“ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΦΥΛΑΚΩΝ-Για τον νέο ποινικό κώδικα-β’ φάση κινητοποίησης”

https://athens.indymedia.org/post/1582190/

 

από Επιτροπή Αγώνα γυναικείων-ανδρικών φυλακών (πτέρυγες Α,Β,Γ,Δ,Ε και Α θέση υπογείου παραρτήματος)

03/01/2018 11:24 μμ.

 

 

Μετά τον νέο σωφρονιστικό κώδικα ( που “πάγωσε” ύστερα από τις κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν σε αρκετές φυλακές ), ο υπουργός δικαιοσύνης ανήγγειλε ότι πολύ σύντομα θα κατατεθεί ο νέος ποινικός κώδικας.

Το υπουργείο αναφέρει ότι ο νέος ποινικός κώδικας θα βοηθήσει στον εξορθολογισμό των ποινών και στην αποσυμφόρηση των φυλακών. Όμως επειδή και για τον νέο σωφρονιστικό κώδικα την ίδια “προοδευτική” ρητορική είχαν χρησιμοποιήσει, δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη. Συχνά πίσω από τις ανθρωπιστικές εξαγγελίες, ακολουθεί μεταμφιεσμένη η καταστολή, όπως ένα βελούδινο γάντι που κρύβει μια σιδερένια γροθιά.

Για αυτό καταθέτουμε δημόσια την αλήθεια του τωρινού ποινικού κώδικα, όπως την έχουμε ζήσει ως τα πρώτα θύματα του.

  1. Η μόλυνση της δικαιοσύνης, ξεκινάει από τους ίδιους τους εκπροσώπους της, τους δικαστές. Στην ελλάδα οι δικαστές δεν δικάζουν βάσει στοιχείων, ΑΛΛΑ σύμφωνα με τα διαβιβαστικά της αστυνομίας και της ασφάλειας. Βασικό στοιχείο ενοχής, αποτελεί η ερμηνεία των τηλεφωνικών υποκλοπών ή το DNA. Έτσι μια κανονική συνομιλία βαπτίζεται σύμφωνα με την διάθεση των αστυνομικών ως συνθηματικό ή κωδικοποίηση που παραπέμπει σε εγκληματική πράξη. Το ίδιο και το DNA που από στοιχείο αθωότητας (μόνο έτσι το δέχεται η επιστημονική κοινότητα) μετατρέπεται σε στοιχείο ενοχής.
  2. Υπάρχει γιγάντωση των ποινών που επιβάλλουν τα δικαστήρια. Ιδιαίτερα οι νόμοι για “εγκληματική-τρομοκρατική οργάνωση” 187 και “διακίνησης μεταναστών” λειτουργούν ως ΑΝΣΑΣΕΡ για τις καταδίκες χιλιάδων ανθρώπων σε ισόβια και αιώνες φυλακής. Στο σύνολο των κρατουμένων (9560) το 60% κατηγορείται για εγκληματική οργάνωση, την ίδια στιγμή που στην Ιταλία (τον χώρο καταγωγής του οργανωμένου εγκλήματος ) το ποσοστό είναι μόλις 5%.
    Ο λόγος είναι απλός, αρκεί η αστυνομία να συλλάβει ακόμα και κάποιους φτωχοδιαβόλους για κλοπές και αμέσως τους βαπτίζει “εγκληματική οργάνωση”. Το ίδιο ισχύει και στην διακίνηση μεταναστών . Τα ισόβια και οι 25χρονες καθείρξεις είναι ο κανόνας ακόμα και για όποιον συλληφθεί να βγάζει εκτός ελλάδας 2-3 ανθρώπους ( συνήθως συμπατριώτες του) για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, ερχόμενοι σε αυτόν πάντα με την θέληση τους κι όχι με την βία.
    Το αποτέλεσμα είναι η ελλάδα να έχει το μεγαλύτερο ποσοστό καταδικασμένων σε ισόβια από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, φτάνοντας τους 941 ( ποσοστό περίπου 10% ).
  3. Να τερματιστεί το καθεστώς ποινών αορίστου χρόνου. Η ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην ευρώπη, που όταν μπαίνεις φυλακή δεν ξέρεις πότε θα βγεις. Ενώ ορίζονται τα 3/5 της ποινής ως το χρονικό όριο σύμφωνα με το οποίο ο κρατούμενος δικαιούται να αποφυλακιστεί με ΑΝΑΣΤΟΛΗ, παρόλα αυτά πολλοί συγκρατούμενοι μας παραμένουν φυλακισμένοι εξαιτίας της αδιαφορίας ή της εκδικητικότητας των δικαστών. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της λήξης ποινής. Ενώ ο νόμος ορίζει ως ανώτατο όριο παραμονής ενός ανθρώπου στη φυλακή τα 25 έτη εν τούτοις υπάρχουν συγκατηγορούμενοι μας, οι οποίοι συνεχίζουν να κρατούνται σε καθεστώς αόριστης λήξης της ποινής τους. Ουσιαστικά πρόκειται για την άτυπη επιβολή της θανατικής ποινής εντός της φυλακής.

Από το 1950 που ισχύει ο ποινικός κώδικας, μέχρι σήμερα, δεκάδες χιλιάδες κρατούμενοι έχουν θυσιαστεί στην γκιλοτίνα του. Ένας απαρχαιωμένος, συντηρητικός και εγκληματικός ως προς το μέγεθος των ποινών, ποινικός κώδικας που λειτουργεί μόνο με τον φόβο και την τιμωρία και τροφοδοτεί τις φυλακές με ανθρώπινο αίμα.

Μετά από μισό αιώνα “νομικής αδικίας”, υπάρχει μια μοναδική ευκαιρία με τον νέο ποινικό κώδικα κάτι να αλλάξει….

Για αυτό εμείς οι κρατούμενοι, που έχουμε βιώσει πάνω στα σώματα μας την αδικία του ποινικού κώδικα, δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

Εν όψει της παρουσίασης του νέου ποινικού κώδικα, διευρύνουμε την κινητοποίηση που έχουμε ξεκινήσει ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα και προσθέτουμε την αιχμή του ποινικού κώδικα.

Απαιτούμε:

  1. Τον εξορθολογισμό των ποινών για όλες τις κατηγορίες. Οι δικαστές πρέπει να καταλάβουν ότι δικάζουν ανθρώπους και όχι πέτρες και να μην μοιράζουν τα χρόνια σαν στραγάλια ( 100-200 χρόνια κάθειρξης σε πρωτόδικα δικαστήρια )
  2. Την κατάργηση της διεύρυνσης της κατηγορίας για “εγκληματική-τρομοκρατική” οργάνωση. Αυτό είναι το τέχνασμα των διωκτικών αρχών για να πολλαπλασιάζουν τις ποινές και να γεμίζουν τις φυλακές.
  3. Την ελαστικοποίηση των ποινών για διακίνηση μεταναστών ( εκτός αν πρόκειται για οργανωμένο δίκτυο δουλεμπόρων ).
  4. Την επίσημη ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ της αναστολής στα 3/5 και της λήξης ποινής στα 20 χρόνια, χωρίς παγίδες και “ψιλά γράμματα” που εγκαθιδρύουν καθεστώς εξαίρεσης σε αρκετούς κρατούμενους που ξεχνιούνται στη φυλακή για χρόνια.
  5. Την παρουσία ενόρκων σε όλα τα δικαστήρια που δικάζουν κακουργήματα. Έτσι στην απονομή δικαιοσύνης θα εκφράζεται και το κοινωνικό αίσθημα δικαίου που πρέπει να συνυπολογίζουν οι δικαστές.
  6. Την απαγόρευση της χρήσης τηλεφωνικών υποκλοπών ως μαντικών χρησμών, καθώς το 90% ερμηνεύονται ως δήθεν συνθηματικά. Οι δικαστές πρέπει να δικάζουν με βάση τα στοιχεία κι όχι την ερμηνεία ή τον χρησμό των διωκτικών αρχών.
  7. Τον έλεγχο των προφυλακίσεων και την χρήση τους ως μέτρο σε εξαιρετικές περιπτώσεις που δεν μπορεί να εφαρμοστεί άλλος περιοριστικός όρος ως την εκδίκαση της υπόθεσης. Η ελλάδα είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό προφυλακίσεων. Επίσης απαιτούμε την μείωση του χρόνου προφυλάκισης από 18 μήνες σε 12 μήνες. Δεν είναι δυνατόν λόγω της βραδύτητας των δικαστικών αρχών να γεμίζουν οι φυλακές υπόδικους που μπορεί να αθωωθούν στο δικαστήριο. Γιατί ο χρόνος που χάνουν στην φυλακή δεν επιστρέφεται.

Οι παραπάνω προτάσεις κατατίθενται δημόσια προς κάθε ενδιαφερόμενο, πριν την διενέργεια ανοιχτής διαβούλευσης για τον ποινικό κώδικα από το υπουργείο δικαιοσύνης. Είναι η ωμή περιγραφή της πραγματικότητας που ζούμε εμείς οι κρατούμενοι κάθε μέρα σε ένα σύστημα που γεννάει και αναπαράγει από μόνο του το έγκλημα.

Οι προτάσεις της Επιτροπής Αγώνα, θα σταλούν σε όλες τις φυλακές, έτσι ώστε να συνδιαμορφώσουμε μαι τελική πρόταση εν όψει της διαβούλευσης του ποινικού κώδικα.

Καλούμε όλους τους κρατούμενους κι όσους ανθρώπους, συλλογικότητες και ομάδες θεωρούν ότι για να καταλάβει κάποιος πως λειτουργεί η κοινωνία μας αρκεί να κοιτάξει τις φυλακές, να πάρουν θέση.

Γιατί ότι δοκιμάζεται πάνω στους κρατούμενους, είναι ότι θα περάσει και πάνω στους ελεύθερους.

 

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

 

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 9 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

 

https://athens.indymedia.org/post/1582167/

 

από EΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ

02/01/2018 8:14 μμ.

 

 

Γεια σας,

Η ανακοίνωσή μας είναι σχετική με τις δημοσιεύσεις της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ» και  ακολούθως των Μ.Μ.Ε. της Τουρκίας.

Στην  εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», στις 17 Δεκέμβρη 2017, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο που είχε ως πηγή την Ελληνική Ασφάλεια.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα αυτό, εμείς σχεδιάζαμε δήθεν δολοφονική επίθεση κατά του R. Erdoğan, Προέδρου της Τουρκίας. Ότι θα χρησιμοποιούσαμε ρουκέτα, χειροβομβίδες και μολότωφ κοκτέιλ. Ότι κωδικοποιήσαμε τον  Erdoğan  ως «ΣΚΟΡΠΙΟ» και ότι θα πραγματοποιούσαμε αυτή την δήθεν επίθεση, κατά την διάρκεια διαδρομής του κομβόι και ταυτόχρονα από δύο πλευρές με ρουκέτα. Την δήθεν αυτή επίθεση θα  συνέχιζε άλλη ομάδα.

Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται, ότι υπολογίζεται, ότι στο βουνό  Πάρνηθας βρίσκονται κρυμμένη ρουκέτα και πυρομαχικά.

Πρώτα απ’ όλα δεν υπήρχε, ούτε πάνω μας, ούτε στο σπίτι, ούτε οπουδήποτε αλλού,  ούτε και είναι δυνατόν να υπάρξει, έστω και το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο, σχετικό με μια τέτοια επίθεση.  Αυτή η συνωμοσία ταιριάζει απόλυτα με τις μεθόδους της Τούρκικης αστυνομίας. Οι δημοσιεύσεις που παρουσιάζουν, ότι είχαμε προετοιμασίες για μια δολοφονική επίθεση κατά του Erdoğan, είναι ψευδέστατες.

Πρώτα απ’ όλα κρατούσαν απόρρητη και την ημερομηνία της επίσκεψής του και το δρομολόγιο, και εκτός απ’ αυτά εμείς δεν είχαμε ουδεμία δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση σ’ αυτά τα απόρρητα.

Η Γενική αστυνομία, χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο, επιτέθηκε στα σπίτια μας, μας βασάνισε και μας συνέλαβε. Όλη  μέρα κατά τη διάρκεια της κράτησής μας, αλλά και κατά τις μεταφορές μας στα δικαστήρια, μας είχαν πολύ σφιχτά δεμένους με χειροπέδες, πισθάγκωνα.  Μας χώρισαν, τον καθένα ξεχωριστά και δεν μας επέτρεπαν την επικοινωνία.

Επειδή δεν είχαν στα χέρια τους κανένα στοιχείο, παρουσίασαν ως αποδεικτικό στοιχείο τους σουγιάδες. Τις μπαταρίες και το επιτραπέζιο ρολόι παρουσίασαν ως εργαλεία για κατασκευή βόμβας.

Είναι ψέμματα.

Είναι ψέμμα ότι προετοιμαζόμασταν για δολοφονική επίθεση κατά του Erdoğan.

Ισχυρίζονται ότι για την επίθεση αυτή θάψαμε στο βουνό ρουκέτα και βόμβες. Είναι ψέμμα ότι θάψαμε στο βουνό όπλα.

Όλα αυτά είναι ψέμματα. Κατά τις 6.00 η ώρα το πρωί, πραγματοποίησαν έφοδο στα σπίτια μας. Μας βασάνισαν και μας συνέλαβαν. Εμείς μόνο τους αστυνομικούς είδαμε, δεν είδαμε κανένα Εισαγγελέα. Κανείς δεν μας επέδειξε εισαγγελική ταυτότητα.

Στα σπίτια μας δεν υπήρχαν όπλα, εκκρητικά υλικά κλπ. Τις φωτογραφίες μας, τις δημοσίευσαν στο Internet και μας παρουσίασαν ως τρομοκράτες.

Εμείς δεν είμαστε τρομοκράτες, είμαστε αγωνιστές. Η ελληνική αστυνομία προετοίμασε αυτή τη συνωμοσία, χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της τουρκικής. Χρησιμοποιούν τέτοιες μεθόδους, επειδή δεν βρήκαν κανένα αποδεικτικό στοιχείο.

Αυτές οι επιχειρήσεις πραγματοποιήθηκαν από την κυβέρνηση Τσίπρα προς χάριν του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του φασιστικού AKP λόγω δουλοπρέπειας και για να χρησιμοποιηθούν κατά τις διαπραγματεύσεις. Η σημερινή κυβέρνηση, με τη συνεργασία του φασιστικού καθεστώτος της Τουρκίας έδειξε το εχθρικό της πρόσωπο απέναντι στους λαούς.

Η ελληνική αστυνομία με την πολιτική απόφαση της κυβέρνησης του Τσίπρα, μας επιτέθηκε και δημοσιεύοντας τα στοιχεία μας και τις φωτογραφίες μας, μας έβαλε στο στόχο του φασισμού. Αυτές οι ενέργειες σημαίνουν συνεργασία με το φασισμό.

Η εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», αλλά και οι άλλες εφημερίδες που δημοσίευσαν το άρθρο της έγιναν συνένοχοι σ’ αυτό το αδίκημα.

Η εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» υποχρεούται να φέρει αποδεικτικά στοιχεία.

 

Ελληνικέ λαέ

Μην πιστεύεις σ’ αυτές τις ψεύτικες πληφορίες. Εσύ  μας γνωρίζεις πολύ καλά, εμείς είμαστε αγωνιστές απ’ την Τουρκία. Αγωνιζόμαστε  απέναντι του ιμπεριαλισμού – φασισμού για την ανεξαρτησία και για την ελευθερία.

Ποτέ δεν είχαμε δράσει κατά του ελληνικού ή οποιουδήποτε άλλου λαού. Στην Ελλάδα δεν έχομε καμία ένοπλη δράση.

Εμείς έχουμε πάντα εμπιστοσύνη στους αγωνιζόμενους λαούς και στη διεθνή αλληλεγγύη.

Σας χαιρετούμε με αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

 

Posted in ΤΟΥΡΚΟΙ - ΚΟΥΡΔΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ | Leave a comment

Αγρίνιο / Αλληλεγγύη στο Νίκο Μαζιώτη

 

https://athens.indymedia.org/post/1582135/

 

από ασα

31/12/2017 10:27 μμ.

 

Αγρίνιο / Αλληλεγγύη στο Νίκο Μαζιώτη

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

Μετά από 36 μέρες απεργία πείνας και αφού κέρδισε να σπάσει το καθεστώς απομόνωσης που του έχει επιβληθεί, ο Νίκος Μαζιώτης μεταφέρεται στην πτέρυγα Ε΄ των φυλακών κορυδαλλού.

Εκεί, στης 21-12-2017, δέχεται τη θρασύδειλη επίθεση ομάδας κρατουμένων. Ότι δεν μπόρεσε να καταφέρει το κράτος, την φυσική και πολιτική εξόντωση του Μαζιώτη, το επιχειρεί τώρα το παρακράτος.

Το προσπάθησαν και κατά τη σύλληψη της Πόλας Ρούπα (Μέλος του Ε.Α.) όταν απήγαγαν το γιό τους ως αντίποινα για την επιλογή τους στον ένοπλο αγώνα, θέλοντας έτσι να τσακίσουν το ηθικό των αγωνιστών.

Η συνέπεια και ο ανυποχώρητος αγώνας είναι τα χαρακτηριστικά αυτά που διέπουν το Νίκο Μαζιώτη (Μέλος του Ε.Α.) και γι αυτό βρίσκεται στο στόχαστρο κράτους και παρακράτους.

Ξέρουν πολύ καλά, όπως έχει αποδείξει σε όλα τα χρόνια της δράσης του, ότι αποτελεί απειλή για το σύστημα σε όλα τα μέτωπα του κοινωνικού και ταξικού αγώνα. Και αυτό δεν μπορούν να το ανεχτούν.

Η επίθεση αυτή δεν έχει τα χαρακτηριστικά ενός ¨τσαμπουκά¨ μέσα στη φυλακή. Έχει καθαρά πολιτικά χαρακτηριστικά και μόνο ως τέτοια μπορεί να γίνει αντιληπτή.

Ο λόγος και η πράξη των αναρχικών μέσα και έξω από τις φυλακές ούτε διαπραγματεύεται, ούτε παζαρεύεται.

Απέναντι στη βία κράτους παρακράτους στεκόμαστε αλληλέγγυοι -(ες) στο Νίκο Μαζιώτη και την αξιοπρεπή στάση του.

ΚΑΘΕ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΥΡΗΞΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

 

https://athens.indymedia.org/post/1582044/

 

από Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

28/12/2017 11:49 μμ.

Ανακοινώσεις

Οι αντάρτες κρατάνε όρθια τη σημαία της κοινωνικής επανάστασης – Ο μαχητικός αγώνας και η αλληλεγγύη δεν ξεπουλιούνται – Κανένας μόνος του απέναντι στην κρατική και παρακρατική τρομοκρατία

Αλληλεγγύη   Πολιτικοί κρατούμενοι   Φυλακές

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

Στις 21 Δεκέμβρη 2017 ο αιχμάλωτος αναρχικός επαναστάτης Νίκος Μαζιώτης δέχτηκε μαφιόζικη επίθεση μέσα στη φυλακή από ομάδα κρατουμένων. Η επίθεση έγινε μερικές μέρες μετά την άρση της απομόνωσής του και τη λήξη της απεργίας πείνας που είχε πραγματοποιήσει μαζί με την αιχμάλωτη αναρχική επαναστάτρια Πόλα Ρούπα -και οι δυο μέλη της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας- .

Οι μαφιόζικες επιθέσεις σε αγωνιστές εντός ή εκτός φυλακής αποτελούν την πιο άγρια εκδήλωση της εξουσιαστικής τρομοκρατίας ενάντια στο απελευθερωτικό κοινωνικό κίνημα. Η μαφιόζικη βία πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως εγγενώς παρακρατική, ανεξάρτητα από τους ειδικούς οργανικούς δεσμούς μεταξύ των διάφορων κλικών και μηχανισμών και να αντιμετωπίζεται ως αιχμή της καταστολής.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις σε αγωνιστές ένοπλων οργανώσεων επιδιώκουν (ενδεχομένως μεταξύ κι άλλων σκοπούμενων) την ανακοπή της άμεσης δράσης, την απαξίωση της μαχητικής πάλης, την αποτροπή της αντιστασιακής αυτοοργάνωσης και την αποδυνάμωση των ανταρτών μπροστά στη θεσμική καταστολή.

Οι συλλογικότητες αγώνα δεν είναι αποδεκτό να μην τοποθετούνται με συνέπεια λόγου και πράξης ενάντια στην παρακρατική τρομοκρατία. Δεν αφορά τη σεχταριστική επιβίωση κάποιων κοινοτήτων αγώνα, αλλά την αλληλεγγύη ως θεμελιακό επαναστατικό προτάγμα και τη συγκρότηση του επαναστατικού κινήματος για την καταστροφή της κυριαρχίας της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της αλλοτρίωσης.
Ειδικά απέναντι στις κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις μέσα στη φυλακή, σε συνθήκες κυριαρχίας της απομόνωσης, η αλληλεγγύη μεταξύ των αιχμάλωτων αγωνιστών και η έμπρακτη αλληλεγγύη του κινήματος είναι ο καθοριστικός παράγοντας της αντίστασης σ’αυτό το έδαφος, αλλά και της αντίστασης συνολικά απέναντι στην ποινική καταστολή. Η αλληλεγγύη, ή είναι αδιαπραγμάτευτη ή είναι αντικείμενο καπηλείας από φαιδρούς πολιτικάντηδες.

Ο αγώνας ενάντια στις μαφίες, για την υπεράσπιση των αιχμάλωτων αγωνιστών, για την υπεράσπιση της μαχητικής πάλης, για το ξερίζωμα του παραστρατιωτικού ελέγχου από τα εδάφη της κοινωνικής αντίστασης και αυτοοργάνωσης, δεν μπορεί να αποτελεί ζήτημα πολιτικών ή γενικότερα εξουσιαστικών ισορροπιών. Το κοινωνικό κίνημα δεν μπορεί να υπάρξει μέσα σε συμβιβασμούς με την παρακρατική τρομοκρατία, ούτε ακόμα περισσότερο, σε νταραβέρια ελέγχου. Η παρακρατική τρομοκρατία θεριεύει όταν ο αγώνας ενάντια στις μαφίες γίνεται επιλεκτικός.

Η δημόσια καταγγελία των μαφιόζων που επιτίθενται σε αγωνιστές αποτελεί αναγκαία και κατοχυρωμένη πρακτική της αντίστασης. Όπως ακριβώς το κίνημα ενημερώνει και ενημερώνεται για τους φασίστες. Οι ποινικές πρωτοβουλίες του κράτους δεν έχουν αποτελέσει και δεν θα επιτραπεί να αποτελέσουν παράγοντα συσκότισης του κινήματος, συγκάλυψης των παρακρατικών επιθέσεων και αποδυνάμωσης της αντίστασης. Οι αγωνιστές δεν έχουν καμία αξιακή συμφωνία με τους διώκτες τους. Δεν οφείλουμε να προστατέψουμε τους επίδοξους δολοφόνους αγωνιστών από την κρατική καταστολή.
Οι αγωνιστές δεν έχουν μη πολιτικές «διαφορές» και δεν υποχρεούνται να «λύσουν» τα προβλήματα μόνοι τους. Οι αγωνιστές μάχονται από κοινού, δημιουργούν ανοιχτές διεργασίες αντίστασης, ενημερώνουν και λογοδοτούν στο κίνημα. Η επικράτηση του πιο ισχυρού είναι το πρόβλημα κι όχι η επίλυσή του. Οι αγωνιστές δημιουργούν τις συνθήκες για την πάταξη της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας, συνθήκες για το ξεπέρασμα της κυριαρχίας της βίας μέσα από την κοινωνικοποίηση της δυνατότητάς της.
Η επίκληση του «νόμου της φυλακής» στην περίπτωση μιας μαφιόζικης επίθεσης εναντίον αγωνιστή, όχι μόνο αποπολιτικοποιεί την επίθεση, αλλά και στοχοποιεί εκ’νέου τον αγωνιστή, απαιτώντας να μείνει σε μια κατάσταση απομόνωσης απέναντι στην παρακρατική τρομοκρατία κι επιπλέον, απαξιώνοντάς τον, με σκοπό τον πολιτικό και κοινωνικό αποκλεισμό του. Αυτή η πρωτόγνωρη μεθόδευση αποτελεί μια απροκάλυπτα φασιστική πρακτική.
Η απόπειρα να κρυφτούν κάτω από το «νόμο της φυλακής» οι πολιτικές πράξεις που προετοίμασαν το έδαφος για την μαφιόζικη επίθεση στον αιχμάλωτο αγωνιστή Νίκο Μαζιώτη και οι αντίστοιχες πολιτικές ευθύνες, είναι εγκληματική, απόλυτα αμοραλιστική και επιβεβαιώνει τελικά τις πολιτικές ευθύνες. Ακόμα περισσότερο όταν αυτό συμβαίνει χωρίς την καταδίκη της επίθεσης, αποδεικνύεται ότι με ή χωρίς κοινό σχεδιασμό, εκείνοι που έχουν πάρει ενεργό θέση στη συκοφάντηση των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη, επιθυμούσαν και ακόμα προσβλέπουν στη φυσική εξόντωσή των δυο αγωνιστών. Η συνεχιζόμενη παραπολιτική επίθεση και τρομοκρατική απειλή εναντίον του αιχμάλωτου αγωνιστή δεν είναι αποδεκτή. Δεν μπορεί παρά να αναγνωριστεί και να αντιμετωπιστεί σαν προβοκατόρικη, δολοφονική, χαφιέδικη και αντεπαναστατική.

Από όποιες διαδρομές κι αν οδηγήθηκαν στην επίθεση εναντίον του αιχμάλωτου επαναστάτη οι εκτελεστές της, το κράτος είχε προσδιορίσει το στόχο κι είχε καθορίσει τις συνθήκες. Η παρακρατική επίθεση στο Νίκο Μαζιώτη είναι επίθεση στην αναρχία, επίθεση για την εξουδετέρωση κάθε απόπειρας προς την κοινωνική επανάσταση. Ο στόχος της πολιτικής και φυσικής εξόντωσης των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη αποτελεί αιχμιακό σημείο μιας διαρκούς αντεπαναστατικής κι αντιαναρχικής επιχείρησης cointelpro*. Η αριστερά πριν ακόμα αναλάβει τα ηνία του κράτους, αξιοποιώντας το συντηρητισμό και τον ηγεμονικό σεχταρισμό των εξ’αριστερών αντιπάλων της και του α/α χώρου, έσπειρε διχόνοια, μικροπολιτικό κανιβαλισμό, απογοήτευση, ηττοπάθεια και αφομοίωση. Διάφοροι πόλοι του κινήματος παίρνουν ενεργό ρόλο στην εκδιπλούμενη επιχείρηση cointelpro, που μέρα με τη μέρα γίνεται εμφανέστερη. Η εξουσιαστική διάβρωση των κινηματικών ηθών επιφέρει βαθυά σύγχυση. Οι ρίζες του πολιτικού κανιβαλισμού παραμένουν οι ίδιες μέσα στην ιστορία: Η διατήρηση γεφυρών με το καθεστώς, ο αφοπλισμός του κινήματος ή και η ωμή συνθηκολόγηση, που κατά περίπτωση βαφτίζονται «τακτική», «στρατηγική», «μεθοδολογία οργάνωσης» ή «αδιαπραγμάτευτες αξίες». Είναι οι πολιτικές κερκόπορτες που ανοίγουν δρόμο στον κρατικό ολοκληρωτισμό.

Οι συνθήκες που επέτρεψαν μια μαφιόζικη επίθεση σ’ έναν μαχόμενο αιχμάλωτο αναρχικό, αποτελούν κομμάτι της άγριας κρατικής-καπιταλιστικής επίθεσης της τρέχουσας περιόδου. Στον κοινωνικό πόλεμο δεν υπάρχει ουδέτερη θέση. Η αποστασιοποίηση καλλιεργείται και διαμορφώνει την ιδεολογία της μέσα στο φιλελευθερισμό. Η αποστασιοποίηση, που συχνά αρνείται τον πολιτικό χαρακτήρα των ζωντανών συγκρούσεων μέσα στο κίνημα προσδίδοντάς τους προσωποκεντρικά ή μικροπολιτικά χαρακτηριστικά, είναι εκ’ θέσεως ελιτίστικη και φυγόμαχη στάση. Αντιθέτως, ιδιοτελή και μικροπολιτικά είναι τα κίνητρα όσων βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα την προστασία της καθαρότητας των πολιτικών ιδεών τους ή και των βολών τους. Αυτός ο ωφελιμίστικος ιδεαλισμός, που δεν λερώνει τα χέρια του μέσα στις εκάστοτε ρήξεις, προσφέρει την καλύτερη εκδούλευση στο κράτος, σκοτώνοντας την αλληλεγγύη. Με τι ηθικό έρμα μπορεί ένας κρατούμενος να είναι αγωνιστής ή μια πολιτική συλλογικότητα να θεωρείται κοινότητα αντίστασης, αν σιωπά, ενοχικά ή υπεροπτικά μπροστά στην απόπειρα εξόντωσης κρατούμενων αγωνιστών; Κάθε φωνή ή σιωπή είναι θέση μέσα σε μια κρίσιμη πολιτική σύγκρουση.

Η μαφιόζικη επίθεση στον αιχμάλωτο αναρχικό επαναστάτη Νίκο Μαζιώτη υπενθυμίζει την αναγκαιότητα άμεσης δραστηριοποίησης για την επαναστατική πολιτική συγκρότηση των αναρχικών στον ελλαδικό χώρο και ευρύτερα. Η κρατική και παρακρατική βία καθιστά αδιαπραγμάτευτη την κρισιμότητα της δυνατότητας αντεπίθεσης στις απόπειρες τρομοκράτησης και καταστολής του κοινωνικού κινήματος. Οι αντάρτες της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας έχουν υπηρετήσει με απόλυτη συνέπεια αυτούς τους σκοπούς μέχρι σήμερα. Η πολυεπίπεδη επιχείρηση εξόντωσής τους εγείρει ένα αναπόδραστο καθήκον για όλους τους αναρχικούς, που αποτελεί ταυτόχρονα αναγκαιότητα για όλο τον κόσμο των ταξικά καταπιεσμένων: Να γκρεμίσουμε εδώ και τώρα κάθε γέφυρα με το κράτος.

 

Οι αντάρτες κρατάνε όρθια τη σημαία της κοινωνικής επανάστασης.

Ο μαχητικός αγώνας και η αλληλεγγύη δεν ξεπουλιούνται.

Κανένας μόνος του απέναντι στην κρατική και παρακρατική τρομοκρατία.

Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγρότηση

 

* COINTELPRO ήταν ο τίτλος ενός προγράμματος του FBI (COunter INTELligence PROgram) που λειτούργησε επισήμως από το 1956 μέχρι το 1974. Στόχος του ήταν η αποδυνάμωση, η αδρανοποίηση και τελικά η εξάλειψη των κινημάτων. Κύριος στρατηγικός άξονας του συγκεκριμένου προγράμματος ήταν η εσωτερική υπονόμευση των στοχοποιημένων οργανώσεων, μέχρι την αλληλοεξόντωση των αγωνιστών και βασικά εργαλεία του ήταν η μαύρη προπαγάνδα, η διασπορά φημών, η προβοκάτσια, οι συγκαλυμένες δολοφονίες, η ποινικοποίηση και οι αστυνομικές εκτελέσεις. Το πρόγραμμα εφαρμόστηκε με αξιοσημείωτα αποτελέσματα ενάντια στο Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων για την Αυτοάμυνα και έχει συσχετιστεί και με την δολοφονία του Malcolm X.

 

 

Σημείωμα σχετικά με τη στιγμή και τη συνέχεια της πολιτικής τοποθέτησής μας:

 

Από τις 30 Ιούνη, με την επίθεση που δέχτηκε ο Νίκος Μαζιώτης μέσα στο δικαστήριο και συνεχίστηκε με την εκδίωξή του από την πτέρυγα του υπογείου, έγινε ορατή η ύπαρξη και η σοβαρότητα μιας σύγκρουσης μεταξύ πολιτικών κρατουμένων. Μας ήταν άμεσα αντιληπτό το άμεσο πολιτικό επίδικο της συγκεκριμένης σύγκρουσης, η απαξίωση της συνέχειας της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας και η αρπαγή της ιστορίας της από ανθρώπους που έπαψαν να έχουν σχέση μαζί της και από πολιτικά υποκείμενα που δεν έχουν καμία σχέση με αυτή την ιστορία ή και που τάσσονται ανταγωνιστικά προς τα αναρχικά προτάγματά της. Πάραυτα, σ’ εκείνη τη φάση, αντιλαμβανόμενοι ότι δόθηκαν επαρκείς απαντήσεις από μέλη του Επαναστατικού Αγώνα κι εφόσον δεν έγιναν τοποθετήσεις από άλλα πολιτικά σχήματα, θεωρήσαμε ότι δεν θα ήταν εποικοδομητική οποιαδήποτε «εξωτερική» τοποθέτηση.

Στις 30 Αυγούστου, η προτροπή του Κώστα Γουρνά «να αντιμετωπίσουμε και δυναμικά -αν χρειαστεί- αυτές τις παθογενείς καταστάσεις» και το κάλεσμα προς το κίνημα «το οποίο, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να πράξει τα δέοντα» φάνταζαν γελοία στρεφόμενα ενάντια σ’ έναν αιχμάλωτο αντάρτη. Υποτιμήσαμε όμως τη δυναμική τους μέσα στις συνολικές συνθήκες της καταστολής και στους συσχετισμούς της φυλακής. Υποτιμήσαμε επίσης το εύρος αυτής της πρότασης, μέχρι τη στιγμή που την είδαμε να εφαρμόζεται ενάντια στην κατάληψη του Πολυτεχνείου στις 16 Νοέμβρη, για να ξαναστήσουν την πασαρέλα τους τα αριστερά ρετάλια της αστικής δημοκρατίας, πάνω στο μνήμα της εξέγερσης του ’73.

Αυτό το κείμενο είναι μια πρώτη, βασική πολιτική τοποθέτησή μας ενάντια στην αντεπαναστατική τρομοκρατία όπως αυτή εκφράστηκε με την μαφιόζικη επίθεση στον αιχμάλωτο αναρχικό Νίκο Μαζιώτη. Αποτελεί εισαγωγικό μέρος μιας εκτενέστερης ανάλυσης που θα ακολουθήσει, αναφορικά στη στοχοποίηση των αγωνιστών του Επαναστατικού Αγώνα, στο πολιτικό νήμα καθεστωτικής αριστεράς και μερίδας πολιτικών κρατουμένων, στη συμμετοχή κινηματικών σχημάτων στο ξέπλυμα της καταστολής και στην επιχείρηση πρόκλησης σύγχυσης και συστηματικής συκοφάντησης του αντιεξουσιαστικού και του μαχητικού αγώνα, στους συσχετισμούς με τα μαφιόζικα παρακρατικά κυκλώματα και στην εκδήλωση όλων αυτών στα πεδία αγώνα. Μια συγκεκριμενοποίηση κι ανάλυση του ενεργού cointelpro, με το συνθετικό πρίσμα της επαναστατικής αναρχικής σκοπιάς. Στο τέλος, θα καταθέσουμε τον απολογισμό μας από τη συμμετοχή μας στη Συνέλευση Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους, τους Φυλακισμένους και τους Διωκόμενους Αγωνιστές, στην οποία συμμετείχαμε από τις αρχές του ’15 έως ότου αποχωρήσαμε το Σεπτέμβρη του ’17.

 

 

Αρχεία:

ΑΣΜΠΑ_-_Για_τη_μαφιόζκη_επίθεση_στο_Νίκο_Μαζιώτη.pdf

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ‘‘ΡΑΔΙΟΦΡΑΓΜΑΤΑ’’ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

 

https://athens.indymedia.org/post/1582150/

 

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

02/01/2018 12:05 πμ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ‘‘ΡΑΔΙΟΦΡΑΓΜΑΤΑ’’ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ.

1 Γενάρη 2018

Στην ανακοίνωση των ‘‘ραδιοφραγμάτων’’  διαβάζουμε για μια ‘‘σαφή και συλλογική θέση’’ γύρω από τα ‘‘γεγονότα’’ επί του τελευταίου ‘‘περιστατικού’’ στις φυλακές, το οποίο ‘‘περιστατικό’’ που ούτε καν οι ίδιοι κατονομάζουν αφορά στην επίθεση εναντίον του Νίκου Μαζιώτη στην Ε΄ πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού. Και ενώ αυτή η επίθεση έχει καταδικαστεί από πολλούς επωνύμως τα ‘‘ραδιοφράγματα’’ όχι μόνο δεν την καταδικάσουν αλλά ούτε την αναφέρουν. Αφού ως μέσο αντιπληροφόρησης δεν ‘‘αναπαράγει ξερά γεγονότα αλλά στέκεται κριτικά και με άποψη απέναντι σε αυτά’’ και με βάση τα παραπάνω ‘‘επιλέγουν να μην αναπαράγουν ειδήσεις που από θέση αδυνατούν να επαληθεύσουν’’ δεν μιλούν καν για την ίδια την επίθεση ενώ ‘‘από την θέση που είναι δεν μπορούν να επαληθεύσουν’’. Η ίδια η επίθεση δεν ήταν κατά τους ίδιους ‘‘έγκυρη και διασταυρωμένη πληροφορία’’, γιατί αλλιώς κάτι θα έλεγαν για αυτήν.

Οι παρακρατικοί που μεθόδευσαν και υποκίνησαν την επίθεση η οποία πριν πραγματοποιηθεί αποτελούσε ως απειλή τον μοχλό πίεσης της υπηρεσίας της φυλακής και της κυβέρνησης για να μην βγει ποτέ ο Μαζιώτης από την απομόνωση, ως απειλή που είχαμε πει δημόσια από ποιους εκπορευόταν ζητώντας να τοποθετηθούν δημόσια,πρωτοστατούσαν στον πόλεμο εναντίον της απεργίας πείνας που κάναμε μιλώντας για ‘‘οικειοθελή’’ απομόνωση του Μαζιώτη και για καθεστώς κράτησης που δεν ήταν απομόνωση.

Αφού λοιπόν τα ‘‘ραδιοφράγματα’’ πρέπει να ‘‘επαληθεύουν τις πληροφορίες’’ και ενώ ένα εκ των αιτημάτων της απεργίας πείνας ήταν η άρση του καθεστώτος απομόνωσης του Μαζιώτη , αφού αυτό το καθεστώς αμφισβητείται από αυτούς που τα ‘‘ραδιοφράγματα’’ εξυπηρετούν και υπερασπίζονται με το κείμενό τους, μήπως εν τέλει αμφισβητούν και τον λόγο της απεργίας πείνας και γι’ αυτό δεν αναφέρθηκαν καν σε αυτή;

Μήπως αντίστοιχο θέμα ‘‘επαληθεύσεων’’ είχαν όλοι όσοι σιώπησαν για την απεργία;

Μήπως τελικά έπρεπε να ‘‘επαληθεύσουν’’ τα ‘‘ραδιοφράγματα’’  για το αν όντως κάναμε ή όχι απεργία πείνας; Γιατί ούτε αυτό θα μπορούσαν  ‘‘από θέση’’ να επαληθεύσουν και να ‘‘διασταυρώσουν ’’!

Μιλούν στο κείμενό τους για ‘‘δημοσιεύματα που θέτουν κρατούμενους σε δυσμενέστερη θέση απ’ αυτήν που βρίσκονται αρχικά ως έγκλειστοι και δευτερευόντως ως συμμετέχοντες σ’ έναν αγώνα που τους αφορά ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα’’.

Επειδή δηλώνουν ότι έχουν κριτήριο για το ποιοι – και ιδίως ποιος – βρίσκεται εδώ και 6 μήνες σε δυσμενέστερη όλων των πολιτικών κρατουμένων θέση, είναι καθαρό ότι αυτός είναι ο Μαζιώτης, ο οποίος κρατήθηκε σε καθεστώς απομόνωσης από το καλοκαίρι, με την αρωγή που πρόσφερε στην υπηρεσία και την κυβέρνηση μερίδα κρατουμένων του χώρου.

Κάναμε μια πολυήμερη απεργία πείνας με ένα εκ των αιτημάτων να σπάσει αυτό το καθεστώς και όταν τα καταφέραμε τελικά, ήρθε η προαναγγελθείσα επίθεση από τους παρακρατικούς να ακυρώσει την επιτυχία της απεργίας στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Το ότι η κυβέρνηση και το καθεστώς θέλει να μας έχει σε ιδιαίτερο καθεστώς εξαίρεσης δεν χρειάζεται επαλήθευση για να το δει κάποιος.

Το ότι το καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης του Μαζιώτη επιβλήθηκε με την συνδιαλλαγή κρατουμένων και υπηρεσίας, επίσης δεν χρειάζεται επαλήθευση. Το ότι οι αρχές της φυλακής και ο Σύριζα είχαν τις υπηρεσίες του παρακράτους εντός των γραμμών του αγώνα για να μας πιέζουν ως την τελευταία στιγμή και να αρνούνται να βγάλουν τον Μαζιώτη απ’ την απομόνωση, δεν χρειάζεται επαλήθευση.  

Την επαλήθευση την έκαναν αυτοί για τους οποίους μιλούσαμε δημόσια πριν την επίθεση και οι ίδιοι σιωπούσαν.

Το ότι η επίθεση από ποινικούς ήταν συνέχεια του ‘‘εκδιωγμού’’ του Μαζιώτη από την Α΄ θέση του υπογείου από πολιτικούς κρατούμενους  και η σαφής ομολογία ότι συνδέονται τα δύο αυτά γεγονότα, επαληθεύεται από τους 2 του παρακράτους στο κείμενό τους.

Τα παραπάνω τα καταλαβαίνει οποιοσδήποτε έχει κριτήριο. Όπως επίσης καταλαβαίνει οποιοσδήποτε έχει κριτήριο ότι το άρθρο 11 ‘‘ψηφίστηκε’’ με την επίθεση στον Μαζιώτη ενώ ήταν ήδη ενεργό πάνω του από το καλοκαίρι.

Τα ‘‘ραδιοφράγματα’’ πώς έχουν ”επαληθεύσει” ότι  ‘‘κρατούμενοι θα βρεθούν σε δυσμενέστερη θέση;’’ Και πώς είναι σίγουροι ότι δεν θα βρεθούν σε ευνοϊκότερη;

Επειδή τους το υπαγόρευσαν αυτοί τους οποίους εξυπηρετούν με το κείμενό τους. Τους ίδιους που έδρασαν ως παρακράτος εναντίον του Μαζιώτη. Γιατί η ‘‘επαλήθευση’’ και η ‘‘διασταύρωση’’ των γεγονότων δεν βασίζεται στα γεγονότα αυτά καθ’ εαυτά αλλά στο ποιος δίνει τη‘‘γραμμή’’ και στην προκειμένη περίπτωση η ‘‘γραμμή’’ είναι του παρακράτους.

Επειδή δηλώνουν πως ‘‘αρνούνται να συμμετέχουν στην πόλωση που ορισμένοι κρατούμενοι επιλέγουν ως μέσο για να διαχειριστούν καταστάσεις’’ ο καθένας με κριτήριο αντιλαμβάνεται πως αυτά που λένε είναι συμμετοχή και θέση.
Όμως δεν είναι μια πόλωση που δημιουργήσαμε εμείς. Αυτό που έχει δημιουργηθεί με ορισμένους να βάζουν το κράτος (τις αρχές της φυλακής εν προκειμένω) να επιλύει τις διαφορές τους, να επιβάλλει  καθεστώς απομόνωσης στον Μαζιώτη και με την παρακρατική επίθεση εναντίον του, δεν είναι πόλωση. Είναι άβυσσος.

Και όποιος θέλει να ισορροπεί πάνω από την άβυσσο στο τέλος θα τον ρουφήξει. Όχι σαν φυσική οντότητα. Δεν μιλάμε για την φυσική επιβίωση του καθένα από ’μας. Μιλάμε για την ‘‘επιβίωση’’ του καθένα μας ως αγωνιστή.

 

Πόλα Ρούπα – Νίκος Μαζιώτης

Μέλη του Επαναστατικού Αγώνα    

==============================================================

  •  ΕΔΩ

Η θέση του σταθμού αναφορικά με τα τελευταία γεγονότα στις φυλακές Κορυδαλλού

Η θέση του σταθμού αναφορικά με τα τελευταία γεγονότα στις φυλακές Κορυδαλλού

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

Αλληλεγγύη στο Νίκο Μαζιώτη

 

https://athens.indymedia.org/post/1582030/

 

από Συνέλευση Αναρχικών Α.Σ.Καρδίτσας

28/12/2017 11:54 πμ.

 

Μία εβδομάδα πρίν στην Ε πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού ο Νίκος Μαζιώτης δέχτηκε επίθεση από ομάδα 10 ποινικών κρατουμένων. Οι πρακτικές που ακολουθήθηκαν ήταν καθαρά μαφιόζικες με απότερο σκοπό την εξόντωση του συντρόφου ,αφού η υγεία του ήταν ακόμα ασταθής μετά από 36 μέρες απεργίας πείνας. Εμείς ως αναρχικοί/ές καταδικάζουμε την πράξη αυτή καθώς είναι άκρως αντίθετη με την ελευθεριακή ηθική η οποία ,εκτός των άλλων, προτάσσει την αλληλεγγυή,όπως αυτήν που επέδειξαν οι Τούρκοι και Κούρδοι συγκρατούμενοι του συντρόφου.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ.

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, Νίκος Μαζιώτης, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

Απολογισμός της απεργίας πείνας των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη

 

https://athens.indymedia.org/post/1582105/

 

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

31/12/2017 3:16 πμ.

 

Απολογισμός της απεργίας πείνας των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη – Ο πόλεμος ενάντια στον Ε.Α και στον Μαζιώτη δεν σταματά στην επίθεση της 21ης/12/ 2017.

 

31/12/2017

 

‘‘Η υπηρεσία δεν θέλει να βρίσκεσαι με άλλους κρατούμενους γιατί πολιτικά επηρεάζεις και βγάζεις πολιτικά κείμενα’’. (Δήλωση υπαλλήλου της φυλακής στον Νίκο Μαζιώτη εν μέσω της απεργίας πείνας).

 ‘‘Ο Μαζιώτης είναι ανεπιθύμητος στο υπόγειο και σε όλες τις πτέρυγες του Κορυδαλλού’’. (Δήλωση του μετανοημένου πρώην μέλους του Επαναστατικού Αγώνα στο δικαστήριο μετά τα γεγονότα της 30ης Ιουνίου).

 ‘‘Δεν θα φύγεις από εκεί που είσαι’’. (Δήλωση που έγινε κατ’ επανάληψη από πολλούς εκ της υπηρεσίας εν μέσω της απεργίας πείνας).

 ‘‘Μπορεί να βάλουν άλλους να σου την πέσουν’’. (Δήλωση του διευθυντή Γιαννακόπουλου).

 ‘‘Να κόψετε τον λαιμό σας για να μείνει ο Μαζιώτης στην απομόνωση’’. Δήλωση του Δουλάμη* προς την υπηρεσία στις 30/6. (*Π.Δουλάμης γενικός διευθυντής – συντονιστής υπουργείου Δικαιοσύνης επί των σωφρονιστικών καταστημάτων).

Όπως όλοι έχουν καταλάβει, η επίθεση εναντίον του Νίκου Μαζιώτη τρείς ημέρες αφού βγήκε από το νοσοκομείο, ακύρωσε στην πράξη το αποτέλεσμα της απεργίας πείνας που κάναμε για το σπάσιμο της απομόνωσής του. Όταν μαθεύτηκε η επίθεση και πολύ πριν δημοσιοποιήσουμε εμείς κείμενο σχετικά με αυτήν, ο καθένας που είχε παρακολουθήσει την υπόθεση αντιλήφθηκε ότι πρόκειται για την πραγματοποίηση απειλών και προειδοποιήσεων που είχαν προαναγγελθεί και είχαν δημοσιοποιηθεί από εμάς. Και επειδή είχαμε επανειλημμένως πει ότι η σιωπή και η επίμονη άρνηση να διαψευστούν δημόσια τα όσα καταγγέλαμε, υποδήλωναν την αποδοχή τους ότι πρόκειται για αλήθειες, όλοι κατάλαβαν, έστω και εκ των υστέρων, την σύνδεση όλων αυτών των γεγονότων και των δηλώσεων.

 Γιατί ποιοί αναρχικοί θα σιωπούσαν μπροστά σε τέτοιες καταγγελίες περί συνεργασίας τους με την υπηρεσία της φυλακής; Ποιοί θα σιωπούσαν στις καταγγελίες μας ότι η ίδια η ηγεσία της υπηρεσίας τους επικαλείται ως φόβητρο και μοχλό πίεσης εναντίον απεργών πείνας για να επιμείνει ως το τέλος να μην ικανοποιεί το αίτημα για άρση του καθεστώτος απομόνωσης σε πολιτικό κρατούμενο; Ποιοί δεν θα απαντούσαν και θα σιωπούσαν απέναντι σε όλα αυτά; Ποιός αναρχικός θα ανεχόταν να λέει η υπηρεσία ότι θα βάλει άλλους να την πέσουν σε πολιτικό κρατούμενο; Ποιοί δεν θα κατήγγειλαν την ίδια την υπηρεσία ότι τους χρησιμοποιεί εναντίον άλλων ενώ οι ίδιοι δεν έχουν σχέση;

Μόνο αυτοί για τους οποίους όλα αυτά ισχύουν. Όλοι καταλαβαίνουν τι γίνεται.

Μόνο όσοι έχουν δικά τους συμφέροντα – πολιτικά ή προσωπικά – από αυτόν τον πόλεμο εναντίον μας, επιλέγουν να συνεχίσουν να μας καταγγέλλουν και να μας υπονομεύουν. Και αυτό ενώ έχει προηγηθεί μια επίθεση, η οποία συνιστά την πιο μελανή σελίδα στην ιστορία του α/α χώρου τα τελευταία, πολλά χρόνια.

Για την ακρίβεια, μετά το ‘‘βρώμικο 1996’’ όπως λέγαμε κάποτε, την χρονιά της δολοφονίας του Χριστόφορου Μαρίνου, της οποίας δολοφονίας είχε προηγηθεί η κατάδοσή του με την στήριξη και υποκίνηση μερίδας του χώρου και μάλιστα, με την δημόσια καταγραφή της από την μερίδα αυτή ως πράξη που έγινε ‘‘για την τιμή και την αξιοπρέπεια του χώρου’’, έχουμε το ‘‘βρώμικο 2017’’ με την επίθεση αυτή την φορά εναντίον του Νίκου Μαζιώτη. Μια επίθεση που είχε προαναγγελθεί από άλλους και από εμάς τους ίδιους και συνιστά την γραμμική εξέλιξη των γεγονότων της 30ης Ιούνη στο εφετείο της α΄δίκης του Επαναστατικού Αγώνα.

Κάναμε μια μακρά και επικίνδυνη απεργία πείνας θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία και την ίδια μας τη ζωή με ένα από τα αιτήματά μας να είναι η άρση της απομόνωσης του Νίκου Μαζιώτη. Την απεργία πείνας αυτή την πολέμησε η υπηρεσία με επιμονή βασιζόμενη σε διαβεβαιώσεις κρατουμένων, τις οποίες έχουμε καταγγείλει δημόσια και ζητούσαμε από τους ίδιους να το διαψεύσουν, πράγμα που ποτέ δεν έγινε. Και δεν έγινε όχι μόνο πριν, αλλά ούτε μετά την επίθεση.

Το να επιβληθεί στον Μαζιώτη καθεστώς μόνιμης απομόνωσης ήταν και είναι ιδανική συνθήκη πολέμου εναντίον του στην οποία δούλεψαν – και δουλεύουν – από κοινού η υπηρεσία, η κυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και συγκεκριμένοι κρατούμενοι.

Η απεργία πείνας που ξεκινήσαμε ενάντια στο άρθρο 11 του νέου σωφρονιστικού κώδικα, την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ΄ από τον Σύριζα, την άρση της απομόνωσης του Ν. Μαζιώτη που θα έπρεπε να συνιστά συνθήκη εξαίρεσης –ντροπή για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους και όλο τον χώρο, καθώς και άλλα αιτήματα, συνάντησε την σφοδρή αντίδραση, την υπονόμευση και την πολεμική που υποκινήθηκε μέσα από την φυλακή. Γνωρίζαμε πως το άρθρο 11 με τις επίμαχες διατάξεις δεν θα μπορούσε στην παρούσα ιστορική συγκυρία να αφορά άλλους πολιτικούς κρατούμενους εκτός από εμάς. Ήταν πασιφανές στον καθένα , ήταν και είναι η εφαρμογή στην πράξη του συγκεκριμένου άρθρου και μάλιστα, σε υπερθετικό βαθμό καθώς δεν μιλάμε απλώς για ειδικές συνθήκες κράτησης, αλλά για καθεστώς απομόνωσης. Γνωρίζαμε πως λόγω του εκφρασμένου πολέμου εναντίον μας που κηρύχτηκε δημόσια στην δικαστική αίθουσα του εφετείου στις 30/6, η απεργία αυτή θα συναντούσε πολλά εμπόδια και ότι θα εμποδιζόταν και θα υπονομευόταν η αλληλεγγύη σε αυτήν.

Από το καλοκαίρι λέγαμε ότι όσοι συμμετείχαν και υποστήριζαν την επίθεση εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, την ουσιαστικά παράδοσή μας στον εχθρό, την απομόνωση του Νίκου Μαζιώτη και τον υπόγειο και ανώνυμο πόλεμο που συνόδευσε αυτά τα γεγονότα με κεντρικό πολιτικό στόχο ‘‘να μας τελειώσουν’’ όπως φώναξε συμπαραστάτης του μετανοημένου εντός του δικαστηρίου, λειτούργησαν ως πολιτικό παρακράτος στον πόλεμο του καθεστώτος εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα και εναντίον μας σαν πολιτικά πρόσωπα.

Η πολεμική που δεχτήκαμε σφοδρότερη από αυτήν που αναμέναμε, συνέβαλε πολύ στο να δημιουργηθεί ένας τοίχος απομόνωσης και σιωπής γύρω από την απεργία πείνας. Ένας τοίχος, μέσα στον μεγαλύτερο τοίχο που είχε επιβάλει η κυβέρνηση και το καθεστώς μέσω των ΜΜΕ με το εμπάργκο σε κάθε πληροφορία γύρω από την απεργία πείνας. Ενώ λοιπόν κάθε κατευθυνόμενη από το καθεστώς και τους μηχανισμούς καταστολής πληροφορία για εμάς σε άλλες στιγμές έβγαινε ως σημαντική είδηση σε όλα τα ΜΜΕ, ιδίως αν αφορούσε ‘‘εμπλοκή’’ μας σε υποθέσεις άσχετες με εμάς, με σαφή στόχο να μας αναδεικνύουν συνεχώς ως πρόσωπα που ‘‘βρίσκονται πίσω από κάθε ένοπλη δραστηριότητα’’, για την απεργία πείνας δεν έγινε καμία αναφορά πλην αυτή της έναρξής της. Μετά, ένα πέπλο σιωπής επιβλήθηκε, ακόμα και όταν πλησιάζαμε σε οριακά σημεία.

Η στάση που επιλέξαμε να κρατήσουμε κατά την διάρκεια της απεργίας πείνας ήταν δεδομένη και σαφής από την έναρξή της. Η μέθοδός μας για τα ζητήματα που αφορούσαν την υπηρεσία ήταν σαφής: Καμία διαπραγμάτευση και θα τα δεχτεί όλα όσα την αφορούν.

Ξεκινώντας από τους όρους παραμονής μας στο νοσοκομείο τους οποίους παραβίασε η εισαγγελία της φυλακής, αρνηθήκαμε να παραμείνουμε στο Τζάνειο, όπου μας είχαν κάνει εισαγωγή. Δεν έγινε όμως κατανοητό πως μέσα από ένα τέτοιο ζήτημα, όπως η επικοινωνία μας από το νοσοκομείο, εκφραζόταν η πολεμική στάση της ηγεσίας της υπηρεσίας εναντίον της απεργίας και των αιτημάτων μας που εκφραζόταν με αφορμή σε εκείνη την φάση, ένα ζήτημα όπως οι όροι κράτησής μας στο νοσοκομείο. Εμείς ‘‘σηκώσαμε το γάντι’’ της σύγκρουσης που μας είχε πετάξει η εισαγγελία και αποχωρώντας από το νοσοκομείο δηλώσαμε την μη διάθεσή μας για συμβιβασμούς  και υποχωρήσεις σε κανένα ζήτημα που είχαμε θέσει. Έτσι το ζήτημα της παραμονής μας ή όχι στο νοσοκομείο έγινε ένα πεδίο μέσα από το οποίο εκφραζόταν τόσο η αδιαλλαξία της υπηρεσίας και του υπουργείου απέναντί μας όσο και η δική μας άρνηση να υποκύψουμε σε πιέσεις, εκβιασμούς και αρνήσεις. Μέχρι που αυτό το ζήτημα έγινε για εμάς όπλο στην μάχη της διεκδίκησης για την εκπλήρωση των αιτημάτων. Η υπηρεσία στην στάση μας απάντησε με την αναβάθμιση της σύγκρουσης.

Ο εισαγγελέας Σπηλιώτης διέταξε την βίαιη μεταφορά μας στο νοσοκομείο και την ακούσια νοσηλεία μας με γραπτή εντολή του, (την δεύτερη εντολή για ακούσια νοσηλεία, την έδωσε προφορικά ο εισαγγελέας Σαββαϊδης και λόγω, του φιάσκου του Γενικού Κρατικού Νίκαιας, αφού κανένα νοσοκομείο δεν θα μας δεχόταν, κρατηθήκαμε στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού), πράγμα που γνωρίζαμε ότι είναι παράνομη και φασιστική πρακτική.

Μας ασκήθηκε βία από την εξωτερική φρουρά , την οποία διέταξε ο αρχιφύλακας Λαμπράκης να πράξει, κατ’ εντολή πάντα του εισαγγελέα.

Το φιάσκο της κράτησής μας στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας με εισαγγελική εντολή υπήρξε η μόνη στιγμή στην ουσία που η απεργία αυτή κινδύνεψε να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που ήθελε η κυβέρνηση και η υπηρεσία. Όμως το εμπάργκο της ενημέρωσης ούτε εκεί έσπασε, αλλά ούτε και αργότερα και ενώ κορυφωνόταν η απεργία πείνας, καθώς ήταν ζήτημα σημαντικό για το καθεστώς να αποσιωπάται οτιδήποτε αφορούσε την απεργία αυτή.

Μετά το φιάσκο του Γ.Κ. Νίκαιας, τις καταγγελίες των γιατρών και την ανάδειξη της παράνομης επιλογής της υπηρεσίας να διατάξει ακούσια νοσηλεία με εισαγγελική εντολή, η υπηρεσία υποχώρησε σε 2 εκ των αιτημάτων μας, επισημαίνοντας όμως πως το αίτημα για την άρση της απομόνωσης του Μαζιώτη αποκλείεται να γίνει δεκτό. Εν τω μεταξύ οι δηλώσεις της ηγεσίας της υπηρεσίας για τις ‘‘διενέξεις’’ με άλλους κρατούμενους, για τον κίνδυνο που ενέχει η μεταφορά του Μαζιώτη στην ‘‘ανοιχτή’’ φυλακή και οι προειδοποιήσεις ότι ‘‘μπορεί να βάλλουν άλλους να του την πέσουν’’, έβρισκε την δική μας αντίδραση στην ίδια την υπηρεσία και δημοσιοποιήσαμε αυτά που μας έλεγε, περιμένοντας απαντήσεις που δεν ήρθαν ποτέ. Μας ήταν σαφές πως η υπηρεσία, η κυβέρνηση αλλά και το καθεστώς ευρύτερα ‘‘πατούσε’’ πάνω στην συνθήκη απομόνωσης που είχε επιβάλει στον Μαζιώτη μερίδα κρατουμένων που δρούσαν και δρουν ως παρακράτος εντός των γραμμών μας στον πόλεμο εναντίον μας και εναντίον του Επανατατικού Αγώνα. Ενός παρακράτους που είχε πλέον μονιμοποιηθεί και δούλευε από το καλοκαίρι προς όφελος της υπηρεσίας και σε συνεργασία μαζί της, προς όφελος ευρύτερα της κυβέρνησης και του κράτους. Ενός παρακράτους που είχε και έχει κατά το ίδιο το καθεστώς και ιδίως για τον Σύριζα, την κατάλληλη πολιτική νομιμοποίηση λόγω της σχέσης του με τον χώρο για να γίνει πολιορκητικός κριός στον πόλεμο εναντίον μας.

Η σιωπή, η απομόνωση, η υπονόμευση και η υπόγεια αλλά και δημόσια πολεμική εναντίον της απεργίας πείνας, υπήρξε ιδανική υπηρεσία στον εχθρό και κάποιοι σαφώς την υπηρέτησαν.

Το ποιοι ήταν αυτοί, έχει καταγραφεί από την σιωπή μερίδας του χώρου κατά την διάρκεια της απεργίας. Όμως δεν ήταν λίγοι αυτοί οι σύντροφοι που δεν υπέκυψαν σε αυτή την συνθήκη και έδρασαν αλληλέγγυοι με σημαντικότερες τις δράσεις σε πόλεις της επαρχίας και με κορυφαίες τις καταλήψεις στα γραφεία του Σύριζα.

Το σπάσιμο της απομόνωσης του Νίκου Μαζιώτη, – συνθήκη ντροπής να την αποδέχονται και να την στηρίζουν άνθρωποι του α/α χώρου – όπως θα έπρεπε να απαιτείται για κάθε πολιτικό κρατούμενο, όπως και η απεργία πείνας συνολικά, έγινε είτε ρητά είτε υπόρρητα σημείο σύγκρουσης και με αυτούς που την είχαν επιβάλει και επεδίωκαν την διαιώνισή της για λογαριασμό της υπηρεσίας και του καθεστώτος.

Όσον αφορά το άρθρο 11 που ‘‘φιλοδοξούσαμε’’ ότι με την απεργία αυτή θα καθιστούσαμε ζήτημα αιχμής ενός αγώνα ενάντια στην επαναφορά των φυλακών τύπου Γ΄, η υπονόμευση και η πολεμική ενάντια στην απεργία η οποία βρήκε γόνιμο έδαφος στην πολεμική που είχε προηγηθεί από τις 30/6 από συγκεκριμένους στον χώρο, όχι μόνο δεν ήταν δυνατόν να πολεμηθεί αποτελεσματικά, αλλά επί της ουσίας ‘‘ψηφίστηκε’’ από το παρακράτος που έστρωσε τον δρόμο και υποκίνησε την επίθεση εναντίον του Μαζιώτη, ακυρώνοντας στην πράξη την επιτυχία για την άρση της απομόνωσης που είχαμε καταφέρει, φτάνοντας και οι δύο σε οριακό σημείο. Και με αυτή την εξέλιξη το ίδιο το παρακράτος ανέδειξε όλη την υποκρισία που ενείχε η ‘‘εναντίωσή ’’του στο άρθρο 11 του νέου σωφρονιστικού κώδικα, στην επαναφορά των φυλακών τύπου Γ΄, την δημιουργία φυλακής μέσα στην φυλακή, στην ύπαρξη απομονώσεων και εξοντωτικών συνθηκών κράτησης. Το άρθρο 11 είχε ήδη εφαρμοστεί πάνω στον Μαζιώτη πριν καν συνταχτεί στον νέο σωφρονιστικό κώδικα με την πολύτιμη βοήθεια προς το καθεστώς από τους κρατούμενους που συμμετείχαν στο να τεθεί σε απομόνωση.

Η επίθεση εναντίον του Νίκου Μαζιώτη, ήταν η επικύρωση ότι αυτή η ρύθμιση είναι αποδεκτή από αυτούς που απαρτίζουν το παρακράτος εναντίον μας εντός των φυλακών, με τους ίδιους να παριστάνουν τους πρωτοστάτες σε κινητοποιήσεις και που ζητάνε την απόσυρση του άρθρου 11. 

Τα μοναδικά ιστορικά και ντροπιαστικά για τον χώρο γεγονότα από τις 30/6, γεγονότα που ήταν μέρος ενός σχεδίου πολέμου εναντίον μας, αφού δεν αντιμετωπίστηκαν ως όφειλαν, ως λογική εξέλιξη της μη αντιμετώπισής τους και της ανοχής προς αυτά είχαμε την σταδιακή κορύφωσή τους με την απεργία πείνας, κορύφωση που έφτασε έως την επίθεση εναντίον του Ν. Μαζιώτη.

Όμως, ο πόλεμος εναντίον μας συνεχίζεται και μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πλέον μετά και τα κείμενα των 2 και του μετανοημένου πως ο δρόμος για την συνέχεια και την παραπέρα όξυνση αυτού, έχει από τους ίδιους ‘‘στρωθεί’’. Η ανακοίνωση των 2 παρακρατικών εκ των πυρήνων και του μετανοημένου, μιλούν για την συνέχεια.

Η επίθεση συνιστά την επαλήθευση και επιβεβαίωση των επιχειρημάτων που οι ίδιοι πρόσφεραν στην υπηρεσία καθ’ όλο το προηγούμενο διάστημα προκειμένου ο Μαζιώτης να μην βγει από την απομόνωση. Για την ίδια την υπηρεσία εξάλλου, η επίθεση αυτή, ήταν η καλύτερη δικαίωσή της. Το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση καθώς και για την κοινή κατεύθυνση του συνόλου της καθεστωτικής πολιτικής να επιβάλλει καθεστώς εξαίρεσης εντός των φυλακών για τους ‘‘τρομοκράτες’’.

Σε αυτή την ιστορική περίοδο όμως, οι μόνοι ‘‘τρομοκράτες’’ που οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια σε καθεστώς μόνιμης απομόνωσης είμαστε εμείς (άρθρο11) με το καθεστώς αυτό να έχει εκ των προτέρων επιβληθεί στον Μαζιώτη με την βοήθεια ‘‘εκ των έσω’’.

Να θυμίσουμε πως μετά τα γεγονότα στις 30/6 το υπουργείο δια στόματος Δουλάμη είχε δηλώσει στην υπηρεσία πως ο Μαζιώτης θα μείνει πάση θυσία στην απομόνωση και δεν θα πάει στην ανοιχτή φυλακή ενώ σε ερώτηση της υπηρεσίας πού θα βρεθούν τόσοι υπάλληλοι να φρουρούν ένα άτομο, η απάντηση που πήρε ήταν ‘‘κόψτε το λαιμό σας να τους βρείτε’’. Η κυβέρνηση προφανώς και προκειμένου να μην επωμίζεται η ίδια το όποιο κόστος να θέτει σε μακροχρόνιο καθεστώς απομόνωσης τον Μαζιώτη – καθεστώς που υπό τις υπάρχουσες συνθήκες είναι παράνομο – εξυπηρετήθηκε και νομιμοποιήθηκε σε αυτή την απόφασή της από το παρακράτος που ‘‘δούλεψε’’ εναντίον μας και ειδικά εναντίον του Μαζιώτη.
Συνεπώς η ‘‘επιχειρηματολογία’’ περί ‘‘ασφάλειας’’ του Μαζιώτη που βασιζόταν στις συνεννοήσεις, συνδιαλλαγές, και τις απειλές συγκεκριμένων κρατουμένων εναντίον του Μαζιώτη τις οποίες διαμήνυαν στην υπηρεσία – και η οποία μας μετέφερε – βόλεψε τους πάντες:Τους ίδιους που ήθελαν την πολιτική εξόντωσή μας, την υπηρεσία, την κυβέρνηση, το καθεστώς. Μια κοινή πολιτική όλων των παραπάνω , με την αρωγή όσων την υποστήριξαν, σε ένα ζήτημα-αιχμή της κατασταλτικής πολιτικής: Αποτελεσματικός πόλεμος εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, μόνιμο καθεστώς απομόνωσης του Μαζιώτη, το οποίο ειδικά, συνιστούσε ένα ξεχωριστό ‘‘δώρο’’ προς το καθεστώς.

Και ενώ όλοι γνωρίζουν πως το ποιος ‘‘τρομοκράτης’’ κρατείται σε ειδικές συνθήκες, αποφασίζεται από το υπουργείο και όχι από την υπηρεσία, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι όποιος βγαίνει από αυτές τις συνθήκες είναι απόφαση του υπουργείου, καθώς και ότι ο Μαζιώτης με εντολή του υπουργείου παρέμενε στην απομόνωση, η δημοσιοποιήση από μεριάς μας των όσων ‘‘επιχειρημάτων’’ μας διαμήνυε η υπηρεσία για ‘‘λόγους ασφαλείας’’ του Μαζιώτη και την προοπτική ‘‘να βάλουν άλλους να του την πέσουν’’, παράλληλα με την πίεση που ασκούσαμε με την απεργία πείνας και τον τρόπο που την κάναμε (άρνηση μεταφοράς μας στο νοσοκομείο, άρνηση εξετάσεων κλπ), ανάγκασε το υπουργείο να ‘‘τραβηχτεί’’ από αυτή την συνεργασία με αυτούς που μας πολεμούσαν εκ των έσω προκειμένου να μην επωμιστεί κάποιο πολιτικό κόστος η ίδια και να αφήσει την υπηρεσία και συγκεκριμένα τον διευθυντή Γιαννακόπουλο, που ήταν ο άμεσος αποδέκτης των απειλών και γνώστης του σχεδίου των κρατουμένων , να επωμιστεί όλο το βάρος της απόφασης για το αν θα έμενε ή όχι ο Μαζιώτης στην απομόνωση. Ο Γιαννακόπουλος με την σειρά του, ενώ η απεργία κορυφωνόταν και η δημοσιοποίηση  των όσων μας έλεγε, έγιναν βαρίδι για τον ίδιο σε αυτή την βρώμικη ιστορία που είχε ήδη αποκαλυφθεί από εμάς και ενώ ο ίδιος αντιλαμβανόταν πως η σιωπή αυτών που συμμετείχαν στο να στηθεί το καθεστώς απομόνωσης του Μαζιώτη υποδήλωνε την υλοποίηση αυτών των απειλών, έκανε πίσω στην μέχρι τότε ακλόνητη θέση του ενάντια στο να σπάσει η απομόνωση και έγραψε μια απόφαση για την μεταφορά του Μαζιώτη στην Ε΄πτέρυγα όπου έγινε και η επίθεση. Μια απόφαση που επίσης προμήνυε την επίθεση καθώς έγραφε για ‘‘διενέξεις του Μαζιώτη με άλλους κρατουμένους’’, φωτογραφίζοντας τα γεγονότα του καλοκαιριού και όσους συμμετείχαν. Με δυο λόγια, το υπουργείο έδωσε την ευθύνη της απόφασης στον διευθυντή, ο διευθυντής στους παρακρατικούς της φυλακής και αυτοί διεκπεραίωσαν την υπόσχεση που είχαν δώσει.
Η προαναγγελθείσα αυτή επίθεση, παρ’ όλο που έδειξε να σοκάρει πολλούς, είμαστε βέβαιοι ότι αρκετοί την ανέμεναν. Όπως είχε επίσης προαναγγελθεί τόσο ο τρόπος που θα γινόταν όσο και η μεθοδολογία που θα ακολουθούσαν αυτοί που την υποκίνησαν.

Στο κείμενο των 2 και του μετανοημένου, οι συχνές αναφορές σε ‘‘ρουφιανιά’’, ‘‘κατάδοση’’ και τους αντίστοιχους χαρακτηρισμούς ιδίως προς τον Μαζιώτη, για ένα γεγονός που η ίδια η υπηρεσία  μας προανήγγειλε και εμείς δημοσιοποιούσαμε περιμένοντας αυτούς τους συγκεκριμένους στους οποίους η ίδια (η υπηρεσία) αναφερόταν να πάρουν θέση, όχι μόνο είναι κίνηση συκοφάντησης για την  στοχοποίησή μας και ειδικά του Μαζιωτη αλλά συνιστά επιβεβαίωση των όσων λέμε και ομολογία ότι συνεχίζουν στην ίδια κατεύθυνση: Οι 2 ομολογούν την ‘‘επιτυχία’’ του σχεδίου να απομονωθεί ο Μαζιώτης ως ‘‘ανεπιθύμητος’’ όχι μόνο από τους πολιτικούς κρατούμενους αλλά και από τους ποινικούς κρατούμενους.

Αρχικά δεν κρύβουν την χαρά και ικανοποίησή τους για την επίθεση: ‘‘ Στην Ε΄πτέρυγα κάποιοι κρατούμενοι έδειραν πολύ τον Μαζιώτη ενώ τον τραυμάτισαν με αιχμηρό αντικείμενο (όπως αναφέρει τουλάχιστον ο ίδιος)’’. Να κάνουμε εδώ μια παρένθεση για να επαναλάβουμε πως καμία συγκεκριμένη αναφορά στα γεγονότα και τους εκτελεστές της επίθεσης δεν έχουμε κάνει εμείς, πράγμα που γνωρίζουν. Κλείνει η παρένθεση. Και συνεχίζουν: ‘‘ Όμως λόγω του τραυματισμένου του εγωισμού από την μη αποδοχή του από τους ποινικούς κρατούμενους αυτή την φορά (είχε εκδιωχθεί και από την Α΄ θέση του υπογείου από τους πολιτικούς κρατούμενους)….’’. (Για την συνέχεια της φράσης θα επανέλθουμε πιο κάτω).

Πόσο πιο σαφές θα μπορούσαν να κάνουν ότι η τελευταία επίθεση είναι η συνέχεια του ‘‘εκδιωγμού’’ του από την Α΄ θέση του υπογείου και της κατάληξης του Μαζιώτη στην απομόνωση; Ενός ‘‘ εκδιωγμού ’’ που δεν έγινε από τους ίδιους φυσικά, αλλά που έβαλαν την υπηρεσία να την διεκπεραιώσει για λογαριασμό τους, – μια πρακτική παρόμοια με αυτή των ρουφιάνων – καθώς κανένας του υπογείου δεν είχε πει πριν τις 30/6 τι πρόβλημα είχε με τον Μαζιώτη κι ενώ το σχέδιό τους για τα γεγονότα της 30ης/6, αλλά και την συνέχεια αυτών είχε δρομολογηθεί πολύ νωρίτερα. Είχε φροντίσει εξάλλου ο μετανοημένος να δηλώσει δημόσια πως είχε μπει σε εφαρμογή πριν τις 30 Ιουνίου το σχέδιο της διαπόμπευσης, υπονόμευσης και πολέμου εναντίον του Μαζιώτη εντός της φυλακής και σε άλλες πτέρυγες. Ένα σχέδιο που ομολόγησε στην συνεδρίαση της 5ης Ιουλίου (στο εφετείο της α΄ δίκης του Επαναστατικού Αγώνα) με την φράση ‘‘ο Μαζιώτης είναι ανεπιθύμητος απ’ όλες τις πτέρυγες του Κορυδαλλού’’. Όταν εμείς ρωτούσαμε επίμονα τι απειλές είναι αυτές από τον συγκεκριμένο και καλούσαμε να απαντηθούν, κανένας δεν μιλούσε.

Η επίθεση τελικά, ομολογούν οι 2, είναι συνέχεια της απομόνωσης του Μαζιώτη στις 30/6. Πρώτα οι πολιτικοί, τώρα οι ποινικοί.

Ομολογούν ότι ήταν μέρος ενός κοινού σχεδίου, ποινικών και των ίδιων, να μην βγει ο Μαζιώτης από την απομόνωση, πράγμα που η υπηρεσία γνώριζε. Όπως γνώριζε και την εξέλιξη–την επίθεση. Εξ’ άλλου όπως έχουμε ήδη πει, η επίθεση ήταν η ρεβάνς της υπηρεσίας για την απεργία πείνας και για την πίεση που της είχε ασκηθεί.

Ομολογούν ότι λειτούργησαν ως παρακράτος, επιβεβαιώνοντας τα πάντα: Και όσα μας είπε η υπηρεσία πριν την επίθεση και ότι τα όσα έλεγε ο μετανοημένος δεν ήταν λόγια, αλλά μέρος ενός σχεδίου με πρακτικό αποτέλεσμα!

Ομολογούν ότι καλύπτονται και καλύπτουν την υπηρεσία, αφού ποτέ δεν την έπιασαν στο στόμα τους για να την καταγγείλουν για ό, τι μας δήλωνε.

Δεν πέρασαν μόνο με την επίθεση την κόκκινη γραμμή.Προχωρούν ακόμα παραπέρα διασύροντας ειδικά τον Μαζιώτη και κρατώντας τον δρόμο ανοιχτό για τα επόμενα.
Στην ουσία προαναγγέλλουν  την επόμενη επίθεση εναντίον του  μέσω της επίμονης προσπάθειας σπίλωσής του ως ‘‘ρουφιάνου’’. Χρησιμοποιώντας το δικό μας κείμενο αλλά και την ανακοίνωση που ανέφερε μετά από πληροφορίες από την φυλακή για την πιθανή εμπλοκή ατόμων μιας συγκεκριμένης εθνικότητας, μιλούν για ‘‘κατάδοση εθνικότητας’’ (sic) ότι πρόκειται για ‘‘εκδούλευση στην υπηρεσία’’ (αυτοί που προσφέρουν εκδούλευση εδώ και καιρό στην υπηρεσία, κατηγορούν εμάς!), μιλούν για ‘‘ρουφιανιά’’( αυτοί που έγιναν το παρακράτος εναντίον μας).
Και συνεχίσουν την απειλή: ‘‘Ακόμα και ο πιο καινούργιος κρατούμενος ξέρει ότι μετά από οποιοδήποτε γεγονός ή συμπλοκή  δεν λέμε τίποτα που μπορεί να βοηθήσει την υπηρεσία δίνοντάς τους πληροφορίες, αλλά λύνουμε μόνοι μας ό, τι προκύψει. Αυτό κάνουν όλοι εκτός από τους ρουφιάνους’’.

Εδώ να επισημάνουμε πως δεν πρόκειται για μια ‘‘διαφορά μεταξύ κρατουμένων’’. Τα ‘‘μεταξύ μας’’ δεν ισχύουν. Εδώ πρόκειται για ανοικτό και προαναγγελθέντα πόλεμο που οι ίδιοι είχαν εξαγγείλει, οι οποίοι σε συνεργασία με την υπηρεσία, κράτος και παρακράτος που είναι οι ίδιοι, πραγματοποιούν. Και όπως ισχύει για το κράτος, έτσι και για το παρακράτος – όποιος και αν παίζει αυτό τον ρόλο στις γραμμές του αγώνα – η έννοια της ‘‘ρουφιανιάς’’ είναι γελοία.

Γιατί, τι έμαθε η υπηρεσία, το υπουργείο και η κυβέρνηση; Αυτά που ήξερε πολύ πριν τα μάθουμε εμείς; Πού γνώριζε πριν μας τα πει η ίδια και εμείς τα είπαμε δημόσια; Τι έμαθε η υπηρεσία και η κυβέρνηση; Ότι υπήρχε κοινό σχέδιο κρατουμένων – υπηρεσίας να μείνει ο Μαζιώτης στην απομόνωση για πάντα; Τι έμαθαν όλοι από εμάς; Αυτά που λέγαμε πριν την επίθεση και που οι ίδιοι αποδέχονταν δια της σιωπής τους μην τυχόν και τραβήξουν μέσω μιας διάψευσης, το χαλί κάτω από τα πόδια της υπηρεσίας, η οποία χρησιμοποιούσε τα όσα οι ίδιοι της είχαν πει ότι θα κάνουν για να αρνείται πεισματικά μέχρι την τελευταία στιγμή σχεδόν και ενώ είχαμε καταρρεύσει από την απεργία πείνας να δεχτεί να βγει ο Μαζιώτης από την απομόνωση; Και που για όλα αυτά ήταν πλήρως ενημερωμένο το υπουργείο και ο Σύριζα και διαμήνυαν ότι ο Μαζιώτης θα μείνει στην απομόνωση;  Τι νέο έμαθε ο οποιοσδήποτε; Ότι υπήρχαν κοινά συμφέροντα στον πόλεμο εναντίον μας για μια ιδανική για όλους τους κατάληξη του Μαζιώτη ξανά σε καθεστώς εξαίρεσης μετά την επίθεση; Και φυσικά, πού είναι τα ‘‘ νεότερα ’’ μέσω του κειμένου των 2;
Ότι ο πόλεμος ενάντιά μας και ενάντια στον Μαζιώτη ειδικά, με κάθε μέσο είναι σε εξέλιξη.

Και μάλιστα το κείμενο αυτό, είναι ένα ανοιχτό κάλεσμα για μια νέα επίθεση εναντίον του. Και έχουν το θράσος να μας ζητούν να ανακαλέσουμε.

Την ‘‘κόκκινη γραμμή’’ όμως την πέρασαν οριστικά αυτοί που συνεργάζονται με το κράτος και την υπηρεσία εναντίον μας. Γιατί όποιος βρίσκεται μια φορά στην πλευρά του εχθρού, επιστροφή δεν υπάρχει.

Όσο για την διαπόμπευσή μας με τις επανειλημμένες αναφορές περί ‘‘ψυχιατρικών προβλημάτων’’, τις οποίες αρχικά δεν αντιμετωπίσαμε ως έπρεπε, επισημαίνουμε ότι πρόκειται για μια από τις πλέον αισχρές και επικίνδυνες απόπειρες σπίλωσης αγωνιστών και συνιστά μια επίσης ιδανική υπηρεσία στο κράτος, καθώς ούτε ο πιο μακιαβελικός νους εντός του κρατικού μηχανισμού δεν θα τολμούσε να χρησιμοποιήσει ποτέ εναντίον μας. Αντιθέτως. Ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός, η κυβέρνηση αυτή, αλλά και οι προηγούμενες, οι μηχανισμοί καταστολής και το καθεστώς εν γένει έχουν δηλώσει με κάθε τρόπο – με λόγο και με πράξεις –το πού έχουν ανάγει τον Επαναστατικό Αγώνα και εμάς ως πολιτική απειλή.

Πέρα όμως από τις όποιες γελοιότητες, το κείμενο των 2 συνιστά μια πραγματική απειλή. Είναι συνέχεια της επίθεσης εναντίον του Μαζιώτη, συνιστά διαβεβαίωση της συνέχισης της ύπαρξης και δράσης του ιδίου παρακράτους, υπόσχεται αναβάθμιση και όχι σταμάτημα του πολέμου εναντίον μας και ειδικά του Νίκου Μαζιώτη. Όπως είχε προαναγγελθεί η επίθεση που έγινε, έτσι τώρα από τους 2 και ενυπόγραφα προαναγγέλλεται η επόμενη φάση του πολέμου εναντίον μας, με το κάλεσμα που κάνουν μέσα από κείμενό τους για νέες επιθέσεις ή για απομόνωση. Είτε στην μια είτε στην άλλη περίπτωση, η εκδούλευση που προσφέρουν στην υπηρεσία, την κυβέρνηση και το καθεστώς γενικότερα είναι ανεκτίμητη.

Ας ξεχάσουν όλοι μετά από αυτά τα γεγονότα τα περί ‘‘πολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ πολιτικών κρατουμένων’’  με τις οποίες ‘‘δεν ανακατεύονται’’.

Ας ξεχάσουν τα περί ‘‘κοινού στρατοπέδου’’ και ‘‘κοινού εχθρού’’.  Ως προς αυτό το τελευταίο, η πιο κορυφαία πράξη που δεν έμεινε μόνο στα λόγια και στις κούφιες διακηρύξεις, αλλά πραγματοποιήθηκε με έργα και η οποία υποκινήθηκε από την ειλικρινή πίστη ότι παρά τις διαφορές μεταξύ πολιτικών κρατουμένων, υπάρχει ένας κοινός εχθρός, απέναντι στον οποίον είμαστε όλοι εμείς, ήταν η απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που επιχείρησε η Ρούπα. Η οποία ενέργεια ανύψωσε την αλληλεγγύη σε επίπεδα που δεν αντιστοιχούσε στα δεδομένα της εποχής. Εμείς είμαστε αυτοί που με πολύ κόστος πολιτικό και προσωπικό υπηρετήσαμε όσο κανένας άλλος αυτές τις αρχές της αλληλεγγύης και του κοινού ‘‘στρατοπέδου’’.

Όσα ακολούθησαν την 30η Ιουνίου και τα τελευταία γεγονότα ακύρωσαν στην πράξη αυτές τις αρχές και τις πέταξαν στο καλάθι των αχρήστων του αγώνα. Γιατί αγώνας και παρακράτος δεν συνυπάρχουν. Τις ‘‘γραμμές’’ των στρατοπέδων και του αγώνα τις έχουν οι ίδιοι αλώσει προς όφελος του εχθρού και ενάντια όχι μόνο σε εμάς, αλλά και στον πραγματικό αντικαθεστωτικό αγώνα συνολικότερα.

Η επίθεση ενάντια στον Μαζιώτη είναι μια κορυφαία ‘‘επιτυχία’’ του εχθρού επί του αγώνα ύστερα από αυτούς που είχαν προηγηθεί: Την προσπάθεια ανάδειξης της μετάνοιας σε ‘‘στάση αγώνα’’, την προσπάθεια παράδοσής μας στον εχθρό ως ‘‘ηττημένους’’ και την προσπάθεια ανάδειξης της αποκήρυξης του Επαναστατικού Αγώνα, της ήττας, της αποκήρυξης της ένοπλης δράσης γενικότερα ως ‘‘στάση αγώνα’’. Την ανάδειξη της συνδιαλλαγής με την υπηρεσία και το κράτος ως ‘‘θεμιτή επιλογή αγώνα’’. Και την προσπάθεια ανάδειξης του Λάμπρου Φούντα ως ‘‘σύμβολο της αποκήρυξης, της ήττας και της μετάνοιας’’.

Ας ξεχάσουν όλοι τα περί ‘‘διενέξεων μεταξύ μας’’. Και ας ξεχάσουν τα περί επιστροφής στην ‘‘πολιτική κανονικότητα’’ του χώρου.

Υπάρχουν γεγονότα που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια τόσο στον χώρο και την ιστορία του όσο και στον ίδιο τον αγώνα και την προοπτική του. Μετά από αυτά τα γεγονότα, τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Και ο αγώνας για την ανατροπή του καθεστώτος και την Κοινωνική Επανάσταση, έχει πληγεί σοβαρά. Το αν επανακάμψει ή όχι, θα εξαρτηθεί από την πολιτική ωριμότητα και το σθένος που θα δείξουν όσοι δεν εθελοτυφλούν και δεν φοβούνται απέναντι σε ό, τι συμβαίνει. Θα εξαρτηθεί από την ειλικρινή και θαρραλέα πολιτική αντίδραση που θα αντιμετωπίσει αυτό το παρακράτος, αλλά και κάθε παρακράτος εντός των ‘‘γραμμών μας’’.

Όσο για εμάς, δεν κάνουμε βήμα πίσω.

Να θυμίσουμε ότι ανάλογα γεγονότα υπάρχουν και άλλα στην ιστορία των κινημάτων. Η διάβρωση των ‘‘γραμμών’’ των αγώνων από τα εκάστοτε καθεστώτα και η αξιοποίηση αυτών που προσφέρονται για συνδιαλλαγή κάθε είδους με τον εχθρό, είναι όχι μόνο θεμιτή, αλλά και επιδιωκόμενη συνθήκη για αυτόν για να πολεμά αγωνιστές.Να θυμίσουμε την περίπτωση της διάβρωσης του ΚΚΕ μέσα στην φυλακή από άτομα που έγιναν χαφιέδες της υπηρεσίας τα οποία μάλιστα, ηγούνταν των φυλακισμένων κομμουνιστών και που δρούσαν ως παρακράτος με τις ευλογίες του κόμματος. Αυτοί οι χαφιέδες φρόντιζαν τους διαφωνούντες να τους περιθωριοποιήσουν και να τους απομονώσουν με αποτέλεσμα πραγματικοί αγωνιστές να ζουν την κόλαση μιας φυλακής όπου η εξουσία ήταν το ίδιο το κόμμα απ’ όπου προέρχονταν.
Και αυτή η εξουσία, η εξουσία των χαφιέδων και των παρακρατικών, είναι πάντα η χειρότερη.
Όμως είναι η αποτελεσματικότερη στον πόλεμο του εκάστοτε καθεστώτος εναντίον ενός ειλικρινούς αγώνα για την ανατροπή.

 

Πόλα Ρούπα – Νίκος Μαζιώτης

Μέλη του Επαναστατικού Αγώνα  

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

Κείμενο των Α.Νταλιου και Δ.Χαριση για Γ. Τσιρώνη

 

https://athens.indymedia.org/post/1582063/

 

από Α/Α

29/12/2017 6:56 μμ.

 

“Γιατί οι μεθοδεύσεις και οι κατασταλτικές “καινοτομίες” ξεκινούν ως “μεμονωμένες” περιπτώσεις για να φτάσουν να στοχεύουν ολόκληρα κινήματα και ανθρώπους.Διότι αν δεν σπάσουμε το καθεστώς απομόνωσης που έχει επιβληθεί στον Γρηγόρη σήμερα, αύριο θα το δούμε να εφαρμόζεται σε οποιονδήποτε θέτει αναχώματα στην λεηλασία του κράτους και του κεφαλαίου πάνω στις ζωές μας”

 

Αρχές Δεκεμβρίου,μετά τη παρέλευση του 18μηνου της κράτησης του και έχοντας ήδη “χάσει” ως δια μαγείας ένα χρόνο φυλακής τον οποίο και είχε φυσικά εκτίσει, ο αναρχικός Γρηγόρης Τσιρώνης αποφυλακίζεται με τον πρωτοφανή περιοριστικό όρο:κατ’ οίκον κράτηση. Έτσι βρίσκεται εκ νέου κρατούμενος, αυτή τη φορά στο σπίτι του, φρουρούμενος απο αστυνομικές δυνάμεις μην έχοντας απολύτως καμία δυνατότητα ελευθερίας. 

Το καθεστώς της κατ’ οίκον κράτησης είναι ακόμη πιο ασφυκτικό και περιοριστικό από αυτό της φυλακής αφού ακόμη και οι κρατούμενοι στις φυλακές έχουν τη δυνατότητα να προαυλιστούν.

Πρόκειται σαφώς για μια εκδικητική μεθόδευση εισ βάρος του συντρόφου που σκοπό έχει αφενός να “τιμωρήσει” τον Γρηγόρη για τα 10 χρόνια της φυγοδικίας του και αφετέρου να στείλει όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται απειλητικό μήνυμα σε όσους δε σκύβουν το κεφάλι μπροστά στη καπιταλιστική βαρβαρότητα και αγωνίζονται. Ας μη ξεχνάμε πως ο Γρηγόρης Τσιρώνης έζησε δέκα ολόκληρα χρόνια “κρυμμένος” για μια υπόθεση που εν τέλει αθωώθηκε πανηγυρικά(υπόθεση ληστών με τα μαύρα).

Γιατί οι μεθοδεύσεις και οι κατασταλτικές “καινοτομίες” ξεκινούν ως “μεμονωμένες” περιπτώσεις για να φτάσουν να στοχεύουν ολόκληρα κινήματα και ανθρώπους.Διότι αν δεν σπάσουμε το καθεστώς απομόνωσης που έχει επιβληθεί στον Γρηγόρη σήμερα, αύριο θα το δούμε να εφαρμόζεται σε οποιονδήποτε θέτει αναχώματα στην λεηλασία του κράτους και του κεφαλαίου πάνω στις ζωές μας. Είτε αυτός είναι συλληφθέντας σε μια πορεία, είτε είναι εργάτες που έχουν καταλάβει το εργοστάσιο τους και συγκρούονται με τα αφεντικά, είτε ειναι οι κάτοικοι μιας περιοχής που εναντιώνονται στην καταστροφή του φυσικού πλούτου του τοπου τους και αντιστέκονται δυναμικά στην υποβάθμιση των ζώων τους(βλ. Σκουριες). Γι’ αυτό η υπόθεση του Γρηγόρη μας αφορά όλους.Πόσο προκλητικό είναι άραγε τη στιγμή που εφοπλιστές, επιχειρηματίες, τραπεζίτες και βιομήχανοι κυκλοφορούν ελεύθεροι συνεχίζοντας να λεηλατούν τους από τα κάτω, την ίδια στιγμή να επινοούνται τρόποι ώστε αγωνιστές να βρίσκονται όσο περισσότερο χρόνο γίνεται όμηροι της δικαστικής εξουσίας: στημένα κατηγορητήρια, πολλές δικογραφίες,εξοντωτικές καταδίκες, κατ οίκον περιορισμοί.

Είναι στο χέρι όλου του αντιεξουσιαστικού/ανατρεπτικού χώρου να βάλει αναχώματα στις αυθαιρεσίες και τις μεθοδεύσεις του κρατικού μηχανισμού, σπάζοντας στη πράξη την κρατική τρομοκρατία και παίρνοντας ξανά πίσω τους αιχμαλώτους του κοινωνικού-ταξικού πολέμου.

ΑΜΕΣΗ ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤ ΟΙΚΟΝ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΣΙΡΩΝΗ

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ

Δημήτρης Χαρίσης

Αργύρης Ντάλιος

 

Posted in Αργύρης Ντάλιος, Γρηγόρης Τσιρώνης | Leave a comment

Ανάληψη ευθύνης για τη βομβιστική επίθεση στο Εφετείο Αθηνών

 

https://athens.indymedia.org/post/1582010/

 

από ΟΜΑΔΑ ΛΑΪΚΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

27/12/2017 3:52 μμ.

 

Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΟΠΛΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

«Η δικαιοσύνη είναι σαν τα φίδια. Δαγκώνει μόνο τους ξυπόλητους».

Στα χρόνια της μνημονιακής επέλασης το κεφάλαιο έχει βρει στην αστική “δικαιοσύνη” ένα στήριγμα με ειδικό ρόλο και ενεργή συμμετοχή στη διαρκή και βάρβαρη αντικοινωνική επίθεση που βιώνουμε. Κι αυτό δεν συμβαίνει τυχαία φυσικά, αλλά προκύπτει από την ίδια τη θεσμική και ταξική της φύση. Πρέπει να αφαιρέσουμε από την αστική “δικαιοσύνη” το φωτοστέφανο της “ουδετερότητας” και του “κοινού συμφέροντος ολόκληρης της κοινωνίας”, που της έχει προσδώσει η κυρίαρχη ιδεολογία και να δούμε το ρόλο της στην πραγματική ζωή. Κι αυτό δεν το κάνουμε για φιλολογικούς λόγους, αλλά επειδή γνωρίζουμε καλά πως στον ταξικό πόλεμο που μαίνεται αδιάκοπα η μάχη των ιδεών είναι μια υλική μάχη. Το ξεσκέπασμα της αστικής ιδεολογίας είναι ένα ακόμα επαναστατικό καθήκον.

Η κυρίαρχη ιδεολογία ταυτίζει τη βούληση και τα συμφέροντα μιας χούφτας πλουτοκρατών με τη γενική βούληση ολόκληρης της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα όμως, η αστική δικαιοσύνη είναι ένα από τα συστατικά στοιχεία του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και βρίσκεται υπό την πλήρη κατοχή των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής. Τους εκμεταλλευτές, τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους πλουτοκράτες και τα μαντρόσκυλά τους προστατεύει η “Δικαιοσύνη” από τα γεννοφάσκια της. Ως ειδικός γραφειοκρατικός μηχανισμός καταναγκασμού έχει ως βασικό στόχο την επιβολή της ταξικής ισχύος της αστικής τάξης, τη θωράκιση και περιφρούρηση των συνολικών και συλλογικών συμφερόντων της και την παγίωση της δικτατορίας της (υπό τον μανδύα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας). Με δυο λόγια, η “Δικαιοσύνη” δεν είναι τυφλή αλλά φορά ταξικά γυαλιά.

Από την άλλη, υπάρχουν ορισμένες πλευρές που ενδεχομένως να δημιουργούν σύγχυση σχετικά με την ταξική φύση της αστικής “δικαιοσύνης” και να συσκοτίζουν τον πραγματικό της ρόλο, παρουσιάζοντάς την ως ουδέτερο διαταξικό διαιτητή. Οι εσωτερικές αντιφάσεις του κυρίαρχου αστικού μπλοκ (π.χ. η σύγκρουση της κυβέρνησης με το δικαστικό σώμα για μισθολογικά ή άλλα ζητήματα) μπορεί να οδηγήσουν στην αυταπάτη πως μια επιχείρηση “Καθαρά Χέρια” αλά Ντι Πιέτρο, από “τίμιους δικαστές”, θα φέρει τη σωτηρία από το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό. Ή, και σε πιο δομικό επίπεδο, η αντανάκλαση στο ίδιο το Δίκαιο (και στην πρακτική του εφαρμογή) του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στις τάξεις και η ενσωμάτωση σε αυτό ορισμένων κατακτήσεων των υποτελών τάξεων, μπορούν να σκορπίσουν την αυταπάτη και την ψεύτικη ελπίδα σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας πως αρκούν κάποιοι τίμιοι Τερτσέτηδες για να σώσουν τον λαό καταργώντας μέσω της δικαστικής οδού τα μνημόνια. Σαφώς και δεν υποτιμάμε οποιαδήποτε κατάκτηση των καταπιεσμένων, ακόμα κι όταν αυτή εμφανίζεται στο ήδη ναρκοθετημένο και δομικά εχθρικό νομικό εποικοδόμημα, μιας και η κάθε (έστω και μικρή) νίκη στο πεδίο του Δικαίου αποτελεί αποκρυστάλλωση σε νομική μορφή της αδιάκοπης ταξικής πάλης. Πρέπει να περιφρουρούμε την κάθε κατάκτηση και όχι να την υποτιμάμε επειδή παίζουμε εκτός έδρας, στο γήπεδο του εχθρού. Από την άλλη, όμως, ο φετιχισμός της νομιμότητας που διαχέει ύπουλα το δηλητήριό του στις λαϊκές μάζες, αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξη του ταξικού κινήματος και πρέπει να αντιμετωπιστεί με αποφασιστικότητα ως εχθρός. Όχι μονάχα επειδή κινείται εντός της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας, αλλά κι επειδή σαμποτάρει στην πράξη τα ταξικά μας συμφέροντα, σκορπώντας σε πρώτο βαθμό ειρηνιστικές αυταπάτες και φρούδες ελπίδες και στο τέλος απογοήτευση και παραίτηση. Οι εκμεταλλευόμενοι μονάχα με τη δίκαιη λαϊκή αντιβία και τη συλλογική τους ανυπακόη μπορούν να απαντήσουν στην καταιγιστική βία που δέχονται. Μονάχα η ταξική οργάνωση και η έμπρακτη αμφισβήτηση του κρατικού μονοπωλίου στη βία μπορεί να σταθεί πραγματικό ανάχωμα στη μνημονιακή καταιγιστική επίθεση. Οποιαδήποτε ελπίδα ανάθεσης είναι αποπροσανατολιστική και εχθρική και πρέπει να χτυπηθεί ιδεολογικά και πολιτικά.

Η αστική δικαιοσύνη όχι μονάχα δεν μπορεί να σταθεί στο πλευρό του δοκιμαζόμενου λαού, αλλά από την ίδια της τη θεσμική φύση σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης, όπως είναι η σημερινή, βαθαίνει ακόμα περισσότερο τον αντιδραστικό, αντεργατικό και αντικοινωνικό της ρόλο. Παρά τις όποιες (σπάνιες κι αυτές) φιλολαϊκές αποφάσεις που παίρνονται από τις κατώτερες βαθμίδες του δικαστικού σώματος, τόσο το γενικό πλαίσιο του αστικού Δικαίου όσο και η κεντρική κατεύθυνση της εφαρμογής του ορίζονται ευθέως από τα ταξικά συμφέροντα του κεφαλαίου, ως νομική έκφραση και πραγμάτωση των σχέσεων εκμετάλλευσης. Ταυτόχρονα, η ιεραρχική εξάρτηση των ανώτερων βαθμίδων της δικαστικής εξουσίας από τον στενό πυρήνα του κρατικού μηχανισμού (την εκτελεστική εξουσία) περιορίζει την όποια σχετική του αυτονομία, που στην επίσημη αστική ιδεολογία εμφανίζεται ως “διάκριση των εξουσιών”. Οι ανώτερες βαθμίδες, όπως ο Άρειος Πάγος και το Συμβούλιο της Επικρατείας, που διαμορφώνουν τη νομολογία και το ευρύτερο πλαίσιο της νομικής πολιτικής που διαχέεται στις υφιστάμενες βαθμίδες, διορίζονται απευθείας από την κυβέρνηση. Έτσι, παρά την όποια γκρίνια εκφράζουν τα θεσμικά όργανα του δικαστικού σώματος, όπως η Ένωση Δικαστών και Έισαγγελέων που είχε το θράσος να εκδόσει πέρσι μια υποκριτική ανακοίνωση ενάντια στο μνημόνιο διαρκείας και τον αντιασφαλιστικό νόμο που πέρασε από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η ίδια η ταξική θέση των δικαστών, η προκαθορισμένη αστική φύση του Δικαίου που εφαρμόζουν και η ιεραρχική τους εξάρτηση από την εκτελεστική εξουσία τους θέτει απέναντι από το προλεταριάτο.

Γι αυτό και το ΣτΕ στο όνομα της “προστασίας του δημοσίου συμφέροντος” νομιμοποίησε τα μνημόνια και τις πολιτικές αφαίμαξης της κοινωνικής πλειοψηφίας για να προστατέψει τα συμφέροντα των αξιοσέβαστων λήσταρχων της τοκογλυφίας. Η ιμπεριαλιστική εξάρτηση, η γενικευμένη φτωχοποίηση και εξόντωση της κοινωνίας, η λεηλασία της δημόσιας περιουσίας και η κλοπή του κοινωνικού πλουτου από τους γύπες του διεθνούς και εγχώριου κεφαλαίου, δεν είναι τίποτε άλλο για το ΣτΕ παρά “προστασία του δημοσίου συμφέροντος”. Το ίδιο νόμιμες και συνταγματικές έκρινε το ΣτΕ τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων για λόγους δημοσιονομικής προσαρμογής, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πως το δικαστικό σώμα στο σύνολό του (και ιδιαίτερα οι ανώτερες βαθμίδες του) έχει μετατραπεί ολόψυχα σε βαστάζο των μνημονιακών πολιτικών.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΤΟΥ

Η εντατικοποίηση του κρατικού αυταρχισμού στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης, με σκοπό την πειθάρχηση του λαϊκού παράγοντα και την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας, είχε ως βασικό συνεργάτη το δικαστικό σώμα. Την ίδια ώρα που η εργοδοτική αυθαιρεσία και ασυδοσία παγιώνεται στο όνομα της κρίσης, κάθε απεργία κρίνεται παράνομη και καταχρηστική. Την ίδια ώρα που τα εργοδοτικά εγκλήματα μένουν ατιμώρητα, εργαζόμενοι καταδικάζονται για τη συνδικαλιστική τους δράση ή απλως επειδή προπαγανδίζουν απεργιακές κινητοποιήσεις. Ενώ οι απεργοί της Χαλυβουργίας καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης, με την αιτιολογία πως το “δικαίωμα του επιχειρείν” είναι ιερό και υπερτερεί συνταγματικά από το δικαίωμα στην απεργία, δεν λογοδότησαν ποτέ εγκληματίες σαν τον Λάτση ή τον Βγενόπουλο, που στα κάτεργά τους θυσιάστηκαν εργαζόμενοι στο βωμό της κερδοφορίας. Την ίδια ώρα που νομιμοποιείται από τους εισαγγελείς το τσάκισμα διαδηλώσεων και η βάρβαρη κατασταλτική πολιτική της αστυνομίας, στήνεται ένα δίχτυ προστασίας στον μαφιόζικο καπιταλισμό. Την ίδια ώρα που χιλιάδες φτωχοδιάβολοι κοινωνικοί κρατούμενοι στοιβάζονται κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στις αποθήκες – φυλακές και οι πολιτικοί κρατούμενοι βιώνουν ένα ειδικό καθεστώς εξαίρεσης, οι εγκληματίες του λευκού κολάρου μένουν ουσιαστικά στο απυρόβλητο. Ακόμα κι όταν υπάρχουν κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις (που αφορούν ενδοσυστημικές εκκαθαρίσεις και ανακατατάξεις εντός του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας ή ορισμένες περιπτώσεις που προκύπτουν εξαιτίας της κοινωνικής πίεσης), τα λαμόγια της αστικής τάξης έχουν προνομιακή μεταχείριση, όπως είδαμε με περιπτώσεις σαν του Μαρτίνη, του Παπαγεωργόπουλου, του Γεωργίου για την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ, των κατηγορούμενων για την υπόθεση της Energa και άλλων πολλών.

Δεν ξεχνάμε τα εγκλήματα της αστικής τάξης και τη συγκάλυψή τους από την ταξική τους “Δικαιοσύνη”.

Δεν ξεχνάμε το έγκλημα στη Ricomex στις 7 Σεπτεμβρίου του 1999, όταν δολοφονήθηκαν 39 ταξικά μας αδέρφια με την κατάρρευση του εργοστασίου. Οι ιδιοκτήτες και οι διοικήσεις του εργοστασίου δεν λογοδότησαν ποτέ στην “ανεξάρτητη δικαιοσύνη” γι’ αυτή τη μαζική σφαγή.

Δεν ξεχνάμε το ναυάγιο του Σάμινα, όταν 80 άνθρωποι θυσιάστηκαν στο βωμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Οι εκπρόσωπο της πλοιοκτήτριας εταιρείας γλίτωσαν με μερικά πλημμελήματα, ενώ μερικά χρόνια αργότερα ο Άρειος Πάγος έπαυσε τις διώξεις με νομικίστικες ταχυδακτυλουργίες.

Δεν ξεχνάμε τους τέσσερις νεκρούς εργάτες στα ΕΛΠΕ, όταν ο αρχιδολοφόνος Λάτσης απόλαυσε όχι μόνο τη δικαστική ασυλία, αλλά και την πολιτική κάλυψη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ και του τότε υπουργού ανάπτυξης Π. Λαφαζάνη.

Δεν ξεχνάμε την ατιμωρησία που απολαμβάνουν τα μαντρόσκυλα του κεφαλαίου, οι μπάτσοι, που χτυπούν διαδηλωτές, πνίγουν με δακρυγόνα τις λαϊκές κινητοποιήσεις και δολοφονούν νεολαίους όπως ο Ισιδωρόπουλος, ο Κουμής, η Κανελλοπούλου, ο Καλτεζάς, ο Γρηγορόπουλος. Δεν ξεχνάμε πως ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι βασανιστές του κύπριου φοιτητή στην υπόθεση “ζαρντινιέρα” στη Θεσ/νίκη. Ποτέ δεν λογοδότησαν οι φασίστες της ομάδας Δέλτα που εμβόλισαν και τραυμάτησαν τη Δ. Κουτσουμπού. Και γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι μπάτσοι που ευθύνονται για τον σοβαρό τραυματισμό του 15χρονου Κώστα Μπ. θα τη γλιτώσουν με μια τυπική ΕΔΕ. Αυτά τα περιστατικά τα αναφέρουμε ενδεικτικά και μόνο, αφού θα μπορούσαμε να γράψουμε τόμους ολόκληρους για την κάλυψη που απολαμβάνει από την αστική δικαιοσύνη η αστυνομική βαρβαρότητα.

Δεν ξεχνάμε την αθώωση των τσιφλικάδων που πυροβολούσαν τους πακιστανούς εργάτες γης στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας. Ήταν ένα ακόμα ατιμώρητο ρατσιστικό και ταξικό έγκλημα, από τα εκατοντάδες στη μακρά αλυσίδα ενός διαρκούς υπόγειου πολέμου των αφεντικών εναντίον της εργατικής τάξης.

Δεν ξεχνάμε την αθώωση του μεγαλοεπιχειρηματία λαθρέμπορα Κουντούρη, που του έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσει την αντικοινωνική του δράση και να προκαλέσει την οικολογική καταστροφη στον Σαρωνικό με το σαπάκι Αγία Ζώνη ΙΙ.

Δεν ξεχνάμε την προνομιακή μεταχείριση του ιδιοκτήτη του πρεζοκάραβου noor1 Μαρινάκη, που παραμένει ανέγγιχτος παρά το μπαράζ των “μυστηριωδών” δολοφονιών ακόμα και μέσα στη φυλακή κατηγορούμενων για την υπόθεση.

Ας θυμηθούμε τι κατάληξη είχαν όλα τα σκάνδαλα της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού: το Βατοπαίδι, τα δομημένα ομόλογα, τους γαλάζιους κουμπάρους, το σκάνδαλο της ΜΕΒΓΑΛ, την εμπλοκή Μαντούβαλου στο παραδικαστικό κύκλωμα. Ας θυμηθούμε πώς κατέληξε δικαστικά η υπόθεση νόθευσης της Λίστας Λανγκάρντ από τον μνημονιακό υπουργό οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, που το δικαστήριο δέχθηκε πως μοναδικός του σκοπός ήταν η διαφύλαξη της πολιτικής του εικόνας και δεν υπήρξε ζημιά εναντίον του δημοσίου! Αλλά ακόμα κι όταν η “Δικαιοσύνη” τους καταδίκασε έναν άξιο δούλο της αστικής τάξης, τον Διώτη, φρόντισε να του δώσει αναστολή ποινής, χτυπώντας τον φιλικά στην πλάτη και ανοίγοντας το δρόμο για την απαλλαγή του στο εφετείο.

Ας θυμηθούμε και το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, όταν ο Άρειος Πάγος επικύρωσε βουλεύματα δικαστικών συμβουλίων που έκλειναν με συνοπτικές διαδικασίες τις δικογραφίες για τις κακουργηματικές απάτες και οι μεγαλοκαπιταλιστές και χρηματιστές αθωόνονταν ακόμα και για το πλημμέλημα της χειραγώγησης μετοχών.

Στην κορωνίδα όμως των σκανδάλων στέκεται η υπόθεση SIEMENS, μιας και αποδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο και εμφατικό τρόπο τη σύμφυση της νόμιμης και παράνομης καπιταλιστικής δραστηριότητας, το σύμπλεγμα της διαφθοράς ανάμεσα σε επιχειρηματική, δικαστική, πολιτική και δημοσιογραφική εξουσία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί στην πραγματικότητα ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, καλύπτοντας την αδηφαγία και την αρπακτικότητά του πίσω από τη δηκτική ηθικολογία. Στον καπιταλισμό η νομιμότητα με τη διαφθορά, η ηθικολογία με τον αμοραλισμό είναι ενωμένες σαν σιαμαία αδέρφια. Τα μαύρα ταμεία της SIEMENS από το 1990 έως το 2006 χρηματοδότησαν πολιτικούς και στελέχη κρατικών οργανισμών σε ένα τεράστιο γεωγραφικό εύρος, από την Ευρώπη και την Αμερική έως την Αφρική και την Ασία, με σκοπό τη διευκόλυνση της νόμιμης επιχειρηματικής δραστηριότητας της εταιρείας και την εξασφάλιση συμβολαίων ύψους 1,3 δις ευρώ. Στο πλαίσιο αυτής της παγκόσμιας εκστρατείας, η εταιρεία προχώρησε και στον εντατικό χρηματισμό ελλήνων πολιτικών , με σκοπό την «καλλιέργεια του πολιτικού τοπίου στην Ελλάδα», όπως κατέθεσε ο ιδιος ο διευθύνων σύμβουλος της SIEMENS Ελλάδος Χριστοφοράκος. Συνολικά, τουλάχιστον 130 εκατομύρια γερμανικά μάρκα δόθηκαν σε έλληνες πολιτικούς, ενώ η ζημιά του δημοσίου έφτασε στα 2 δισεκατομύρια ευρώ. Σύμφωνα με τα γερμανικά δικαστήρια η SIEMENS έδινε το 10% του τζίρου της σε μίζες, μεγάλο ποσοστό των οποίων κατευθύνονταν στα ταμεία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Ο Θ. Τσουκάτος, στενός συνεργάτης του Κ. Σημίτη, έλαβε το 1999 ένα εκατομύριο γερμανικά μάρκα, με σκοπό τη χρηματοδότηση του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Τ. Μαντέλης έλαβε συνολικά 500.000 μάρκα.

Η SIEMENS διατηρούσε προνομιακές σχέσεις με έλληνες πολιτικούς, όπως η οικογένεια Μητσοτάκη, αλλά και με δημοσιογράφους, όπως ο Παύλος Τσίμας και η Όλγα Τρέμη, ενώ ταυτόχρονα χρημάτιζε δεκάδες στελέχη επιχειρήσεων, όπως ο ΟΤΕ, η Vodafone και η Forthnet. Έτσι δημιούργησε ένα τεράστιο δίχτυ προστασίας και προώθησης των επιχειρηματικών της συμφερόντων. Ένα δίχτυ που μπήκε σε λειτουργία όταν ήρθαν τα δύσκολα για την εταιρεία. Στις 15 Δεκεμβρίου του 2007 ο Χριστοφοράκος (εκ των βασικών διαχειριστών, μαζί με τον Πρόδρομο Μαυρίδη, των χρημάτων που μέσω offshore λάδωναν πολιτικούς) διέφυγε στη Γερμανία κάτω από “μυστηριώδεις” συνθήκες, όπως κι ο πρόεδρος της ελληνικής SIEMENS Φόλκερ Γιουνγκ. Η Γερμανία από την πλευρά της, που πουλάει σκληρή προντεσταντική ηθική απέναντι στους «τεμπέληδες και διεφθαρμένους έλληνες», παρείχε στον Χριστοφοράκο ένα ειδικό καθεστώς ασυλίας, απορρίπτοντας όλα τα εντάλματα έκδοσης και αρνούμενη να δώσει στοιχεία για τις έκνομες δραστηριότητες του γερμανικού κεφαλαίου στην Ελλάδα (SIEMENS, VOLKSWAGEN, FERROSTAAL κλπ). Τελικά, ο Χριστοφοράκος καταδικάστηκε στη Γερμανία για πλημελληματικού βαθμού δωροδοκία, ενώ στην Ελλάδα ο εισαγγελέας Στέλιος Κωσταρέλος ζήτησε την άρση του εντάλματος δίωξης εναντίον του με σαθρές δικαιολογίες. Εν τέλει, αφού βγήκαν λάδι όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές του σκανδάλου, από τη SIEMENS και τα στελέχη της μέχρι τα κόμματα, τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους που δωροδοκήθηκαν από τα “μαύρα ταμεία” της εταιρείας, σε έναν νεοαποικιοκρατικού χαρακτήρα εξωδικαστικό συμβιβασμό, και με βασική ευθύνη του τότε υπουργού οικονομικών και νυν διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, η SIEMENS κλήθηκε να πληρώσει μόλις 90 εκατομύρια ευρώ!

Αναφέρουμε όλα αυτά τα παραδείγματα, όχι επειδή μας έπιασε μια τάση σκανδαλοθηρίας, αλλά ακριβώς για να αναδείξουμε τη σύμφυση νόμιμου και παράνομου καπιταλισμού και τον υποκριτικό και ταξικό ρόλο της αστικής “δικαιοσύνης”. Μιας “δικαιοσύνης” που δεν δίστασε να κλείσει στη φυλακή έναν άνεργο πατέρα, τον Στράτο Δασκαρόλη επειδή αρνήθηκε να πληρώσει τα ληστρικά διόδια των κρατικοδίαιτων μεγαλοεργολάβων. Μιας “δικαιοσύνης” που νομιμοποίησε με απόφαση του Αρείου Πάγου την εργοδοτική αυθαιρεσία της ανα πάσα στιγμής αλλαγής του τόπου, του χρόνου και του τρόπου εργασίας. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να έχει αυταπάτες για την ταξική της φύση;

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

Πέρα, όμως, από τον κεντρικό ρόλο που παίζει η αστική “δικαιοσύνη” στην αναπαραγωγή ενός άδικου και εκμεταλλευτικού συστήματος, θα πρέπει να μιλήσουμε και για τον ειδικό της ρόλο σε ένα ακόμα έγκλημα. Να μιλήσουμε δηλαδή, για τη βιομηχανία παραγωγής εγκλεισμού που έχει στηθεί στις πλάτες των αδύναμων, των κολασμένων, των φτωχοδιάβολων. Αλλά και για το ρόλο της στην καταστολή όσων συνειδητά στρέφουν την οργή τους με κάθε μέσο ενάντια στην αδικία και την ταπείνωση. Οφείλουμε να πούμε δυο λόγια για τους κοινωνικούς και πολιτικούς κρατούμενους που σαπίζουν στις αποθήκες ψυχών που κατ’ ευφημισμό ονομάζονται “σωφρονιστικά καταστήματα”.

Για εμάς που προερχόμαστε μέσα από τις αγωνιζόμενες γραμμές του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος αντιλαμβανόμαστε τους έγκλειστους πολιτικούς κρατούμενους ως συντρόφους και συνοδοιπόρους στην ανελέητη μάχη μεταξύ εκμεταλλευομένων και εκμεταλλευτών που εξελίσσεται αδιάκοπα. Ταυτόχρονα, θεωρούμε ότι κι ο γενικός πληθυσμός των φυλακών είναι ένα απόβλητο παραγωγικό δυναμικό που περιθωροποίησε το ανθρωποφάγο σύστημα. Οι ελάχιστες ακραίες περιπτώσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Άντρες, γυναίκες και παιδιά χιλιάδων οικογενειών βρίσκονται κάτω από τη μέγγενη της αστικής “δικαιοσύνης” και των κατ’ επίφαση “σωφρονιστικών ιδρυμάτων”. Στις τσιμεντένιες και σιδερόφραχτες αποθήκες ψυχών που στοιβάζονται ως επί το πλείστων οι φτωχοδιάβολοι αυτής της κοινωνίας βιώνοντας μια συνθήκη βάναυσου και εξευτελιστικού εγκλεισμού. Η “σύγχρονη” δημοκρατία διατυμπανίζει πως η στέρηση της ελευθερίας, οι απάνθρωπες και αναχρονιστικές συνθήκες διαβίωσης σε φυλακές εντός κι εκτός αστικού περιβάλλοντος θα προστατέψουν τους πολίτες αυτής της χώρας από τις έκνομες και αντικοινωνικές ενέργειες των εγκληματιών και θα τους απελευθερώσει σωφρονισμένους και έντιμους, πειθήνιους υποψήφιους εργατες. Στην ίδια λογική κινείται και με τους πολιτικούς της αντιπάλους, τους αναρχικούς και κομμουνιστές που αμφισβήτησαν με οποιονδήποτε τρόπο την παντοδυναμία της εξουσίας και του κεφαλαίου. Ειδικές συνθήκες κράτησης, εξοντωτικές ποινές, προσπάθεια απόσπασης δηλώσεων μετανοίας, ποινικοποίηση φιλικών και οικογενειακών σχέσεων, ογκοδέστατες και παραφορτωμένες δικογραφίες που παραπέμπουν σε μακροχρόνια δικαστική ομηρία και δεκάδες χρόνια κράτησης, είναι κάποια από τα μέσα που χρησιμοποιεί η αστική “δικαιοσύνη” με σκοπό να καθυποτάξει το φρόνημα των αγωνιστών, σε πλήρη αρμονία με τις επιταγές της διατήρησης του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Η δικαστική κρεατομηχανή αποτελείται από ασύδοτα, σκληρά και εκδικητικά καθάρματα, ταγμένα στη διαφύλαξη της αδικίας, της εκμετάλλευσης και της αναπαραγωγής της εγκληματικότητας. Οι δικαστές, ανακριτές και εισαγγελείς αυτής της χώρας, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αποτελούν τους σύγχρονους δήμιους απέναντι σε οποιονδήποτε αγωνιστή ή περιθωριοποιημένο προλετάριο κινηθεί εκτός του αστικού νόμου. Έχουν δημιουργήσει μια τεράστια φάμπρικα άσκοπων προφυλακίσεων, κάνοντας την Ελλάδα πρωταθλήτρια σε ποσοστό προσωρινών κρατήσεων (δηλαδή φυλακίσεων χωρίς δίκη) μέσα στην ΕΕ. Κι όταν φτάνει η ώρα της κατ’ ευφημισμό “απονομής δικαιοσύνης” οι ποινές έχουν εξωφρενικά δυσανάλογο βάρος για όλους τους φτωχοδιάβολους που δεν μπορούν να προσλάβουν διαπλεκόμενους μεγαλοδικηγόρους και κυρίως για τους μετανάστες που πετιούνται στη φυλακή με fast track διαδικασίες. Αλλά, και μέσα στο πεδίο της φυλακής η δικαστική υπερεξουσία εκφράζεται μέσω του εισαγγελικού βέτο στο Συμβούλιο των φυλακών, που στερεί από τους κρατούμενους βασικά δικαιώματα.

Δεν υπάρχει όμως η ίδια αντιμετώπιση στις σπάνιες περιπτώσεις που οι ενδοσυστημικοί ανταγωνισμοί οδηγούν στα δίχτυα του νόμου κάποιο μεγάλο ψάρι. Όσοι ανήκουν στην πολιτική και οικονομική ελίτ σχεδόν πάντα θα αντιμετωπίσουν τη διακριτικά ευμενέστερη διαχείριση από τα δικαστικά ανδρείκελα και θα τύχουν παρόμοιας μεταχείρισης και εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων. Ποτέ κανείς από αυτούς δεν έφτασε στην απόγνωση που βυθίζονται χιλιάδες άλλοι κρατούμενοι. Σε μια απόγνωση που έχει επιφέρει εκατοντάδες αυτοκτονίες, θανάτους από υπερβολική χρήση ναρκωντικών ή άλλες απονενοημένες ενέργειες.

Δεν μπορεί να είναι τυχαία άλλωστε όλη αυτή η τριαντακονταετία σκληρών και αιματηρών αγώνων που έχουν δοθεί εντός των τειχών από τους έγκλειστους κοινωνικούς και πολιτικούς κρατούμενους. Στη μνήμη όλων αυτών των αγώνων, των ανθρώπων που είτε τους υποκίνησαν είτε τους πλαισίωσαν. Στο αίμα και τον πόνο που έχει χυθεί μέσα στα κολαστήρια των φυλακών αποτίουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής με αυτήν μας την πράξη.

Αυτή τη στιγμή που γράφεται το κείμενο διεξάγεται μια ακόμα μάχη από τους κρατούμενους. Ένας αγώνας για τη βελτίωση ενός απαρχαιωμένου σωφρονιστικού κώδικα και ενάντια στις αλλαγές που προτείνει σε πολλά άρθρα το Υπουργείο “Δικαιοσύνης”, οι οποίες κινούνται προς την αυταρχικοποίηση του πλαισίου. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε αυτόν τον αγώνα, αλλά και την επιθυμία μας να βγουν νικητές οι έγκλειστοι απέναντι στους γδάρτες των ονείρων τους.

ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

«Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες δίχως στέμματα. Είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών».

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Όσα είπαμε μέχρι τώρα καταλήγουν σε ένα αναπόφευκτο συμπέρασμα: καμιά εμπιστοσύνη δεν μπορούν να έχουν οι καταπιεσμένοι στο δικαστικό σώμα, αφού αυτό αποτελεί μια γραφειοκρατική κάστα υπηρετών του κεφαλαίου. Μονάχα οι θεσμοί της λαϊκής δικαιοσύνης που θα φτιάξει από μόνος του ο ένοπλος λαός μπορούν να απονείμουν πραγματική Δικαιοσύνη. Και η Δικαιοσύνη αυτή θα είναι πάλι ταξική. Με τη διαφορά πως η φορά της βίας θα είναι αντίστροφη και θα πληρώσουν όσοι πλουτίζουν από τον κόπο μας, όσοι λεηλατούν τον τόπο, όσοι ληστεύουν τον κοινωνικό πλούτο.

Από αυτό το κείμενο, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να λείπει κι ένα κομμάτι φαινομενικά ξεχωριστό από τη βασική του θεματολογία. Οφείλουμε να μιλήσουμε για το πώς ξεδιπλώνεται στην παρούσα ιστορική στιγμή η βίαιη αντικοινωνική επίθεση.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ έχει αποδειχθεί πως είναι ο ικανότερος και πιστότερος υπηρέτης των ιμπεριαλιστών δανειστών. Γι αυτό και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών όπου βρεθούν κι όπου σταθούν στάζουν μέλι για το “succes story” του Τσίπρα. Ακόμα και μέσα από τις σελίδες της Καθημερινής ο Ντάισεμπλουμ μίλησε για εντυπωσιακή δημοσιονομική βελτίωση και χαρακτήρισε τον Τσίπρα: «επιτυχημένο πολιτικό, ικανό να καθοδηγήσει τη χώρα στο δρόμο της σταθερότητας». Τον Τσίπρα, που πριν την ανέλιξή του στον πρωθυπουργικό θώκο υπόσχονταν πως θα καταργήσει τα μνημόνια με ένα άρθρο κι ένα νόμο, οι αγορές θα χορέψουν πεντοζάλη κι όλα αυτά θα γίνουν «μέρα μεσημέρι». Του Τσίπρα, που τον Ιούνιο του 2015, ένα μήνα πριν υπογράψει ένα νέο μνημόνιο, έλεγε: «αυτή η κυβέρνηση κι αυτή η βουλή δεν πρόκειται να ψηφίσει νέο μνημόνιο». Οι σημερινές κολακείες, λοιπόν, έρχονται σαν μια ανταμοιβή για την ενεργητική συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο ευρωενωσίτικο σφαγείο.

Ποια είναι, όμως, η «εντυπωσιακή δημοσιονομική βελτίωση» και ο «δρόμος της σταθερότητας» για τα οποία μιλάει ο επικεφαλής του Eurogroup; Δεν είναι τίποτα άλλο από τη διαρκή σφαγή του κόσμου της εργασίας, τον ακρωτηριασμό των δικαιωμάτων του, την ταξική αφαίμαξη που βίωσε, βιώνει και θα βιώνει με τη μονιμοποίηση της μνημονιακής πολιτικής. Έτσι, με την τρίτη αξιολόγηση περιμένουμε να ανοίξει ακόμα ένας κύκλος βάρβαρης επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ο μύθος του ελληνικού come back στάζει από όλους του τους πόρους προλεταριακό αίμα και ιδρώτα. Τα αιματοβαμμένα πλεονάσματα που οικοδομούν την εικόνα της ανάκαμψης είναι μια διαρκής δολοφονική μηχανή στα χέρια των εκμεταλλευτών των ζωών μας. Αυτά τα πλεονάσματα, για τα οποία τόσο πολύ καμαρώνει η κυβέρνηση, διαμορφώνονται με τσεκούρι στις κοινωνικές δαπάνες, αύξηση της φοροληστείας, ένταση της εκμετάλλευσης και μαχαίρι στα εργασιακά δικαιώματα.

Ο προϋπολογισμός για το 2018, που ενσωματώνει και διευρύνει τη μνημονιακή λαίλαπα των προηγούμενων ετών, προβλέπει εκτόξευση του πλεονάσματος στα 6,67 δις. Η διόγκωση των πλεονασμάτων σε σχέση με την περσινή χρονια θα φτάσει στα 2,7 δις ευρώ! Οι «κοινωνικές παροχές» (συντάξεις, ΕΚΑΣ, επιδόματα κλπ) φέτος θα είναι 900 εκατομύρια ευρώ λιγότερα σε σχέση με πέρσι, την ίδια ώρα που η μάζα των κρατικών εσόδων θα αυξηθεί κατά 1,2 δισεκατομύρια ευρώ. Μονάχα οι έμμεσοι φόροι, που έχουν οριζόντιο χαρακτήρα, θα διογκωθούν κατά 550 εκατομύρια ευρώ, δίνοντας ακόμα ένα βαρύ χτύπημα στην κοινωνική πλειοψηφία και τη λαϊκή κατανάλωση. Η δημόσια υγεία και περίθαλψη θα απαξιωθεί για ακόμα μια φορά, αφού οι δαπάνες θα μειωθούν κατά 350 εκατομύρια ευρώ. Ταυτόχρονα, θα ενισχυθεί η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, αφού οι επιχειρηματικοί όμιλοι θα τσεπώσουν 6,75 δισεκατομύρια ευρώ (εκ των οποίων το 1 δις από τον κρατικό προϋπολογισμό και τα υπόλοιπα από κοινοτικά κονδύλια). Δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε μια λεπτομερέστερη δημοσιογραφικού τύπου καταγραφή των μέτρων που προβλέπει ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2018, ως τμήμα αναπόσπαστο του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2018-2021, αφού είναι αυταπόδεικτο πως συνεχίζει και διευρύνει την ήδη υπάρχουσα αντιλαϊκή πολιτική, μέσα στα πλαίσια της κολοσσιαίας αναδιανομής πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω.

Το ίδιο ισχύει και για το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης, που περιλαμβάνει μια σειρά προαπαιτούμενων μέτρων σε σαφή αντιλαϊκή κατεύθυνση, όπως η κατάργηση του ΕΚΑΣ μέσα στο 2019, οι περικοπές στις συνταξιοδοτικές δαπάνες (1,9 δισ.), η μείωση του αφορολόγητου ορίου, οι αντεργατικές και αντιαπεργιακές ρυθμίσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις (ΕΛΠΕ, Ελληνικο, Διεθνής Αερολιμένας, λιμάνια κλπ), οι αναδιαρθρώσεις στον τομέα της ενέργειας (εκχώρηση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ και απελευθέρωση της αγοράς του φυσικού αερίου), η διαχείριση των κόκκινων δανείων προς όφελος του τραπεζικού κεφαλαίου κλπ. Επιπλέον, η εισαγωγή των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών υπό το φόβο των λαϊκών κινητοποιήσεων δημιουργεί εκείνο το πλαίσιο εξυπηρέτησης του τραπεζικού κεφαλαίου και απειλεί ευθέως την πρώτη κατοικία των λαϊκών οικογενειών, κυρίως μετά τη λήξη του νόμου Κατσέλη με την πάροδο του 2018. Ο αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης έφτασε στο σημείο της ποινικοποίησης της λαϊκής αντίστασης ενάντια στους πλειστηριασμούς, μόνο και μόνο για να προστατέψει τα συμφέροντα των τραπεζών και των υπόλοιπων κορακιών του κεφαλαίου!

Για αυτήν την πολιτική τρίβουν τα χέρια τους οι ληστρικές συμμορίες του κεφαλαίου, όπως ο ΣΕΒ που με πόρισμά του επικροτεί τα μνημόνια, λέγοντας πως η επικράτηση της μερικής απασχόλησης και η μείωση του κατώτατου μισθού βοήθησαν στον περιορισμό της ύφεσης και της ανεργίας! Προφανώς θεωρούν πως απευθύνονται σε λοβοτομημένους και όχι σε ανθρώπους με σάρκα, οστά και ψυχή που ζούνε στο ίδιο τους το πετσί το φάσμα της ανεργίας και του εργασιακού μεσαίωνα! Οι εργοδότες έχουν πολλούς λόγους για να χαίρονται: το πετσόκομα των μισθών, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η περιθωριοποίηση των κλαδικών και συλλογικών συμβάσεων εργασίας και η γενίκευση των ατομικών και επιχειρησιακών συμβάσεων, το ξεθεμελίωμα των εργασιακών δικαιωμάτων, οι φραγμοί στη συνδικαλιστική δράση και τα επιπλέον εμπόδια που θεσμοθετούνται για το δικαίωμα της απεργίας και άλλα πολλά ανάλογα μνημονιακά μέτρα εξυπηρετούν τα πάγια ταξικά συμφέροντα του κεφαλαίου.

Αν δεν αντισταθούμε στη λεηλασία των ζωών μας το μνημόνιο θα παραμείνει ένας μόνιμος εφιάλτης, αφού μετά το τέλος του προγράμματος τον Αύγουστο του 2018 θα παραμείνει η σφιχτή δημοσιονομική πολιτική των υψηλών πλεονασμάτων (ύψους 3,5% επί του ΑΕΠ ως το 2022 και 2% από το 2023 έως το 2060), ενώ οι Βρυξέλλες ετοιμάζουν ένα “κρυφό” μνημόνιο μέσω της “ρήτρας μεταρρυθμίσεων”. Πέρα από τα επιπλέον μέτρα που κατά περίπτωση θα επιβάλονται αυτή η ρήτρα προβλέπει και τη δέσμευση των επόμενων κυβερνήσεων πως δεν θα αποσύρουν τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις. Κι αυτό το γνωρίζει μια χαρά ο Φορτσάκης, αναπληρωτής τομεάρχης οικονομικών της Νέας Δημοκρατίας, που με την κυνικότητα του χαρτογιακά παραδέχεται πως «είναι φενάκη το τέλος του μνημονίου». Άλλωστε, οι ειδικόι εποπτικοί μηχνισμοί, αυτά τα εκλεπτυσμένα όργανα της νεοαποικιοκρατίας, θα παραμείνουν μέχρι την αποπληρωμή του 75% των χορηγούμενων δανείων. Γεγονός που σημαίνει πως το μνημόνιο ήρθε για να μείνει για πάντα, εάν δεν το ξηλώσει ο ίδιος ο λαός!

Όσο όμως η κυβέρνηση και τα αφεντικά της προσπαθούν να μας παρουσιάσουν τη μαγική εικόνα της “ανάκαμψης” η ίδια η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Όχι μονάχα επειδή η καπιταλιστική ανάπτυξη τρέφεται από τις σάρκες των φτωχών, αλλά κι επειδή σκοντάφτει για ακόμα μια φορά στις εγγενείς και αξεπέραστες αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η ανάκαμψή τους έχει κοντά ποδάρια και μια νέα παγκόσμια καπιταλιστική κρίση είναι προ των πυλών. Τα τρισεκατομύρια που χαρίστηκαν στις τράπεζες μπορεί να έδωσαν μια πρόσκαιρη ανάσα ζωής στον καπιταλισμό, αλλά δεν τον έσωσαν. Απλως για ακόμα μια φορά μετατόπισαν το σημείο έκρηξης των συσσωρευμένων αντιφάσεών του. Σήμερα το παγκόσμιο χρέος είναι υπερτριπλάσιο από το συνολικό παγκόσμιο ΑΕΠ, η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι ανεπαρκής με τάσεις συνεχούς επιβράδυνσης στα επόμενα χρόνια και κάνένα καπιταλιστικό μπλοκ δεν μπορεί να τραβήξει την οικονομία από τα βαλτόνερα στης στασιμότητας. Είναι, λοιπόν, θέμα χρόνου το ξέσπασμα της επόμενης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και αυτή τη φορά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Είναι ζήτημα επιβίωσης για την τάξη μας να οργανωθεί, να αντισταθεί και να αντεπιτεθεί. Ή θα συνθλιβούμε υπό τη σκιά του φόβου και της υποταγής ή θα υψώσουμε πύργο ατίθασο απέναντί τους.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ
ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΕΜΟΥΝ

Ο. Λ. Α.

– ΟΜΑΔΑ ΛΑΪΚΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ –

Υστερόγραφο: Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, ακριβώς όπως και οι προκάτοχοί της, αποτελούν μια συμμορία αφοσιωμένων υπηρετών του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας αστικής τάξης και δεν διστάζουν να παραχωρήσουν γη και ύδωρ στα υπερατλαντικά αφεντικά τους, βάζοντας τη χώρα στο μάτι του κυκλώνα. Αυτό ακριβώς φάνηκε για ακόμα μια φορά στη συνάντηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ τον περασμένο Οκτώβρη. Μέχρι και αμερικάνικα πυρηνικά όπλα είναι διατεθειμένοι να φέρουν στην Ελλάδα οι πολιτικοί απατεώνες της “κυβερνώσας αριστεράς”, μετατρέποντας την Ελλάδα σε προνομιακό έδαφος για την εξάπλωση της αμερικάνικης μπότας στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Κι έχουν το θράσος αυτοί που ξεπουλάν τον τόπο να επικαλούνται τις θυσίες των κομμουνιστών και να υψώνουν τις γροθιές στους στη Μακρόνησο. Έχουν το θράσος οι γδάρτες του λαού να δηλώνουν πολιτικοί απόγονοι των ηρωίδων και των ηρώων που έτρωγαν τις αμερικάνικες Ναπάλμ στον Γράμμο. Αλλά, τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από ένα κόμμα που βουλευτής του σχολιάζει το ξεπούλημα του τόπου για 99 χρόνια μέσω του υπερταμείου λέγοντας: «τα 99 χρόνια δεν πρέπει να μας τρομάζουν αφού οι Τούρκοι ήταν στην Ελλάδα 400 χρόνια»…

Υστερόγραφο 2: Για ακόμα μια φορά στέλνουμε την αλληλεγγύη μας στον παλαιστινιακό λαό που δέχεται τη λυσσαλέα επίθεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού, μετά την αναγνώριση από τον Τραμπ της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Σε αυτό το πλαίσιο θεωρούμε πως είναι επιτακτικό διεθνιστικό μας καθήκον το σαμποτάρισμα με κάθε μέσο του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου, όπως και της κάθε είδους συνεργασίας της Ελλάδας με αντιδραστικά καθεστώτα, όπως αυτό της Σαουδικής Αραβίας. Τα όπλα των οργανώσεων της Παλαιστινιακής Αντίστασης και οι πέτρες, τα μαχαίρια και οι μολότοφ της Ιντιφάντα θα νικήσουν!

 

Posted in ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ | Leave a comment

ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ: Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

 

https://athens.indymedia.org/post/1581925/

 

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

24/12/2017 6 μμ.

 

 

ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ: Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

24/12/2017
Ζούμε την απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας. Αγωνιστές που βρίσκονται στην κορυφή του πολέμου και της κατασταλτικής πολιτικής του κράτους εναντίον του αγώνα για την ανατροπή του πολιτικού και οικονομικού καθεστώτος όπως εμείς τόσα χρόνια μέσα και έξω από την φυλακή, να λοιδορούνται και να συκοφαντούνται από άτομα που έχουν ανανήψει, έχουν δηλώσει δημόσια μετάνοια, έχουν αποκηρύξει μέσα στα δικαστήρια, όπως ο μετανοημένος πρώην μέλος του Επαναστατικού Αγώνα.
Από άτομα που συμβάλουν στην επιβολή καθεστώτος μόνιμης απομόνωσης από την υπηρεσία και το κράτος όπως έγινε με τον Μαζιώτη.
Που υιοθετούν πρακτικές πολέμου εναντίον αγωνιστών με την ίδια απαξία με αυτή της κατάδοσης, αφού αυτοί βάζουν σε σταθερή βάση τον εχθρό (στην προκειμένη περίπτωση την υπηρεσία) να διεκπεραιώσει αυτό που οι ίδιοι θέλουν: την απομόνωση, την πολιτική και φυσική εξόντωση του Μαζιώτη.
Που δημόσια απειλούν και δηλώνουν οι ίδιοι τα σχέδιά τους για το τι θα επακολουθούσε αν ο Μαζιώτης πήγαινε σε ανοιχτή φυλακή. Που τα ομολογούν στην υπηρεσία και κρύβονται όταν γίνονται πράξη.
Το γεγονός ότι μια τέτοια επίθεση εναντίον του Μαζιώτη που δημοσιοποιήθηκε προτού καν το μάθει η ίδια η Ρούπα θα έπαιρνε διαστάσεις στα ΜΜΕ που διψάνε για το αίμα του ‘‘αρχιτρομοκράτη’’ Μαζιώτη, θα  έπρεπε να το περιμένουν. Kαι πως δεδομένης της διάστασης που θα λάμβανε μια επίθεση στον Μαζιώτη θα κινητοποιούνταν αυτεπάγγελτα  εισαγγελέας, δεν το περίμεναν; Τι περίμεναν ότι κάποιοι θα επιχειρούσαν να χτυπήσουν στην φυλακή τον Μαζιώτη και ότι θα κάλυπτε το γεγονός η ‘‘ομερτά’’ της φυλακής;
Ήταν μεγάλη ανοησία εκ μέρους τους ότι δεν περίμεναν  πως θα έπαιρνε διάσταση ούτως ή άλλως το γεγονός ότι οι άλλοι κρατούμενοι θα μιλούσαν δημόσια ούτως ή άλλως, όπως και έγινε δίνοντας στη δημοσιότητα στοιχεία της επίθεσης.
Οι υποκινητές είναι ειδικοί στο να μανιπουλάρουν ανθρώπους και οι ίδιοι να κρύβονται.. Αυτοί που μίλησαν επώνυμα πρώτοι  για το γεγονός είναι οι 2 εκ των πυρήνων, αφού φυσικά δημοσιοποιήθηκε η επίθεση στον Μαζιώτη μέσα από την φυλακή, και πήρε την διάσταση που πήρε.
Όσον αφορά το δικό μας κείμενο, αυτό επανέλαβε τα όσα μας έλεγε η υπηρεσία και τα οποία έχουμε πει δημόσια περιμένοντας να πουν κάτι οι ίδιοι για όλα αυτά.
Επανηλειμμένως μας είχε διαμηνύσει η υπηρεσία, ο διευθυντής Γιαννακόπουλος, μία φορά μάλιστα παρουσία του αρχιφύλακα Λαμπράκη, του πρώην υπαρχιφύλακα Τσούκα και του αρχιφύλακα Νικολόπουλου, ότι ο Μαζιώτης βρίσκεται στην απομόνωση για την δική του ασφάλεια γιατί έχει διενέξεις με κρατούμενους των πυρήνων επικαλούμενος τα γεγονότα  στις 30ης/6/2017 με τον μετανοημένο και τους κρατούμενους της Α΄θέσης του υπογείου και ότι μπορεί να συμβεί οτιδήποτε(!) και μέσω τρίτων.  Άρα, ένας ισχυρισμός που δεν είναι κάτι κρυφό και που λέγεται επανειλημμένα από τις ίδιες τις επίσημες αρχές της φυλακής και που ουσιαστικά έχουμε επικαλεστεί κατ’ επανάληψη δημοσίως, επ’ ουδενί μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει κάτι επιλήψιμο και μάλιστα όταν είναι κάτι που δεν αφορά μια ιδιωτική διένεξη μεταξύ κρατουμένων αλλά αφορά μια συμμαχία της φυλακής με κρατούμενους που στόχο έχει εμάς για να θέσει τον Μαζιώτη σε καθεστώς μόνιμης απομόνωσης.
Δεν χρειαζόμαστε αποδείξεις αστυνομικού χαρακτήρα αλλά υπάρχουν τα πολιτικά συμπεράσματα βάσει της όλης πολεμικής που έχουμε δεχθεί από το καλοκαίρι όπου υπήρξε συμμαχία μετανοημένου – συγκεκριμένων εκ των Πυρήνων – υπηρεσίας και ό,τι έλεγε η υπηρεσία για να κρατήσουν τον Μαζιώτη για πάντα στην απομόνωση. Και τα πολιτικά αυτά συμπεράσματα αποδεικνύουν τους υποκινητές της επίθεσης.
Είναι θράσος να λέγεται κάτι διαφορετικό απ’ αυτό. Όμως όταν ήταν ακόμα καιρός, δεν μίλησαν. Δεν δήλωσαν καμία διαφοροποίηση ως προς τα τόσα που λέγαμε ότι μας κοινοποίησε η υπηρεσία  γι’ αυτούς. Και δεν το έκαναν όχι γιατί δεν ήθελαν να ‘‘ταράξουν’’ την πολιτική ‘‘γαλήνη’’ του χώρου. Όταν δηλώναμε ότι η επίμονη σιωπή τους είναι αποδοχή των όσων λέμε, κανένας δεν βγήκε να διαψεύσει τίποτα από όσα δήλωνε η υπηρεσία. Γιατί όλα αυτά ίσχυαν.

Η επίθεση εναντίον του Μαζιώτη ήταν ένα επίσημα προαναγγελθέν γεγονός.

Επαναλαμβάνουμε πως ο Μαζιώτης δεν είπε κουβέντα για την επίθεση που δέχθηκε ούτε στην υπηρεσία, ούτε στους μπάτσους που τους έδιωξε όταν πήγαν στο νοσοκομείο για να του πάρουν κατάθεση, ούτε στους  γιατρούς που τον ρωτούσαν (‘‘ναι’’ ξέρω είπε ένας γιατρός,‘‘γλίστρησες’’ στο μπάνιο) και ούτε έχουμε πει στο κείμενό μας οτιδήποτε για τα γεγονότα.
Οι 2 εκ των πυρήνων αναφέρθηκαν σε αυτά (αιχμηρά αντικείμενα, υπηκοότητες  κλπ), όχι εμείς. Οι ίδιοι επίσης, 6 μήνες μετά το γεγονός της 30ης Ιουνίου στο δικαστήριο του Επαναστατικού Αγώνα, για πρώτη φορά είπαν ότι ο Μαζιώτης ‘‘εκδιώχθηκε’’ από την πτέρυγα του υπογείου από τους κρατούμενους που ήταν μέχρι τότε εκεί.
Μόνο που η ‘‘εκδίωξη’’ έγινε μέσω της υπηρεσίας. Ο Μαζιώτης ποτέ δεν ήρθε σε επαφή με κανέναν τους αφού κρατήθηκε 8 ώρες στα κρατητήρια των δικαστηρίων. Και όταν γύρισε στο κελί του – από το οποίο είχαν πετάξει τα πράγματά του έξω – βρήκε την πόρτα που τον χώριζε από τους άλλους ηλεκτροσυγκολημμένη και  βρέθηκε  στην απόλυτη απομόνωση.
Όταν μάθαμε από την φυλακή ότι όλοι τους στο υπόγειο είπαν να μην γυρίσει πίσω ο Μαζιώτης και το δημοσιοποιήσαμε ζητώντας τους να το διαψεύσουν, κανείς τους δεν μίλησε. Τώρα 6 μήνες μετά, δια στόματος των 2 επιβεβαιώνεται για λογαριασμό και των υπολοίπων η συμβολή τους στο να τεθεί σε καθεστώς εξαίρεσης και μόνιμης απομόνωσης ο Μαζιώτης. Όμως οι 2 δηλώνουν στο κείμενό τους ότι τότε ήταν ‘‘αλλού’’. Όπως ήταν ‘‘αλλού’’ και δεν γνώριζαν τίποτα όταν έγινε η επίθεση στον Μαζιώτη.
Έχουν μάθει να λειτουργούν παρασκηνιακά και υπόγεια, να κρύβονται πίσω από άλλους, να βάζουν άλλους μπροστά.  Αυτό κάνουν τώρα και με τους πρώην συγκρατούμενούς τους  στην Α΄θέση. Επαναλαμβάνουν τις ίδιες συκοφαντίες που είχε επιχειρήσει το καλοκαίρι ο μετανοημένος όταν δημοσιοποιήθηκε το ηχητικό της δίκης, της 30ης/6. Ένα γεγονός που έγινε μπροστά σε μπάτσους και δικαστές και σε δημόσιο χώρο όπως ένα δικαστήριο και ήθελε να μείνει κρυφό. Και το ‘‘επιχείρημα’’ η πιθανότητα να κινηθεί εισαγγελέας εναντίον του πράγμα που ο εισαγγελέας της έδρας θα πρότεινε ούτως ή άλλως αφού όλα έγιναν μπροστά στα μάτια του. Αυτός πίστευε πως την στάση του όλη θα την προσμετρούσε το κράτος στον ‘‘αγώνα’’ του για να πάρει άδεια, και το κατάφερε.

Το ίδιο ευελπιστούν και οι 2 με την συνολική, μακρά πολεμική τους εναντίον μας. Μια ανταμοιβή με την εκπαιδευτική άδεια που θέλουν. Το γεγονός ότι ‘‘έχωσε’’ την μύτη του ένας εισαγγελέας στην φυλακή – γεγονός που ούτως ή άλλως θα συνέβαινε αφού ο Μαζιώτης δεν είναι ο τελευταίος μετανάστης  που δεν έχει κανέναν, μπορεί να σφαγιαστεί σε ένα κελί και να μην ασχοληθεί κανένας μ’ αυτόν – δεν θα τους απασχολούσε ακόμα και αν ‘‘σηκώνει’’ την μισή φυλακή με μεταγωγές. Και αυτό το δηλώνουν οι 2 με το κείμενό τους.
Αυτό που τους απασχολεί είναι ο εαυτός τους και οι άδειες τους. Κανένας άλλος και τίποτα άλλο. Όσο για την αναφορά τους ότι από το ’16 δικαιούνται άδεια και δεν τους την δίνουν, να υπενθυμίσουμε ότι το ’16 δεν προσέβλεπαν σε καμία άδεια, αλλά στην Ρούπα που θα πήγαινε να τους βγάλει με το ελικόπτερο.
Και γι’ αυτό ήδη το κείμενό τους είναι μια απολογία προς τον εισαγγελέα αθωωτική για τους ίδιους και ενοχοποιητική για άλλους. Και να υπενθυμίσουμε ότι είναι ενοχοποιητική και για τους κρατούμενους της Α΄θέσης του υπογείου. Πάντως οι ίδιοι είναι ‘‘αλλού’’. Σε άλλη πτέρυγα μακριά απ’ όλα και όλους. Και ύστερα μιλούν για ρουφιανιές!
Αυτοί που στράφηκαν εναντίον μας, που αποκηρύττουν και δηλώνουν μετάνοια μπροστά στο εχθρό, που συνέβαλαν στην απομόνωση του Μαζιώτη από την υπηρεσία, που βάζουν την υπηρεσία να επιλύει τις διαφορές τους, αυτοί που στέκονται εχθρικά εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα και εναντίον μας δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από εισαγγελέα. Πίστευαν πως ήταν ευφυείς, όμως το αντίθετο συμβαίνει. Θα έπρεπε να διαψεύσουν την φυλακή και τα όσα μας έλεγε, όσο ήταν καιρός. Θα έπρεπε όντως να μείνουν μακριά και να μην μανιπουλάρουν άλλους. Όμως η ‘‘γραμμή’’ ήταν υπόγειες πολεμικές, ανώνυμες συκοφαντίες και λάσπες, ένας οχετός από ύβρεις όπως του καλοκαιριού και όπως  άλλωστε, μετά, συνέχισαν με άλλα μέσα. Και τώρα, οι ίδιοι καλούν τα μέσα (ενημέρωσης) του χώρου, να μην δημοσιοποιούν τίποτα.
Κάποιοι σύντροφοι αναρωτιούνται ‘‘καλά με τον άλλον με τον μετανοημένο καταλαβαίνουμε την πολιτική διαφορά που υπάρχει. Αυτός έχει μετανοήσει, η Ρούπα και ο Μαζιώτης όχι.
Οι πυρήνες ποιό είναι το πολιτικό πρόβλημα που έχουν’’; Το κείμενο των 2 είναι μια απάντηση. Κανένα πολιτικό στοιχείο δεν υπάρχει σε αυτό το κείμενο εναντίον μας. Η πολιτική απουσιάζει παντελώς, όχι τυχαία. Οι ίδιοι ούτε λειτουργούν ούτε σκέπτονται ως πολιτικά όντα. Και στο τόσο μένος τους εναντίον μας και ενώ τίποτα πολιτικά δεν έχουν να πουν το ρίχνουν στις ύβρεις και την …. ‘‘ψυχανάλυση’’του πεζοδρομίου. Μόνο που στην πολιτική η χρήση τέτοιων όρων, όπως αυτών που εξαπολύουν εναντίον μας – πλέον επώνυμα, πριν 6 μήνες ανώνυμα – αναδεικνύουν τον ψυχισμό αυτών που τα λένε. Εμείς μιλάμε πάντα και μόνο πολιτικά. Αυτό είμαστε.
Όμως δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Δεν θα θίξουμε τις ύβρεις που λένε. Είναι γελοιότητες και δείχνουν πως καμία ψυχραιμία δεν υπάρχει ενώ το ήθος είναι άγνωστη λέξη γι’ αυτούς.
Πέραν αυτών το κείμενό τους είναι γεμάτο ψέματα, ψέματα ακόμα και για τους ίδιους και την ‘‘ιστορία’’ τους. Αυξάνουν τον χρόνο της φυλακής τους από 7 σε 8. Το υπόγειο που έμεναν για 2,5 χρόνια, μετατράπηκε ως δια μαγείας σε απομόνωση όταν πριν φύγουν για να πάνε στη δικαστική φυλακή ήταν μαζί  7 άτομα.   
Από την άλλη ο Μαζιώτης που ήταν μόνος του για μήνες δεν ήταν σε απομόνωση. Αυτά έλεγε το έτερο μέλος τους στις γυναικείες φυλακές που είχε επικαλεστεί δημόσια κείμενό του. Όπως έλεγαν και ότι βρίσκεται οικειοθελώς στην θέση εκείνη.
Μια μοναδική προσφορά στο κράτος και την υπηρεσία, εν μέσω της απεργίας πείνας που κάναμε. Μια ακόμα προσφορά τους που απαξιούσε την απεργία, έθετε σε κίνδυνο την ζωή μας, έδειχνε πόσο αδίστακτοι είναι.
Λένε ψέματα ότι εμείς έχουμε πει ότι ο Μαζιώτης ήταν ο μόνος που πήγε στις φυλακές τύπου Γ΄στον Δομοκό. Αυτό που έχουμε πει είναι, ότι είναι ο πρώτος κρατούμενος που μεταφέρθηκε εκεί, πράγμα που η τότε κυβέρνηση είχε εξαγγείλει από την σύλληψή του δηλώνοντας ότι ο Μαζιώτης θα εγκαινιάσει τις φυλακές τύπου Γ΄, όπως και έγινε.
Λένε ψέματα για τις γυναικείες φυλακές. Στην Ρούπα πολλές κρατούμενες έλεγαν ότι θέλουν να κάνουν και αυτές απεργία πείνας για συμπαράσταση, και η ίδια έλεγε όχι.
Προς το τέλος της απεργίας ορισμένες κρατούμενες πήραν την πρωτοβουλία να δουν πόσες θα προχωρήσουν σε απεργία πείνας για συμπαράσταση ενώ θα πηγαίναμε στο νοσοκομείο. Αυτές που υπέγραψαν ήταν πολλές(48). Και την επομένη ξεκίνησαν. Όταν καλέστηκαν να υπογράψουν υπεύθυνη δήλωση για την απεργία, εν μέσω αόριστων απειλών για εισαγγελέα, πειθαρχικά, ότι ‘‘η υπηρεσία θα λάβει τα μέτρα της’’ κλπ, αναδιπλώθηκαν αρκετές και η κινητοποίηση σταμάτησε. Από πού και ως πού θα έβγαινε η Ρούπα να μαζεύει υπογραφές για συμπαράσταση στην ίδια; Η ίδια είχε σβήσει μόνη της γυναίκες (που είχαν πρόβλημα υγείας) από την λίστα οι οποίες επέμεναν να κάνουν απεργία, ακόμα και με σβησμένα ονόματα.
Όσο για τον ρόλο του έτερου μέλους των πυρήνων στις γυναικείες ο ρόλος της στη φυλακή εν μέσω απεργίας πείνας, ήταν υπονομευτικός. Όπως είναι πάγια υπονομευτική η στάση της απέναντι στην Ρούπα και οτιδήποτε έκανε μέσα στην φυλακή. Όπως με τον θάνατο της Σταθοπούλου ένα κορυφαίο γεγονός για φυλακή, την κινητοποίηση την οποία σαμπόταρε ανοιχτά. Ενώ είχαν προηγηθεί 2 Συνελεύσεις, ενώ η φυλακή έβραζε και κάποιες ήθελαν εξέγερση και ενώ είχε αποφασιστεί να κρατηθεί όλο το βράδυ η φυλακή ανοιχτή και να μην επιτραπεί να μπει υπάλληλος ούτε για καταμέτρηση, η συγκεκριμένη με κάποιες ακόμα λειτούργησε πυροσβεστικά, με μία εξ’ αυτών να κραυγάζει μπροστά σε πολλές κρατούμενες ότι το μόνο που την νοιάζει είναι η πάρτη της και την ίδια εκ των πυρήνων να αποκαλεί ‘‘χάπατα’’ τις κρατούμενες που συμμετείχαν, επιχείρησαν να υπονομεύσουν την κινητοποίηση ώστε να μην γίνει τίποτα. Τελικά κάτω από την πίεση των γυναικών και της Ρούπα υποχώρησε και δήλωσε ότι θα συμμετέχουν. Όταν όμως η υπηρεσία έβαλε μέσα στην πτέρυγα  περί τους 10 ‘‘φουσκωτούς’’ υπαλλήλους  για να καταστείλουν την κινητοποίηση, η ίδια μπήκε σαν καλό παιδί στον θάλαμό της και προέτρεψε και άλλες να κάνουν το ίδιο. Τελικά έμειναν 14 κρατούμενες και η Ρούπα και κρατήσαν όλο το βράδυ την φυλακή.  
Μπροστά σε θάνατο κρατούμενης και μάλιστα, με τους όρους και τον τρόπο που πέθανε η Σταθοπούλου, έπρεπε να κρατηθεί η κινητοποίηση με κάθε κόστος, και αυτό έγινε. Δεν κρύβει η Ρούπα ότι εκείνο το βράδυ, το πιο κρίσιμο στις γυναικείες για όσο διάστημα βρίσκεται η ίδια σε αυτές, διαμήνυσε σε όσες δεν ήθελαν να συμμετέχουν αδιαφορώντας για τον θάνατο της συγκρατούμενής τους, ότι η υπηρεσία δεν θα έμπαινε μέσα και όποια ήθελε ας κλεινόταν μόνη της στον θάλαμο.
Και να επισημάνουμε ότι τέτοια κινητοποίηση – να παίρνεις τη φυλακή για όλο το βράδυ απαγορεύοντας να μπουν υπάλληλοι μέσα – έχει πολλά χρόνια να γίνει. Το ότι έβαλαν τους ‘‘φουσκωτούς’’ της υπηρεσίας να καταστείλει την κινητοποίηση αυτή, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Όμως η συγκεκριμένη εκ των πυρήνων μπήκε οικειοθελώς στον θάλαμο ενώ είχε πει μπροστά σε όλες ότι θα μείνει έξω. Όσο για τις διαδικασίες των συνελεύσεων που ακολούθησε η Ρούπα σε κάθε κινητοποίηση που έγινε στην φυλακή, η ίδια μπροστά σε κρατούμενες είχε δηλώσει την διαφωνία της. Οι διαδικασίες των αναρχικών της άμεσης δημοκρατίας και των συλλογικών αποφάσεων δεν είναι της αρεσκείας της, η οποία προτιμά την ολιγαρχική ή ακόμα και μοναρχική απόφαση του ατόμου ή των ατόμων (όπως έχει πει και η ίδια) ‘‘που εμπιστεύονται οι κρατούμενοι’’ κλπ.

Για να επανέλθουμε στις ύβρεις περί ρουφιανιάς και τα συναφή των 2, για την απεριόριστη απαξία αυτών που βάζουν την υπηρεσία και τον εχθρό εν γένει να λύνει τις διαφορές τους, έχουμε μιλήσει. Όμως την ηθική αυτών που χρησιμοποιούν τέτοιες ύβρεις, την έχουμε δει κατά το παρελθόν. Όταν κρατούμενος που το 2002 κατέδωσε άτομα της οργάνωσής του, της 17Ν, βρέθηκε μαζί τους στον Κορυδαλλό, επειδή έκαναν σχέδια με τον συγκεκριμένο ο οποίος έφυγε με άδεια και δεν ξαναγύρισε στην φυλακή. Τότε οι 2 τον εκθείαζαν ως ‘‘αμετανόητο’’ αντάρτη και τον ‘‘ξέπλεναν’’ με αυτό τον τρόπο από την στάση του το 2002. Μέχρι που η δουλειά.. στράβωσε και τότε ο συγκεκριμένος ξαναέγινε από αυτούς τους ίδιους καταδότης και τον κατήγγειλαν δημόσια ως τέτοιον, προκαλώντας την απομόνωσή του από άλλους κρατούμενους για λόγους ασφαλείας.
Η διγλωσσία και η υποκρισία τους σε σχέση με αυτή την περίπτωση είναι ενδεικτική της θέσης και την πρακτική της κατάδοσης. Όταν ‘‘ξεπλένει’’ κάποιος έναν καταδότη που τον μεταφορφώνει σε αγωνιστή και αμετανόητο αντάρτη δείχνει πως τα κριτήριά του για την κατάδοση δεν αφορούν αυτή καθ’ εαυτή την επαίσχυντη αυτή πρακτική αλλά η στάση τους απέναντί της και το κατά πόσο την δέχεται ή όχι, κρίνεται από τα ειδικά κάθε φορά συμφέροντά του.
Σε αυτή την βάση, αξίες δεν υπάρχουν. Μόνο ο απόλυτος αμοραλισμός. Συνεπώς δεν είναι αυτοί ικανοί να μιλούν για τέτοια ζητήματα.
Εμείς έχουμε ζήσει την κατάδοση στο πετσί μας. Η Ρούπα είναι στην φυλακή γιατί κάποιος ή κάποιοι την κατέδωσαν.  
Την μανία τους την έχουν δείξει και οι συγκεκριμένοι με την στάση τους, τις πρακτικές και τον λόγο τους. Παρ’ όλο που η Ρούπα επιχείρησε να τους βγάλει από την φυλακή και ρίσκαρε την ζωή της με αυτό. Μόνο και μόνο απ’ αυτό το γεγονός φαίνεται μέχρι που είναι ικανοί να φθάσουν.

Ζούμε την απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας. Η στάση απέναντι στην κατάδοση, την μετάνοια, την πρακτική να βάζει κάποιος τον εχθρό να επιλύει τις διαφορές του, να πολεμάει αγωνιστές, να δίνει την αρωγή του σε απομόνωσεις, την επιβολή καθεστώτων εξαίρεσης πάνω σε αγωνιστές, είναι θεμιτή και αναγκαία ως πρακτική μόνο από αυτούς που στόχος τους είναι η αποτελεσματική αντιμετώπιση αγωνιστών με όλα τα μέσα.
Αποκορύφωμα όλων όσων ζήσαμε με κάποιους να λειτουργούν ως παρακράτος στο εσωτερικό του χώρου με στόχο την ‘‘εκ των έσω’’ αντιμετώπισή μας προς μεγάλη ικανοποίηση του καθεστώτος εκτός από την ειδική αντιμετώπιση του Μαζιώτη είναι η ανακήρυξη του Λάμπρου Φούντα από σύμβολο της Επανάστασης σε σημαία του μετανοημένου στον ‘‘αγώνα’’ υπέρ της ήττας, της μετάνοιας, της αποκήρυξης του Επαναστατικού Αγώνα.

Έχουμε δημόσια δηλώσει κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας ότι στην υπονόμευση και την πολεμική εναντίον της απεργίας το έδαφος έστρωσε η ‘‘ουδετερότητα’’ που πολλοί επικαλέστηκαν για να σιωπήσουν μετά τα γεγονότα του καλοκαιριού και την κατάληξη του Μαζιώτη να βρεθεί σε καθεστώς απομόνωσης.
Η επίθεση εναντίον του Νίκου Μαζιώτη συνιστά την συνέχεια των όσων προηγήθηκαν.
Να πάρουν όλοι δημόσια θέση πάνω στα ζητήματα αυτά και να καταδικάσουν άμεσα την επίθεση εναντίον του  Μαζιώτη και τους υποκινητές τους. Αλλιώς η σιωπή θα είναι συνενοχή σε ό,τι έγινε και ό,τι ακολουθήσει.

 

Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης , μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

 

 

Posted in ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ (2017), ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment