες μετά την δημοσίευσή του στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Όμως ο χρόνος που χάνουμε ως κρατούμενοι με τις ασφυκτικές διατάξεις του ήδη ισχύοντα σωφρονιστικού κώδικα, δεν αναπληρώνεται. Κάθε μέρα είναι μια μέρα φυλακής.

Απαιτούμε
Την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων μας στις διατάξεις που έχουμε επισημάνει και την ΑΜΕΣΗ ΨΗΦΙΣΗ του βελτιωμένου νέου σωφρονιστικού κώδικα με την ΑΜΕΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ του από την πρώτη μέρα μετά την δημοσιοποίησή του στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, τουλάχιστον στα θεσμικά σημεία για τα οποία δεν απαιτούνται άμεσες κτιριακές ή εξοπλιστικές υποδομές, αλλά εξαρτώνται αποκλειστικά από την βούληση των υπευθύνων.

Είναι για όλους τους κρατούμενους
Είναι για όλους όσους εξακολουθούν να σκέφτονται ελεύθερα.

Κορυδαλλός
Απρίλιος 2018

 

 

Αρχεία:

sofronistikosKodikas1.pdf

 

47.Εξώφυλλο εφημερίδα ” ΕΝΤΟΣ – ΕΚΤΟΣ” – ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2018

1η_σελ._3ου_φύλλου

48. ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΥΤΣΟΥΒΗΣ ( ΔΟΚΙΜΗ) 

http://archive.eutopia.gr/archive/item/12331?lang=en

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *