ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ 8-3-2019

8-3-2019 Συνέντευξη – συζήτηση με τον Σπύρο Χριστοδούλου μετά το τέλος της απεργίας πείνας του στο “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ”

Posted in Σπύρος Χριστοδούλου | Leave a comment

HXHTIKO: 06 03 2019 – ΕΦΕΤΕΙΟ 2ης ΔΙΚΗΣ Ε Α ,ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ

06/03/2019. ΕΦΕΤΕΙΟ 2ηςΔΙΚΗΣ Ε.Α.-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Posted in ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΕΦΕΤΕΙΟ 2ΗΣ Δίκη Ε.Α, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

Τεράρτη 6 Μάρτη το Εφετείο του Ε.Α με την Πολιτική Κατάθεση του μέλους της οργάνωσης Πόλα Ρούπα στο δικαστήριο φυλ.Κορυδαλλού

https://athens.indymedia.org/post/1596125/

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

04/03/2019 11:22 μμ.

Την Τετάρτη 6/3/19 στις 9:30 πμ ολοκληρώνεται το Εφετείο της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα – ως προς το σκέλος της διαδικασίας που αφορά τόσο τις καταθέσεις των μαρτύρων του κατηγορητηρίου, τις καταθέσεις μαρτύρων των άλλων 2 κατηγορουμένων, τις καταθέσεις των πολιτικών μαρτύρων υπέρασπισης των μελών της οργάνωσης όσο και με την Πολιτική Κατάθεση του Νίκου Μαζιώτη (1/3/19), τη δήλωση του αναρχικού Αντώνη Σταμπούλου και Γιώργου Πετρακάκου (στις 4/3/19) -, με την Πολιτική Κατάθεση της Πόλα Ρούπα μέλους της οργάνωσης.

Ένα μικρό ιστορικό για την βομβιστική επίθεση η οποία εκδικάζεται σε αυτό το Εφετείο:Στις 10/4/2014 ο Επαναστατικός Αγώνας πραγματοποίησε μια κεντρικής πολιτικής σημασίας ενέργεια με την έκρηξη παγιδευμένου με εκρηκτικά αυτοκινήτου στο κτήριο της Διεύθυνσης Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδος όπου στεγαζόταν το γραφείο του τότε μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ στην Ελλάδα, Ουές Μακ Γκρόου. Η επίθεση ενάντια στην Τράπεζα της Ελλάδος ήταν η κορυφαία επίθεση του Επαναστατικού αγώνα ενάντια στο χρηματοπιστωτικό σύστημα καθώς υπερβαίνει το πολιτικό ζητούμενο που είναι οι τράπεζες και φτάνει στον σκληρό πυρήνα του πανευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού τομέα, αυτόν της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Ευρωσυστήματος, τμήμα του οποίου αποτελούν η Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά και στις κεντρικές στρατηγικές της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ για την διάσωση του συστήματος από την κρίση. Πρόκειται για μια κεντρική ενέργεια ενάντια στα ‘‘μνημόνια’’ καθώς η Τράπεζα της Ελλάδας, ως παράρτημα της ΕΚΤ και του ΔΝΤ συνιστούν δύο εκ των τριών θεσμών που συναποτελούσαν την τρόικα.

 

Η επόμενη συνεδρίαση έχει ήδη οριστεί για τις 15 Μάρτη με την αγόρευση του εισαγγελέα

 

Posted in ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΕΦΕΤΕΙΟ 2ΗΣ Δίκη Ε.Α, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

Ενημέρωση από τη δίκη των 9 Τούρκων Αγωνιστών

https://athens.indymedia.org/post/1596124/

από Α

04/03/2019 10:45 μμ.

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΩΝ 9 ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

 

 

Το δικαστήριο διακόπτει για την επόμενη δικάσιμο, Τετάρτη 6 Μαρτίου.

Στις 1η Μαρτίου πριν ξεκινήσει την απολογία του ο κατηγορούμενος Μπιμπέρ, ο κατηγορούμενος Ντεμίρ ζητάει να παρέμβει: Απεργία πείνας για συμπαράσταση στο Νομικό Γραφείο του Λαού στην ΤουρκίαΑπολογείται ο Χασάν Μπιμπέρ.Χ. Μπιμπέρ: Ονομάζομαι Χασάν Μπιμπέρ. Είμαι 61 ετών. Είμαι παντρεμένος, έχω τρία παιδιά κι έναν εγγονό. Μέχρι το 22ο έτος της ηλικίας μου έκανα καλλιτεχνική δραστηριότητα.Το 1980 έπιασα δουλειά στο λιμάνι. Το 1988 εκλέχτηκα ως πρόεδρος του παραρτήματος του συνδικάτου λιμενεργατών της Τουρκίας. Το 1993 στο παγκόσμιο συνδικάτο, με έδρα τη Βρετανία, εκλέχτηκα στην επιτροπή. Υπάρχουν πολλά δημοσιεύματα με το όνομά μου σε διάφορα μέσα, στα οποία στοχοποιούμαι και ο λόγος της στοχοποίησης είναι η συμμετοχή στα συνδικάτα.Υπάρχουν δύο αντιλήψεις για τα συνδικάτα: το επαναστατικό και το εργοδοτικό. Οι συνδικαλιστές της εργοδοσίας παίρνουν τα ρουσφέτια που τους δίνουν τα αφεντικά και αναγκάζουν τους εργαζόμενους να υπογράφουν συμβάσεις με πολύ χαμηλούς μισθούς, μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Είναι προδότες απέναντι στους εργαζόμενους που πληρώνουν συνδρομές στα συνδικάτα τους. Πλουτίζουν με τα ρουσφέτια που παίρνουν από τα αφεντικά.Οι συνδικαλιστές των επαναστατικών συνδικάτων βάζουν μπροστά την ζωή τους για αυτά που αγωνίζονται. Στην Τουρκία οι επαναστάτες συνδικαλιστές, από το 1950, δέχονται πιέσεις, απειλές, συλλαμβάνονται, βασανίζονται, περνάνε χρόνια στη φυλακή, δολοφονούνται, απαγάγονται. Στην χώρα μας πολλοί επαναστάτες συνδικαλιστές έχουν δολοφονηθεί. Ο πρόεδρος του συνδικάτου στην υγεία, ο πρόδρος εργαζομένων στον Δήμο, ο πρόεδρος της συνομοσπονδίας των επαναστατικών συνδικάτων, έχουν δολοφονηθεί από το φασιστικό κράτος της Τουρκίας.

Στην χώρα μας η εργατική Πρωτομαγιά είναι απαγορευμένη. Την Πρωτομαγιά του 1977 δολοφονήθηκαν 37 εργάτες. Το 1997 δολοφονήθηκαν 4 εργαζόμενοι. Σε όλο τον κόσμο η γιορτή της Πρωτομαγιάς γιορτάζεται σε ένα κλίμα ελευθερίας, στην χώρα μας δολοφονούνται εργαζόμενοι και φοιτητές.

Από την περίοδο που εκλέχτηκα πρόεδρος του συνδικάτου λιμενεργατών μέχρι και το 2011 που έφυγα από την Τουρκία έχω ζήσει όλους τους τύπους βασανιστηρίων.Το 1993 δεν δέχτηκα την μηδαμινή αύξηση που έδωσε η κυβέρνηση στους εργαζόμενους και μου έκαναν πρόταση να μου δώσουν ρουσφέτι πολλά εκατομμύρια λίρες και, επειδή δεν δέχτηκα, με κρέμασαν από το ταβάνι ανάποδα, με δεμένα τα χέρια και μου έκαναν ηλεκτροσόκ στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών. Με πήγαν στο βουνό και πυροβολούσαν δίπλα από το σώμα και το κεφάλι μου. Τα λεφτά που μου πρόσφεραν στο ρουσφέτι, τά ‘φεραν στο βουνό και είπαν «ή θα πάρεις τα λεφτά ή θα πεθάνεις» και είπα ότι προτιμώ να πεθάνω από το να προδώσω τους εργαζόμενους.Οι λιμενεργάτες έκαναν απεργία με αίτημα την απελευθέρωσή μου και αναγκάστηκαν να με ελευθερώσουν.

Το 1994, διανοούμενοι, φοιτητές, εργάτες, επαναστάτες, προχωρήσαμε σε αποχές από την εργασία μας με σκοπό να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στον φασισμό και τις δολοφονίες του. Γιαυτό έγινε πάλι η σύλληψή μου. Την τρίτη μέρα της σύλληψής μου, στην Ελλάδα και άλλες 143 χώρες, οι λιμενεργάτες αυτών των χωρών κατέλαβαν τα πλοία με τουρκική σημαία. Την επόμενη μέρα τα ξημερώματα, χωρίς δίκη, με πέταξαν έξω από τις φυλακές.

Ευχαριστώ πολύ τους λιμενεργάτες που ήταν επικεφαλής της κινητοποίησης.Από τα βασανιστήρια έχω βλάβες στα χέρια μου. Αυτά που σας λέω είναι αλήθειες που βγαίνουν μέσα από την ζωή μου. Έχω ράμματα σε διάφορα μέρη του σώματός μου.Το 2004 προσάχθηκα μαζί με τα παιδιά μου, που ήταν 11, 12 και 14 χρόνων στο αστυνομικό τμήμα [στην Τουρκία]. Μπροστά στα μάτια των παιδιών μου με βασάνισαν. Από τα χτυπήματα λιποθύμησα και μετά από ένα διάστημα άκουσα τις φωνές των παιδιών μου. Βασάνιζαν τα παιδιά μου, που ήταν 11, 12 και 14 χρόνων.

Μόνο οι λαοί που έχουν ζήσει τον φασισμό ξέρουν τι σημαίνει. 80 μέρες μετά την σύλληψη έγινε το δικαστήριο. Επειδή δεν έσκυψα το κεφάλι μπροστά στον φασισμό και τις πιέσεις του, μαζί με εμένα συνέλαβαν και τον γιο μου. Μείναμε στις φυλακές 17 μήνες.Περιμένω από εσάς να με ακούσετε με υπομονή.Θέλω να διαβάσω ένα δημοσίευμα σε μια εφημερίδα σχετικά με το συνδικάτο που εκπροσωπώ.

Δημοσιεύτηκε το 2019: «[…] Το συνδικάτο λιμενεργατών την δεκαετία ’80 κ ’90 […] γνωρίζουμε τον γενικό πρόεδρο Χασάν Μπιμπέρ λόγω της μαχητηκότητας […]».Δεν έχει μείνει κανένα στοιχείο από την τότε δράση του [συνδικάτου], αφού παρέδωσαν μέσω ιδιωτικοποιήσεων τα λιμάνια σε ξένους και ντόπιους επενδυτές. Αφού έκαναν πρόταση στους τωρινούς εκπροσώπους των συνδικάτων και με τα λεφτά που παίρνει η διοίκηση του συνδικάτου, φεύγουν από την ομοσπονδία. Τα λιμάνια τα παρέδωσαν σε διάφορες εταιρείες. Και μετά από αυτό, με μεγαλη προσπάθεια των αφεντικών, η διοίκηση πέρασε σε άτομα που πρόσκεινται στο κυβερνητικό συνδικάτο.

Αν δεχόμουν τότε την προσφορά τους και έπαιρνα τα χρήματα, θα ήμουν εκατομμυριούχος.

Είμαι εδώ σήμερα επειδή είμαι ένας έντιμος άνθρωπος.Είμαι συγγραφέας, έχω εκδόσει 7 βιβλία και συνεχίζω.

Λόγω του ότι εκδόθηκε ξανά ένταλμα σύλληψης ήρθα στην Ελλάδα και έκανα αίτηση για άσυλο και το πήρα. Από εδώ, από την Ελλάδα, υποστηρίζω τον δημοκρατικό αγώνα στην Τουρκία.

Σήμερα συνεχίζουν αυτές οι πιέσεις στα συνδικάτα. Θέλω να δώσω ενα παράδειγμα: χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, με πρόσχημα την τρομοκρατία, διώχθηκαν στην Τουρκία και θέλω να σας ρωτήσω, αν λόγω του ότι αγωνιζόμαστε ενάντια στον τουρκικό φασισμό μας αποκαλείτε τρομοκράτες; Παρα τον ανθρώπινο αγώνα που δίνουμε εσείς μας αποκαλείτε τρομοκράτες και μας συλλαμβάνετε; Ο φασισμός της κυβέρνησης τους χαρακτηρίζει όλους τρομοκράτες. Οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι έκαναν καθιστική διαμαρτυρία και γι’ αυτόν τον λόγο βασανίστηκαν. Έκαναν απεργία πείνας 275 μέρες για να προσληφθούν. Εγώ έκανα από την Ελλάδα απεργία πείνας για συμπαράσταση.

Πήγα στο σπίτι του φίλου μου, δημοσιογράφου [συγκατηγορούμενος στην δίκη αυτή] και μιλούσαμε και φάγαμε. Πέρασε η ώρα και είπε να με φιλοξενήσει το βράδυ και εγώ δέχτηκα. Την επόμενη μέρα με συνέλαβαν. Είμαι στη φυλακή 16 μήνες επειδή φιλοξενήθηκα για ένα βράδυ.

Είχα περιοριστικούς όρους από προηγούμενη υπόθεση και επισκέπτομαι το ΑΤ για αυτό. Δεν είμαι ένας παράνομος, έβαζα την υπογραφή μου δύο φορές τον μήνα στο ΑΤ που παρουσιαζόμουν. Με έχουν στηρίξει φοιτητές, διανοούμενοι και εργαζόμενοι. Δεν είμαι παράνομος ούτε έχω δραστηριότητα ως μέλος παράνομης οργάνωσης.Απορρίπτω τις κατηγορίες και ζητώ την αθώωσή μου.

Απολογείται ο 4ος κατηγορούμενος, Ντογάν Μεμέτ.Μεμέτ: Θα ζητήσω κάτι πριν ξεκινήσω την απολογία μου. Συμμετείχα σε απεργία πείνας μεχρι θανάτου το 2001 για 166 μέρες στην Τουρκία. Μετά που βγήκα από την φυλακή με νευρολογική ασθένεια έχω μια προσωρινή απώλεια μνήμης και θα σας ζητήσω να μην με διακόψετε στην διάρκεια της απολογίας μου για να μην χάσω τον ειρμό μου.

Είμαι 16 μήνες στη φυλακή και αυτούς τους 16 μήνες έγιναν πολλά πράγματα. Δεν είναι πράγματα που θα πω για να σας στεναχωρήσω ή για να μας λυπηθείτε. Αυτά που θα σας πω είναι πράγματα που δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι περνάνε στην Τουρκία. Χωρίς αυτά δεν θα μπορέσετε να καταλάβετε γιατί είναι πολιτική δίκη.

Δεν προσαχθήκαμε μόνο με βάση μια τηλεφωνική κλήση. Συλληφθήκαμε μια βδομάδα πριν την άφιξη του προέδρου της Τουρκίας. Ο κυριότερος λόγος είναι επειδή το ζήτησε ο τουρκικός φασισμός. Η ελληνική κυβέρνηση με σκυμμένο το κεφάλι δέχτηκε αυτά που ζήτησε η Τουρκία.

Είναι επίσης πικρό ότι είμαι προφυλακισμένος στην Ελλάδα που έχει γράψει έπος ενάντια στον φασισμό. Κατηγορούμαι ως τρομοκράτης σε μια χώρα που έχει έναν έντιμο λαό που έδωσε μάχες κατά του φασισμού. Είμαι προφυλακισμένος σε μια χώρα που έχει πολεμήσει τον ιταλικό και γερμανικό φασισμό και γι’ αυτόν τον λόγο έχουν πεθάνει χιλιάδες. Είμαι προφυλακισμένος σε μια χώρα που ο λαός της έχει δείξει θάρρος ακόμα και μπροστά στα εκτελεστικά απσπάσματα. Αν με καταδικάσετε θα αδικήσετε εσάς και όχι εμένα.

Στην Γαλλία συνέχιζα την θεραπεία μου αλλά, λόγω της φυλάκισής μου, η ασθένεια προχώρησε.

16 μήνες είμαι μακριά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και κατά τη διάρκεια της κράτησής μου πέθανε η μητέρα μου. Είμαι φυλακή μόνο κ μόνο επειδή είμαι αλληλέγγυος με τους αγώνες του τουρκικού λαού και επειδή το ζήτησε η φασιστικη κυβέρνηση της Τουρκίας.

Πολλά έγιναν αυτούς τους 16 μήνες. Θα ξεκινήσω από την ημέρα της σύλληψης. Με βασάνισαν την ημέρα της σύλληψης. Έπειτα, στο ΑΤ που μας πήγαν, έχασα τις αισθήσεις μου και με πήγαν στο νοσοκομείο. Γνωρίζω πως ο ελληνικός λαός είναι έντιμος και είναι ενάντια στα βασανιστήρια.

Όταν με πήγαν στο νοσοκομεί, ο ο γιατρός ρώτησε τους αστυνομικούς που ήταν με καλυμμένα τα πρόσωπα, γιατί με έφεραν εδώ και εγώ, δείχνοντάς τους, είπα ότι με βασάνισαν. Ο γιατρός έβγαλε τότε τους αστυνόμους από τον θάλαμο.

Για ενάμιση μήνα δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω το δεξί μου πόδι και είχα δύσπνοια. Αν μου επιτρέπετε, θέλω να σας δείξω τα τραύματά μου από τα βασανιστήρια [δείχνει σημάδια]. Μπορείτε να κοιτάξετε και στον ιατρικό φάκελό μου.

Μετά την σύλληψή μας, βγήκαν οι φωτγραφίες μας στη δημοσιότητα και, χωρίς να δικαστούμε, χαρακτηριστήκαμε ως τρομοκράτες. Δεχτήκαμε, λόγω των δημοσιευμάτων, επίθεση απο τουρκική συμμορία στις ελληνικές φυλακές και απειλήθηκαν οι συγγενείς μας στην Τουρκία.

Εδώ δικαζόμαστε επειδή αντισταθήκαμε στον τουρκικό φασισμό. Όπως δεν μπορούν να καταδιαστούν όσοι πολέμησαν ενάντια στον φασισμό ή όσοι αντιστάθηκαν στο Πολυτεχνείο έτσι δεν μπορούμε να καταδικαστούμε και εμείς.Στο κατηγορητήριο έχει γραφτεί λάθος το όνομά μου και λάθος η ημερομηνία γέννησης. Το χειρότερο είναι, σε ένα κατηγορητήριο τόσων σελίδων δεν υπάρχει μία σειρά που να λέει το όνομά μου. Και ούτε μία σειρά που να λέει κάτι για την Τουρκία. Δεν υπάρχει αναφορά σε έναν λαό που δολοφονείται τόσα χρόνια, όπως ο κουρδικός λαός. Στο κατηγορητήριο δεν υπάρχει κανένα στοιχείο. Δεν είμαστε τρομοκράτες, είμαστε επαναστάτες και αγωνιζόμαστε για την ανεξαρτησία του λαού μας.

Στη σελίδα 235 μιλάει το βούλευμα για «ανθρώπους που δεν έχουν ηθικά όρια» και το λένε αυτό άνθρωποι που δεν μας έχουν γνωρίσει. Που δεν έχουμε καθήσει μαζί μία ώρα. Πώς μπορούν να κρίνουν; Αυτό δεν μας περιγράφει. Με βάση ποιό στοιχείο τα γράψανε αυτά; Εμείς πληρώνουμε τον αγώνα μας.

Σε αυτό το βούλευμα υπάρχουν πολλές εκφράσεις που μας χαρακτηρίζουν τρομοκράτες. Σε πολλά σημεία υπάρχει η κατηγορία οτι ήθελα να προκαλέσω ζημία στις οικονομικές, συνταγματικές κτλ δομές της χώρας. Θέλω να ρωτήσω, ποια χώρα είναι αυτή; Αν αυτή η χώρα είναι η Τουρκία, συγχωρέστε με, αλλά δεν είναι δουλειά των Ελλήνων δικαστών.

Έπρεπε να βρίσκονταν, αν γινόταν τέτοια δίκη σε αυτή την αίθουσα, η τουρκική κυβέρηση. Αυτοί που απειλούν τον τουρκικό και κουρδικό λαο, ο τουρκικός φασισμός.

Η ιστορία μάς διδάσκει να μην συμβιβαζόμαστε με τον φασισμό, να είστε δικαιοι, να είστε στο πλευρό αυτών που αγωνίζονται κατά του φασισμού.Αν η χώρα αυτή [σ: που το βούλευμα λέει ότι οι κατηγορούμενοι θα έβαζαν σε κίνδυνο τις οικονομικές κλπ δομές] είναι η Ελλάδα, τότε έχω να πω ότι αγαπώ τον ελληνικό λαό.

Θα δώσω ένα παράδειγμα πηγαίνονας χρόνια πίσω. Όπως ξέρετε, η Κύπρος καταλήφθηκε απο το τουρκικό κράτος. Ο αδελφός μου ήταν στον στρατό επειδή ήταν υποχρεωτικό. Ήταν δικαστής στην Κων/πολη. Τους πήγαν στην Κύπρο και έπεσαν με αλεξίπτωτο και, αφού έφτασαν στο βουνό, ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος τους εγκατέλειψε και 300 στρατιώτες έμειναν χωρίς νερό και τροφή. Εκείνο το διάστημα, οι Κύπριοι στρατιώτες που ήταν απέναντι, τους βομβάρδισαν, την μονάδα που ήταν ο αδελφός μου, και σκοτώθηκε. Η οικογένειά μου μετά, πήγε και ήθελε να πάρει την σωρό, όμως δεν την δώσανε. Ήταν 24 ετών κι εγώ 16. Είχε δολοφονηθεί ένα από τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Ποτέ όμως δεν θεώρησα υπεύθυνο τον κυπριακό λαό γι’ αυτή τη δολοφονία, γιατί και ο κυπριακός λαός έχει περάσει πολλά δεινά.Υπερασπίστηκα την ανεξαρτησία της Κύπρου και την αδελφοποίηση των λαών. Υπερασπίστηκα τη φιλία των λαών. Δεν ήμουν ούτε ρατσιστής ούτε εθνικιστής. Είμαι πολλά χρόνια πρόσφυγας.

Πώς μπορείτε να λέτε ότι θα προκαλούσα βλάβες στο ελληνικό κράτος; Και βέβαια έχουμε ηθικές αξίες, αγαπάμε τους ανθρώπους και τους λαούς. Ο ελληνικός λαός στα 40 τελευταία χρόνια έχει δείξει την αλληλεγγύη του στους Τούρκους πολιτικούς πρόσφυγες και όλα αυτά τα χρόνια, ποτέ οι πολιτικοί πρόσφυγες δεν υπήρξαν απειλή για τον ελληνικό λαό.

Ένα ακόμα πράγμα που θέλω να πω είναι ότι έχει δολοφονηθεί η γυναίκα μου. Ήταν μια βουλεύτρια και συνδικαλίστρια που πρώτα απειλήθηκε, συνελήφθη και βασανίστηκε. Μετά φυλακίστηκε και όταν αποφυλακίστηκε, δολοφονήθηκε. Ήταν 22 χρονών. Μου στέρησαν την δυνατότητα να την δω τελυταία φορά.

Συνεχίζει την απολογία του ο Ντογάν Μεμέτ.

Αναφέρεται στις υποθέσεις για τις οποίες δικάστηκε στην Τουρκία, στην λειτουργία της τουρκικής δικαιοσύνης γενικά και σε καταδίκες του ίδιου χωρίς στοιχεία.

Ντογάν Μεμέτ: Δεν μπορούμε να σκεφτούμε αυτή τη δίκη ανεξάρτητα από αυτά που συμβαίνουν στην Τουρκία.

Θέλω να πω για την σύλληψή μου. Έγινε περίπου 6 το πρωί. Με το σπάσιμο των τζαμιών και της πόρτας ξύπνησα. Δεν κατάλαβα στην αρχή, νόμιζα ήταν θόρυβος από τον δρόμο. Αυτό που σκέφτηκα είναι ότι δεχόμαστε επίθεση δολοφονικη της MIT γιατί ξέρω για τις δραστηριότητες τις δολοφονικές της MIT απέναντι σε Τούρκους και Κούρδους. Είναι μια οργάνωση που έχει αίμα στα χέρια της, είναι οργάνωση του τουρκικού φασισμού και είναι γνωστή στην Ελλάδα, στην Ολλανδία και σε βαλκανικές χώρες. Έχει κάνει απαγωγές 83 ατόμων αλλά και δολοφονίες.

Στην σύλληψη έκαναν χρήση δακρυγόνων και για αυτό πήγαμε προς το μπαλκόνι. Όταν είδαμε τα καλυμμένα πρόσωπα και τον βαρύ οπλισμό καταλάβαμε ότι είναι αστυνομία. Εκεί ξεκίνησαν να μας βασανίζουν. Αφού μας είχαν βάλει χειροπέδες συνέχιζαν να μας χτυπάνε.Στο κατηγορητήριο έχει γραφτεί ότι αντιστάθηκα στους αστυνομικούς και ότι τους έριξα πέτρες και τούβλα και γλάστρες και ότι τους τραυματίσαμε.

Ντογάν Μεμέτ: Από το 2011 διαμένω στο Παρίσι, όπου πήρα άσυλο. Ημουν δημοσιογράφος στην Τουρκία για πολλά χρόνια και συνέχισα και στη Γαλλία. Ήρθα για λίγο καιρό στην Ελλάδα, όπου φιλοξενήθηκα για την έκδοση ενός βιβλίου και, μόλις τελείωνε η έκδοση, θα επέστρεφα στη Γαλλία. Δεν είμαι τρομοκράτης. Αγαπώ πολύ την χώρα μου και τον λαό μου. Ζητώ την αθώωσή μου.

Το δικαστήριο διακόπτει για την επόμενη δικάσιμο, Τετάρτη 6 Μαρτίου.

Εικόνες:

 

Posted in ΤΟΥΡΚΟΙ - ΚΟΥΡΔΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ | Leave a comment

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!

https://athens.indymedia.org/post/1596133/

από Μαύρο & κόκκινο

05/03/2019 9:10 πμ.

 

ΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ. ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ! ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ. ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΤΡΙΤΗ 5/3 ΕΞΩ από το ΑΤ Αριστοτέλους, 18:30 ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ : ΠΕΜΠΤΗ 7/3 ΚΑΜΑΡΑ, 17.00 Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο και Κόκκινο» μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

 

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!

«Δεσμοφύλακες, δικαστικοί, κομματάρχες σας αγνοώ όλους. Δεν θα μπορέσετε να με βγάλετε από εδώ μέσα τρελή εκτός κι αν με σκοτώσετε. Μα το μυαλό μου θα είναι καθαρό, θα είμαι απόλυτα υγιής κι όλοι θα ξέρουν με σιγουριά ότι εσείς είστε οι δολοφόνοι, μια κυβέρνηση ένα κράτος δολοφόνων.»

Φράνκα Ράμε, Ντάριο Φο

Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες της συστηματικής επίδειξης βίας από πλευράς του κράτους. Η δολοφονία του μετανάστη Ebuka στο Α.Τ. Ομόνοιας, ο εμπαιγμός και το καθεστώς εξαίρεσης που επιβάλλεται στον μαχόμενο αγωνιστή Σπύρο Χριστοδούλου αλλά και ο ξυλοδαρμός από ναζί μπράβους σε μετανάστες εργάτες στη Λάρισα τον τελευταίο μόλις μήνα είναι σημεία που φανερώνουν ξανά ότι ο κόσμος της εξουσίας δολοφονεί. Η κυριαρχία δηλαδή, στον δρόμο για την βαθύτερη και εκτενέστερη διόγκωσή της, παρελαύνει πάνω από κάθε εμπόδιο με ό,τι μέσα διαθέτει.

Ο Νιγηριανός μετανάστης Ebuka βρίσκεται νεκρός στο ΑΤ Ομόνοιας, ένα τμήμα γνωστό για τους βασανισμούς προσφύγων και μεταναστών και τις δολοφονίες από τα επίσημα τάγματα εφόδου της ΕΛ.ΑΣ. Η δολοφονία αυτή είναι ένα ακόμα κρατικό έγκλημα. Με μια ματιά στο χρονικό του Α.Τ. Ομόνοιας μετράμε 4 ανθρώπους από την υπέρμετρη βία από μέρους των αστυνομικών, σε σημεία χωρίς κάμερες όπως ασανσέρ ή τουαλέτες κατά την προσφιλή τακτική των σκυλιών του συστήματος. Από το ίδιο Α.Τ. προέρχονται και οι μπάτσοι που φύτεψαν μαχαίρι στον τόπο θανάτου του Ζακ Κωστόπουλου τον οποίο και χτύπησαν ως θανάτου. Ακόμη και μετά την δολοφονία του Ebuka, οι μπάτσοι δε δίστασαν να χτυπήσουν διαδηλωτές σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Α.Τ. Ομόνοιας: ένα σύγχρονο εκπαιδευτήριο ένστολων φονιάδων. Ξέρουμε καλά ότι η δράση των μπάτσων περνάει αδίκαστη, αφού εξάλλου είναι η ίδια η αστική δικαιοσύνη που τους οπλίζει να χτυπάν συνάμα με το κρατικό οπλοστάσιο που παρέχει τη νομική κάλυψη επιχειρώντας από την μια να καταστείλει κάθε φωνή αντίστασης ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα και από την άλλη να κανονικοποιήσει στις συνειδήσεις των ανθρώπων μια στυγνή δολοφονία όπως αυτή του Ebuka.

Το κράτος ακόμα πριμοδοτεί την συγκρότηση ενός αντεπαναστατικού πόλου, ο οποίος θα είναι αυτός που θα κάνει την βρώμικη δουλειά και θα επιτεθεί σε πρόσφυγες, μετανάστες, αγωνιστές, στα κομμάτια της κοινωνίας που βάζουν ανάχωμα στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου: τους φασίστες, ή αλλιώς το παρακράτος. Είτε με μολότωφ σε σπίτι προσφύγων στη Νεάπολη, είτε με την φασιστική δολοφονία του Αλβανού εργάτης γης Petrit Zifle από τον φασίστα και μέλος της ΧΑ Δ. Κουρή στη Λευκίμμη Κέρκυρας, οι φασίστες λειτουργούν στην υπηρεσία του καθεστώτος, το οποίο επιβάλλει τους όρους λεηλασίας της κοινωνίας και το χτύπημα των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, ενώ ταυτόχρονα η πολιτική διαχείριση προσπαθεί να τους ξεπλύνει, αποπολιτικοποιώντας και απονοηματοδοτώντας την δίκη της ΧΑ που διεξάγεται 6 χρόνια μετά την δολοφονία του αντιφασίστα Π. Φύσσα. Στις 8/2 στη Λάρισα, επιβεβαιώνοντας την συνεργασία αφεντικών και ναζί, εργοδότης και μπράβοι προσκείμενοι στη Χρυσή Αυγή ξυλοκόπησαν τους εργάτες Σαλμάν Ατζούμ και Σαιντ Αχμέντ, όταν διεκδίκησαν τα δεδουλευμένα τους.

Την ίδια χρονική στιγμή, ο εμπαιγμός προς τον κρατούμενο Σπύρο Χριστοδούλου με την μη ικανοποίηση των αιτημάτων του για συγχώνευση ποινών όπως ορίζει ο νόμος, είναι μια ακόμη μεθόδευση, τα νήματα της οποίας κινεί το κράτος. Ο κρατούμενος αγωνιστής προχώρησε σε απεργία πείνας από 14 Ιανουαρίου διεκδικώντας το δικαίωμα που προβλέπεται από τον ίδιο τον νόμο. Η άρνηση συγχώνευσης των ποινών αποτελεί μια κρατική μεθόδευση και φανερώνει πως η εφαρμογή των νόμων γίνεται κατά το δοκούν, πως όσοι δεν υποτάσσονται, θα καταστέλλονται. Κατασκευάζεται έτσι ο εσωτερικός εχθρός για να αλέσθει στη μηχανή του κοινωνικού παραδειγματισμού: όποιος αντιστέκεται διώκεται, φυλακίζεται και φυτοζωεί στα κελιά της αστικής δημοκρατίας. Αυτή είναι η τάξη και ασφάλεια που προσφέρει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: το καθεστώς εξαίρεσης που επιχειρεί και πετυχαίνει ως ένα βαθμό να επιβάλλει η κυβέρνηση δεν είναι παρά η συνέχιση της κρατικής θανατοπολιτικής σε κάθε κοινωνικό πεδίο.

Η υποταγή των εκμεταλλευομένων απαιτεί τη διάσπαση της κοινωνικής αλληλεγγύης και των δεσμών που συνδέουν τους καταπιεσμένους μέσω της διασποράς του φόβου και της τρομοκρατίας. Το κράτος αναδεικνύεται ως ο μόνος προστάτης μπροστά στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο δήμιος και όλοι εμείς οι δεσμώτες μιας κατάστασης που βαθαίνει την εξαθλίωση. Είμαστε αλληλέγγυοι με τον αγωνιστή Σπύρο Χριστοδούλου για την ανάκτηση της ελευθερίας

του, δίνοντας συγχρόνως τον αγώνα για την μόνη πραγματική ελευθερία, που θα έρθει με την συντριβή του κόσμου της εξουσίας. Δίνουμε την ανειρήνευτη μάχη για την προάσπιση της ανθρώπινης ζωής μέσα σε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης. Σε πείσμα του κρατικού ρεβανσισμού, πολλαπλασιάζουμε τις κοινωνικές – ταξικές αντιστάσεις μέχρι την κοινωνική επανάσταση που θα εξαλείψει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Οι εργάτες που χτυπιούνται από τα αφεντικά, οι κρατούμενοι όπως ο Σπύρος Χριστοδούλου, ο μετανάστης Ebuka, οι καταπιεσμένοι ανά τη γη, ξέρουμε καλά ότι είμαστε στην ίδια πλευρά της όχθης και είμαστε πρόθυμοι να ταράσσουμε τα ήρεμα νερά.

ΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ. ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ!

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ.

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΤΡΙΤΗ 5/3 ΕΞΩ από το ΑΤ Αριστοτέλους, 18:30

ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ : ΠΕΜΠΤΗ 7/3 ΚΑΜΑΡΑ, 17.00

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο και Κόκκινο» μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

 

 

Posted in ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ | Leave a comment

Με αφορμή τη δολοφονία του Εμπουκά Μαμασουμπέκ, γράμμα ενός αδερφού: «Πρέπει να φύγουν με όλα τα απαραίτητα μέσα»

 

https://athens.indymedia.org/post/1595959/

 

από Κατάληψη GARE

26/02/2019 10:02 μμ.

 

Το γράμμα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 3 Νοέμβρη 2014, απευθυνόμενο από τον Farid El Yamni, αδερφό του Wissam – δολοφονημένου από την γαλλική αστυνομία την 1η Γενάρη 2012 – προς την μητέρα του Rémi Fraisse – δολοφονημένου από τη γαλλική χωροφυλακή στις 26 Οκτώβρη 2014. Το γαλλικό κράτος, όπως και το ελληνικό, όπως όλα τα κράτη δολοφονούν ακατάπαυστα του εκείνους που δεν ανήκουν στην κυρίαρχη τάξη κι εκείνους που αγωνίζονται. Το γράμμα του Farid, του αδερφού ενός δολοφονημένου μετανάστη, εκφράζει με διαύγεια τη θέση των καταπιεσμένων και σκιαγραφεί μια προοπτική κοινωνικής απελευθέρωσης από την κρατική τυραννία. Για τον Ebuqa και για όλους μας.

 

Προκήρυξη που μοιράστηκε στις 26/2 στην Αθήνα, στην συγκέντρωση και την πορεία για τη δολοφονία του Εμπουκά Μαμασουμπέκ.

(ελληνικά, francais, english)

« Πρέπει να φύγουν με όλα τα απαραίτητα μέσα »

Το γράμμα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 3 Νοέμβρη 2014, απευθυνόμενο από τον Farid El Yamni, αδερφό του Wissam – δολοφονημένου από την γαλλική αστυνομία την 1η Γενάρη 2012 – προς την μητέρα του Rémi Fraisse – δολοφονημένου από τη γαλλική χωροφυλακή στις 26 Οκτώβρη 2014. Το γαλλικό κράτος, όπως και το ελληνικό, όπως όλα τα κράτη δολοφονούν ακατάπαυστα του εκείνους που δεν ανήκουν στην κυρίαρχη τάξη κι εκείνους που αγωνίζονται. Το γράμμα του Farid, του αδερφού ενός δολοφονημένου μετανάστη, εκφράζει με διαύγεια τη θέση των καταπιεσμένων και σκιαγραφεί μια προοπτική κοινωνικής απελευθέρωσης από την κρατική τυραννία. Για τον Ebuqa και για όλους μας.

 Σας γράφω αυτό το γράμμα τη στιγμή που στο Παρίσι καταδικάζονται οι βίαιες διαδηλώσεις και οι ειρηνικές καθιστικές διαμαρτυρίες χειροκροτούνται.

Έχασα τον αδερφό μου σε συνθηκες παρόμοιες με αυτές που χάσατε εσείς τον γιό σας. Ο αδερφός μου που κάποτε φρόντιζε τόσο την μητέρα μας μας άφησε και δεν θα ξαναγυρίσει. Ο χαμός του αδερφού μου μου προκέλεσε τεράστιο πόνο που τον ξανανοιώθω κάθε φορά που το Κράτος σκοτώνει πάλι. «Εκεί που ριζώνει ο κίνδυνος, ριζώνει και αυτό που τον αντιμετωπίζει» έχει πει κάποιος. Κάθε φορα που το Κράτος σκοτώνει, παρουσιάζεται και η ευκαιρία να το σταματήσουμε, να το εξαναγκάσουμε να αλλάξει και να επανορθώσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια.

Ο θάνατος του Ρεμύ είναι κάτι παραπάνω από την ιστορία μιας ζωής, είναι συνδεδεμένος με τις ζωές όλων μας, ατομικά και συλλογικά. Η εγκληματοποίηση που ακολούθησε είναι φοβερή, έτσι συνέβη και σε εμάς. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι ήταν εσκεμμένη. Εγώ ήθελα μόνο ένα πράμα: να φτάσει η Δικαιοσύνη στην αλήθεια και να αποκαταστατήσει την αξιοπρέπεια που άξιζε στον αδερφό μου, ήσυχα. Ήθελα αυτή η ιστορία να μας μάθει όλους κάτι, εμάς που μας κυβερνάνε, έτσι ώστε να υπάρχει αγάπη μεταξύ μας, αλλά και την αστυνομία, έτσι ώστε να μπορέσει να συμφιλιωθεί με το λαό. Πίστευα ότι η αστυνομία δεν μπορούσε να αποδέχεται δολοφόνους ανάμεσα της, δεν ήξερα αρκετά τότε. Έκανα λάθος. Καήκαν ολόκληρες γειτονιές, κάναμε έκκληση για ψυχραιμία: κάθε καμμένο αμάξι ή κάδος σκουπιδιών ήταν για μας προσβολή, ένα αγκάθι στην καρδία, ένα αγκάθι στο οποίο στεκόταν το Κράτος.

Μετά περασε ο καιρός, μας υποσχέθηκαν την αλήθεια, αλλά μας δώσαν μόνο ψέμματα, μόνο ψέυτικες υποσχέσεις, όπως και σε τόσους πριν από μας. Κάποιοι μας είχαν προειδοποιήσει, αλλά δεν τους πιστεύαμε. Ο Φρανσουά Ολάντ (τότε προθυπουργός της Γαλλίας) ο ίδιος είχε αγκαλιάσει την μητερα μου και της είχε υποσχεθεί ότι θα βοηθούσε να ρίξουμε φως στην υπόθεση του θανάτου του γιου της. Χωρίς δικαιοσύνη και αλήθεια βιώναμε τον χρόνο να περνάει σαν ποινή φυλακισης. Παραμείναμε σ’ αυτή την φυλακή, υπομένοντας και κάνοντας εκκλήσεις στη Δικαιοσύνη για βοήθεια.

Και μετά καταλάβαμε ότι η υπόθεσή μας δεν ήταν μεμονωμένη και τόσες και τόσες άλλες οικογένειες βίωναν το ίδιο πράγμα. Συμβαίνουν τόσοι και τόσοι εξευτελισμοί κι ακροτηριασμοί που συμβαίνουν συνειδητά από την αστυνομία και συγκαλύπτονται από τη δικαιοσύνη!

Ανακαλύψαμε επίσης τον τρόπο που σκέφτονται οι αστνομικοί, είναι ψυχρολουσία. Ορίστε ένα παράδειγμα: Την τελευταία Τετάρτη, στη συνέχεια της διαδήλωσης στο Παρίσι, ένας από τους αστνομικούς μου είπε «1-0» μπροστά στους συναδέλφους του, που χασκογελάγανε βλέποντάς με να φοράω μια μπλούζα που έγραφε «Προσοχή, η Αστυνομία Μας Δολοφονεί». Κανείς δεν του είπε τίποτα, κανείς… Παραδείγματα τέτοιου είδους, τα ζούνε τόσοι γάλλοι καθημερινά, που δεν μπορούν άλλο με αυτή την αστυνομία και δεν βλέπουν ένα τέλος.

Καταλαβαίνω τις εκκλήσεις για ηρεμία, τις κάναμε εξίσου κι εμείς. Ας καταλάβετε εξίσου ότι πάρα πολλοί δεν πιστεύουν πια σ’ αυτό το σύστημα που προσφέρει de facto ατιμωρησία στην αστυομία. Πρέπει να καταλάβετε ότι η μη βία είναι κατανοητή μόνο με την προϋπόθεση ότι το απέναντι στρατόπεδο είναι ικανό να αναρωτηθεί: είναι ανθρωπίνως ανίκανοι, διότι υπολογίζουν ότι το να θέσουν υπό αμφισβήτηση την αστυνομία, θα σήμαινε να θέσουν υπό αμφισβήτηση το Κράτος. Επί 40 χρόνια, η αστυνομία σκοτώνει ατιμώρητα, κατεξακολούθηση. Επί 40 χρόνια είμαστε μάρτυρες της ίδιας μεθόδευσης ξεπλύματος των Κρατικών φόνων, παρά τα βίντεο, τους μάρτυρες, τα αποδεικτικά στοιχεία. Επί 40 χρόνια γίνονται καθιστικές διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, εκδόσεις βιβλίων, τοποθετήσεις πολιτικών, απευθύνσεις στον υπουργό εσωτερικών. Επί 40 χρόνια δεν λειτουργεί.

Ορίστε πως γίνεται: το πρακτορείο ειδήσεων ανακοινώνει τα συνταρακτικά νέα, ο εισαγγελέας λέει ψέματα, μιας κακής ποιότητας ανακριτική έρευνα και τελικά, μετά από πολλά χρόνια μια γελοία καταδίκη ή καμία καταδίκη. Το αποκορύφωμα είναι ότι αυτοί που έχουν εμπλακεί στην υπόθεση θα πάρουν προαγωγές κι εκείνοι που σκοτώσαν τους αδερφούς μας, τους γυιούς ή τους φίλους μας, θα έχουν μια φροντίδα από τους συναδέλφους τους σαν πρωταθλητές. Τέτοια είναι η πραγματικότητα που ζήτε κι εσείς.

Ο Μανουέλ Βαλς (γάλλος πολιτικός) λέει ότι οι βιαιότητες αποτελούν προσβολή για τη μνήμη του Ρεμί, αλλά να ξέρετε ότι ο Μανουέλ Βαλς, από την άρνησή του να αντιμετωπίσει την ατιμωρησία της αστυνομίας, είναι ο πρώτος δολοφόνος του γυιού σας. Είναι ένας κατά συρροή εγκληματίας. ´Ηρθε στο Κλερμόν Φερόν μια βδομάδα πριν την κατασκευασμένη αναφορά αντι-αυτοψίας, της οποίας ήξερε τα αποτελέσματα, και δεν μίλησε για το ζήτημα παρά μόνο για να καταδικάσει τις βιαιότητες εκείνων που εξεγέρθηκαν παρακινούμενοι από τη δολοφονία του αδερφού μου.

Κυρία, οι άνθρωποι μάχονται για τον Ρεμί, για την αξιοπρέπειά τους και για τις ιδέες τους. Μάχονται για σας, για όλους μας, για να είναι αποτελεσματική η αδερφοσύνη. Εκείνοι που μάχονται ξέρουν καλά τα δόλια κίνητρα των κυβερνήσεών μας ώστε να καταλαβαίνουν ότι προσπαθούν να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ζούμε μέσα σ’ ένα Κράτος δικαίου, ενώ βρισκόμαστε σ’ ένα Κράτος καταναγκασμού. Το Κράτος δεν σέβεται το νόμο που μας ζητάει να σεβόμαστε. Παίζει με τα κορμιά μας, με την εμπιστοσύνη μας, με τα χρήματά μας και την αξιοπρέπειά μας. Μας ζητάει να είμαστε γονατισμένοι κι αυτό είναι μια κατηγορική επιταγή.

Σας έγραψα αυτό το γράμμα, σ’ εσάς (μητέρα του Ρεμί), όπως και σε όσους με διαβάσουν, για να σας γνωστοποιήσω ότι σήμερα καταλαβαίνω περισσότερο από ποτέ πόσο η μη-βία αναφορικά στα εγκλήματα του Κράτους έχει τα όριά της. Η μη-βία, λόγω της αδυναμίας της, είναι μερικές φορές πιο κταδικαστέα, πιο δολοφονική από τη βία την ίδια. Οι τύποι που μας κυβερνούν είναι δόλιοι, αριβίστες, σαδιστές. Πρέπει να φύγουν με όλα τα απαραίτητα μέσα.

Farid El Yamni, αδερφός του Wissam El Yamni, που δολοφονήθηκε από την αστυνομία την 1η Ιανουαρίου 2012 στο Clermont Ferrand

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ, ΣΤΑ ΟΠΛΑ!

Το κράτος δολοφονεί, βασανίζει, εκτοπίζει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, χτυπάει παντού με τους μισθοφόρους του για να μας κρατήσει υποταγμένους

Να γκρεμίσουμε τα τείχη της καταπίεσης, της απομόνωσης, της εκμετάλλευσης

Εδώ και τώρα, για τον κόσμο της κοινότητας, της ελευθερίας, της ισότητας

Για τον Ebuqa, την Zaianab Fadil, τον Ζακ,για όσους προηγήθηκαν κι όσους θ’ ακολουθήσουν

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

Κατάληψη GARE (Καλλιδρομίου 74)

Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότητση

_________________________________________

“ Ils doivent partir par tous les moyens nécessaires “

La lettre qui suit fut publiée le 3 novembre 2014. Elle etait adressée a la mère de Rémi Fraisse – celui-ci fut assassiné par la gendarmerie le 26 Octobre 2014- par Farid El Yamni, frère de Wissam – qui fut assassiné par la police le 1erjanvier 2012. Wissam El Yamni (30) a ete brutallement agressé par des policiers a Clermond Ferrand le jour du Nouvel An, avant d’etre emmener en garde a vue. Il est tombe dans le coma et mourut a l’hopital le Lundi 9 Janvier 2012. Sa mort provoqua des emeutes et des incendies de voitures. Farid voulut rendre son texte public, mais voulut aussi l’envoyer aux parents de Remi. L’etat francais, tout comme l’etat grec, comme tout les etats, assassine constamment tout ceux qui n’appartiennent pas a la classe dominante, et tout ceux qui luttent. La lettre de Farid, le frere du migrant assassine, exprime clairement la position des opprimes et esquisse une perspective pour la liberation sociale de la tyranie de l’etat. Pour Ebuqa et pour nous tous.

  À l’heure où sur Paris on condamne les manifestations violentes et où on loue les sit-in pacifiques, je vous écris cette lettre.

J’ai perdu mon frère dans des conditions très proches de celles dans lesquelles vous avez perdu votre fils. Mon frère qui prenait tant soin de ma mère nous a quitté, il ne reviendra plus. La perte de mon frère était sur le coup une douleur immense que je ressens à chaque fois que l’État assassine à nouveau. «Là où croît le danger croît aussi ce qui sauve» disait quelqu’un. À chaque fois que l’État assassine on a aussi l’opportunité de l’arrêter, de le contraindre à changer et de rendre la dignité perdue à tous les autres.

Par la mort de Rémi se noue beaucoup plus que l’histoire d’une vie, il se noue notre vie à tous, individuellement et collectivement. La criminalisation qui a été opérée est terrible, ça a été la même chose pour nous. J’ai compris plus tard qu’elle était voulue. Je ne voulais qu’une chose, que la Justice fasse la vérité et rende la dignité que méritait mon frère, dans le calme, et que cette histoire profite à tous, à nous les gouvernés pour mieux nous aimer et à la police pour la réconcilier avec la nation. Je pensais que la police ne pouvait accepter dans ses rangs des assassins, je ne la connaissais à l’époque pas assez. Je me trompais. Les quartiers ont brûlé, on a appelé au calme: chaque voiture ou chaque poubelle brûlée était vécue comme une insulte, comme une épine en plein cœur, une épine sur laquelle on appuyait.

Puis le temps est passé, on nous a promis la vérité, mais on n’a eu que des mensonges, que des fausses promesses, comme tant d’autres avant nous. On nous avait prévenu, mais on n’y croyait pas. François Hollande, lui-même, avait pris ma mère dans ses bras et lui avait promis qu’il nous aiderait à faire la lumière sur la mort de son fils. Sans la justice et la vérité, on vivait le temps qui passait comme une condamnation. Nous étions toujours en prison, à suffoquer et à appeler la Justice à l’aide.

Et puis on a compris que notre cas n’était pas isolé, que tant d’autres familles vivaient et vivent la même chose. Il y a tant d’humiliations et de mutilations commises consciemment par la police et couvertes par la justice, tant!

On a aussi découvert la manière de penser des policiers, ça fait froid dans le dos. Voici un exemple: Mercredi dernier, suite à la manifestation sur Paris, un des policiers m’a dit «1-0» devant ses autres collègues au commissariat, qui ricanaient lorsqu’ils me voyaient arborer le tee-shirt «Urgence Notre Police Assassine». Aucun ne l’a repris, aucun… Des exemples de ce genre, tant de français en vivent quotidiennement, ils n’en peuvent plus de cette police et n’en voient pas le bout.

Je comprends l’appel au calme, on l’a également fait. Comprenez également que de nombreuses personnes ne croient plus en ce système qui donne une impunité de facto à la police. Comprenez que l’on ne peut concevoir la non-violence qu’à condition de supposer que le camp d’en face est capable de se remettre en cause: ils en sont humainement incapables, parce qu’ils considèrent que remettre en cause la police, ce serait remettre en cause l’État. Depuis 40 ans, la police tue impunément, à répétition. Depuis 40 ans, on assiste à la même démarche pour noyer les meurtres de l’État, malgré les vidéos, les témoins, les évidences. Depuis 40 ans, il y a des sit-in, des manifestations, des livres, des prises de positions d’hommes politiques, des tribunes adressées au ministre de l’intérieur. Depuis 40 ans, ça ne fonctionne pas.

Voici comment ça se passe: dépêche AFP, mensonge du procureur, enquête de mauvaise qualité et tronquée pour aboutir sur une condamnation ridicule après de nombreuses années, voire à une absence de condamnation. Le pire, c’est que ceux qui vont enterrer l’affaire auront des promotions et ceux qui ont tué nos frères, nos fils ou amis, eux seront traités comme des champions par leurs collègues. Telle est la réalité que vous vivrez vous aussi.

Manuel Valls dit que les violences sont des insultes à la mémoire de Rémi, mais sachez que Manuel Valls, par son inaction à combattre l’impunité policière, est le premier meurtrier de votre fils. C’est un criminel récidiviste. Il est venu à Clermont-Ferrand une semaine avant le rendu du rapport de contre-autopsie bidon dont il connaissait les aboutissants, et il n’a parlé de l’affaire que pour mieux condamner les violences de ceux que la mise à mort de mon frère révoltait.

Madame, les gens se battent pour Rémi, pour leur dignité et pour leurs idéaux. Ils se battent pour vous, pour nous tous, pour que la fraternité soit effective. Ceux qui se battent connaissent assez la malveillance de nos gouvernants pour comprendre qu’on tente de nous fait croire que nous sommes dans un État de droit, alors que nous sommes dans un État de devoir. L’État ne respecte pas la loi qu’il demande qu’on respecte. Il se joue de notre corps, de notre confiance, de notre argent et de notre dignité. Il nous demande d’être à genoux, c’est un impératif catégorique.

Je vous ai écrit cette lettre à vous comme à tous ceux qui me liront pour vous faire savoir que je comprends aujourd’hui plus que jamais combien la non violence dans les affaires de crimes d’État a ses limites. La non-violence, par son impuissance, est parfois plus condamnable, plus meurtrière que la violence elle même. Les gens qui nous gouvernent sont malveillants, arrivistes, sadiques et récidivistes. Ils doivent partir par tous les moyens nécessaires.

Farid El Yamni, frère de Wissam El Yamni, assassiné par la police le 1erjanvier 2012 à Clermont Ferrand

PROLETAIRES, AUX ARMES!

Les meurtre d’etat, les tortures, la deportation de personnes dans des camps, ils attaques avec leurs mercenaire pour gqrder le controle sur nos corps.

Faison tomber les murs, de l’isolation, de l’exploitation.

Ici et maintenan, pour un monde comun, de liberte, et d’equalite.

Pour Ebuqa, pour Zainab Fadil, pour Zack, pour tout ceux avant et apres eux

NI OUBLI NI PARDON

Squat GARE (74 rue Kallidromiou)

Collectife Anarchist pour la Reconstruction Prolaitarienne Combative

_________________________________________

“They must go by all necessary means”

The following letter by Farid El Yamni – brother of Wissam, who was killed by police in 2012 – is addressed to the mother of Rémi Fraisse (21), murdered by police in the early hours of October 26th, 2014. Wissam El Yamni (30) was brutally assaulted by cops in Clermont-Ferrand on New Year’s Eve, before being taken into custody. He fell into a coma and died in hospital Monday, January 9th, 2012. His death sparked rioting and car-burnings. Farid wanted his text to be made public, but it will also be sent to Rémi’s parents. The french state, just like the greek one, just like all states, are constantly murdering all those who do not belong to the ruling class, and all those who are struggling.The letter of Farid, the brother of a murdered migrant, expresses with clarity the position of the oppressed and scetches out a prospect for the social liberation from state tyranny. For Ebuqa and for all of us.

 I am writing this letter to you at a time when violent protests are condemned and peaceful sit-ins are praised in Paris.

I lost my brother in conditions quite similar to those in which you lost your son. My brother, who once took so much care of my mother, left us and will not return. The loss of my brother has caused me immense pain that I feel every time the State kills again. “Where the danger grows, grows also that which saves,” someone said. Each time the State kills it’s also an opportunity to put a halt to it, force it to change, and render the lost dignity to all the others.

Rémi’s death is tied to much more than the story of a life; it is tied to the lives of all of us, individually and collectively. The criminalization which occurred is terrible; it was the same thing for us. I realized later that it was deliberate. I only wanted one thing: that the Justice gets to the truth and renders the dignity that my brother deserved, in quiet, and that this story benefits everyone, us the governed in order to love each other better, as well as the police in order to reconcile itself with the nation. I thought the police could not accept murderers into its ranks, I didn’t know it enough at the time. I was wrong. Neighbourhoods were burned; we appealed for calm: every burned car or trash bin was perceived as an insult, like a thorn in the heart, a thorn pushed deeper into us.

Then time passed, we were promised the truth, but we were provided with nothing except lies, nothing except false promises, like many others before us. People warned us, but we did not believe them. François Hollande, himself, took my mother into his arms and promised he would help us shed light on the death of her son. Without justice and truth, we lived the passing time as a prison sentence. All this time we were in prison suffocating and appealing to the Justice for help.

And then we realized that our case was not isolated; so many other families experienced and are still experiencing the same thing. There are so many humiliations and mutilations committed consciously by the police and covered up by the Justice, so many of them!

We also discovered how the police think, it’s spine-chilling. Here’s an example: last Wednesday, following the demonstration in Paris, one of the police officers told me “1–0” in front of his colleagues at the police station, who giggled when they saw me wearing the t-shirt “Emergency Our Police Assassinate”. No one told him anything, no one… With examples of this kind, so many people in everyday life in France can no longer stand this police, nor see the end of it.

I understand the appeal for calm; we also did the same back then. You also have to understand that many people no longer believe in this system that gives de facto impunity to the police. You have to understand that nonviolence is conceivable only if you suppose that the opposite camp is capable of questioning itself: they are humanly incapable of it, because they consider that calling the police into question would mean to call the State into question. For 40 years, the police kill with impunity, repeatedly. For 40 years, we are witnessing the same method of whitewashing the murders of the State, despite the videos, the testimonies, the evidences. For 40 years, there are sit-ins, demonstrations, books, official statements by politicians, declarations addressed to the interior minister. For 40 years, it does not work.

Here’s how it goes: the AFP news agency delivers the breaking story, the prosecutor lies, a shoddy investigation is opened and summarized to result in a ridiculous conviction, or even a lack of conviction, after many years. The worst thing is that those who will bury the affair will be promoted and those who killed our brothers, our sons or friends will be treated as champions by their colleagues. This is the reality that you’re also about to experience.

Manuel Valls said that violence is insulting to the memory of Rémi, but know that Manuel Valls, through his inaction in combating police impunity, is the prime murderer of your son. He is not simply criminal, but recidivist. He came to Clermont-Ferrand one week prior to the bogus counter-autopsy report, of which he knew the wherefores, and he spoke of the case with intent to condemn the violence of those who revolted against the killing of my brother.

Madam, people are fighting for Rémi, for their dignity and for their ideals. They fight for you, for all of us, for the brotherliness to be effective. Those who fight are familiar enough with the malevolence of our governors to understand they’re trying to make us believe that we are living in a State based on law, whereas we are living in a State based on duty. The State does not respect the law it demands that we respect. It plays with our bodies, our confidence, our money and our dignity. It demands that we are on our knees, and this one is a categorical imperative.

I wrote this letter to you, and to all those who read my words, to let you know that today, more than ever, I understand how much nonviolence in affairs of state crimes has its limits. Because of its powerlessness, nonviolence at times is more condemnable, more deadly than violence itself. Those who govern us are malicious, arrivistes, sadists and recidivists. They have to be thrown out by any means necessary.

Farid El Yamni, brother of Wissam El Yamni, murdered by police on January 1st, 2012 in Clermont-Ferrand

PROLETARIANS, TO ARMS!

The state murders, tortures, displaces people to concentration camps, it attacks everywhere with its mercenaries in order to keep us subdjugated.

Lets tear down the walls of oppression, of isolation, of exploitation.

Here and now, for the world of community, of freedom, of equality.

For Ebuqa, for Zainab Fadil, for Zack, for all those before and after them

WE SHALL NOT FORGET, WE SHALL NOT FORGIVE.

GARE squat (Kallidromiou 74)

Anarchist Collective for the Combative Proletarian Reconstruction

Αρχεία:

They_must_go_by_all_necessary_means.pdf

Ils_doivent_partir_par_tous_les_moyens_nécessaires.pdf

Πρέπει_να_φύγουν_με_όλα_τα_απαραίτητα_μέσα.pdf

ΑΤ Ομονοιας  βία  Εμπουκα  κρατικές δολοφονίες 

 

Posted in ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ | Leave a comment

Πολιτική Δήλωση του Αναρχικού Αντώνη Σταμπούλου

 

https://athens.indymedia.org/post/1596107/

 

από Εφετείο Δίκης Επαναστατικού Αγώνα

04/03/2019 1:34 μμ.

 

Η αλήθεια είναι ότι η αντίσταση στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική εκμετάλλευση δεν μπορεί να διαχωρίσει τα μέσα ανατροπής σε ένοπλα και άοπλα. Αυτός ο διαχωρισμός γίνεται από το κράτος για να διασφαλίζει το μονοπώλιο της βίας. Στην παγκόσμια επαναστατική ιστορία πάντα τα κινήματα αντιμετώπισαν ένοπλα την κρατική επιβολή. Ειδικά στην χώρα αυτή ο ένοπλος αγώνας παραμένει απόλυτα νομιμοποιημένος στα μάτια μεγάλου μέρους της κοινωνικής βάσης που ως τρομοκρατία αναγνωρίζει τις ουρές στον ΟΑΕΔ και το άγχος της επιβίωσης και όχι τις στοχευμένες ενέργειες ενάντια σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους. Η επανάσταση είναι πλέον μια αναγκαιότητα, στην εποχή που η τεχνολογία έχει ξεπεράσει την δυνατότητα της να διευκολύνει την επιβίωση του ανθρώπου φτάνοντας σε επίπεδα τέτοια που να μπορεί να απειλήσει την επιβίωση όλου του πλανήτη. Ταξικό σύστημα, εκτός από καταδυνάστευση της κοινωνίας, σημαίνει και αμετάκλητες βλάβες στο φυσικό περιβάλλον. Αν υπάρχει κάποια δύναμη που να μπορεί να εκτροχιάσει από την πορεία του τον κρατισμό και τον καπιταλισμό, είναι η παγκόσμια κοινωνική επανάσταση. Το σύστημα αυτό που κύρια αξία του και κίνητρο έχει το κέρδος, είναι τόσο αυτοκαταστροφικό που οφείλουμε αφενός να διαχωριστούμε όσο γίνεται αξιακά και σε επίπεδο καθημερινότητας από το ίδιο και αφετέρου να το καταστρέψουμε όσο το δυνατόν νωρίτερα. Η τιμή να ανήκεις στην παγκόσμια οικογένεια των γνωστών και άγνωστων που πολεμούν το κρατικό και ταξικό σύστημα κρατώντας αλώβητες τις αξίες τους, είναι απερίγραπτη. Και από μόνο του αυτό, αποτελεί λόγο ύπαρξης. Κάτω το κράτος Ζήτω η Αναρχία

—————————–

Θέλω κατ’ αρχήν να διευκρινίσω πως όσα θα πω αποτελούν πολιτική δήλωση και όχι απολογία, καθώς είμαι αναρχικός και δεν απολογούμαι στην κρατική εξουσία. Επίσης δεν επιθυμώ να ζητήσω κανένα ελαφρυντικό κι ας δικαιούμαι από το νόμο, καθώς το επίδικο εδώ είναι άλλο.

Τον Οκτώβρη του 2014 και τα επόμενα χρόνια έζησα από κοντά τον τρόπο που το κράτος διευθετεί τους λογαριασμούς του με τον εσωτερικό εχθρό. Την αστυνομική αυθαιρεσία και βία, τη φαυλότητα του σωφρονισμού και την υποκρισία της δικαιοσύνης. Μπορώ να βεβαιώσω κάθε εξεγερμένη καρδιά ότι η σωματική, ψυχολογική και γραφειοκρατική βία του κατασταλτικού μηχανισμού είναι ανίκανη να πειθαρχήσει ακόμη και έναν μόνο άνθρωπο. Δεν στάθηκε ικανή όλη αυτή η περιπέτεια, από την απαγωγή και το βασανισμό κουκουλοφόρων στη γαδα, την στέρηση νομικών δικαιωμάτων και την παραβίαση δικαιωμάτων του ανθρώπου, τον κανιβαλισμό των media, τις παράνομες μεταγωγές, τις άθλιες συνθήκες φυλάκισης, τις χωρίς στοιχεία δίκες και με ενδείξεις καταδίκες, να με κάνει να αναθεωρήσω στο ελάχιστο τις απόψεις που είχα. Αντιθέτως, έχω πιστεί, με ατράνταχτα στοιχεία, ότι το κράτος είναι ένας νόμιμος εγκλήματικός μηχανισμός με αρχές όμοιες μιας εγκληματικής οργάνωσης. Σκοπό έχει τη διαιώνιση του, καθώς παρότι έχει τον γνωστό ιστορικό ρόλο ώς εργαλείο της άρχουσας τάξης, έχει και από μόνο του αυθυπαρξία. Είναι ενας ζωντανός οργανισμός που δεινιτικά χωράει στους μηχανισμούς του όλο το πολιτικό φάσμα αντιληψεων εκτός των αναρχικών. Έχει στόχο το οικονομικό όφελος των μελών του που κανένα δεν παράγει τίποτα περισσότερο από υπηρεσίες. Διασφαλίζει τα προνόμια των πλουσίων και τα μέλη του έχουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας την ιεραρχία, που σημαίνει φόβο και υποταγή και την αμοιβαία διαπλοκή σε παράνομες ή στα όρια της νομιμότητας ενέργειες. Συνήθως αυτό είναι που διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα στα αντίθετα συμφέροντα των διαφόρων συσωματόσεων στο εσωτερικό του και επιβάλλει την ομερτά. Έχει παρόμοιο modus operandi καταδυνάστευσης, σε όλο τον πλανήτη ανεξαρτήτως χρωματικής απόχρωσης της σημαίας του.

Η δύναμη του κράτους δεν είναι μόνο το χρήμα και τα όπλα αλλά κυρίως η λογική της κυριαρχίας. Η ταξική αντίληψη ότι στον κόσμο πρέπει να υπάρχουν οι απο πάνω και οι από κάτω. Ανεξάρτητα αν η αφορμή δίνεται από το χρώμα του δέρματος, το φύλλο, την οικονομική δύναμη, τη θρησκεία, την επιστήμη ή το είδος και τη θέση του στην δήθεν εξελικτική πυραμίδα. Το κράτος αντικατοπτρίζει και αναπαράγει αυτή ακριβώς τη φιλοσοφία. Άνθρωποι εμφορούμενοι από αυτή είστε και εσείς οι δικαστές. Ανήκετε σε μια κάστα ανώτερων κρατικών αξιωματούχων που αναπαράγεται σχεδόν από οικογένεια σε οικογένεια. Χρειάζεται πολύ φαντασία για να αντιληφθείτε τον τρόπο σκέψης αυτών που ούτε ιεραρχικά λειτουργούν ούτε επιθυμούν να είναι ή να έχουν αφέντες ή δουλους. Αυτών που οι αξίες τους είναι έτη φωτός μακριά από τις συστημικές. Ακριβώς γι αυτό δυσκολεύεστε να αντιληφθείτε τις τοποθετήσεις των συντρόφων αναρχικών που παρεβρέθηκαν στη δίκη είτε ως κατηγορουμενοι είτε ως μάρτυρες πολιτικης υπεράσπισης και τις βρίσκετε αν μη τι άλλο εκτός θέματος. Γι αυτό και τα λόγια αυτά θα σας φαίνονται εκτός θέματος. Ακριβώς αυτό όμως είναι το ζητούμενο. Είμαι πράγματι εκτός θέματος για εσάς, όπως ακριβώς είστε και εσείς εκτός θέματος για εμένα, διότι το θέμα δεν το καθορίζει η μία πλευρά κι ας έχει το νόμο με το μέρος της. Δεν αρκεί η υπεροπλία για να καθορίστεί το εννοιολογικό πεδίο, αλλά πρέπει να υπάρχει και η αποδοχή της άλλης πλευράς επί του ίδιου πλαισίου. Αυτό δεν υπάρχει στην περίπτωσή μας καθώς εγώ αντιμετωπίζω τη διαδικασία ως πολιτική και όχι ως ποινική και θέτω όπου μπορώ τους δικούς μου όρους.

Διατείνεστε ότι δεν ζητάτε δηλώσεις νομιμοφροσύνης ούτε ότι σας αφορά το φρόνημα μου. Άραγε θα είχα καταδικαστεί εάν δεν είχα τις ιδέες αυτές και ειδικά εάν δεν επέμενα οι αρχές μου να ορίζουν τη στάση μου απέναντι σας; Η απάντηση είναι όχι. Διότι εάν, καταρχήν αποδεχόμουν το δίπολο ενοχής και αθωότητας και ύστερα πάσχιζα να αποδείξω την δεύτερη είναι βέβαιο ότι θα μιλάγαμε περίπου την ίδια γλώσσα. Έτσι αποδεχόμενος του δικούς σας κώδικες επικοινωνίας θα γεφυρωνόταν το πολιτικό και πολιτιστικό χάσμα. Δηλώσεις νομιμοφροσύνης μπορεί να μην ζητάτε με τον ίδιο τρόπο που προβλεπόταν εξήντα χρόνια πριν (αν και κάποιοι συνάδελφοι σας το κάνουν), όμως η πολιτική στάση είναι ένδειξη ενοχής ‘’αν και όχι από μόνη της’’ όπως παραδέχθηκε μέλος της έδρας σας. Στην πρώτη δίκη άλλωστε, η εισαγγελέας ρώτησε επανειλημμένα τους μάρτυρες εάν εμμένω στις αναρχικές μου απόψεις αλλά και το αν αυτές περιλαμβάνουν την χρήση βίας, προσπαθώντας μάταια να αποσπάσει με έμμεσο τρόπο μια δήλωση νομιμοφροσύνης. Γενικά ως δικαστές, συνήθως είστε προσεχτικοί στις δημόσιες τοποθετήσεις σας ώστε να μην δοθεί εξόφθαλμα η εντύπωση ότι δικάζετε απόψεις, ωστόσο δεν μπορεί παρά να βγαίνει κάθε τόσο στην επιφάνεια και αυτή η πτυχή. Δηλαδή η πολιτική στάση του κατηγορούμενου η οποία παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην καταδίκη, κι ας μην το παραδέχεστε. Επίσης, ο ποινικός κώδικας διαχωρίζει με τον λεγόμενο αντιτρομοκρατικό νόμο 187Α έκνομες πράξεις σε ξεχωριστό νοηματικό πλαίσιο, θέτοντας στην πραγματικότητα κοινό παρονομαστή τις επαναστατικές πολιτικές απόψεις. Και μάλιστα οι νέες εκδόσεις του νόμου που θα ξαναέρθουν προς ψήφιση σύντομα θα ισχυροποιούν τον χαρακτήρα των πολιτικών διώξεων ποινικοποιόντας πιο ξεκάθαρα την αλληλεγγύη και την αναπαραγωγή του επαναστατικού λόγου.

Παρατηρούμε σε παγκόσμια κλίμακα ότι η φενάκη της δημοκρατίας ξεπερνιέται και η καπιταλιστική διαχείριση επανέρχεται με πιο αυταρχικά πλαίσια. Η ουσία των νομοθεσιών εξαίρεσης δηλαδή των νομοθεσιών καταπολέμησης του εσωτερικού εχθρού θα αποκαλύπτεται με όλο και λιγότερα δημοκρατικά φτιασίδια και κολλήματα αντισυνταγματικότητας όπως αυτά που έχει ο 187Α .

Βρίσκω τις αίθουσες των δικαστηρίων τόσο αντιαισθητικές όσο και τις διαδικασίες που φιλοξενούν και αυτό κυρίως γιατί οι τελευταίες έχουν βασικό καταλύτη το θέαμα. Παράγοντα που τον απεχθάνομαι καθώς αποτελεί το καλύτερο μέσο διαστρεύλωσης της πραγματικότητας. Επίσης, το θεμελιώδες για την διαδικασία δίπολο αθωότητας και ενοχής δεν το αποδέχομαι. Έχοντας πάρει θέση στον στίβο του κοινωνικού αγώνα δηλαδή ενάντια σε κατεστημένες δομές και θέσεις, δεν μπορώ να ταξινομίσω τις πράξεις μου σε νόμιμες ή παράνομες, παρά μόνο σε δίκαιες και άδικες με βάση τις αναρχικές αρχές μου.

Η τάση που θέλει να δοθούν εξηγήσεις για διάφορες πτυχές της ζωής μου όπως για παράδειγμα γιατί πήγα (στην κατά τ’ άλλα υποχρεωτική θητεία) φαντάρος ενώ είμαι αναρχικός, ή για διάφορα ευρήματα όπως πχ βιβλία με ‘’ύποπτο’’ περιεχόμενο (πχ τσελεμεντές του αναρχικού κτλ), εξηγείται με την εξής λογική. Την λογική που όλα τα δικαστήρια ακολουθούν και η οποία είναι η αντιστροφή της βάσης που λέει ότι ο κατηγορούμενος είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Για εσάς και για όλη την κάστα των δικαστών στη χώρα αυτή, όλοι είναι ένοχοι και υποχρέωση τους είναι να αποδείξουν το αντίθετο. Εγώ εξ αρχής δεν θέλησα να αποδεχθώ αυτό το παιχνίδι που θα με έβαζε να αποδείξω ότι τα σενάριά σας δεν στέκουν, αλλά επεδίωξα να αγωνιστεί η έδρα να φτιάξει ένα σενάριο που να στέκει. Βέβαια η εμπειρία απέδειξε ότι εύκολα και χωρίς πολλές αιτιολογήσεις μπορεί να καταδικαστεί κανείς. Παρόλα αυτά η αδικαιολόγητη καταδίκη είναι δείγμα αναξιοπιστίας του δικαστικού συστήματος. Αν για την τεκμηρίωση της αλήθειας χρειάζονται στοιχεία, για τη δημιουργία σεναρίων χρειάζονται ενδείξεις, δηλαδή ερμηνείες. Εν προκειμένω, η ανυπαρξία καταδικαστικών στοιχείων είτε βασίζει την καταδίκη όπως και έγινε, στη δημιουργία καταδικαστικών σεναρίων είτε καταρρίπτει τις κατηγορίες. Οι καταδικαστικές ερμηνείες ενδείξεων μπορούν να σταθούν με τη δημιουργία των αντίστοιχων εντυπώσεων. Αυτό επιτυγχάνεται με πολλούς τρόπους όπως πχ με τις αναλύσεις των εργαστηρίων της ελ.ασ για ίχνη πυρίτιδας σε ένα τυχαίο καπέλο η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να υπάρχει (άσχετο αν δεν υπήρχε τελικά) και που παρότι καθόλου μεμπτή, σύμφωνα με την παραπάνω τάση θα έπρεπε να δικαιολογηθεί από μεριάς μου για να μην δημιουργείται κλίμα και εις βάρος μου εντυπώσεις. Ότι γίνεται σε αυτά τα ειδικά δικαστήρια αφήνει τα ανάλογα δεδικασμένα δηλαδή την αντίστοιχη παρακαταθήκη. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ήρθα στο εφετείο, μιας και αναρωτήθηκε μέλος της έδρας. Ήρθα για να πολεμήσω με αξιοπρεπείς όρους την απόφαση που σε πρώτο βαθμό μου έδωσε δεκατρία χρόνια κάθειρξης χωρίς ένα στοιχείο. Άλλωστε αυτό ήταν σαφές από την αρχή κιόλας της δευτεροβάθμιας διαδικασίας, καθώς από τότε, είχα ήδη εκτίσει σχεδόν όλη την ποινή που μου επέβαλλε το πρωτόδικο.

Τα δικαστήρια επί της ουσίας διεκπεραιώνουν υποθέσεις στη γραμμή παραγωγής του συστήματος δικαιοσύνης. Το σύστημα δικαιοσύνης από τον τελευταίο δεσμοφύλακα και μπάτσο μέχρι των ανώτατο δικαστικό, αναπαράγει το έγκλημα και έτσι και τον λόγο ύπαρξης του. Τυπικά ωστόσο τα δικαστήρια όπως κι αυτό εδώ, αναζητάν την αλήθεια. Άραγε όμως ποια αλήθεια, όταν οι μεγαλύτεροι ψεύτες εδώ μέσα ήταν σάρκα εκ της σαρκός του διωκτικού μηχανισμού; Αστυνομικοί μάρτυρες κατηγορίας που όλοι βεβαίωσαν ότι σκούπιζα τα αποτυπώματα από τα κλειδιά κατά την παράδοσή τους με ένα πανάκι που δεν βρέθηκε ποτέ. Αστυνομικοί που ακόμη και μετά από ερώτηση μου αρνήθηκαν ότι μου φόρεσαν οι ίδιοι κουκούλα στη σύλληψη, τη μεταφορά και στην ανάκριση. Που αυτή την πρακτική που αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως και οι παρακάτω πρακτικές: της σύλληψης χωρίς αναφορά της ταυτότητας των αστυνομικών, της χρήσης φυσικής και ψυχολογικής βίας στην ανάκριση, της βίαιης λήψης dna και αποτυπωμάτων, της πισθάγγονης χειροπέδησης από την ώρα της σύλληψης έως την επόμενη ημέρα ακόμη και μετά το πέρας της ανάκρισης μέσα στο 1×3 τετραγωνικά χώρο κράτησης, της άρνησης παροχής νομικής βοήθειας επί τρεις ημέρες, της απομόνωσης από κάθε επικοινωνία και της μη γνωστοποίησης των κατηγοριών δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν από κανέναν παρά μόνο από αυτόν που τις υφίσταται. Όμως παρά την ομερτά που υπάρχει για την κάλυψη των παρανομιών, έτυχε ως από μηχανής θεός να εμφανιστεί ένας πολίτης μάρτυρας κατηγορίας που βεβαίωσε τουλάχιστον δύο από τις παραπάνω πρακτικές. Ο συνεργάτης της αστυνομίας και ιδιοκτήτης του γκαράζ του οποίου τα κλειδιά παρέδιδα, βεβαίωσε ότι… είδε κάποιον που δεν τον είχε ξαναδεί δεμένο και με καλυμμένα τα μάτια στον τελευταίο όροφο της γαδα! Ο τύπος αυτός, εξαφανισμένος στο πρωτόδικο που ήρθε στο εφετείο μόνο μετά από επιβολή κυρώσεων εις βάρος του, είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον οποίο η αστυνομία χρωστάει την μιντιακή επιτυχία της σύλληψης μου. Εκείνο το πρωινό της 1ης Οκτώβρη στήθηκε η ενέδρα σύλληψης ύστερα από ειδοποίηση του ιδίου για την ώρα και το μέρος που θα του παρέδιδα ένα ζευγάρι κλειδιά. Η ενέδρα που κατά τα λεγόμενα των χαραμοφάηδων της αντιτρομοκρατικής ήταν καλοσχεδιασμένη ημέρες πριν αλλά που το πρωί που ήμουν εκεί δεν υπήρχε ψυχή. Για ποια αλήθεια να πρωτομιλήσουμε όταν δύο εκ των τεσσάρων αστυνομικών που υποτίθεται με συνέλαβαν, και οι οποίοι κατέθεσαν στη δίκη, δεν ήταν ποτέ στη σύλληψη αλλά ήρθαν και κατέθεσαν αντί των άλλων δυο συναδέλφων τους που για κάποιο λόγο δεν εμφανίζονται. Για ποια αλήθεια να μιλήσουμε άραγε όταν η σύλληψή μου έπαιξε κομβικό ρόλο στην ατζέντα ‘’νόμος και τάξη‘’ της τότε πνέουσας τα λοίσθια κυβέρνησης. Η εξιστόρηση των γεγονότων δεν είναι ποτέ αντικειμενική, αλλά ερχόμενη σε δεύτερο χρόνο, αν μη τι άλλο επηρεάζεται από διάφορες δυνάμεις. Εν προκειμένω η αφήγηση των γεγονότων από πλευράς των μηχανισμών όχι μόνο επηρεάστηκε από το τότε πολιτικό κλίμα αλλά υπηρέτησε τη στρατηγική της τρομολαγνείας.

Η αλήθεια είναι ότι οι νομοθεσίες εξαίρεσης υπάρχουν για να καταδικάζουν πολιτικές αντίστασης στο καθεστώς. Για τις καταδίκες των αγώνων μέρους της κοινωνικής βάσης, καταργήθηκαν τα μεικτά ορκωτά δικαστήρια και φτιάχτηκαν αυτά εδώ, μέσα σε χώρο φυλακής. Οι ειδικοί νόμοι σας μιλάνε για τρομοκρατία. Η αλήθεια είναι ότι καταδικάζω την τρομοκρατία. Μάλιστα όντας μέλος για μερικούς μήνες, της τρομοκρατικής οργάνωσης που λέγεται Ε.Δ (Ένοπλες Δυνάμεις), βεβαιώνω τις βίαιες μεθόδους που αναπαράγει με στόχο να τρομοκρατήσει πληθυσμούς. Το μόνο ενθαρρυντικό είναι πως η δειλία των στελεχών τους είναι απεριόριστη, το πατριωτικό σθένος τους ελάχιστο και πως στις γραμμές τους υπάρχουν φαντάροι που δεν θα σκοτώσουν για κανένα αφεντικό. Η αλήθεια είναι ότι οι καταδίκες στις αίθουσες των ειδικών δικαστηρίων γίνονται με πολιτικά κίνητρα, εκατέρωθεν. Καθώς και οι δύο πλευρές καταδικάζουν, απλά η μία έχει την εξουσία στα χέρια της.

Η αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί και σε αυτό το δικαστήριο είναι η επαναστατική αλήθεια. Ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια, με όχημα το χρέος, η δικτατορία των αγορών επελαύνει στη χώρα, μια επέλαση που την έχουν βιώσει πολλοί λαοί ανά την υφήλιο. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό κράτος και το ντόπιο κεφάλαιο σε συμπόρευση με διεθνή αρπακτικά που έχουν συγκροτηθεί κυρίως από χώρες της δύσης, συσσωρεύουν τον πλούτο που υπάρχει υπό τη μορφή αποταμίευσης ή ιδιοκτησίας στην κοινωνική βάση. Το πιο σημαντικό είναι ότι προσαρμόζουν την νομοθεσία στα νέα δεδομένα ώστε να απομυζήσουν αποτελεσματικότερα τον παραγόμενο πλούτο. Ταυτόχρονα φροντίζουν να στερηθεί η δυνατότητα από την κοινωνική βάση να έχει και την ελάχιστη εξουσία πάνω στην παραγωγή αλλά και στην κατανάλωση, μέσω της ψηφιοποίησης του χρήματος και του ελέγχου του από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, εφαρμόστηκε το κλασικό σχέδιο, παρουσιάζοντας ένα αδηφάγο τεμπέλη λαό, ένοχο, ο οποίος πρέπει να πληρώσει ακριβά την επιθυμία του για ζωή, να θυσιαστεί και να υποθηκεύσει το μέλλον της νέας γενιάς. Το κόστος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, χιλιάδες αυτοκτονίες, αυξημένες ψυχικές διαταραχές και ένα βιοτικό επίπεδο που αγγίζει αυτό που το ίδιο το σύστημα ορίζει ως ακραία φτώχεια. Νέοι άνθρωποι με κατακρεουργημένα όνειρα που βομβαρδίζονται συστηματικά από τα media με ρατσισμό, σεξισμό, καταναλωτισμό και ατομισμό, προκειμένου να σωθεί κάποια ομάδα, κάποια πατρίδα, κάποια μίζερη καθημερινότητα. Για να σωθεί ένα σύστημα που όποτε πάει να βουλιάξει πετάει στη φωτιά του πολέμου τον ανθρωπισμό της αστικής δημοκρατίας, μαζί με τους ανθρώπους της. Για να συνεχίζει να ανοίγει η ψαλίδα της ανισότητας.

Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός απ όπου προέρχονται τα λεγόμενα δημοκρατικά ιδεώδη είναι χτισμένος πάνω στο αίμα των ντόπιων προλετάριων και στη βία της αποικιοκρατίας. Οι ευαίσθητοι φιλάνθρωποι το πρωί και ρατσιστές στρατοκράτες το βράδυ Ευρωπαίοι, διαφυλάττουν την ευμάρεια τους καταδικάζοντας ολόκληρες χώρες στην πείνα και τη φτώχεια. Ολόκληρες ήπειροι όπως η Λατινική Αμερική, η Αφρική και πολλές χώρες της Ασίας, χρησιμοποιούνται ως χωματερές τοξικών αποβλήτων ή πηγή πρώτων υλών για να τροφοδοτήσουν τον καταναλωτισμό της δύσης. Το ταξικό σύστημα έχει επικρατήσει παγκοσμίως κοστολογώντας τα πάντα. Η ζωή του προλετάριου έχει λιγότερη αξία από αυτή του αφεντικού.

Ωστόσο παρά την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, το ζιζάνιο της αντίστασης συνεχίζει και φυτρώνει σε πείσμα των καιρών, σηματοδοτώντας εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης της κοινωνικής ζωής. Ενδεικτικό είναι ότι τα πρώτα χρόνια της εφαρμογής των πολιτικών λιτότητας πολλοί άνθρωποι αποκλείστηκαν από το δικαίωμα στην περίθαλψη. Ως απάντηση στην μοιρολατρία το δρόμο έδειξαν οι αυτοοργανομένες δομές υγείας, φτιαγμένες από όσες και όσους έχουν αντικαταστήσει το κίνητρο του κέρδους με την αξία της αλληλεγγύης. Κάθε κρίσιμο γεγονός που σπάει την κανονικότητα προωθεί νέες λύσεις και όταν υπάρχει ένα κίνημα που θα τις συνδιαμορφώνει, αναπόφευκτα μεταδίδει κάποια χαρακτηριστικά του. Στην απαρχή των πολιτικών λιτότητας, πολλές γειτονιές μπολιάστηκαν με δομές, στέκια και συνελεύσεις κατοίκων, καταλήψεις και συλλογικές κουζίνες. Με δομές που σκοπό έχουν την κάλυψη ανθρώπινων αναγκών είτε αυτές αφορούν την ένδυση, την στέγαση, την μόρφωση. Μια παράλληλη οικονομία σχηματίζεται, με διαφορετικούς όρους από αυτούς που το σύστημα επιτάσσει. Οι δομές αυτές παρά την εμβρυακή μορφή τους έχουν μεταξύ άλλων σαν αποτέλεσμα διατηρηθεί ένα βασικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης, αυτό του κοινωνικού όντος, που υποσκάπτεται από την εκ του συστήματος εκπορευόμενη εξατομίκευση. Ένας άνεργος σαν μονάδα, είναι πολύ εύκολο να αποκλειστεί και η κοινωνική του ζωή αποδιοργανώνεται. Η συλλογικοποίηση αντίθετα εξασφαλίζει την συνέχιση της κοινωνικής ζωής και αυτό είναι ένα απτό αποτέλεσμα της αλληλεγγύης στην κοινωνική βάση.

Η αντίσταση στην επέλαση του κεφαλαίου και του κράτους γνώρισε ένδοξες μέρες στα πρώτα χρόνια του μνημονίου με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου να μάχονται στον δρόμο τις δυνάμεις καταστολής. Η μακριά ιστορία αντίστασης συνδέει τους αγώνες και βάζει όλα τα μέσα πάλης στο προσκήνιο. Οι πέτρες και οι μολότοφ ήταν τα μέσα που ο κόσμος στο δρόμο χρησιμοποίησε όσες φορές επιχείρησε κατά κύματα να εισβάλλει στην βουλή. Εκείνες τις ημέρες που η αστυνομική βία οδήγησε σε έναν νεκρό από τα χημικά και σε εκατοντάδες τραυματίες, πολλούς με μόνιμες βλάβες, ο κόσμος ήταν έτοιμος να αποδεχθεί σε πλατιά βάση και ένοπλα μέσα αντίστασης. Άλλωστε και σύμφωνα με το άρθρο 120 του Συντάγματος που εσείς υποτίθεται υπηρετείτε, δεν χρειάζεται να είναι κανείς επαναστάτης για να αντισταθεί με ‘’κάθε μέσο’’ όπως λέει και το παραπάνω άρθρο, στην παραβίαση του. Το επιχείρημα αυτό ακουγόταν κάτα κόρον από τις μικροαστικές πολιτικές δυνάμεις που είχαν κατέβει στο δρόμο, ώστε να νομιμοποιήσουν και να χωρέσουν στην ατζέντα τους, την πρωτοφανή λαϊκή αντιβία. Η αλήθεια είναι ότι η αντίσταση στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική εκμετάλλευση δεν μπορεί να διαχωρίσει τα μέσα ανατροπής σε ένοπλα και άοπλα. Αυτός ο διαχωρισμός γίνεται από το κράτος για να διασφαλίζει το μονοπώλιο της βίας. Στην παγκόσμια επαναστατική ιστορία πάντα τα κινήματα αντιμετώπισαν ένοπλα την κρατική επιβολή. Ειδικά στην χώρα αυτή ο ένοπλος αγώνας παραμένει απόλυτα νομιμοποιημένος στα μάτια μεγάλου μέρους της κοινωνικής βάσης που ως τρομοκρατία αναγνωρίζει τις ουρές στον ΟΑΕΔ και το άγχος της επιβίωσης και όχι τις στοχευμένες ενέργειες ενάντια σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους.

Η επανάσταση είναι πλέον μια αναγκαιότητα, στην εποχή που η τεχνολογία έχει ξεπεράσει την δυνατότητα της να διευκολύνει την επιβίωση του ανθρώπου φτάνοντας σε επίπεδα τέτοια που να μπορεί να απειλήσει την επιβίωση όλου του πλανήτη. Ταξικό σύστημα, εκτός από καταδυνάστευση της κοινωνίας, σημαίνει και αμετάκλητες βλάβες στο φυσικό περιβάλλον. Η παρέμβαση στο γενετικό υλικό χλωρίδας και πανίδας με μοναδικό σκοπό τη μείωση του κόστους παραγωγής, αποτελεί πλέον συνήθη πρακτική με το επιχείρημα να είναι η δήθεν καταπολέμηση του υποσιτισμού. Παρ’ όλα αυτά η πείνα συνεχίζει να σκοτώνει παρ ότι η αγορά έχει πλημμυρίσει από μεταλλαγμένη σόγια και καλαμπόκι, γιατί το πρόβλημα δεν είναι η ποσότητα της τροφής αλλά η φτώχεια, που είναι αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης και της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής από λίγους. Η πρόσβαση στην τροφή δεν λύθηκε από τα μεταλλαγμένα τρόφιμα όπως δεν λύθηκε με την επικράτηση των μονοκαλλιεργειών και τη μαζική χρήση φυτοφαρμάκων, ζιζανιοκτόνων, εντομοκτόνων και χημικών λιπασμάτων. Και τότε το επιχείρημα ήταν το ίδιο. Ωστόσο στο μόνο που συνέβαλλε η καπιταλιστική ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής είναι στην εξάρτηση των παραγωγών από τις εταιρίες, στην καταστροφή του υδροφόρου ορίζοντα και κυρίως στην εξαφάνιση της βιοποικιλότητας. Η παραγωγή αερίων του θερμοκηπίου μεταλλάσσει ραγδαία το κλίμα της γης και πυροδοτεί περαιτέρω αντιδράσεις που φέρνουν άγνωστα αποτελέσματα. Η αποψίλωση των δασών, πέρα από την συμβολή της στην κλιματική αλλαγή, αποτελεί τεράστια σπατάλη πόρων του πλανήτη μεταμορφώνοντας τον σταδιακά σε έρημο αφού οι πνεύμονες πρασίνου της γης θυσιάζονται για να γίνουν βοσκοτόπια προορισμένα στη παραγωγή ζωοτροφής για την εθισμένη στο κρέας δυτική κοινωνία. Παράλληλα εκατομμύρια άνθρωποι συνεχίζουν να υποσιτίζονται. Το ίδιο έργο παίζεται και σε μικρή κλίμακα στη χώρα αυτή. Μεγάλες εταιρίες εκμεταλλεύονται φυσικούς πόρους καταστρέφοντας την ζωή των ντόπιων πληθυσμών και μετατρέποντας σε κρανίου τόπο τεράστιες περιοχές. Πληθυσμοί αντιστέκονται στα σχέδια της ανάπτυξης με κάθε μέσο από τον Αμαζόνιο μέχρι στις Σκουριές και πολλές φορές οι αγώνες ανεβάζουν τόσο το κόστος των επενδύσεων, ώστε μπαίνουν εμπόδιο στην καταστροφική ανάπτυξη.

Για την εξασφάλιση της ομαλής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και για την ομαλή εκμετάλλευση της φύσης, ιερούς σκοπούς για την κερδοφορία, υπάρχουν οι νόμοι του κράτους. Αυτούς τους νόμους υπερασπίζεστε και εσείς ως δικαστές και όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο είστε συνυπεύθυνοι στο έγκλημα. Όσο προωθείται η κερδοφορία, με γεωμετρική πρόοδο οι πληγές στο κοινωνικό σώμα και στο περιβάλλον βαθαίνουν μετατρέποντας τη Γη σε αφιλόξενο μέρος. Είτε από κάποιο ατύχημα, όπως αυτό που ακόμη είναι σε εξέλιξη στη Φουκοσίμα, όπου οκτώ χρόνια μετά μολύνει ακόμη τον Ωκεανό με ραδιενέργεια, είτε από κάποιο πόλεμο, η πυρηνική καταστροφή παραμονεύει.

Αν υπάρχει κάποια δύναμη που να μπορεί να εκτροχιάσει από την πορεία του τον κρατισμό και τον καπιταλισμό, είναι η παγκόσμια κοινωνική επανάσταση. Το σύστημα αυτό που κύρια αξία του και κίνητρο έχει το κέρδος, είναι τόσο αυτοκαταστροφικό που οφείλουμε αφενός να διαχωριστούμε όσο γίνεται αξιακά και σε επίπεδο καθημερινότητας από το ίδιο και αφετέρου να το καταστρέψουμε όσο το δυνατόν νωρίτερα.

Κλείνοντας την τοποθέτησή μου, θεωρώ ότι μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την αποδόμηση του κατηγορητηρίου, έχει η ανάδειξη της διαφορετικής οπτικής πάνω στην ίδια την διαδικασία και κυρίως την κρατική δομή στην οποία στηρίζεται και την οποία αναπαράγει. Το κόστος των επιλογών να πορευθώ με αυτό τον τρόπο το ήξερα ότι θα το πληρώσω από την αρχή της πρώτης δίκης, όπως πολύ καλά ήξερα από την εφηβεία μου, που άρχισα να μετέχω στον κοινωνικό αγώνα, ότι θα έχει κόστος η αντίσταση στο σύστημα που αντίστοιχα εσείς υπερασπίζεστε. Για όσους έχουν πάρει την επιλογή να είναι επαναστάτες το κόστος σε προσωπικό επίπεδο ξέρουν ότι μπορεί να γίνει δυσβάσταχτο, αλλά αξίζει χίλιες φορές περισσότερο από μια απονευρωμένη ύπαρξη πειθαρχημένη στους κανόνες του ταξικού παιχνιδιού.

Οι αγωνιστές ζουν περήφανοι για αυτό που είναι είτε μέσα είτε έξω από την φυλακή και αυτό δεν μπορεί να το κλέψει η καταστολή όσο σκληρή κι αν είναι, παρά μόνο η απογοήτευση και η παραίτηση. Όμως όσο κι αν απογοητευτεί κανείς από την πραγματικότητα που ορθώνει εμπόδια στις προσδοκίες και το επαναστατικό όραμα, δεν μπορεί παρά να αναπτερώσει τις ελπίδες με το δίκαιο της υπόθεσης και την αναγκαιότητα για μια διαφορετική ζωή. Τα χαμόγελα των γειτόνων σου, οι αγκαλιές των συντρόφων, τα συνθήματα στους δρόμους που παραμένουν παρά τα χρόνια που ήσουν στη φυλακή, τα καθαρά βλέμματα, η αλληλεγγύη και οι ανθρώπινες σχέσεις μακριά από το θέαμα και την εξουσία επουλώνουν κάθε πληγή.

Η τιμή να ανήκεις στην παγκόσμια οικογένεια των γνωστών και άγνωστων που πολεμούν το κρατικό και ταξικό σύστημα κρατώντας αλώβητες τις αξίες τους, είναι απερίγραπτη. Και από μόνο του αυτό, αποτελεί λόγο ύπαρξης.

                              Κάτω το κράτος Ζήτω η Αναρχία

 

Posted in Αντώνης Σταμπούλος | Leave a comment

Ηχητικό:1/3/19.Κατάθεση Πολιτικού μάρτυρα υπεράσπισης στο Εφετείο της 2ης δίκης του Ε.Α.& σχολιασμοί μελών του Ε.Α.

ΕΔΩ ΤΟ ΗΧΗΤΙΚΟ:

/www.youtube.com/watch?v=kdKoNw2_Ltw

Posted in ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΕΦΕΤΕΙΟ 2ΗΣ Δίκη Ε.Α, Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΗΧΗΤΙΚΟ: 22-2-2019 ΟΜΗΛΙΑ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΕΔΩ ΤΟ ΗΧΗΤΙΚΟ:

https://www.youtube.com/watch?v=Aw1fzACbAoE

ΟΜΙΛΙΑ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ στα πλαίσια της «εκπαιδευτικής συνάντησης» της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, με θέμα:

H νομοθεσία που σχετίζεται με την διαχείριση της «ψυχικής αρρώστιας», με ιδιαίτερη επικέντρωση στην ακούσια νοσηλεία, στην δικαστική συμπαράσταση και στα δικαιώματα των «ληπτών», αλλά και στην «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα», που έρχεται.

Εισηγητική παρέμβαση κάνει ο Γιάννης Αλεξάκης, δικηγόρος, και ακολουθεί συζήτηση.

Posted in ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ ΨΥΧΩΝ | Leave a comment

Απορρίφθηκε το αίτημα του απεργού πείνας Σπ.Χριστοδούλου (ανταπόκριση)

https://athens.indymedia.org/post/1596032/

από αλληλέγγυες/οι

01/03/2019 2:59 μμ.

απορριψη του αιτήματος για καθορισμό συνολικής ποινής (συγχώνευση ποινών) απο το εφετείο αθηνών

Η συνεδρίαση άρχισε με την ερώτηση της έδρας γιατί συνεχίζει την απεργία πείνας ο σύντροφος ”αφού μας είπατε οτι κάνει απεργία με αίτημα να δικαστεί το αίτημα και τώρα το δικάζουμε”. Η απάντηση απο την υπερασπιση ήταν οτι το συνόλικό αίτημα είναι η συγχώνευση των ποινων του και το αίτημα να οριστεί δικάσιμος (πράγμα αυτονόητο για κάθε κρατούμενο) είναι επιμέρους και προέκυψε απο τις μεθοδεύσεις του δικαστικού μηχανισμού. Ο οποιος ενεργοποιήθηκε για την περίπτωση του συγκεκριμένου κρατούμενου που είναι αναρχικός. 

Η πρόταση της εισαγγελέως Θεοδωροπούλου ήταν να απορριφθεί το αίτημα του απεργού πείνας πατώντας στην πρακτική που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια περι συγχωνέυσεων , δέχτηκε φαινομενικά οτι μέχρι το εφετείο του Σπύρου (για πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση σε 12 χρόνια που έχει απο το 16′ στην Χαλκίδα) ισχύει το τεκμήριο της αθωώτητας, παρόλαυτα προβάλωντας για ένα δεκάλεπτο άλλες αποφάσεις,ερμηνείες και άρθρα πρότεινε την απόρριψη συνολικα του αιτήματος προσθέτωντας οτι ”αφού έχει σε λίγο καιρό εφετείο δεν μπορούμε να του κάνουμε συγχώνευση πριν απο αυτό , έτσι θα αδικήσουμε τον νόμο” . Η εισαγγελέας δεν μπήκε στην ουσία των ποινών του που ο σπύρος τις έχει εκτίσει κανονικά στη φυλακή , αλλά στάθηκε στην παραπάνω εκκρεμοδικία. 

Οι δικηγόροι αντέτειναν οτι την ποινή βάσης του την έχει εκτίσει αναφέρθηκαν σε άρθρα και άλλες νομολογίες σχετικά με την συγκεκριμένη περίπτωση, στην εν δυνάμει αθώωση του Σπύρου σε 2ο βαθμό και στο φαινόμενο άνθρωποι να βγάζουν χρόνια φυλακής μέχρι να τελεσιδικήσουν οι ποινές τους που μπορεί να είναι τελικά μικρότερες απο τον πραγματικό χρόνο που τους έχει στερηθεί η ελευθερία. Οπως και για την απεργία που διεξάγει για το δίκαιο του αιτήματος του. Τονίζοντας οτι αυτό που έχουν να κάνουν είναι να ρυθμίσουν τις ποινές του και τίποτα άλλο. 

Η πρόεδρος διέκοψε για περίπου 45 λεπτά και επέστρεψε ανακοινώνοντας την απόφαση ότι το δικαστήριο αυτό είναι αρμόδιο να δικάσει αυτή την αίτηση ομως την απορρίπτει γιατί ο κρατούμενος πρέπει να εκτίσει αθροιστικά τις ποινές και το ανασταλέν υπόλοιπο.

Δηλαδή 4 χρόνια 8 μήνες και κάτι μέρες. Δηλαδή ότι ακριβώς πρότεινε ο εισαγγελέας Π.Δράκος απο την πρώτη αίτηση του Χριστοδούλου και που τον ώθησε σε απεργία πείνας για την υπεράσπιση του δίκιου του.

απεργία πείνας που μετά απο 46 μέρες, βαριά κλινική κατάσταση του απεργού, απώλεια βάρους 26 κιλών, 3 αιτήσης ορισμού δικασίμου ,1 παραίτηση απο το αναρμόδιο εφετείο Ευβοίας, 4 εισαγγελεις εφετών και 1 εφέτη πήρε την ίδια απάντηση που την πυροδότησε. 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ

Η ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΜΕΘΟΔΕΥΣΗ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗΣ ΕΞΩΝΤΟΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΣΠΥΡΟ ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

 

Posted in Σπύρος Χριστοδούλου | Leave a comment