ΚΑΠΟΙΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΡΩΜΑΝΟΥ, ΝΤΑΛΙΟΥ, ΠΟΛΙΤΗ, ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ.

 

https://athens.indymedia.org/post/1583617/

 

από Άλφα

06/02/2018 8:18 μμ.

 

Με αφορμή την ενημέρωση για την εισαγγελική πρόταση της εισαγγελέως Σοφίας Αποστολάκη (Ιανουαρίου) στο εφετείο της υπόθεσης εμπρησμοί/ληστείες που αφορούν τους συντρόφους Ρωμανό, Μιχαηλίδη, Πολίτη, Ντάλιο και το μέλος της ΣΠΦ Γερ. Τσάκαλο ( έχει καταδικαστεί σε 5 χρόνια για ηθική αυτουργία σε πλαστογραφία), θέλουμε να κάνουμε γνωστές στον κόσμο του αγώνα τις προεκτάσεις του επαπειλούμενου δικαστικού πραξικοπήματος που διαφαίνεται μέσω της προκλητικής αυτής πρότασης. Οι προεκτάσεις φυσικά αυτής της πρότασης αφορούν τόσο τους συντρόφους μας, που απειλούνται με βαριές καταδίκες όσο και το σύνολο του αναρχικού και ευρύτερα του αγωνιστικού κινήματος, καθώς στο εν λόγω βούλευμα δικάζονται μία γκάμα επιλογών του αναρχικού αγώνα όπως εμπρηστικές επιθέσεις, απαλλοτριώσεις, έμπρακτη αλληλεγγύη σε καταζητούμενους συντρόφους κλπ. Επίσης θέλουμε να λειτουργήσει ως το έναυσμα για μία καμπάνια αλληλεγγύης στους συντρόφους μας με σκοπό να γίνουμε ανάχωμα στα σχέδια του δικαστικού συρφετού που φαντασιώνεται να τους δει για πολλά ακόμα χρόνια στις φυλακές του κράτους (ήδη οι σύντροφοι βρίσκονται έγκλειστοι πάνω από 5 χρόνια στις ελληνικές φυλακές και μια θετική εξέλιξη του εφετείου θα μπορούσε να σημαίνει την αποφυλάκιση για κάποιους από αυτούς!!!!).

 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Για να γίνει κατανοητή η εισαγγελική πρόταση στην ολότητα της πρέπει να αναφερθούμε εν τάχει στο πρωτόδικο δικαστήριο. Ένα δικαστήριο το οποίο ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2014 και τελείωσε το καλοκαίρι του 2016 με μία προκλητική απόφαση η οποία τώρα γίνεται πάτημα στη σύνθεση της έδρας του εφετείου. Το συγκεκριμένο δικαστήριο λοιπόν με προεδρεύοντα τον Κων/νο Γκανιάτσο εισήγαγε μία πάρα πολύ επικίνδυνη καινοτομία στις πολιτικές δίκες. Ενώ οι σύντροφοι Μιχαηλίδης, Πολίτης, Ρωμανός και Ντάλιος αθωώθηκαν από την κατηγορία της ένταξης και συμμετοχής σε ΄΄τρομοκρατική΄΄ οργάνωση (δηλαδή του άρθρου 187Α), παρόλα αυτά οι επιμέρους πράξεις για τις οποίες καταδικάστηκαν (πλαστογραφία, κατοχή φυσιγγίων, εμπρηστικές επιθέσεις, απαλλοτριώσεις τραπεζικών ιδρυμάτων και ΕΛΤΑ) θεωρήθηκε ότι δεν απεκδύονταν τον χαρακτήρα τους ως ΄΄τρομοκρατικές΄΄ και συμπεριλήφθηκαν σ’ ένα άρθρο-πασπαρτού του 187Α που μιλάει για ΄΄ατομική΄΄ τρομοκρατία. Έχει σημασία να τονίσουμε ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία πολιτικών δικών που έχουμε καταδίκη συντρόφων με αυτό το φασιστικό άρθρο.

Το αποτέλεσμα ήταν οι σύντροφοι να καταδικαστούν σε βαρύτατες ποινές. Ενδεικτικά να υπενθυμίσουμε πως για τρεις επιθέσεις με γκαζάκια (εμπρησμός στα οχήματα του Παπαντωνίου, σε γραφεία της Δημοτικής Αστυνομίας, σε εταιρία συστημάτων ασφαλείας) ο σύντροφος Ρωμανός καταδικάστηκε σε 20 χρόνια, για τρεις απαλλοτριώσεις ο σύντροφος Ντάλιος σε 29 χρόνια, ενώ οι σύντροφοι Πολίτης και Μιχαηλίδης σε 13 και 11 χρόνια αντίστοιχα για πλαστογραφία, κατοχή φυσιγγίων και 1 απόπειρα ληστείας. Είναι λοιπόν η προκλητική απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου με την καινοτομία που εισήγαγε και καταδίκασε τους συντρόφους ως ΄΄ατομικούς τρομοκράτες΄΄, παρά τις αμετάκλητες αθωώσεις για τον 187Α σε όλα τα προηγούμενα δικαστήρια, που χρησιμοποιεί τώρα η εισαγγελέας Αποστολάκη στο εφετείο για να μείνουν οι βαρύτατες ποινές σε δεύτερο βαθμό. Εδώ να υπενθυμίσουμε πως ο πρόεδρος του πρωτοδίκου δικαστηρίου Κωνσταντίνος Γκανιάτσος εξαργύρωσε αυτή την απόφαση με την προαγωγή του στο δικαστικό σώμα.

Ερχόμενοι στο σήμερα και στην εκδίκαση της συγκεκριμένης υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό, παρατηρούμε τα εξής. Σε ένα δικαστήριο το οποίο ξεκίνησε 29 Νοεμβρίου το 2017 και στο οποίο έχουν εξεταστεί πάνω από 40 μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης, σε ένα δικαστήριο στο οποίο κανένας μάρτυρας δεν έχει συνεισφέρει με την μαρτυρία του στο να δυσχεράνει την θέση των συντρόφων μας, αντί αυτού οι μάρτυρες υπεράσπισης και συγκεκριμένα η βιολόγος μάρτυρας των συντρόφων Πολίτη και Ντάλιου αντέκρουσε ως ένα μεγάλο βαθμό το κατηγορητήριο εις βάρος τους, ήρθε η προκλητική εισαγγελική πρόταση της Παρασκευής 26 Ιανουαρίου για να δείξει την πραγματική φύση του συγκεκριμένου εφετείου. Με ακροδεξιά ρητορική και επιχειρήματα τα οποία δεν αντέχουν στην κοινή λογική, η εισαγγελέας προσπάθησε να παραμείνουν οι πρωτόδικες ποινές αυτούσιες και στο εφετείο. Ανέφερε πως παρά την αθώωση για την κατηγορία του μέλους ΄΄τρομοκρατικής΄΄ οργάνωσης στο πρωτόδικο δικαστήριο πρέπει οι πράξεις να χαρακτηριστούν ως τρομοκρατικές διότι οι κατηγορούμενοι είναι αναρχικοί και λειτούργησαν ως μοναχικοί λύκοι ΄΄τρομοκρατικών΄΄ οργανώσεων (!!!). Αναφέρθηκε στην ανάληψη πολιτικής ευθύνης λέγοντας πως πέραν του ότι ο σύντροφος Ρωμανός ανέλαβε και την ποινική ευθύνη, δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για πολιτική ευθύνη από έναν αγωνιστή καθώς πολιτικές ευθύνες αναλαμβάνουν μόνο οι εκπρόσωποι των θεσμών του κράτους. Χαρακτήρισε τα γκαζάκια αναβαθμισμένους εκρηκτικούς μηχανισμούς με σκοπό την καταδίκη του συντρόφου Ρωμανού με την επιβαρυντική διάταξη της πρόκλησης εκρήξεως με κίνδυνο για ανθρώπους. Αναφέρθηκε στις απαλλοτριώσεις τραπεζών λέγοντας πως δεν θα μπορούσαν να είναι τίποτε άλλο εκτός από τρομοκρατικές πράξεις, καθώς ο κατηγορούμενος είναι αναρχικός, επομένως δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο (!!!).

Αναφέρθηκε στην κατοχή φυσιγγίων και τριάντα σφαιρών καλάσνικοφ ως τεράστια ποσότητα πυρομαχικών με σκοπό την τέλεση τρομοκρατικών πράξεων. Εδώ να σημειώσουμε ότι με τέτοιες ποσότητες χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα δεν προφυλακίζονται καν. Αναφέρθηκε τέλος πως παρά την ανάληψη από τους συντρόφους Ρωμανό και Πολίτη των ευρημάτων που βρέθηκαν στα σπίτια τους, η ανεύρεση δαχτυλικών αποτυπωμάτων των υπόλοιπων συντρόφων, δείχνει πως και αυτοί διέμεναν εκεί και πως από κοινού διαχειρίζονταν ότι βρέθηκε στα εν λόγω σπίτια. Σύμφωνα με αυτή την λογική, όποιος επισκέφθηκε το σπίτι των συντρόφων έστω και για μία φορά σε οποιονδήποτε χρόνο, γνωρίζει και διαχειρίζεται μαζί τους ότι βρέθηκε σε αυτό το επόμενο διάστημα. Στην περίπου μία ώρα αγόρευσης απέδειξε το μένος της απέναντι στους αναρχικούς και έκλεισε λέγοντας πως οι σύντροφοι πρέπει να καταδικαστούν ακριβώς όπως το πρωτόδικο δικαστήριο. Αντιλαμβανόμενοι τις πολιτικές δίκες ως προσπάθεια του κρατικού μηχανισμού να κερδίζει έδαφος εις βάρος του κόσμου του αγώνα και από την άλλη της προσπάθειας των συντρόφων είτε να αντιστρέψουν αυτή την βλέψη, είτε να απαξιώσουν τελείως αυτή την διαδικασία, θεωρούμε πως στο συγκεκριμένο δικαστήριο πάει να παγιωθεί μία αρνητικότατη παρακαταθήκη, η οποία θα επηρεάσει νομοτελειακά το σύνολο του επαναστατικού χώρου. Μία παρακαταθήκη που λέει πως τώρα πια η ΄΄τρομοκρατία΄΄ δεν θα χρειάζεται απαραίτητα μια νομική υπόσταση, ούτε την κατηγορία της συμμετοχής σε κάποια οργάνωση, αλλά αρκεί η πολιτική ταυτότητα του αναρχικού για να καταδικαστείς με αυτό το φασιστικό άρθρο περί ατομικής τρομοκρατίας. Ένας εύπλαστος όρος με τον οποίο όλες οι αναρχικές πρακτικές που βγαίνουν εκτός των ορίων που θέτει η αστική νομιμότητα θα χαρακτηρίζονται ως ατομική τρομοκρατία και θα εμπίπτουν και αυτές πλέον στον αντιτρομοκρατικό νόμο. Ένας καινούριο νομικό καθεστώς που βαθαίνει την ποινική καταστολή εναντίων των αναρχικών και το οποίο θα συνοδεύεται φυσικά με δεκάδες χρόνια κάθειρξης καθώς οι ΄΄τρομοκρατικές΄΄ πράξεις τιμωρούνται με minimum δέκα έτη η κάθε μία. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να στρώσουμε το έδαφος για ακόμη μεγαλύτερες πολιτικές αυθαιρεσίες στις πλάτες των συντρόφων μας. Είναι χρέος ολόκληρου του κινήματος να βάλει ένα φρένο επιτέλους σε αποφάσεις υπαγορευμένες από την αντιτρομοκρατική, τους ακροδεξιούς δικαστικούς κύκλους και τα πολιτικά γραφεία των διαπλεκόμενων πολιτικών κομμάτων. Είναι τουλάχιστον προκλητικό και εξοργιστικό την στιγμή που όλοι οι εμπλεκόμενοι σε σκάνδαλα, (πολιτικοί, επιχειρηματίες, παπάδες, δημοσιογράφοι, κλπ) οι οποίοι ήταν αυτοί που με τις πολιτικές τους αφαίμαξαν την κοινωνική πλειοψηφία, να απολαμβάνουν της προκλητικής εύνοιας των δικαστών, την ίδια στιγμή η κυρία Αποστολάκη και η κάθε Αποστολάκη να προτείνει εξοντωτικές ποινές σε όσους επιχείρησαν να βάλουν αναχώματα σε αυτή την βάρβαρη πραγματικότητα.

 

Αλληλεγγύη στους αιχμάλωτους συντρόφους μας!

 

Να υψώσουμε το οδόφραγμα της αναρχικής αλληλεγγύης ενάντια στα δικαστικά πραξικοπήματα!

 

 

 

Υ.Γ : Στις 12 Φλεβάρη έχει οριστεί η επόμενη συνεδρία του συγκεκριμένου εφετείου που διεξάγεται μέσα στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού στην οποία θα ξεκινήσουν οι αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης των συντρόφων

 

Αλληλέγγυοι / Αλληλέγγυες

 

Posted in Nίκος Ρωμανός, Αργύρης Ντάλιος, Γιάννης Μιχαηλίδης, Δημήτρης Πολίτης | Leave a comment

Πολιτική Δήλωση του Νίκου Ρωμανού στο εφετείο της υπόθεσης εμπρησμοί/ληστείες

https://athens.indymedia.org/post/1583657/

 

από Αλληλέγγυοι/Αλληλέγγυες

07/02/2018 1:49 μμ.

“Για όλους τους λόγους του κόσμου λοιπόν η δικαιοπραξία του αγώνα εναντίων τους δεν μπορεί ποτέ να χωρέσει στις αίθουσες των δικαστηρίων παρά μόνο στην ζωντανή ανατρεπτική ιστορία που γράφεται από τα χέρια των ανθρώπων που επιθυμούν να δώσουν ένα τέλος στον αέναο κύκλο εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Μέχρι την ανατολή της δικής μας εποχής, Μέχρι την ελευθερία…”

Φωνή των Πολιτικών Κρατουμένων  

Στην σημερινή συνεδρίαση μπαίνουμε στο στάδιο αυτό που στα δικαστήρια αποκαλείτε το στάδιο των “απολογιών”. Στο εσωτερικό των αναρχικών κύκλων επικρατούν δύο κυρίαρχες απόψεις αναφορικά με τον ρόλο των αναρχικών που βρίσκονται κατηγορούμενοι μέσα στις δικαστικές αίθουσες, η μια από αυτές μιλάει για την πλήρη απαξίωση των δικαστηρίων με την άρνηση της συμμετοχής μας σε αυτά και η άλλη αναφέρεται στην απόπειρα να μετατραπεί η αίθουσα του δικαστηρίου σε πολιτικό βήμα για να αναδειχθούν οι μεθοδεύσεις, οι σκοπιμότητες και οι αναρχικές αντιλήψεις να έρθουν σε σύγκρουση με τις αξίες της αστικής δικαιοσύνης και κατ’ επέκταση με τον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου που αυτή υπερασπίζεται.

Μέσα από την συγκεκριμένη πολιτική δήλωση θα προσπαθήσω να αποδομήσω το κατασταλτικό πλέγμα που έχει κατασκευαστεί για να μας καταδικάσει σε βαριές ποινές στην συγκεκριμένη υπόθεση και ταυτόχρονα να υπερασπιστώ πολιτικά της εμπρηστικές ενέργειες τις οποίες έχω αναλάβει.

Η εμπλοκή μου στην συγκεκριμένη υπόθεση ξεκινάει με την αστυνομική εισβολή στο διαμέρισμα της Ελ Αλαμέιν στο Χαλάνδρι μετά την σύλληψη μου για την απαλλοτρίωση στο Βελβεντό Κοζάνης. Το συγκεκριμένο σπίτι το είχα νοικιαστεί με πλαστά στοιχεία καθώς είχα επιλέξει να απομακρυνθώ από τα μάτια και τα αυτιά του κράτους και να βρεθώ ολόψυχα δίπλα στους τους τότε καταζητούμενους συντρόφους μου Γιάννη Μιχαιλήδη και Δημήτρη Πολίτη. Μια πολιτική επιλογή που λέει ότι η έμπρακτη αλληλεγγύη σε όσους βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής σημαίνει κατανόηση της αίσθησης της κοινότητας αγώνα που θέλουμε να χτίσουμε. Ενάντια στις κοινωνίες που έχει οικοδομήσει ο καπιταλισμός στα κέντρα και τις περιφέρειες του, τις κοινωνίες της εξατομίκευσης, των ακίνδυνων διαμαρτυριών, των κατασκευασμένων συναισθημάτων, της μαζικής απάθειας και σιωπής που είναι αυτές που μετατρέπουν τις κοινωνικές συναινέσεις σε συγκαλυμμένες εντολές για κρατικά εγκλήματα. Πέρα από πολιτική όμως είναι και μια επιλογή βαθιά αξιακή και υπαρξιακή καθώς δεν είμαστε από τους ανθρώπους που θα μετρήσουν τις συνέπειες των επιλογών τους όταν οι φίλοι τους βρίσκονται σε δύσκολες στιγμές. Γιατί όπως είχε πει και ο Λειβαδίτης “όταν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον είμαστε είδη νεκροί”.

Τα ευρήματα της αστυνομίας από το συγκεκριμένο σπίτι περιορίζονταν σε μια σακούλα κυνηγητικά φυσίγγια και ένα USB μέσα στο οποίο βρέθηκαν κάποιες αναλήψεις ευθύνης για ορισμένες εμπρηστικές ενέργειες συγκεκριμένα για την εμπρησμό στα οχήματα του Γιάννου Παπαντωνίου, στην δημοτική αστυνομία Κυψέλης και σε μια εταιρία με συστήματα ασφαλείας στο Χαλάνδρι. Η απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου με πρόεδρο τον Γκανιάτσο είναι μια απόφαση που στο μέλλον θα μπορούσε εύκολα να αποτελεί αντικείμενο μελέτης για όσους θέλουν να κατανοήσουν την έννοια της δικαστικής αυθαιρεσίας και ταυτόχρονα την αλαζονεία της δικαστικής εξουσίας που αποκρυσταλλώνεται στην φράση του Γκανιάτσου σε συνήγορο μας, “το ξέρουμε ότι κάναμε λάθος με τα πλαίσια των ποινών για αυτό σας κάναμε καλή συγχώνευση για να πέσει στο εφετείο”.

Τα χρόνια πραγματικής ζωής που περνάνε μέσα στην φυλακή για ένα απλό λάθος όπως χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο είναι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτής της αλαζονείας, όμως έχει σημασία να εξετάσουμε το κατά πόσο είναι ένα απλό λάθος η συγκεκριμένη μεθόδευση από την έδρα του πρωτόδικου δικαστηρίου. Διότι κατά την δική μου οπτική αποτελεί ένα κατασταλτικό πείραμα ώστε να επικυρώνονται εξοντωτικές ποινές εντελώς πραξικοπηματικά ακόμα και με βάση τους δικούς σας νόμους. Μια απόπειρα να οξυνθεί η ποινική καταστολή εναντίων των αναρχικών διευρύνοντας την χρήση του αντιτρομοκρατικού νόμου, βάζοντας ως ταμπέλα στην οποιαδήποτε αναρχική δράση ξεφεύγει από τα όρια της αστικής νομιμότητας την “ατομική τρομοκρατία”. Μια ακόμα κατασταλτική καινοτομία που στοχεύει να πλήξει το σύνολο του αναρχικού κινήματος.

Από την στιγμή που βρεθήκαμε στην φυλακή έχουμε αθωωθεί αμετάκλητα σε τέσσερα δικαστήρια για την συμμετοχή μας στην Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και κατ’ επέκταση για τον νόμο 187Α. Η έδρα του πρωτόδικου δικαστηρίου ενώ μας αθώωσε όπως έπρεπε για την ΣΠΦ διατήρησε το νομικό πλαίσιο του αντιτρομοκρατικού νόμου στις ποινές που επιβλήθηκαν συνδέοντας ταυτόχρονα ασύνδετες μεταξύ τους υποθέσεις. Χρησιμοποιώντας ένα φασιστικό άρθρο του 187Α μας καταδίκασε ως “ατομικούς τρομοκράτες” βρίσκοντας έτσι την νομική φόρμουλα να καταδικαστούμε σε σ εξοντωτικές ποινές.
 Για παράδειγμα τα κυνηγητικά φυσίγγια που βρέθηκαν στο σπίτι μου σε συνδυασμό με κάποιες σφαίρες που βρέθηκαν στο σπίτι του Πολίτη ενώ στην πραγματικότητα κανένας κατηγορούμενος δεν θα προφυλακιζόταν καν με αυτά, αποτέλεσαν το όχημα για την καταδίκη μας σε δέκα χρόνια κάθειρξη για “διακεκριμένη κατοχή πυρομαχικών από κοινού”. Μια νομική ακροβασία που σε συνδυασμό με το ύψος της ποινής αποτελεί ένα πραγματικό μνημείο μεροληψίας, εκδικητικότητας και αυθαιρεσίας.

Επίσης ενώ οι ενέργειες που έχω αναλάβει αφορούν εμπρησμούς δηλαδή πρόκληση φωτιάς με εμπρηστική ύλη έχω καταδικαστεί σε δέκα χρόνια κάθειρξη για “πρόκληση εκρήξεων”. Μια ποινή που προστίθεται αθροιστικά στην δεκαετή κάθειρξη για πρόκληση εμπρησμών λες και αφορά διαφορετικά περιστατικά και όχι μια πράξη όπως η συγκεκριμένη. Η βενζίνη ως γνωστόν είναι εμπρηστική ύλη και όχι εκρηκτική, ενώ όσον αφορά τα γκαζάκια σε αντίστοιχες υποθέσεις αναρχικών συντρόφων που έχουν καταδικαστεί για εμπρηστικές επιθέσεις υπάρχουν καταθέσεις από τους ίδιους τους πυροτεχνουργούς της ελληνικής αστυνομίας που λένε το αυτονόητο διαχωρίζοντας τις εμπρηστικές από τις βομβιστικές επιθέσεις. Με τα λόγια ενός από αυτούς συγκεκριμένα : “ Θα λιώνανε το δοχείο το πλαστικό και μετά θα άναβε το υγρό μέσα δηλαδή η βενζίνη στην συγκεκριμένη περίπτωση. Η οποία θα προκαλούσε φωτιά και λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας το βουτάνιο στα γκαζάκια διαρρηγνύεται, το γκαζάκι καίγεται από τα σταγονίδια και τους υδρατμούς από τα φιαλίδια.” Αυτά δεν είναι τα λόγια ενός συνήγορου υπεράσπισης αλλά ενός μάρτυρα κατηγορίας που μάλιστα ειδικεύεται σε αυτά τα ζητήματα. Δεν μιλάμε εδώ πέρα για έναν άνθρωπο που επιδιώκει την καλύτερη ποινική μεταχείριση των κατηγορούμενων αλλά αντίθετα επιδιώκει την καταδίκη τους.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η καταδίκη μου με βάση το άρθρο 270β του ποινικού κώδικα το οποίο αυξάνει κατακόρυφα το ύψος της ποινής αφού αναφέρεται σε πρόκληση κινδύνου σε άνθρωπο κατά την έκρηξη.

Καθ’ όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης οι εμπρηστικές επιθέσεις σε στόχους της κυριαρχίας αποτελούν μια διαχρονική πρακτική από αγωνιστές του αντικαπιταλιστικού και αναρχικού κινήματος. Εκατοντάδες εμπρησμοί έχουν πραγματοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια χωρίς ποτέ να προκύψει κίνδυνος για την ζωή κάποιου ανθρώπου και αυτό προφανώς δεν είναι θέμα τύχης αλλά ζήτημα κοινής λογικής αφού οι εμπρησμοί πραγματοποιούνται πάντα βραδινές ώρες είτε σε οχήματα είτε σε άδεια κτήρια. Ακριβώς λόγο της μη επικινδυνότητας τους για περαστικούς δεν παίρνονται και προειδοποιητικά τηλεφωνήματα όπως συμβαίνει με όσες επαναστατικές ομάδες τοποθετούν εκρηκτικούς μηχανισμούς ενημερώνοντας την αστυνομία για τις περιοχές που πρέπει να εκκενώσει ώστε να αποφευχθούν τυχόν τραυματισμοί άσχετων ανθρώπων.

Στην δική μου περίπτωση αυτό δεν αποδεικνύεται μόνο από τις ιστορικές αναφορές που έκανα παραπάνω αλλά και από όλες τις καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων σχετικά με τους συγκεκριμένους εμπρησμούς. Όλοι τους επιβεβαίωσαν με τις καταθέσεις τους ότι σε καμία περίπτωση δεν προέκυψε κίνδυνος για την ζωή κάποιου ανθρώπου από τους συγκεκριμένους εμπρησμούς.

Η συγκεκριμένη κατηγορία όμως πέρα από την επιδίωξη της για την ποινική μου εξόντωση είναι και προσβλητική σε πολιτικό επίπεδο. Κίνδυνος για ανθρώπους από τυφλές εκρήξεις προκύπτει από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στην κατεχόμενη Γάζα, από τις τυφλές επιθέσεις με βαρέλια – βόμβες που πετιούνται από τα ελικόπτερα από το καθεστώς Άσαντ εναντίων του άμαχου πληθυσμού της Συρίας, από τις σφαγές της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη, από τα μαχητικά αεροσκάφη όλων των υπερδυνάμεων που βομβαρδίζουν νοσοκομεία, σχολεία, λαϊκές αγορές κατά την διάρκεια επιδρομών στο παγκόσμιο σφαγείο που στήνει ο καπιταλισμός για να εξαπλώσει τις πολιτικές ελέγχου και εξαθλίωσης σε όλες τις γωνιές του κόσμου. Οι επιθέσεις των αναρχικών είναι πάντα στοχευμένες επιδιώκοντας την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα σε επίπεδο συμβολισμού – αποτελέσματος. Εκτός από τους αυτονόητους ηθικούς λόγους της εναντίωσης μας σε λογικές παράπλευρων απωλειών η αποτελεσματικότητα που αφορά και την μη πρόκληση κινδύνου σε άσχετους ανθρώπους είναι και η καλύτερη απάντηση στην κρατική προπαγάνδα που θέλει τις αναρχικές πρακτικές ως επιθέσεις τυφλής βίας.

Στο ίδιο μοτίβο νομικών ακροβασιών εντάσσεται και η καταδίκη μου σε δέκα χρόνια κάθειρξης για παρασκευή των συγκεκριμένων εμπρηστικών μηχανισμών. Ακόμα και με την δική σας λογική αν η ανάληψη ευθύνης είναι επαρκές στοιχείο για την καταδίκη μου όσον αφορά την κατοχή και την πρόκληση εμπρησμών σε καμία περίπτωση δεν είναι αρκετή για την απόδειξη ότι εγώ τους παρασκεύασα. Σε όλη την διάρκεια της διαδικασίας πέρα από την δική μου ανάληψη ευθύνης δεν υπάρχει στην πραγματικότητα το παραμικρό στοιχείο που να με συνδέει ως φυσικό αυτουργό των συγκεκριμένων πράξεων. Ούτε ένας μάρτυρας, ούτε ένα αποτύπωμα, ούτε μια περιγραφή που να με αφορά, ούτε το ελάχιστο στοιχείο που να με συνδέει με τις συγκεκριμένες ενέργειες.

Η ανάληψη ευθύνης για της συγκεκριμένες ενέργειες ήταν μια αυτονόητη επιλογή για μένα καθώς είναι στον αξιακό μας κώδικα να μην αφήνουμε ορφανές στην προπαγάνδα του κράτους τις πολιτικές μας δράσεις αλλά να τις αναλαμβάνουμε και να τις υπερασπιζόμαστε με σθένος μέσα στις δικαστικές αίθουσες εξηγώντας το σκεπτικό και τα κίνητρα που μας ώθησαν σε αυτές.

Συγκεκριμένα λοιπόν η ενέργεια στην Δημοτική Αστυνομία της Κυψέλης ήταν μια πράξη αντίστασης στην πολιτική αντιμετώπισης των μεταναστών από την Δημοτική Αστυνομία στο κέντρο της Αθήνας. Με τις ευλογίες της τότε κυβέρνησης με κορμό την ΝΔ υπήρχε ένα όργιο ρατσιστικής καταστολής και βίας εναντίων των μεταναστών με την δημοτική αστυνομία να αποτελεί την εμπροσθοφυλακή του. Μετανάστες ξυλοκοπούνταν καθημερινά, δεχόντουσαν εξευτελιστικούς σωματικούς ελέγχους, ενώ υπήρχε μια ιδιότυπη σύμπνοια των φασιστικών πογκρόμ που είχαν αφήσει πίσω τους δολοφονημένους μετανάστες με την ρατσιστική πολιτική που εφαρμοζόταν εις βάρος τους με αποκορύφωμα την επιχείρηση Ξένιος Δίας. Η ρατσιστική πολιτική σε βάρος των μεταναστών ουσιαστικά τελειώνει στα αστικά γκέτο των δυτικών μητροπόλεων στην πραγματικότητα η αφετηρία της βρίσκεται στους διακρατικούς πολέμους των σύγχρονων αυτοκρατοριών, στους τυφλούς βομβαρδισμούς αμάχων, στην σφαγή ολόκληρων πληθυσμών για να λεηλατηθούν οι πλουτοπαραγωγικές τους πηγές. Συνεχίζεται με τις προσφυγικές ροές, την εκμετάλλευση τους από κάθε λογής κυκλώματα για να καταλήξουν να πνίγονται στο βυθό της Μεσογείου, να στοιβάζονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, να αποτελούν το φτηνό εργατικό δυναμικό που θα εργάζεται χωρίς δικαιώματα στα χέρια κάποιου σύγχρονου τσιφλικά.

Η ρατσιστική πολιτική εναντίων των μεταναστών είναι η άλλη όψη της καπιταλιστικής διαχείρισης, για όσους δεν αποτελέσουν πεδίο βίαιας και στυγνής εκμετάλλευσης, η ύπαρξη τους αποτελεί απλώς μια βρώμικη κηλίδα μόλυνσης πάνω στον χάρτη των εμπορικών καταστημάτων, των επιβλητικών κτηρίων, των διαδρομών ανάμεσα σε οικονομικές ζώνες διασκέδασης και κατανάλωσης. Μια εστία μόλυνσης στον αψεγάδιαστη εικόνα των καπιταλιστικών μητροπόλεων που πρέπει να εκτοπιστεί στα σκοτεινά μέρη των σύγχρονων γκέτο όπου ο κρατικός έλεγχος περιορίζεται στην ωμή καταστολή τους. Η ενέργεια λοιπόν στα γραφεία της Δημοτικής Αστυνομίας είχε στόχο να εναντιωθεί σε όσα ανέφερα παραπάνω.

Οι εμπρησμοί στα οχήματα του Γιάννου Παπαντωνίου ήταν μια ενέργεια μνήμης για την δολοφονία του φίλου και συντρόφου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και είχε πραγματοποιηθεί το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2012
Είμαι της άποψης ότι ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσεις έναν νεκρό σύντροφο είναι να κρατήσεις ζωντανή την μνήμη του μέσα από δράσεις που θα έρχονται σε σύγκρουση με τον κόσμο της εξουσίας από τον οποίο δολοφονήθηκαν οι σύντροφοι μας και τον οποίο αγωνιζόντουσαν να καταστρέψουν.

Ο Γιάννος Παπαντωνίου είναι ένας πρώην κρατικός αξιωματούχος, ένας άνθρωπος του συστήματος ο οποίος αποτέλεσε ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για το ίδιο το σύστημα, αποτέλεσε τον άνθρωπο για όλες τις δουλειές την περίοδο του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού του ελληνικού κράτους κατά την διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του Κώστα Σημίτη. Ως υπουργός Εθνικής Άμυνας αλλά και Οικονομικών συνέχισε το εθνικό σπορ του ντόπιου πολιτικού προσωπικού λαμβάνοντας μίζες δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Η κρατική διαφθορά των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ καθώς και οι κοινωνικές λογικές που την ακολουθούσαν βρίσκει σε πρόσωπα όπως ο Παπαντωνίου την καλύτερη ενσάρκωση τους, την καλύτερη απόδειξη για τον τρόπο που κράτος και κεφάλαιο διαπλέκονται μέσα από δαιδαλώδης υπόγειες διαδρομές μέσα από πολυτελή γραφεία, βίλες, offshore εταιρίες, υφαίνοντας έτσι τον ιστό της αδίστακτης εκμετάλλευσης που θα τυλιχτεί γύρω από τους οικονομικά ασθενέστερους και τους αδύναμους.
Δεν πιστεύω ότι εκτός από τους ανθρώπους που υπηρετούν το σύστημα υπήρχαν πολλοί άλλοι άνθρωποι που να στεναχωρήθηκαν στην είδηση του εμπρησμού των οχημάτων του.

Τέλος όσον αφορά την εταιρία με τα συστήματα ασφαλείας στο Χαλάνδρι ήταν μια πράξη σαμποτάζ προς τους κεφαλαιούχους που συνεργάζονται με την ελληνική αστυνομία τροφοδοτώντας την με υπερσύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό που θα χρησιμοποιηθεί στην αύξηση του κοινωνικού ελέγχου και την καταστολή των κοινωνικών αντιστάσεων.

Διαφημιστικές εταιρίες, δημοσιογράφοι, αφεντικά προπαγανδίζουν την ανάγκη της παροχής ασφάλειας δημιουργώντας μια κοινωνική ανάγκη που έρχονται να καλύψουν οι εταιρίες συστημάτων ασφαλείας. Ένας αντιδραστικός κοινωνικός αυτοματισμός προς όφελος του κράτους και του κεφαλαίου αφού αφενός νομιμοποιούνται όλες οι πρακτικές κοινωνικού ελέγχου και επιτήρησης και αφετέρου δημιουργείται ένας εμπορικός τομέας με τεράστια κέρδη για τους διαχειριστές του. Η συγκεκριμένη εταιρία εκτός των υπόλοιπων συνεργασιών προμήθευε την ελληνική αστυνομία με χειροβομβίδες κρότου λάμψης η οποίες εκείνη την περίοδο χρησιμοποιούνταν για να καταστείλουν τις αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις και τους ανθρώπους που συγκρούονταν ενάντια στην υποτίμηση της ζωής τους από τα κοράκια των υπερεθνικών οργανισμών και των επιχειρηματικών ομίλων. Κατά συνέπεια η συγκεκριμένη ενέργεια είχε την προοπτική του διάχυτου σαμποτάζ σε όσους προμηθεύουν τους κρατικούς δολοφόνους με τα εργαλεία καταστολής των διαδηλώσεων.

Κάπου εδώ φτάνω στο τέλος της τοποθέτησης μου πιστεύω ότι αναφέρθηκα αναλυτικά τόσο στο κατασταλτικό πλέγμα που στήθηκε για να μας καταδικάσει σε εξοντωτικές ποινές όσο και στους λόγους και τις αιτίες που πραγματοποιήθηκαν οι εμπρησμοί για τους οποίους κατηγορούμαι. Λόγοι που εν’ τέλει δεν είναι άλλοι από το συνεχές έγκλημα της ύπαρξης του κράτους και του καπιταλισμού που καταστρέφει τις ζωές μας.

Για όλους τους λόγους του κόσμου λοιπόν η δικαιοπραξία του αγώνα εναντίων τους δεν μπορεί ποτέ να χωρέσει στις αίθουσες των δικαστηρίων παρά μόνο στην ζωντανή ανατρεπτική ιστορία που γράφεται από τα χέρια των ανθρώπων που επιθυμούν να δώσουν ένα τέλος στον αέναο κύκλο εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Μέχρι την ανατολή της δικής μας εποχής, Μέχρι την ελευθερία…

 

Posted in Nίκος Ρωμανός | Leave a comment

Πολιτική Δήλωση του Αργύρη Ντάλιου στο εφετείο της υπόθεσης εμπρησμοί/ληστείες

 

https://athens.indymedia.org/post/1583659/

 

από Αλληλέγγυοι/Αλληλέγγυες

07/02/2018 1:55 μμ.

 

“Όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκομαι στις φυλακές έχω δει και έχω διαπιστώσει καλά τι πάει να πει αδικία, εκδικητικότητα, τιμωρία. Έχω βιώσει όσο πιο ωμά και αποκρουστικά γίνεται τι σημαίνουν οι ταξικές αντιθέσεις, πώς παράγεται ο αποκλεισμός και η περιθωριοποίηση, πόσο εύκολα και απλά μοιράζονται χρόνια καταδίκης σκεπάζοντας τον ουρανό των ανθρώπων με μία βαριά ταφόπλακα. Γιατί η φυλακή είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας με πολύ πιο μεγεθυμένα τα όρια και τις αντοχές της.”

Φωνή των Πολιτικών Κρατουμένων  

Θα διαιρέσω τα γραφόμενά μου σε δύο κομμάτια. Στο ένα θα αναφερθώ εν συντομία στην αντίληψή μου και τη θέση που έχω επιλέξει να πάρω όλα αυτά τα χρόνια έως και σήμερα μέσα στον αντιεξουσιαστικό χώρο και τους κοινωνικούς αγώνες σε διάφορα πεδία. Δίπλα στους μαθητές, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους φτωχούς και τους απόκληρους αυτού του κόσμου που το μοναδικό δίλημμα που αντιμετωπίζουν συμπυκνώνεται στο εξής: διεκδίκηση καλύτερων όρων ζωής ή αργός θάνατος.

Ζούμε σε ένα κόσμο που βασιλεύει η απάθεια. Απάθεια για τα πνιγμένα σώματα μεταναστών που ξεβράζονται στις ακτές, απάθεια για τα νοικοκυριά που πνίγονται στα χρέη και για τους συνανθρώπους μας που καθημερινά χάνουν τα σπίτια τους από τραπεζίτες και βρίσκονται στο δρόμο, απάθεια μπροστά στις σφαγές αιμοσταγών αυτοκρατοριών, απάθεια για την απόγνωση του διπλανού μας που βουτάει στο κενό. Απάθεια μπροστά στη λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος και τη μαζική εξόντωση του ζωικού πληθυσμού. Και η λίστα είναι ανεξάντλητη. Κάπως έτσι επέλεξα να αγωνιστώ κι εγώ από τη πλευρά μου στα πλαίσια του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου. Συμμετείχα όλα τα χρόνια πριν την αιχμαλωσία μου σε διαδηλώσεις, σε παρεμβάσεις, σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης, σε βιβλιοπαρουσιάσεις και σε μικροφωνικές. Ποτέ και σε κανένα δικαστήριο δεν έκρυψα τις πολιτικές μου θέσεις.

Όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκομαι στις φυλακές έχω δει και έχω διαπιστώσει καλά τι πάει να πει αδικία, εκδικητικότητα, τιμωρία. Έχω βιώσει όσο πιο ωμά και αποκρουστικά γίνεται τι σημαίνουν οι ταξικές αντιθέσεις, πώς παράγεται ο αποκλεισμός και η περιθωριοποίηση, πόσο εύκολα και απλά μοιράζονται χρόνια καταδίκης σκεπάζοντας τον ουρανό των ανθρώπων με μία βαριά ταφόπλακα. Γιατί η φυλακή είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας με πολύ πιο μεγεθυμένα τα όρια και τις αντοχές της. Όταν ο κύριος Γκανιάτσος προφορικά τη τελευταία μέρα της απόφασης παραδεχόταν”το λάθος του”να με καταδικάσει με πλαίσιο του 187α λέγοντας χαρακτηριστικά “ήταν λάθος αλλά πιστεύω ότι στο Εφετείο θα πέσει”στα λόγια του αποκρυσταλλώνονταν όλη η παγερή αδιαφορία για το μέλλον των ζώων μας καθώς και η εκδικητικότητα με την οποία αντιμετωπίζονται οι πολιτικοί αντίπαλοι του συστήματος.

Ξεκινώντας την ανάλυση του κατηγορητηρίου και των εξοντωτικών ποινών που “φορτώθηκα” στον πρωτόδικο βαθμό θα σταθώ στις κατηγορίες που αφορούν ευρήματα σε διάφορα διαμερίσματα. Αναγκάζομαι σ εαυτό το σημείο να πω δυο τρία πράματα που αφορούν τις προσωπικές μου σχέσεις με ορισμένους ανθρώπους για να καταλήξω να αποδείξω τη σαθρότητα των κατηγοριών που μου αποδίδονται.

Πρώτον, όσον αφορά το Δημήτρη Πολίτη: γνωριζόμασταν για χρόνια από τις δημόσιες διαδικασίες του αναρχικού χώρου και έχουμε βρεθεί πολλές φορές δίπλα δίπλα σε εκδηλώσεις του κινήματος. Στα πλαίσια της φιλικής μας σχέσης είχα επισκεφθεί 2 φορές το σπίτι του στην οδό Καρπενησιώτου στα Τουρκοβούνια. Δε μπορώ σε καμία περίπτωση να δεχτώ πως η φιλική σχέση μαζί του συνιστά ποινικό αδίκημα και η παρουσία μου για δυο φορές στο διαμέρισμα του τεκμηριώνει πως εγώ σχετίζομαι με τα πυρομαχικά και τις πλαστές ταυτότητες.

Δεύτερον: Το Νίκο Ρωμανό δεν τον γνώριζα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είχε τύχει να γνωριστούμε σε μία εκδήλωση μνήμης και επετείου της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Το σπίτι της οδού Ελ Αλαμέιν το επισκέφθηκα μία φορά του παρέδωσα μία τσάντα με βιβλία και αποχώρησα. Δεν κρύφτηκα για κάτι, δεν φορούσα γάντια για να μην αφήσω ίχνη και εξού και τα αποτυπώματα μου σε βιβλία εντός του σπιτιού. Δεν περίμενα να βρεθώ κατηγορούμενος για βιβλία και έντυπα του αναρχικού χώρου. Αν ρίξετε εξάλλου και μια προσεκτική ματιά στην πρωτόδικη απόφαση θα προσέξετε ότι στο σκεπτικό της απαλλαγής του φίλου μου Φοίβου Χαρίση από τις κατηγορίες βασισμένες στα ευρήματα του σπιτιού της οδού Ελ Αλαμέιν το δικαστήριο θεώρησε σίγουρη την παρουσία του στο εν λόγω διαμέρισμα αλλά δε μπόρεσε να εξάγει συμπέρασμα σχετικά με τις κατηγορίες.

Αυτά όσον αφορά τα σπίτια. Φτάσαμε λοιπόν στο στάδιο των απολογιών χωρίς να ακούσω μέσα σε αυτή την αίθουσα έστω για μία φορά το όνομά μου. Κανένας μάρτυρας, και πέρασαν γύρω στους 30- 40 ανθρώπους, δεν με αναγνώρισε, δεν με ήξερε. Κανείς δεν με υπέδειξε ως τον δράστη των ληστειών. Και εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα: αρκούν μόνο τα έγγραφα των εργαστηριακών αναλύσεων της ΕΛΑΣ σχετικά με το γενετικό υλικό( DNA) για να αναδείξουν ένοχο των τριών ληστειών, της οπλοκατοχής και των κλοπών με εμένα? Ας πάρουμε αρχικά το DNA ως αποδεικτικό μέσο από μόνο του. Όλα αυτά τα χρόνια στις δικαστικές αίθουσες έχω ακούσει ουκ’ ολίγες φορές πως το DNA από μόνο του ως στοιχείο δεν αποτελεί απόδειξη ενοχής° ίσως αποτελεί ένδειξη. Αυτό το ίσως κρύβει μέσα στην αμφιβολία του το συνδυασμό του DNA με άλλα στοιχεία, όπως αναγνώριση, αποτύπωμα, παρακολούθηση, βιντεοσκόπηση. Με ποια από όλα αυτά συνδυάζεται το δικό μου γενετικό υλικό με τις πράξεις μου αποδίδονται? Ποιος με είδε? Ποιος άκουσε για εμένα? Ποιος αστυνομικός ήρθε και με υπέδειξε?

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται όλο και περισσότερες περιπτώσεις αναρχικών που σέρνονται στα δικαστήρια βάσει στοιχείων υποτιθέμενου γενετικού υλικού Πολλοί από εμάς εδώ πέρα σήμερα έχουμε απαλλαχθεί σε προγενέστερα δικαστήρια που βασίζονταν σε κατηγορίες επάνω στο DNA. Έχω ακούσει δια στόματος εισαγγελέων σε αυτές εδώ τις αίθουσες μακροσκελείς αγορεύσεις που πραγματικά αμφισβητούσαν τη μοναδικότητα του DNA ως στοιχείο. Θα αναφερθώ σε δύο περιπτώσεις εισααγγελικών αγορεύσεων :αυτή της κυρίας Όλγας Σμυρλή και αυτή του κύριου Παναγιωτόπουλου. Και οι δύο λοιπόν ανάμεσα σε όλα τα άλλα εξέθεσαν τα παρακάτω ερωτήματα – προβληματισμούς:

1 )Ποιος μας βεβαιώνει για το χρόνο εναπόθεσης του γενετικού υλικού πάνω στο δείγμα- πειστήριο, εάν δηλαδή η επαφή με το πειστήριο έγινε κατά τη διάρκεια της πράξης ή πιο πριν? Η περίπτωση του συγκατηγορουμένου μου Δημήτρη Πολίτη είχε ως εξής: η έδρα με πρόεδρο την κυρία Φλώρου τον απήλλαξε από την πράξη της ληστείας θεωρώντας πως μονάχα το δείγμα του DNA πάνω σε καπέλο που βρέθηκε σε αμάξι της ληστείας δεν ήταν ικανό να δώσει σαφείς και επαρκείς εξηγήσεις ώστε να καταδικαστεί ο Πολίτης ως δράστης της ληστείας.

2 )Ποιος μας βεβαιώνει για την πρωτογενή ή δευτερογενή μεταφορά του DNA, αν δηλαδή ο ίδιος ο άνθρωπος που το DNA του φέρεται να βρέθηκε πάνω στο δείγμα ήρθε σε επαφή ο ίδιος με το αντικείμενο ή μέσω ενός δεύτερου ανθρώπου μεταφέρθηκε το DNA του πάνω σε αυτό? Είναι ευρέως γνωστό το πείραμα επιστημόνων στην Αμερική που άνθρωποι αντάλλαξαν χειραψία και μετά ο πρώτος ακούμπησε ένα μαχαίρι. Στο μαχαίρι λοιπόν δεν ανιχνεύτηκε DNA του πρώτου ανθρώπου αλλά του δεύτερου, εκείνου δηλαδή που είχε δώσει το χέρι του στη χειραψία. Είναι προφανές το πόσο εύκολα είτε με σωματική επαφή και με σάλιο είτε με τα κύτταρα του δέρματος μπορεί να μεταφερθεί το DNA.

3) Τέλος τέθηκε ο εξής προβληματισμός: κατά τη διάρκεια της σύλληψης μας το 2013 δεν είχαμε καμία δυνατότητα να επιλέξουμε εμπειρογνώμονα της εμπιστοσύνης μας για να εξετάσει το δείγμα του DNA που λήφθηκε καθώς και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτό συλλέχθηκε και αναλύθηκε. Πόσο επιστημονικός είναι ο τρόπος 5-6 αστυνομικοί με κουκούλες να μας προκαλούν πνιγμό για να πάρουν με βαμβακοφόρο στειλεό δείγμα DNA? Πόσο επιστημονικός είναι ο τρόπος απόσπασης DNA εν μέσω μπουνιών και κλωτσιών- χτυπημάτων? Η βιολογία και η γενετική αποτελούν κλάδους επιστήμης και φυσικά ισχύουν οι στοιχειώδεις επιστημονικές αρχές: το δείγμα αυτό λοιπόν ήταν για τα σκουπίδια.

Δεν θα σας κουράσω άλλο εκθέτοντας τις προβληματικές του DNA εκφρασμένες μάλιστα από συναδέλφους σας. Ούτως ή άλλως για εμένα οι διώξεις με dna αγωνιστών του αναρχικού χώρου είναι πολιτικές με ότι αυτό συνεπάγεται, σκοπιμότητες, σκευωρίες, στημένα κατηγορητήρια. Γιατί άραγε να δικαζόμαστε σε αυτήν εδώ την αίθουσα μέσα στις γυναικείες φυλακές και όχι στα δικαστήρια της Λουκάρεως? Γιατί άραγε να έχω φτάσει τα πέντε ολόκληρα χρόνια εγκλεισμού και να γίνεται τώρα το εφετείο και όχι όπως στις περισσότερες περιπτώσεις κρατουμένων νωρίτερα? Γιατί ενώ έχουμε αθωωθεί αμετάκλητα από την οργάνωση συνωμοσία πυρήνων της φωτιάς να χαρακτηριζόμαστε ως ‘πυρήνες’?

Θα επανέλθω στα στοιχεία του κατηγορητηρίου. Φέρεται λοιπόν να έχει βρεθεί dna δικό μου στο πόμολο αυτοκινήτου που χρησιμοποιήθηκε στη ληστεία του ταχυδρομείου της Λυκόβρυσης.

Και εδώ ας κάνουμε μία παραδοχή Έστω ότι το DNA είναι δικό μου, έστω. Όπως ας υποθέσουμε ότι δικό μου είναι και το DNA σε γάντι που βρέθηκε στο ταχυδρομείο του Φαλήρου( μείγμα τουλάχιστον δύο ατόμων). Πώς αποδεικνύεται ότι εγώ υπήρξα ο φυσικός αυτουργός των ληστειών και πως επιβεβαιώνεται η παρουσία μου την ώρα της διάπραξης των ληστειών αυτών στους τόπους τέλεσης αυτών? Πώς καταδικάστηκα για τις δύο ληστείες αυτές ως δράστης ο οποίος όχι μόνο διέπραξε τις ληστείες αυτές αλλά ήμουν και αυτός που έκλεψε τα οχήματα και προκάλεσε της πυρκαγιές αυτών? Ο παραλογισμός τείνει να αγγίξει το αδιανόητο των ακροβασιών και των νομικών αλμάτων εις βάρος μου. Οι συλλογισμοί για περίπου 30 χρόνια ποινής είναι οι εξής: βρέθηκε γενετικό υλικό στο γάντι Άρα ήμουν ο ληστής Άρα έκλεψα και το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε Άρα το έκαψα κιόλας. Και όλα αυτά τα έκανα σε έκταση και υπό συνθήκες που μπορούσαν να βλάψουν σοβαρά τη χώρα! Πώς καταδικάστηκα σε περίπου 20 χρόνια ποινής ως αυτός που κατασκεύασε και κατείχε ένα μπουκαλάκι ενάμιση λίτρου βενζίνης με υποτιθέμενο δείγμα DNA? 10 χρόνια για την κατασκευή και 10 χρόνια για την κατοχή . Ποιος μπορεί να διανοηθεί το μέγεθος των παραπάνω ποινών?

Καλούμαι έμμεσα να δώσω εξηγήσεις για το πώς βρέθηκαν στοιχεία του δικού μου DNA στα προαναφερθέντα αντικείμενα. Δεν θα μπω σε μία διαδικασία πιθανολόγησης και σεναρίων ακόμη και αν δεχτούμε πως όντως είναι δικό μου το γενετικό υλικό. Πόσο απίθανο θα μπορούσε να είναι να έχω συμπτωματικά dna σε αντικείμενα μέσω άλλων ανθρώπων?

Και το δεύτερο που με κάνει να αναρωτηθώ η πρωτόδικη απόφαση είναι το εξής: Με dna στο γάντι καταδικάστηκα ως ένας από τους ληστές του Φαλήρου. Γιατί να μην είχα φορέσει το γάντι προγενέστερα και την ώρα της ληστείας να μην ήμουν εκεί? Ή με το dna στην εσωτερική χειρολαβή καταδικάστηκα ως ένας από τους ληστές της Λυκόβρυσης. Θα είχα αφήσει διαφορετική ποσότητα γενετικού υλικού αν είχα μπει στο αυτοκίνητο μια μέρα πριν, 2 μέρες ή 1 μήνα πριν?

Φυσικά όλο το πλαίσιο αυτό των επαυξημένων ποινών μόνο τυχαίο δεν είναι. Και εδώ βρισκόμαστε μπροστά στο δεύτερο νομικό πραξικόπημα. Τι έγινε λοιπόν. Όλες οι ληστείες που καταδικάστηκα μαζί με τις κλοπές λέγεται ότι διεπράχθησαν στο Πλαίσιο του 187α, της παραγράφου 7. Έχοντας αθωωθεί οριστικά και αμετάκλητα από τον 187α -γεγονός που δέχτηκαν όλα τα δικαστήρια- και προκειμένου να καταδικαστώ με όση μεγαλύτερη ποινή γίνεται θεωρούμαι “ατομικός τρομοκράτης”. Βάση ποιου στοιχείου και με ποια στόχευση? Πώς εξηγείται ο λόγος για τον οποίο έδρασα στα Πλαίσια του 187α και πού εξηγείται με ποιο τρόπο θα ενίσχυα οποιαδήποτε τρομοκρατική πράξη. Αυτά είναι ερωτήματα τα οποία κλήθηκα να απαντήσω και ανέτρεξα πίσω την απόφασή του κυρίου Γκανιάτσου. Δεν βρήκα όμως πουθενά απαντήσεις ούτε καν μία στοιχειώδη προσπάθεια να αιτιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Εκτός κι αν θεωρείται επαρκής εξήγηση ότι οι ληστείες διαπράχθηκαν έτσι ώστε με τα χρήματα αυτά να αγοραστούν και να κατασκευαστούν τα μπουκαλάκια με βενζίνη με τα οποία θα καιγόταν τα ίδια τα αυτοκίνητα που χρησιμοποιήθηκαν στις ληστείες!!

Συνοψίζοντας λοιπόν. Σε όλα τα ερωτήματα που σχεδόν ρητορικά θέτονται στο κείμενο μου δεν περιμένω καμία απάντηση. Και δεν περιμένω απάντηση όχι επειδή δεν υπάρχει αλλά γιατί η απάντηση βρίσκεται στην καρδιά του συστήματος. Η καλύτερη απάντηση βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο το σύστημα απαλλάσσει ή ρίχνει στα μαλακά “τα δικά του παιδιά”: πολιτικούς, εφοπλιστές, αυτούς που έχουν καταληστεύσει τα δημόσια ταμεία, τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών.. Κι αυτή η λίστα είναι μεγάλη.

Θυμάστε άραγε την υπόθεση της Energa Power όπου έχει συνδεθεί με υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος ύψους 250 εκατομμυρίων ευρώ? Βασικοί κατηγορούμενοι ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους.

Θυμάστε την υπόθεση της Μανωλάδας όπου μετανάστες εργάτες πληρώθηκαν με σφαίρες από τα αφεντικά τους γιατί είχαν το θράσος να απαιτήσουν τα δεδουλευμένα τους? Ελεύθεροι όλοι οι κατηγορούμενοι.

Θυμάστε την υπόθεση του Βατοπεδίου? Όλοι οι κατηγορούμενοι αθώοι.

Γιατί το σύστημα είναι τόσο άδικο που τη στιγμή που ο Μαρινάκης και οι λοιπές συμμορίες καπιταλιστών κυκλοφορούν ελεύθεροι, οι φυλακές σφύζουν από φτωχοδιάβολους και μικρο-παραβάτες. Την ώρα που ο μαχαιροβγάλτης φασίστας Ρουπακιάς είναι στο σπίτι του, αναρχικοί αγωνιστές καταδικάζονται με βαρύτατες κατηγορίες.

Αλλά ποιων η δικαιοσύνη το δίκιο θα δικάσει?

 

 

 

Posted in Αργύρης Ντάλιος | Leave a comment

Ελεύθερος ο σύντροφος Γρηγόρης Τσιρώνης

 

https://athens.indymedia.org/post/1583664/

 

από Συνέλευση ενάντια στη νέα αντιτρομοκρατική εκστρατεία: υπόθεση “ληστές του Διστόμου”

07/02/2018 3:30 μμ.

 

Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών έκανε σήμερα δεκτή την αίτηση του αναρχικού συντρόφου Γρηγόρη Τσιρώνη με την οποία ζητούσε αντικατάσταση του περιοριστικού όρου της κατ’ οίκον κράτησης. Έτσι οι όροι αντικαταστάθηκαν με αυτούς της απαγόρευση εξόδου από την χώρα, της μη απομάκρυνσης του από την περιοχή του Ν. Αττικής, της διατήρησης της δηλωθείσας διεύθυνσης ως μόνιμη κατοικίας του, την απαγόρευση διανυκτέρευσης εκτός αυτής και την κάθε πέντε μέρες εμφάνιση του στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του.

Ο Γρηγόρης είχε αποφυλακιστεί λόγω παρέλευσης του 18μηνου στις 7 Δεκεμβρίου 2017 και σε μια ακόμα έξαρση δικαστικής αυθαιρεσίας του είχε επιβληθεί πραξικοπηματικά ο καινοφανής περιοριστικός όρος της κατ’ οίκον κράτησης.

Παρά το γεγονός ότι οι περιοριστικοί όροι του παραμένουν αυστηροί, η απόφαση της άρσης της κατ’ οίκον κράτησης αποτελεί μια πρώτη νίκη τόσο του ίδιου όσο και του κινήματος αλληλεγγύης. Μπαίνει έτσι ένα πρώτο ανάχωμα στις μεθοδεύσεις του αστυνομικό-δικαστικού συμπλέγματος που τόσο στο πρόσωπο του συντρόφου όσο και στην υπόθεση για την οποία κατηγορείται (ληστές του Διστόμου) συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία του κράτους έκτακτης ανάγκης. Dna, τρομονόμος, ποινικοποίηση προσωπικών και συγγενικών σχέσεων, εκδικητικότητα  της αστυνομικής και δικαστικής εξουσίας.  

Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την απαλλαγή του Γρηγόρη από όλες τις κατηγορίες

Μέχρι την κατάρρευση του κατηγορητηρίου για όλους τους κατηγορούμενους της υπόθεσης

Μέχρι την κατάργηση της δικαστικής εξουσίας και κάθε εξουσίας.

Μέχρι και το γκρέμισμα της κάθε φυλακής.

Συνέλευση ενάντια στη νέα αντιτρομοκρατική εκστρατεία: υπόθεση “ληστές του Διστόμου”

 

Posted in Γρηγόρης Τσιρώνης | Leave a comment

Επιστολή Χ.Ξηρος 7/2/2018 κολαστήριο φυλακών Διαβατών.

 

https://athens.indymedia.org/post/1583686/

 

από Αχιλλέας Φ.

07/02/2018 10:06 μμ.

 

-Εγώ πάντως θεωρώ νόμιμο δικαίωμά μου να αγωνιστώ με κάθε μέσον για να περιφρουρήσω την αξιοπρέπειά μου και εντέλει για την ίδια μου την επιβίωση

 

Ανακοίνωση Χ. Ξηρού
– Όπως είπα και σε προηγούμενή ανακοίνωσή μου 7 – – 1 – 18 είμαι ο μόνος κρατούμενος στη χώρα που κρατούμαι για πάνω από τρία χρόνια ,σε καθεστώς απόλυτης απομόνωσης , με άλλα λόγια σε συνθήκες χειρότερες από τις φυλακές τύπου Γ ( αυτές που κατάργησε ο ΣΥΡΙΖΑ )
– Μετά την έμπρακτη διαμαρτυρία μου – πυρπόληση του κελιού μου και 28ήμερη απεργία πείνας- βρέθηκαν μερικοί <<καλοθελητές>> που ισχυρίστηκαν ότι διαμαρτύρομαι γιατί δεν με ικανοποιεί το συσσίτιο ! Και ότι ζητώ προνομιακή μεταχείριση. Οι πάντες γνωρίζουν ότι προνόμια στις φυλακές έχουν οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών, οι κάθε λογής νονοί και τα πρωτοπαλήκαρά τους , οι μεγαλοαπατεώνες, οι καταχραστές του δημοσίου, οι ρουφιάνοι, οι κάθε είδους προστάτες , λαμόγια και άλλες λέρες που τυχαίνει να <<το φυσάνε>> αυτοί μάλιστα! και αντιμετωπίζονται με σεβασμό από τους διοικούντες των φυλακών και το υπουργείο (ο όμοιος τον όμοιο…) και έχουν ότι τραβάει η ψυχή τους , τρόφιμα και ποτά κάθε είδους κατα βούληση, ιδιωτικά γυμναστήρια (μέχρι και ειδικές πρωτεϊνες και φάρμακα τους φέρνουν) ανοιχτά επισκεπτήρια με όποιον θέλουν και όποτε θέλουν , εννοείται κινητά τηλέφωνα, λαπ τοπ , μαχαίρια πιστόλια και ότι άλλο χρειαστούν.
– Εγώ από την άλλη που όχι μόνο δεν ανήκω στις παραπάνω κατηγορίες αλλά ήμουν – είμαι και θα παραμείνω αντίπαλος του πολιτικού συστήματος (ΑΥΤΏΝ ΔΗΛΑΔΉ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΗ ΧΩΡΑ) ΤΙ προνόμια αλήθεια απολαμβάνω;
– Κρατούμαι για πάνω από τρία χρόνια σε απόλυτη απομόνωση , σε ένα βρωμερό κελί που δεν έχει καν παράθυρο
– Δεν επιτρέπεται – μόνο σε μένα- η επικοινωνία με άλλους κρατούμενους.
Όποιος μου μιλήσει απειλείται ή εκδιώκεται.
– Δεν επιτρέπεται – μόνο σε μένα – η πρόσβαση σε χώρους αθλοπαιδιών, αναψυχής, κυλικεία κ,λ,π,
-Δεν επιτρέπεται -μόνο σε μένα – η ενασχόληση με κάποιας μορφής χειροτεχνία αφού μου κατάσχεσαν τα αυτοσχέδια εργαλεία και τα πενιχρά υλικά που είχα συγκεντρώσει.
– Ούτε λόγος φυσικά για ανοιχτά επισκεπτήρια ή τρόφιμα , αντιθέτως, ο φασίστας αρχιφύλακας Κ.Βαρσάμης περικόπτει κατα το δοκούν ( με τις ευλογίες της διοίκησης ) πότε τα νόμιμα επισκεπτήρια, πότε την τηλεφωνική μου επικοινωνία με συγγενείς και συνηγόρους , πότε το συσσίτιο, πότε την πρόσβασή μου στην βιβλιοθήκη, πότε τις ώρες που στέκομαι στο διάδρομο
και ότι άλλο σκαρφιστεί .Μέχρι και στις ιατρικές γνωματεύσεις απαιτεί να έχει τον πρώτο λόγο. Δεν λείπει από το πρόγραμα ακόμα και το καταχέριασμα -πάντα για την προστασία μου (όπως λέει και το υπουργείο)
– Ακόμη δεν επιτρέπεται – μόνο σε μένα – η πρόσβαση στην ενημέρωση αφού μου απαγορεύουν TV – Ραδιόφωνο κ.λ.π.
– Δεν μου επιτρέπεται εντέλει ούτε να αναπνεύσω αφού με εντολή του βασανιστή αρχιφύλακα οι τεχνικοί αφαίρεσαν το σιφόνι από τη λεκάνη της τουαλέτας που βρίσκεται εντός του κελιού με αποτέλεσμα να πνίγομαι όλες τις ώρες από την αφόρητη δυσωδία του υπονόμου.
– Μετά την τελευταία έμπρακτη διαμαρτυρία μου – πυρπόλυση του κελιού κολαστηρίου και 28ήμερη απεργία πείνας και αφού παρέμεινα για σχεδόν μία εβδομάδα στο νοσοκομείο έλαβα διαβεβαιώσεις τόσο από τη διοίκηση όσο και από το υπουργείο – μέσω των συνηγόρων μου– ότι το θέμα θα λυθεί άμεσα εντός των ημερών. Δυστυχώς ο απατεώνας , όπως το φίδι,πιο εύκολα αλλάζει δέρμα παρά χούϊ, παρήλθαν όχι λίγες αλλά 45 ημέρες και οι επίσημες διαβεβαιώσεις τους επετάχθησαν στον κάλαθο των αχρήστων
– Οι Κύριοι <<πρώτη φορά αριστερά>> <<και τελευταία ως φαίνεται>> μια χαρά βολεύονται πίσω από τον φασίστα βασανιστή αρχιφύλακα που του έχουν αναθέσει τη βρώμικη δουλειά- την εξόντωσή μου- και όχι μόνο κάνουν τους αδιάφορους αλλά τον ενθαρρύνουν κιόλας λέγοντας ότι όλα αυτά γίνονται για την προστασία μου!!!
– Κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ αν θέλετε να με εξοντώσετε πιο έντιμο θα ήταν να επαναφέρετε την θανατική ποινή σαν τον φιλαράκο σας τον Ερντογάν ( που τόσο θαυμάζετε)
-Εγώ πάντως θεωρώ νόμιμο δικαίωμά μου να αγωνιστώ με κάθε μέσον για να περιφρουρήσω την αξιοπρέπειά μου και εντέλει για την ίδια μου την επιβίωση.
7 – 2 – 18
κολαστήριο φυλακών Διαβατών Χ Ξηρός

 

Posted in ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ, Χριστόδουλος Ξηρός | 2 Comments

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΦΥΛΑΚΩΝ-Ο 26ΧΡΟΝΟΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ-ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ

 

https://athens.indymedia.org/post/1583699/

 

από Επιτροπή Αγώνα γυναικείων -ανδρικών φυλακών > Κορυδαλλού (Α.Β.Γ.Δ.Ε και Α θέση υπογείου παραρτήματος

08/02/2018 10:52 πμ

Πριν λίγες μέρες ο 26χρονος συγκρατούμενος μας Σώζος Μαλτέζος βρίσκεται νεκρός στο κελί του στις φυλακές Λάρισας.
Η οδύσσεια του Μαλτέζου ξεκινάει από τις φυλακές Μαλανδρίνου που παραπονιέται για πόνο σε δόντι. Αρχικά τον «ξεφορτώνονται» χορηγώντας του παυσίπονα… άλλωστε στην φυλακή όλα γιατρεύονται με ένα depon.
Στη συνέχεια κι αφού ο πόνος χειροτερεύει, μεταφέρεται στις 29 Γενάρη στο κοντινότερο κέντρο υγείας. Εντωμεταξύ το πρόσωπο του έχει ήδη παραμορφωθεί καθώς λόγω του αποστήματος στο δόντι είχε μαζέψει πύον και είχε πρηστεί. Στις 31 Γενάρη τελικά κλείνεται ραντεβού με γναθοχειρουργό στη Λάρισα για τη Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου!!
Ο συγκρατούμενος μας μεταφέρεται τη Πέμπτη 1η Φεβρουαρίου στις φυλακές Λάρισας. Οι φυλακές Λάρισας έμελλε να γίνουν και ο τάφος του, καθώς το επόμενο πρωινό βρέθηκε νεκρός στο κελί του.
Όποιος πιστεύει ότι ο κρατούμενος Σώζος Μαλτέζος πέθανε από το δόντι του, κάνει λάθος.
Ο κρατούμενος Μαλτέζος Σώζος δε πέθανε… ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ !! Από την αδιαφορία των υπεύθυνων, από την έλλειψη ιατρικού προσωπικού και από την γραφειοκρατία.
Επίσης δολοφονήθηκε από τη σιωπή και την απάθεια όσων σκέφτονται “Έλα μωρέ, ένας κρατούμενος είναι … ποιός θα νοιαστεί για αυτόν;”
Λίγες μέρες αργότερα, η εκδικητικότητα της δικαιοσύνης και οι ανθρώπινες συνθήκες στις φυλακές δολοφονούν έναν ακόμη συγκρατούμενο μας, 33 χρονών που κρεμάστηκε
στις φυλάκές Αλικαρνασσού.
Αυτές οι δολοφονίες έρχονται να προστεθούν σε έναν ατελείωτο κατάλογο νεκρών κρατουμένων που “σωφρονίζονται” μέσω θανάτου…
Από τη μεριά μας ως Επιτροπή Αγώνα Φυλακών ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα διεκδικούμε
-Άμεση ιατρική περίθαλψη όλων των κρατουμένων
-Στελέχωση όλων των κενών θέσεων στα ιατρεία των φυλακών από γιατρούς κι όχι από υπαλλήλους ή ακόμα κι από κρατουμένους που… εκτελούν χρέη γιατρών…

Γιατί όπως φαίνεται η θανατική ποινή δε καταργήθηκε ποτέ… αλλά σήμερα βαπτίζεται θάνατος από παθολογικά αίτια…

ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ – ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Επιτροπή Αγώνα γυναικειων – αντρικων φυλακων κορυδαλλου (πτερυγες Α, Β, Γ, Δ, Ε και Α θεση υπογειου παραρτηματος)

 

Posted in ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ, ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

G20-AMBURGO: LA REPRESSIONE CONTINUA…LA LOTTA ANCHE!

 

Λάβαμε με e-mail:

From Collettivo contro la repressione

G20-AMBURGO

A distanza di sei mesi dalle grandi giornate di lotta contro il G20 di Amburgo, sette compagn* sono ancora detenut* nelle carceri tedesche.            

 

Decine di altr*compagn* sono stati condannat* fino a due anni di carcere con la condizionale.

Tanti altri ancora risultano indagati.       

La repressione ha colpito e continua a colpire anche ad altri livelli: perquisizioni di abitazioni e spazi politici; intercettazioni; pedinamenti; incitamento alla delazione; diffusione di foto segnaletiche; minacce; chiusura di siti web di Movimento.                              

Il dispiegamento della repressione da parte dello Stato tedesco ha lo scopo di annientare il movimento antagonista in Germania, oltre che di criminalizzarlo agli occhi delle masse.     

NESSUN COMPAGN* E’ STAT* LASCIAT* SOL*! 

Manifestazioni e azioni dirette di solidarietà si sono susseguite in Germania e in altri Paesi d’Europa.  

LE MOBILITAZIONI CONTRO I VERTICI INTERNAZIONALI CONTINUANO!             

– Settembre 2017, Torino-Venaria, manifestazione contro il G7               
– Gennaio 2018, Berna (Svizzera), manifestazione contro il WEF di Davos           
– Gennaio 2018, Zurigo, manifestazione “TrumpnotWelcome” 

LA LOTTA CONTRO LA REPRESSIONE CONTINUA!           

A sostegno de* compagn* colpit* dalla repressione per le giornate di lotta contro il G20, è stata indetta una SETTIMANA DI MOBILITAZIONE INTERNAZIONALE DAL 28 GENNAIO AL 4 FEBBRAIO.  

LOTTARE CONTRO LA REPRESSIONE SIGNIFICA LOTTARE CONTRO IL TENTATIVO DELLO STATO TEDESCO DI ANNIENTARE IL MOVIMENTO ANTAGONISTA IN GERMANIA!  

 

FEUER UND FLAMME DER REPRESSION!

FUOCO E FIAMME ALLA REPRESSIONE!

Collettivo Contro la Repressione per un Soccorso Rosso Internazionale (CCRSRI)
ccrsri.wordpress.com

 

 

Posted in G20-AMBURGO | Leave a comment

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Ε.Α., ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ

 

https://athens.indymedia.org/post/1583345/

 

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

01/02/2018 4:12 μμ.

 

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ.  

 

1 Φλεβάρη 2018

Επτά μήνες μετά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Εφετείο της 1ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα η Ταξική Αντεπίθεση(Ομάδα Αναρχικών –Κομμουνιστών) επ’ αφορμή της επίθεσης εναντίον του Ν. Μαζιώτη θεώρησε πως κάποιος πρέπει να τους περιφρουρήσει και να τους απαλλάξει των ευθυνών τους.

Γνωρίζουμε την πολιτική κάλυψη που προσφέρουν στο μετανοημένο πρώην μέλος του Επαναστατικού Αγώνα για τον οποίο η Ταξική Αντεπίθεση δηλώνει ότι είναι αμετανόητος. Και αυτό παρά το γεγονός ότι ο ίδιος έχει προβεί σε σειρά δηλώσεων αποκήρυξης τόσο του εαυτού του(μιλάμε για την αναφορά του στις 30 Ιουνίου ‘‘ ποτέ δεν έχω δηλώσει ότι είμαι επαναστάτης’’ όσο και της επιλογής της ένοπλης δράσης του Ε.Α. και όχι μόνο(πχ.αναφορά στην απολογία του για ‘‘ανάθεση’’ κλπ).

 

Κυρίαρχο σημείο της στάσης του, η αναφορά του στην ήττα του Επαναστατικού Αγώνα το 2010.Τη δράση του Ε.Α. ο ίδιος επιχείρησε να αποδομήσει μέσα στο δικαστήριο τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι παρά τα χτυπήματα που έχει δεχθεί η οργάνωση αγωνιζόμαστε πλέον μόνοι μας να περιφρουρήσουμε το πολιτικό της πλαίσιο, τους στόχους και την σημασία της, να κρατήσουμε ζωντανό και σε ισχύ το πρόταγμα της ανατροπής του καθεστώτος και της Κοινωνικής Επανάστασης μέσω του ένοπλου αγώνα. Ο ίδιος ήταν αυτός που ‘‘έβγαλε’’ τόση δουλειά στην προσπάθεια αποδόμησης του Επαναστατικού Αγώνα όση δεν είχε καταφέρει τόσα χρόνια το κράτος. Σε αυτές τις θέσεις ήταν αλληλέγγυος ο μάρτυρας υπεράσπισης που αναφέρεται στο κείμενο και όχι στο ζωντανό και μη ηττημένο Επαναστατικό Αγώνα. Γιατί, αν είναι αλλιώς τα πράγματα δεν θα έπρεπε να είναι μάρτυράς του.

 

Σαφώς το μέλος της Ταξικής Αντεπίθεσης  το οποίο φώναζε σε μας μέσα στην δικαστική αίθουσα ‘‘είσαστε τελειωμένοι’’ και ‘‘θα σας ξεγράψει η ιστορία’’ και η πολιτική υπεράσπιση του μετανοημένου δεν είναι αδιαχώριστες. Το οποίο μέλος της Τ.Α στη συνεδρίαση της 30ης Ιούνη δεν είχε έρθει ως μάρτυρας υπεράσπισης αλλά, – όπως είχε συμβεί και με άλλους εκείνη την μέρα που η σχεδόν άδεια από συντρόφους αίθουσα που γίνονται οι δίκες μας, ‘‘ξαφνικά’’ γέμισε με ‘‘αλληλέγγυους’’ – ως ουραγός  στον μετανοημένο που πρωταγωνίστησε στο τσίρκο στις 30 Ιουνίου.

 

Προφανώς και θα ‘‘ξεχνούσε’‘ η Ταξική Αντεπίθεση ότι η πολύμηνη απομόνωση του Μαζιώτη ξεκίνησε εκείνη την ημέρα και ήταν αποτέλεσμα όλων όσων έγιναν στη δικαστική αίθουσα. Ο μετανοημένος και όσοι τον συνέδραμαν καθ’ οιονδήποτε τρόπο ήταν αυτοί που διαμόρφωσαν τους όρους για να τεθεί ο Μαζιώτης σε πολύμηνο καθεστώς απομόνωσης.

Και αυτό συνιστά μια σημαντικότατη εκδούλευση στη κυβέρνηση, το κράτος και την υπηρεσία. Όπως ήταν αναμενόμενο πως θα ‘‘ξεχνούσε’‘ και τη δημόσια απειλή του μετανοημένου στο δικαστήριο(5 Ιουλίου) ότι ο ‘‘Μαζιώτης είναι ανεπιθύμητος σε όλες τις πτέρυγες του Κορυδαλλού’’. Για εμάς ήταν αναμενόμενο επίσης ότι η συγκεκριμένη ομάδα θα ‘‘ξεχνούσε’’ να βγάλει έστω και 1 ανακοίνωση για την απεργία πείνας που κάναμε προκειμένου το καθεστώς απομόνωσης του Μαζιώτη να σπάσει. Και προφανώς δεν θα λάμβανε καθόλου υπ’ όψιν της το γεγονός ότι στο κείμενο που βγάλαμε μετά την επίθεση τίποτα νέο δεν λέγαμε, απ’ όσα κατ’ επανάληψη αναφέραμε πριν από αυτή. Τότε που προκαλούσαμε για απαντήσεις και αυτοί στους οποίους αναφερόμαστε σιωπούσαν επιδεικτικά. Ίσως είναι από τις ελάχιστες στο χώρο συγκεκριμένη ομάδα που δεν ‘‘κατάλαβε’’ τι έγινε και πως καταλήξαμε να δέχεται επίθεση ο Νίκος Μαζιώτης.

Προφανώς και δεν ‘‘κατάλαβε’’ γιατί σε όσα προηγήθηκαν της επίθεσης, σε όσα συνέβαλαν για να διαμορφωθεί το έδαφος να γίνει αυτή η πράξη συνέβαλε και η ίδια με τον τρόπο της.

Και τώρα προσπαθεί να απαλλαγεί η ίδια των ευθυνών της και να απαλλάξει και τον μετανοημένο ο οποίος είναι αυτός που υπερασπίστηκε και θα συνεχίσει να  υπερασπίζεται.

Εν κατακλείδει, καταδίκη της επίθεσης με την προσπάθεια απαλλαγής των ευθυνών τους προσώπων που συνετέλεσαν ώστε αυτή να γίνει πράξη τα οποία στηρίζουν απερίφραστα είναι υποκρισία και μάλιστα άκρως επικίνδυνη για την συνέχιση αφού ο μετανοημένος είναι ένας απ’ αυτούς που με το δικό του κείμενο μας διαπόμπευσε με την επίθεση, για το οποίο κείμενο η Ταξική Αντεπίθεση δεν κάνει καμία αναφορά, το νομιμοποιεί και το αποδέχεται πλήρως.
Και κατ’ επέκταση νομιμοποιεί και τους στόχους αυτής της διαπόμπευσης  μέσα από την οποία προδιαγράφεται η συνέχεια της επίθεσης εις βάρος μας. Την ‘‘αλληλεγγύη’’ από τις ύαινες της Ταξικής Αντεπίθεσης την απορρίπτουμε.  

 

Πού να ήξερε ο Μαουρίτσιο Φερράρι των Ερυθρών Ταξιαρχιών που έκανε 30 χρόνια φυλακή τη στάση αυτής της ομάδας στα γεγονότα των τελευταίων μηνών και την αλληλεγγύη που εκφράζουν σε έναν μετανοημένο της ένοπλης δράσης!

 

 

                       Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

———————————————————————————————————-

Υ.Γ  Το άνωθεν κείμενο κάνει αναφορά στο κείμενο της ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ :  https://athens.indymedia.org/post/1583308/

ΑΥΤΟ ΕΔΩ:

Ενάντια στην κρατική καταστολή, το σύστημα των φυλακών και τις μαφίες – Αλληλεγγύη στον πολιτικό κρατούμενο Ν. Μαζιώτη

από Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

31/01/2018 4:32 μμ.

 

Η μαφιόζικη επίθεση εναντίον του Ν. Μαζιώτη, που σημειώθηκε λίγες μόνο ημέρες μετά τη λήξη της πολυήμερης απεργίας πείνας που είχε πραγματοποιήσει από κοινού με το μέλος του ΕΑ και συντρόφισσά του Π. Ρούπα για σειρά αιτημάτων, αποτελεί ένα μείζον πολιτικό γεγονός. Ένα γεγονός που καταδεικνύει  την ένταση και το χαρακτήρα της κρατικής καταστολής στο νευραλγικό χώρο των φυλακών και το οποίο θέτει ενώπιον συγκεκριμένων  καθηκόντων και ευθυνών την αγωνιζόμενη κοινωνία των φυλακών, το κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους και το ανταγωνιστικό κίνημα συνολικά.

Ενάντια στην κρατική καταστολή, το σύστημα των φυλακών
και τις μαφιόζικες εφεδρείες του

                    Αλληλεγγύη στον πολιτικό κρατούμενο Ν. Μαζιώτη

 

Στις 21/12/2017 ο πολιτικός κρατούμενος, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Ν. Μαζιώτης, δέχτηκε μαφιόζικη επίθεση στην 5η πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού όπου κρατούνταν.  Συγκεκριμένα, ομάδα κρατουμένων με δεδομένη  σχέση  με μαφιόζικα κυκλώματα που δρουν στη φυλακή,  προσέγγισε το Μαζιώτη, απευθύνοντάς του προσβλητικές απαιτήσεις που έπλητταν ευθέως το ηθικό και αξιακό του υπόβαθρο ως πολιτικού κρατούμενου και αγωνιστή. Υπερασπιζόμενος την αξιοπρέπεια του ο Μαζιώτης αντέδρασε άμεσα, με συνέπεια να δεχθεί συνδυασμένα χτυπήματα με γροθιές, κλωτσιές και μαχαίρι. Τραυματισμένος θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο των φυλακών από όπου θα καταγγείλει δημόσια το γεγονός.

Η μαφιόζικη επίθεση εναντίον του Ν. Μαζιώτη, που σημειώθηκε λίγες μόνο ημέρες μετά τη λήξη της πολυήμερης απεργίας πείνας που είχε πραγματοποιήσει από κοινού με το μέλος του ΕΑ και συντρόφισσά του Π. Ρούπα για σειρά αιτημάτων, αποτελεί ένα μείζον πολιτικό γεγονός. Ένα γεγονός που καταδεικνύει  την ένταση και το χαρακτήρα της κρατικής καταστολής στο νευραλγικό χώρο των φυλακών και το οποίο θέτει ενώπιον συγκεκριμένων  καθηκόντων και ευθυνών την αγωνιζόμενη κοινωνία των φυλακών, το κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους και το ανταγωνιστικό κίνημα συνολικά.

Τα πάσης φύσεως μαφιόζικα κυκλώματα και συμμορίες που δρουν εντός των φυλακών δεν έχουν ουδέτερο πολιτικό και κοινωνικό φορτίο. Στην πραγματικότητα αποτελούν αντανάκλαση της δράσης των μαφιών εκτός φυλακής. Μιας δράσης καθαρά καπιταλιστικής που περιλαμβάνει  έναν δυναμικό τομέα της καπιταλιστικής οικονομίας (νύχτα, λαθρεμπόριο, τζόγος, πορνεία, όπλα, ναρκωτικά κλπ), με μεγάλο κύκλο εργασιών που λειτουργεί παρά το νόμιμο κεφάλαιο και παρά το επίσημο κράτος αλλά σε προφανή διαπλοκή μαζί τους.

Εντός της φυλακής, εκμεταλλευόμενες την οικονομική τους δύναμη και την επιχειρησιακή τους ισχύ και λειτουργώντας κατ’ ανάλογο τρόπο με έξω -παρά την επίσημη εξουσία, αλλά και σε διασύνδεση με αυτή-, οι μαφίες  συχνά φτάνουν σε τέτοιο επίπεδο διαπλοκής με την σωφρονιστική υπηρεσία, ώστε κάποιες φορές  να παρατηρούνται φαινόμενα  άτυπης εκχώρησης αρμοδιοτήτων από την δεύτερη στις πρώτες.

Στο ιδιαίτερα ρευστό και κοινωνικά οξυμένο περιβάλλον των φυλακών είναι, άλλωστε, συχνά προς συμφέρον της υπηρεσίας η παραχώρηση μέρους των αρμοδιοτήτων της σε πιο ευέλικτες μορφές εξουσίας, που μπορούν να επιλύουν τα προβλήματα και τις διενέξεις που γεννά η αθλιότητα των συνθηκών εκεί όπου η παρέμβαση της υπηρεσίας θα προκαλούσε περαιτέρω εντάσεις.

Τα προνόμια και οι διευκολύνσεις που απολαμβάνουν οι ομάδες αυτές είναι, αφενός, το αντίτιμο της κρίσιμης εκδούλευσης που προσφέρουν στην υπηρεσία και, αφετέρου, το μέσο με το οποίο εδραιώνουν την εξουσία τους. Για τη νομή, άλλωστε, ακόμα και των πιο ασήμαντων φαινομενικά αποτελεσμάτων αυτής της εξουσίας  προστρέχουν στους “ισχυρούς άνδρες” των ομάδων αυτών δεκάδες κρατούμενοι, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό μια «λαϊκή βάση» από ευνοούμενους και παρατρεχάμενους.

Στο πλαίσιο αυτού του ιδιότυπου μοντέλου συνδιαχείρισης, το σύστημα επιτυγχάνει, οριακά έστω, την αντιμετώπιση προβλημάτων που οι εκρηκτικές αντιθέσεις  στο εσωτερικό των φυλακών θα καθιστούσαν πολύ δύσκολη, ενώ  ακόμα κατορθώνει -ακριβώς εξαιτίας αυτής της όσμωσης ανάμεσα σε υπηρεσία και κρατούμενους-  να παρεμβάλλεται ακόμα και σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις εντός των φυλακών, απονευρώνοντας τη δυναμική τους.

Έκφραση -σε κατασταλτικό επίπεδο- αυτής της διαπλοκής ανάμεσα στην υπηρεσία και τις μαφίες, είναι εκτιμούμε η επίθεση που δέχτηκε ο πολιτικός κρατούμενος Ν. Μαζιώτης από ομάδα κρατουμένων. Επίθεση που  επιθυμούσε η υπηρεσία των φυλακών Κορυδαλλού -και κατ’ επέκταση οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι στο Υπουργείο Δικαιοσύνης- αδυνατώντας ωστόσο να σηκώσουν το πολιτικό βάρος της ευθύνης της. Ο Μαζιώτης δεν ήταν ο οποιοσδήποτε απείθαρχος κρατούμενος που μπορούν να μακελεύουν στις απομονώσεις τα “ρόπαλα” της υπηρεσίας χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Από την άλλη, οι κατεστημένες μαφίες των φυλακών Κορυδαλλού θα ήταν πολύ δύσκολο να επιχειρήσουν από μόνες τους κάτι τέτοιο αν δεν είχαν την έγκριση των «ανθρώπων» τους στην υπηρεσία. Ο Μαζιώτης δεν ήταν κανένα “κρατουμενάκι” σαν αυτά που τσακίζουν για ψύλλου πήδημα οι μπράβοι των μαφιών. Για να γίνει πράξη η κοινή επιθυμία  έπρεπε να υπάρξει  καταμερισμός ρόλων και αλληλοκάλυψη ευθυνών.

Λεπτομέρειες για το πώς έγινε η δουλειά, ασφαλώς, δεν ξέρουμε. Ούτε ποιά από τις δύο πλευρές πήρε πρώτη  την πρωτοβουλία. Μπορούμε  να υποθέσουμε μόνο ότι στα στρογγυλά τραπέζια των Αρχιφυλακείων, εκεί όπου υπηρεσία και μαφιόζοι τα λένε σχεδόν καθημερινά εφ όλης της ύλης, η κοινή επιθυμία να πάρει ο Μαζιώτης  το «μάθημα που του αξίζει» μπήκε σε τροχιά υλοποίησης. Το μάθημα δηλαδή της ωμής και απροκάλυπτης βίας, μέσα στην οποία έχει εθιστεί τόσο ο αιμοβόρος μηχανισμός της σωφρονιστικής κρεατομηχανής όσο και αυτός των μαφιών. Με την κοινή συναίνεση  υπηρεσίας και μαφίας στάλθηκε εναντίον του Ν. Μαζιώτη συγκεκριμένη ομάδα κρατουμένων με το -μάταιο- στόχο να τον εξευτελίσουν, να τον τσακίσουν, να τον «σπάσουν». Να του αποδείξουν αυτό που στα αρρωστημένα εξουσιαστικά μυαλά τους αποτελεί επιβεβαίωση του είναι τους : ότι εδώ κουμάντο κάνουν αυτοί, και όποιος κάνει τον  «μάγκα»  αργά ή γρήγορα το πληρώνει.

Η επίθεση εναντίον του Ν. Μαζιώτη, που φέρει ανεξίτηλα  τη βαρβαρότητα και την αγριανθρωπιά που έχει εγγεγραμμένο στον πυρήνα του το σύστημα ταξικής δικαιοσύνης, μπορεί και πρέπει να μετατραπεί σε εφαλτήριο σύγκρουσης με το σύστημα των φυλακών και των μαφιόζικων εφεδρειών του. Γιατί αν μείνει αναπάντητη  η –δια μέσω μαφιόζων- κρατική επίθεση εναντίον ενός πολιτικού κρατούμενου εγγράφεται η παρακαταθήκη αυτό να ξανασυμβεί. Κάτι που προοιωνίζει ένα δυστοπικό μέλλον όχι μόνο για τους πολιτικούς κρατούμενους και την κοινωνία των φυλακών αλλά συνολικά για το ανταγωνιστικό κίνημα και  την αγωνιζόμενη κοινωνία.

 

ΥΓ. Αναφορικά με αιτιάσεις που περιέχονται σε κείμενο που δημοσίευσαν οι Μαζιώτης- Ρούπα μετά την επίθεση, και οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ εμφανίζουν μέλος της ομάδας μας – και κατ’ επέκταση την ομάδα μας συνολικά-  να ευθύνεται, από κοινού με άλλους, για τη διαμόρφωση των όρων που έκαναν μια τέτοια επίθεση πραγματικότητα, έχουμε να πούμε τα εξής:

Είναι τουλάχιστον ντροπή για τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα να αφήνουν κάτι τέτοιο να υπονοείται. Η ομάδα μας, είτε ως Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) είτε παλιότερα ως Συνέλευση Αναρχικών και Κομμουνιστών για την Ταξική Αντεπίθεση ενάντια στην ΕΕ, έχει σταθεί ολόπλευρα αλληλέγγυα στον Επαναστατικό Αγώνα, τόσο απέναντι στα κατασταλτικά χτυπήματα εναντίον του (σύλληψη Μαζιώτη τον Ιούλη του 2014, σύλληψη Ρούπα τον Γενάρη του 2017 και κρατικές μεθοδεύσεις εναντίον του παιδιού τους) όσο και στα πλαίσια των αγώνων των πολιτικών κρατουμένων ευρύτερα (απεργία πείνας πολιτικών κρατουμένων 2015). Πολλοί σύντροφοι από τη συνέλευση μας είχαν καταθέσει ως μάρτυρες στην πρώτη δίκη της οργάνωσης ενώ έχουν λάβει μέρος σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Όμως και η παρουσία μέλους της συνέλευσης μας ως μάρτυρας υπεράσπισης του αναρχικού Κ. Γουρνά που έχει αναλάβει την ευθύνη για τη συμμετοχή του στην οργάνωση – και τον οποίο στιγματίζουν συκοφαντικά ως “μετανοημένο”, συνεργάτη της υπηρεσίας και ηθικό αυτουργό της επίθεσης οι Μαζιώτης- Ρούπα-  δεν περιοριζόταν σε μια στενή υπεράσπιση του Γουρνά ή  σε μία υπεράσπιση μιας μόνο φάσης της δράσης του ΕΑ. Όποιος διαβάσει το κείμενο της κατάθεσης του συντρόφου και διαθέτει ελάχιστα έστω ψήγματα καλοπιστίας, θα διακρίνει μια συνολική πολιτική τοποθέτηση υπεράσπισης του ΕΑ,  μια τοποθέτηση εκτιμούμε, και ας μας επιτραπεί εδώ η αυτοαναφορικότητα, υψηλού  πολιτικού βάθους και ευαισθησίας, που συμπυκνώνει μέσα σε λίγες σελίδες χαρακτηριστικούς σταθμούς της διαδρομής του αναρχικού κινήματος των τελευταίων εικοσιπέντε ετών.

Σίγουρα όσα συνέβησαν στη συνεδρίαση της 30/6, στην οποία παρευρίσκονταν ο σύντροφος μας γιατί επρόκειτο να καταθέσει ως μάρτυρας, δεν περιποιούν τιμή στο επαναστατικό κίνημα. Είναι απαράδεκτο όμως να εγκαλείται ο σύντροφος -και η ομάδα μας -περίπου ως υποκινητής εκείνης της κατάστασης, όταν  η μοναδική εμπλοκή που είχε ήταν η εν θερμώ απάντηση  αφενός στο υβρεολόγιο που εξαπέλυσε ο Μαζιώτης εναντίον της ομάδας μας και αφετέρου  στην γροθιά που δέχτηκε από εκείνον.

Τα όσα, εδώ και καιρό, συμβαίνουν στις φυλακές ασφαλώς είναι ζητήματα που μας απασχολούν και μας προβληματίζουν και  θεωρούμε ότι απαιτούν το άνοιγμα ενός σοβαρού διαλόγου μέσα στο κίνημα .

Από εκεί και πέρα μόνο λογικά άλματα και πολύ εμπάθεια μπορούν να στοιχειοθετήσουν  αιτιάσεις περί «ευθύνης» μας σε σχέση με τη διαμόρφωση όρων που άνοιξαν το δρόμο για την  επίθεση στο Μαζιώτη.

Το  πρόβλημα, ωστόσο, με τέτοιου είδους αιτιάσεις δεν είναι μόνο ο συκοφαντικός τους χαρακτήρας και το νοσηρό κλίμα που συντηρούν, αλλά το γεγονός ότι τελικά λειτουργούν  αποπροσανατολιστικά ως προς τη στόχευση στους πραγματικούς ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της επίθεσης. Δηλαδή το κράτος και τις μαφίες. Ειδικά για τις τελευταίες, ο ρόλος των οποίων μέσα στη φυλακή ελάχιστα έχει ως τώρα αναδειχθεί, θεωρούμε επιβεβλημένο να ξεκινήσει μια πλατιά  συζήτηση στο κίνημα σε μία στιγμή μάλιστα που η επιρροή τους μοιάζει να αυξάνει σημαντικά με προφανείς τις αρνητικές συνέπειες για την ανάπτυξη των αγώνων μέσα στις φυλακές.

 
Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

 

Posted in Ιταλία, Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

Λευτεριά στην Άχεντ Ταμίμι: Συγκέντρωση Αλληλεγγύης, Τρίτη 30 Γενάρη 18.00 Μοναστηράκι

https://athens.indymedia.org/post/1583146/

 

από Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

27/01/2018 3:39 μμ.

 

Λευτεριά στην Άχεντ Ταμίμι

Λευτεριά σε όλους τους παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους

Συγκέντρωση στο Μοναστηράκι, Τρίτη 30 Γενάρη, ώρα 6μμ.

Η Άχεντ Ταμίμι συνελήφθη στις 19 Δεκέμβρη σε μαζική επιδρομή που πραγματοποίησε ο ισραηλινός στρατός στη Δυτική Οχθη, προκειμένου να απαγάγει και να φυλακίσει παλαιστίνιους νεολαίους, που συμμετέχουν ενεργά στις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις εναντίον της ισραηλινής κατοχής, μετά την αναγνώριση του συνόλου της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τον Τραμπ στις 6 Δεκέμβρη. Εκτοτε η Ταμίμι βρίσκεται σε στρατιωτική κράτηση. Την Τετάρτη 31 Γενάρη πραγματοποιείται η δίκη της σε σιωνιστικό στρατοδικείο.

Αφορμή για τη σύλληψή της ήταν το ότι εμπόδισε και γρονθοκόπησε ισραηλινούς στρατιώτες όταν αυτοί χτυπούσαν και επιχειρούσαν να συλλάβουν διαδηλωτές στο χωριό Νάμπι Σάλεχ της Δυτικής Οχθης. Λίγο πριν τη σύλληψή της, ισραηλινοί στρατιώτες είχαν πυροβολήσει στο κεφάλι, σχεδόν εξ’ επαφής, με πλαστική σφαίρα τον δεκαπεντάχρονο ξάδερφό της, τραυματίζοντάς τον βαρύτατα. Λίγο μετά τη σύλληψη της Άχεντ, ο ισραηλινός στρατός συνέλαβε την ξαδέρφη της και τη μητέρα της.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Άχεντ τα βάζει με την κατοχή. Από τα δώδεκά της έχει πολλές φορές επιτεθεί φραστικά εναντίον ισραηλινών στρατιωτών, ενώ συμμετέχει στη διοργάνωση των διαδηλώσεων ενάντια στη σιωνιστική κατοχή που γίνονται σχεδόν καθημερινά στο χωριό της. Η ίδια προέρχεται από οικογένεια αγωνιστών, με τον πατέρα της να έχει συλληφθεί και φυλακιστεί από τους σιωνιστές εννιά φορές στο παρελθόν. Η δράση της αλλά και το γεγονός ότι έχει μετατραπεί σε σύμβολο του παλαιστινιακού αγώνα την έχουν βάλει στο στόχαστρο των σιωνιστών.

Τη Δευτέρα 1 Γενάρη, ισραηλινό στρατοδικείο της απήγγειλε δώδεκα κατηγορίες που περιλαμβάνουν επίθεση εναντίον ισραηλινού στρατιώτη και παρεμπόδιση του έργου του, καθώς και πετροπόλεμο. Σύμφωνα με την ισραηλινή νομοθεσία, ο πετροπόλεμος εναντίον στρατιωτών και εβραίων εποίκων επισείει ποινή φυλάκισης έως και 20 χρόνων, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις η ποινή που επιβάλλεται δεν είναι μικρότερη της εννιάμηνης φυλάκισης.

Η όξυνση της σιωνιστικής τρομοκρατίας απέναντι στους νεαρούς παλαιστίνιους, η διαιώνιση των εγκλημάτων της σιωνιστικής κατοχής έχουν άμεση σχέση με την πολιτική κάλυψη που δέχεται το Ισραήλ από τις κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστικών χωρών αλλά και τις κυβερνήσεις των χωρών της εγγύτερης περιοχής. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και οι προηγούμενες των ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αντί να θέσουν στη διεθνή απομόνωση το Ισραήλ για τα ειδεχθή εγκλήματα πολέμου και κατοχής στην Δυτική Οχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, έσπευσαν να το υποστηρίξουν με διμερείς επαφές, υποδοχή του μακελάρη πρωθυπουργού Νετανιάχου, σύσφιξη οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών σχέσεων.

Η Άχεντ Ταμίμι εκφράζει την νέα γενιά των παλαιστίνιων αγωνιστών, που μεγάλωσαν στη Δυτική Οχθη σε συνθήκες κατοχής, περικύκλωσης από τους σιωνιστές εποίκους και τον στρατό τους. Αυτοί οι νέοι αγωνιστές, αψηφούν τις φυλακίσεις και τους ξυλοδαρμούς από τους ισραηλινούς στρατιώτες, υπερασπίζονται θαρραλέα την υπόθεσή τους μπροστά στον κατακτητή, περιφρονώντας επιδεικτικά τους διώκτες τους. Παίρνουν επάξια τη σκυτάλη από τους χιλιάδες παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους του παρελθόντος που πέρασαν σημαντικό τμήμα της ζωής τους στα σιωνιστικά μπουντρούμια, κρατώντας πάντα ψηλά την σημαία για τη λευτεριά.

Ανταποκρινόμενοι στη Διεθνή Καμπάνια Αλληλεγγύης στην Άχεντ Ταμίμι καλούμε σε συγκέντρωση στο Μοναστηράκι, Τρίτη 30 Γενάρη, ώρα 6μμ.

  • Λευτεριά στην Άχεντ Ταμίμι!
  • Λευτεριά στους παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους.
  • Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
  • Νίκη στα όπλα της Παλαιστινιακής Αντίστασης!
  • Η ελληνική κυβέρνηση είναι συνένοχη στο διαρκές έγκλημα της ισραηλινής κατοχής.
  • Τερματισμός όλων των σχέσεων της χώρας μας με τους σιωνιστές μακελάρηδες!

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό

 

Posted in Παλαιστίνη | Leave a comment

Ενημέρωση για το εφετείο των Μιχαλάκογλου και Τζιώτζη.

 

https://athens.indymedia.org/post/1583001/

 

από Αλληλέγγυες/οι

25/01/2018 12:48 πμ.

 

Ολοκλήρωση εφετείου για Μιχαλάκογλου και Τζιώτζη.

 

Ολοκληρώθηκε σήμερα το εφετείο για την υπόθεση των συλλήψεων σε Κολωνάκι (2014) και σε Θεσσαλονίκη  (2015) των συντρόφων Π.Μιχαλακογλου και Φ.Τζιώτζη αντιστοιχα. Οι ποινες τους μειωθηκαν σε πεντε χρονια καθειρξης για τον Μιχαλακογλου και επτα για τον Τζιώτζη.

Πρώτος μάρτυρας ηταν μελος της αντιτρομοκρατικης που αναφέρθηκε σε ανώνυμα τηλεφωνηματα που δέχθηκε σχετικά με την στοχοποίηση και τον κατανομασμο των δύο συντρόφων, επαναλαμβανοντας την μυθοπλασία του πρωτοδικου δικαστηρίου. Γεμάτος ζήλο αναφέρθηκε στην αμυντικού τύπου χειροβομβίδα των συντρόφων, τονίζοντας  το είδος της με την εισαγγελέα να μην γνωρίζει την διαφορά μεταξύ των ειδών .

Ο αναρχικός Π.Μιχαλάκογλου δήλωσε πως κινήθηκε στα πλαίσια της έμπρακτης αλληλεγγύης στον φίλο και σύντροφο Φ.Τζιωτζη, μια επιλογή για την οποία δεν μετανιώνει και για την οποία έχει υποστεί τις κατασταλτικές και εκδικητικές συνέπειες του κράτους. Ο σύντροφος στην ερώτηση της προέδρου για την συνέχεια της συμμετοχής του στον αναρχικό χώρο δήλωσε ξεκάθαρα πως για άλλο λόγο βρίσκεται εκεί.
Ό αναρχικός Φ.Τζιωτζης ανέλαβε την ευθύνη των όπλων που βρέθηκαν στο σπίτι όπου συνελήφθη ο Μιχαλακογλου και δεν απάντησε σε καμία άλλη ερώτηση.

Αλληλεγγυοι/ες

 

 

Posted in Παναγιώτης Μιχαλάκογλου, Φώτης Τζιώτζης | Leave a comment