ΔΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ Ε.Α., ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΜΒΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

https://athens.indymedia.org/post/1582672/

 

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

17/01/2018 8:54 μμ.

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΔΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΜΒΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Στις 10/4/2014 ο Επαναστατικός Αγώνας πραγματοποίησε βομβιστική επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο με 75 κιλά εκρηκτικά στο κτίριο της Διεύθυνσης Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας στην οδό Αμερικής 3 στο Σύνταγμα, όπου στεγαζόταν και το γραφείο του τότε μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ στην Ελλάδα, Ουές Μακ Γκρόου.
Η επίθεση αφιερώθηκε στον σύντροφο Λάμπρο Φούντα που σκοτώθηκε στη συμπλοκή της Δάφνης το 2010 και αναλήφθηκε ως ”Κομάντο Λάμπρος Φούντα”. 

Όταν δικαζόταν πρωτόδικα η συγκεκριμένη υπόθεση η Πόλα Ρούπα βρισκόταν στην ”παρανομία” και καταδικάστηκε η ίδια μόνο για  πλημμεληματικές πράξεις – διακεκριμένη φθορά ξένης περιουσίας,επικίνδυνες σωματικές βλάβες -, σε 11 χρόνια κάθειρξης.

Έτσι λοιπόν σε αυτό το δικαστήριο που διεξάγεται εναντίον της εξετάζονται κακουργηματικές πράξεις που αφορούν την συγκρότηση και ”διεύθυνση” της οργάνωσης, οπλοκατοχή, οπλοχρησία, προμήθειια, κατοχή εκρηκτικών, εμπρησμός κ.λ.π.

Η δίκη εναντίον της Πόλας Ρούπα συνεχίζεται στο δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού την Παρασκευή, 19/1, στις 9 π.μ.

 

Posted in 2Η Δίκη Ε.Α, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΟΝΟΣ Αλληλεγγύη σε Μαζιώτη-Ρούπα

 

https://athens.indymedia.org/post/1582669/

 

από Utopia A.D.

17/01/2018 8:25 μμ.

 

Προφανώς η παρουσία του Νίκου Μαζιώτη στην πτέρυγα Ε και γενικότερα η συνύπαρξη του με άλλους κρατούμενους ενοχλεί πολλούς για διαφορετικούς λόγους. Αυτό σημαίνει πως μια εκ νέου επίθεση στον σύντροφο είναι πολύ πιθανή, αν όχι σίγουρη, ειδικά όταν ο υπόγειος πόλεμος κάποιων κρυμμένων στην ανωνυμία συνεχίζεται.  

 

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΟΝΟΣ

 

Προφανώς η παρουσία του Νίκου Μαζιώτη στην πτέρυγα Ε και γενικότερα η συνύπαρξη του με άλλους κρατούμενους ενοχλεί πολλούς για διαφορετικούς λόγους. Αυτό σημαίνει πως μια εκ νέου επίθεση στον σύντροφο είναι πολύ πιθανή, αν όχι σίγουρη, ειδικά όταν ο υπόγειος πόλεμος κάποιων κρυμμένων στην ανωνυμία συνεχίζεται.

Οι αναφορές για δύο περιόδους του Επαναστατικού Αγώνα, χωρίς ουσιαστικά να υπήρξε κάποιο στάδιο αδράνειας της οργάνωσης, οι κατηγορίες για λεκτική βία- ενώ βρίσκονται στο νοσοκομείο μετά την απεργία πείνας και την επίθεση (όχι λεκτική) στον Μαζιώτη αλλά και οι συκοφαντίες πως οι σύντροφοί του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης είναι τρελοί- εκτός του ότι δεν συνιστούν πολιτικά επιχειρήματα, είναι στην ουσία μαχαιριά στην καρδιά της Αναρχίας. Το μόνο που επιτυγχάνεται, εν τέλει, είναι να γίνεται η δουλειά του κράτους. Είναι απαράδεκτο οι σύντροφοι του Επαναστατικού Αγώνα κατά την διάρκεια της απεργίας πείνας, αλλά και μετά από αυτή, και παρ όλη την δυσκολία της κατάστασης, να βγάζουν κείμενα-απαντήσεις για κάθε “λασπολογία” και άλλοι να μιλάνε για ιστορία του “κινήματος”, ενώ παράλληλα το τελευταίο είναι ανύπαρκτο. Αν το “κίνημα” θέλει να λέγεται κίνημα, πρέπει να λύνει τα όποια προβλήματα που προκύπτουν με βάση τις αναρχικές ιδέες και ηθική, και όχι να υιοθετεί πρακτικές του εχθρού, όπως επιθέσεις και κατασταλτικές επιχειρήσεις με αφορμή επιχειρήματα της κυρίαρχης λογικής αφήνοντας εκτεθειμένους στο κράτος συντρόφους.

Στο σημείο αυτό θεωρούμε πως είναι θεμιτό να γίνει μια μικρή αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν. Όταν σύντροφος από Θεσσαλονίκη, ο οποίος έμεινε για 18 μήνες προφυλακιστέος με κατηγορίες για φυσική αυτουργία σε 3 βομβιστικές επιθέσεις ξαναβρέθηκε για άλλη υπόθεση φυλακισμένος, πολιτικοί κρατούμενοι (φίλοι μέχρι τότε) του υπογείου απαίτησαν την ακύρωση της μεταφοράς του συντρόφου στο υπόγειο. ( http://directnews.gr/greece/40777-epistolh-tou-g-tsakalou-ton-purhnon-gia-ton-k-sakka.html ) Όταν ο ίδιος σύντροφος έκανε απεργία πείνας για ενδοκινηματικές κόντρες του χώρου της Θεσσαλονίκης οι ίδιοι πολιτικοί κρατούμενοι σαμποτάρισαν την απεργία πείνας του με κάθε τρόπο, μιλώντας για ευτελισμό του μέσου, ενώ άτομο εκτός φυλακής πίεζε αλληλέγγυους με την πρόφαση πως θα εκτεθούν στηρίζοντας τον σύντροφο. Απ’ ότι φάνηκε το “πούλημα” του συντρόφου εξυπηρετούσε μια ενδεχόμενη στήριξη του υπόλοιπου χώρου της Θεσσαλονίκης.( Να σημειωθεί πως το μέσο της απεργίας πείνας ευτελίζεται όταν δεν διεξάγεται σωστά (χυμοί, βιταμίνες κ.α.) και όχι εξαιτίας της ύπαρξης συγκυρίων κατά την διάρκεια των οποίων επιλέγει το υποκείμενο να την τελέσει.) Εν τέλει, μετά την αποφυλάκιση του, μόλις 11 ημέρες μετά την λήξη της απεργίας πείνας του και κατά την διάρκεια περιόδου απομόνωσης του, δέχθηκε επίθεση ξυλοδαρμού από 6 Θεσσαλονικείς (πρώην συντρόφους). Αργότερα, επεχειρήθει ξανά το ίδιο, από 2 εκ των παραπάνω, μη επιτυχώς αυτή τη φορά, λόγω παρουσίας συντρόφων μας. ( https://athens.indymedia.org/post/1545463/ ) (Παρόμοια τακτική χρησιμοποιήθηκε και στην απεργία πείνας του Κ. Σακκά στον οποίο τελικά ζήτησαν συγγνώμη αυτοί που αρχικά των συκοφαντούσαν πιστεύοντας μάλλον σε μια μεγαλύτερη ενδεχομένως στήριξη του αναρχικού χώρου.)

Όταν ο Χριστόδουλος Ξηρός, που συνελήφθη λίγο πριν το σχέδιο “Γοργοπόταμος”, κατηγορήθηκε ως ρουφιάνος και απομονώθηκε. Αποτέλεσμα, ο ξυλοδαρμός αλλά και τα βασανιστήρια τα οποία υπέστη από τον αρχιφύλακα Κ. Βαρσάμη στις φυλακές Διαβατών, όπου τώρα ο πρώτος διεξάγει απεργία πείνας.

Όταν η Πόλα Ρούπα σχεδίαζε την απόδραση με ελικόπτερο του Νίκου Μαζιώτη και άλλων πολιτικών κρατουμένων, τότε συντρόφων, η απόδραση απέτυχε και άρχισαν οι λασπολογίες. Την κατάσταση όξυνε το περιστατικό της επίθεσης του Κώστα Γουρνά στον Ν. Μαζιώτη, κατά την διάρκεια της δίκης τους στις 30/6, ενώ το “fun club” ή αλλιώς ¨κίνημα¨ και ¨κόσμος του αγώνα¨ εξαπέλυαν υβριστικούς χαρακτηρισμούς και σεξιστικά σχόλια κατά της Π. Ρούπα (πουτάνα κ.α.) και απειλές κατά των συντρόφων του Ε.Α. πως θα τους σβήσουν από την ιστορία. Παράλληλα ο Κ. Γουρνάς φώναζε πως ο Μαζιώτης είναι ανεπιθύμητος σε κάθε πτέρυγα (μάλλον θα έκανε κάποιου είδους γκάλοπ, γιατί δεν θα θέλαμε να πιστέψουμε κάτι άλλο) και σε συνδυασμό με όσα ακολούθησαν στο υπόγειο, δόθηκε βήμα στην υπηρεσία να βάλει τον Μαζιώτη στην απομόνωση.

Να θυμίσουμε πως ο Νίκος Μαζιώτης ήταν αυτός που στήριξε την απεργία της ΣΠΦ για τους συγγενείς τους, όταν το “κίνημα” την θεωρούσε διασπαστική. Διασπαστική, παρόλα αυτά, χαρακτηρίστηκε και η απεργία πείνας των Ρούπα-Μαζιώτη, ενώ έγινε προσπάθεια για σαμποτάζ της και επικείμενη απομόνωση των συντρόφων από τους υπολοίπους πολίτικους κρατούμενους . Η απεργία πείνας επέδρασε επιτυχώς και έληξε, 5 μέρες αργότερα, όμως, ένα συνονθύλευμα ποινικών κρατούμενων αποτελούμενο από βιαστές, εμπόρους ναρκωτικών, εκτελεστές συμβολαίων θανάτου και στυγνούς δολοφόνους χτύπησε τον σύντροφο Ν. Μαζιώτη. (http://www.tovima.gr/society/article/?aid=927775 )

Τα παραπάνω αναφέρονται για να τονιστούν τα αποτελέσματα και οι επιπτώσεις που ακολουθούν πολιτικούς κρατούμενους που απομονώνονται εσκεμμένα, είτε λόγω κάποιου πρόσκαιρου συμφέροντος, είτε εξαιτίας της αδράνειας της Αναρχίας. Κάθε φορά που κάποιος σύντροφος δέχεται επιθέσεις από άσχετα με τον χώρο και εχθρικά με τον τελευταίο άτομα (παρακινουμενα από κράτος, μαφίες, φασίστες, μπάτσους κτλ) και εφόσον οι επιθέσεις αυτές μένουν αναπάντητες, συνιστάται άλλο ένα χτύπημα στην καρδιά της Αναρχίας και του ευρύτερου ριζοσπαστικού χώρου.

Καλούμε λοιπόν τους πολιτικούς κρατούμενους και τον αλληλέγγυο κόσμο εκτός των τειχών να προστατεύσουν τον Ν. Μαζιώτη και να απαντηθεί αυτή η επίθεση με κάθε μέσο. Να μην αφήσουμε να μείνει καμία τέτοιου είδους παρακαταθήκη ανοιχτός δρόμος για παρόμοια περιστατικά, τα οποία ρίχνουν το σύνολο της αναρχίας πιο βαθιά στον βούρκο.

Τώρα είναι η ευκαιρία να αποδείξει η Αναρχία ότι δεν αποτελείται από άτομα που ακολουθούν τον κυρίαρχο τρόπο σκέψης και πράξης, αλλά από ελεύθερα και αυτόβουλα άτομα με αξιοπρέπεια και δικό τους τρόπο οργάνωσης, επίλυσης προβλημάτων και στήριξης συντρόφων.

 

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΑΠΕΙΛΗ.

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Η ύπαρξη σχέσεων από πλευράς πολιτικών κρατούμενων με ποινικούς διαφέρει σε κάθε περίπτωση, ανάλογα με τις πράξεις και τον αξιακό κώδικα των δεύτερων.

 

Υ.Γ. 1: Αν κάποια παραπομπή περιέχει ψευδή ή συκοφαντικά γεγονότα κατά την κρίση κάποιου μπορεί να καταθέσει δημοσιά την άποψη του ή να επικοινωνήσει μαζί μας και θα αναλάβουμε τις όποιες ευθύνες κατόπιν συζήτησης.

 

Υ.Γ.2: Σε περίπτωση που οι σύντροφοι του Επαναστατικού Αγώνα Π. Ρούπα και Ν. Μαζιώτης δεχθούν εκ νέου επίθεση, ευθύνη φέρουν, -πέρα από το κράτος το υπουργείο και η υπηρεσία των φυλακών- το σύνολο των πολίτικων κρατουμένων.

 

utopia_ad@riseup.net

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D

 

Posted in Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

EΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΙΧΟΥ – ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2017

Posted in ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ | Leave a comment

Στο νοσοκομείο μεταφέρθηκε ο Χ. Ξηρός μετά από 25 μέρες απεργία πείνας

Κραυγές απ΄τα Κελιά

 

Από τηλεφωνική επικοινωνία

Στο νοσοκομείο Παπανικολάου μεταφέρθηκε ο Χριστόδουλος Ξηρός από τις φυλακές Διαβατών, το βράδυ 16 Γεννάρη 2017, μετά από 25 μέρες απεργία πείνας ενάντια  το καθεστώς απομόνωσης μετά των βασανιστηρίων που υφίσταται  τα 3 τελευταία χρόνια.

 

Posted in ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ, Χριστόδουλος Ξηρός | Leave a comment

Αλληλεγγύη στον σύντροφο, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Νίκο Μαζιώτη

https://athens.indymedia.org/post/1582651/

από Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους, τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές

17/01/2018 3:18 μμ.

 

 Στις 21 Δεκέμβρη 2017, ο πολιτικός κρατούμενος μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Νίκος Μαζιώτης, δέχθηκε μαφιόζικη επίθεση από «ποινικούς» κρατούμενους μέσα στο κελί του στην Ε΄ πτέρυγα, όπου διεκδίκησε τη μεταφορά του μετά από 37 ημέρες απεργία πείνας. Την απεργία πείνας ο σύντροφος πραγματοποίησε μαζί με την Πόλα Ρούπα, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα, σπάζοντας το καθεστώς απομόνωσης που του επιβαλλόταν για 6-7 μήνες στο υπόγειο των φυλακών Κορυδαλλού.

Η στοχευμένη δολοφονική επίθεση με μαχαίρωμα ενός πολιτικού κρατουμένου και αντάρτη πόλης από εντεταλμένους παρακρατικούς, είναι ξεκάθαρα πολιτική και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως «τυφλή».

Στόχος της είναι η ατίμωση και η απαξίωση του αναρχικού πολιτικού κρατουμένου Νίκου Μαζιώτη, και αποτελεί απάντηση στην ανυποχώρητη και συνεπή στάση του συντρόφου ως προς τις επιλογές αγώνα και τις πολιτικές του θέσεις απέναντι στο κράτος.

 Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον σύντροφο – μέλος του Ε.Α., Νίκο Μαζιώτη.

Τέτοιες επιθέσεις στους πολιτικούς κρατούμενους που βρίσκονται στην προμετωπίδα του κοινωνικού πολέμου απέναντι στο καθεστώς, είναι αντιληπτές σε εμάς ως μαχαιριές στο ίδιο το σώμα της αναρχίας καθώς και στην επαναστατική μετεξέλιξη του κινήματος, όταν αυτές μένουν πολιτικά αναπάντητες.

 

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

 

Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους,

τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές

 

Posted in Νίκος Μαζιώτης | Leave a comment

Καταγγελία Χριστόδουλου Ξηρού για βασανιστήρια

https://odofragma-skas.blogspot.gr/2018/01/blog-post_808.html?spref=fb

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018


Αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη κατέθεσε ο Χριστόδουλος Ξηρός κατά αρχιφύλακα της φυλακής Διαβατών Κ. Βαρσάμη και παντός άλλου υπευθύνου, ζητώντας προληπτική παρέμβαση από τον Εθνικό Μηχανισμό Πρόληψης Βασανιστηρίων.

Όπως καταγγέλλει ο κ. Ξηρός έχει υποστεί βασανιστήρια και αδικαιολόγητη κράτηση στην απομόνωση της φυλακής, σε ένα κελί χωρίς φυσικό φως, με μία ηλεκτρική λάμπα συνεχώς αναμμένη, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε άθλιες συνθήκες υγιεινής και υποσιτιζόμενος.

Ο Χριστόδουλος Ξηρός καταγγέλλει συγκεκριμένα περιστατικά ξυλοδαρμού και φυσικής βίας, αναφέροντας ότι υπάρχει κίνδυνος όχι μόνο για την σωματική ακαιρεότητά του αλλά και για την υγεία του.

«Ακριβώς 1 λεπτό μετά την άφιξη μου εμφανίστηκε ο αρχιφύλακας Βαρσάμης και με σκαιό ύφος με διέταξε να εισέλθω στο κελί που κρατούμαι, χωρίς να μου επιτρέψει να παραλάβω πρώτα το συσσίτιο μου. Εγώ επιχείρησα να διαμαρτυρηθώ, ήπια στην αρχή και μετά πιο έντονα γιατι ο αρχιφύλακας Βαρσάμης αρχικά με προπηλάκισε και με έβρισε με ακατανόμαστες εκφράσεις και ακολούθως άρχισε να με χτυπά στο κεφάλι και άλλα σημεία του σώματος με έκδηλη οργή και μίσος συνεχίζοντας ταυτόχρονα και το υβρεολόγιο. Στον ξυλοδραμόσενέδραμαν και 2 υπάλληλοι που δεν γνωρίζω το ονομα τους, οι οποίοι μου κρατούσαν τα χέρια για να μην αμυνθώ. Ο μαινόμενος αρχιφύλακας συνέχισε το ξυλοφόρτωμα ακόμα και μέσα στο κελί κράτησης μου και κατόπιν αποχώρησε υβρίζοντας και απειλώντας οτι θα με εξαφανίσει !», αναφέρει μεταξύ άλλων.

Ολόκληρη η αναφορά του Χριστόδουλου Ξηρού στον Συνήγορο του Πολίτη εδώ:  ΑΝΑΦΟΡΑ-ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ-ΞΗΡΟΥ-ΣΤΟ-ΜΗ%C

http://www.zougla.gr/greece/article/katagelia-xristodoulou-ksirou-gia-vasanistiria

Posted in ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ, Χριστόδουλος Ξηρός | Leave a comment

Πορεία για τα πέντε χρόνια από τη δολοφονία του μετανάστη-εργάτη Σ. Λουκμάν, Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018, πλ. Μερκούρη, 12µµ.

https://athens.indymedia.org/post/1582598/

 

 

από αναρχική συλλογικότητα Vogliamo tutto e per tutti

16/01/2018 11:10 πμ.

 

O αντιφασιστικός αγώνας είναι αγώνας ενάντια στο κράτος και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, κομμάτι του αγώνα για την ανατροπή του κόσμου της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, κομμάτι του αγώνα για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και ελευθερίας. Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών ενάντια στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει. Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018, πλ. Μερκούρη, 12µµ, πορεία για τα πέντε χρόνια από τη δολοφονία του μετανάστη-εργάτη Σαχτζάτ Λουκμάν.

 

Αντιφασιστικός αγώνας σημαίνει και αγώνας ενάντια στη λήθη
Σαχτζάτ Λουκμάν ένας από εμάς

Είναι αλήθεια ότι όταν η πίεση στη δουλειά και η καθημερινότητα γίνονται ολοένα και πιο ασφυκτικές, όταν η ανεργία αποτυπώνεται σε όλο και πιο πολλά πρόσωπα γύρω σου, όταν η εξαθλίωση οδηγεί όλο και περισσότερους-ες στην εξερεύνηση των κάδων απορριμμάτων, όταν η οποιαδήποτε αντίδραση στους πλειστηριασμούς, τις κατασχέσεις σπιτιών, στο ηλεκτρονικό εισιτήριο και στους αποκλεισμούς ποινικοποιείται, όταν οι βόμβες και οι σφαίρες των κυρίαρχων ισοπεδώνουν πόλεις και ερημώνουν χώρες, είναι εύκολο να πεις ότι φταίει ο διπλανός/ή σου, ο/η πιο κάτω από σένα, αυτός/ή που δεν ταιριάζει στις νόρμες της κανονικότητας, αυτός/ή με άλλο χρώμα, αυτός/ή που αντιδράει και φωνάζει… είναι δύσκολο να υψώσεις το ανάστημά σου, να πιάσεις το χέρι του/ης διπλανού/ής σου, να αντικρίσεις την πραγματικότητα κατάματα και να παραδεχτείς ότι ο εχθρός σου δεν βρίσκεται στην διπλανή πόρτα, αλλά στις πόρτες των υπουργείων, των τραπεζών, των πλούσιων, των δικαστικών και των αστυνομικών μεγάρων. Είναι δύσκολο να κλείσεις τα αυτιά σου στα φασιστικά και εθνικιστικά εμβατήρια που σε προστάζουν να επιτεθείς σε όσους/ες αγωνίζονται, στους μετανάστες και τις μετανάστριες, τις καταλήψεις και τους κοινωνικούς χώρους αγώνα, που ουρλιάζουν σε όλη την Ευρώπη ενάντια στην δήθεν ισλαμοποίηση, για μια ανύπαρκτη άρια φυλή και σε προτρέπουν σε έναν εμφύλιο των φτωχών. Είναι οι φασίστες που μετά τη δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν και να λουφάξουν, από την δράση του αντιφασιστικού κινήματος. Είναι οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής που εκτός από τα βουλευτικά έδρανα επιχειρούν σήμερα να ξαναεμφανιστούν και να διεκδικήσουν κοινωνικό χώρο ξερνώντας το ρατσιστικό τους δηλητήριο, υπερασπίζοντας επιχειρηματίες και εφοπλιστές και επιτιθέμενοι σε απεργούς, συνδικαλιστές/ριες, αντιφασίστες/ριες, αναρχικούς/ές και σε αυτοοργανωμένους χώρους. Είναι οι φασιστικές εφεδρείες του συστήματος που μετά τις θεσμικές συμβουλές του δημοκρατικού τόξου κατανόησαν ότι ο ρόλος τους δεν είναι, προς το παρόν, η ανάληψη κυβερνητικής εξουσίας, αλλά η διατήρηση του παρακρατικού τους ρόλου ως μαντρόσκυλα του κράτους και του κεφαλαίου.

Πέντε χρόνια, λοιπόν, μετά τη δολοφονία του μετανάστη-εργάτη Σ. Λουκμάν στις 17 Γενάρη 2013 στην Τριών Ιεραρχών στα Άνω Πετράλωνα από τους φασίστες Διονύση Λιακόπουλο και  Χρήστο Στεργιόπουλο, η δίκη της ΧΑ και οι αντιφασιστικές κορώνες των κρατικών αξιωματούχων μας υπενθυμίζουν ότι ο αντιφασιστικός αγώνας διεξάγεται στους δρόμους, στις γειτονιές, τα σχολεία, τα γήπεδα, τα πανεπιστήμια, τους χώρους εργασίας από τους από τα κάτω. Πέντε χρόνια μετά καταλαβαίνουμε ότι τα διάφορα φασιστικά μορφώματα βρίσκονται κρυμμένα στις τρύπες τους, πίσω από τις πλάτες της αστυνομίας, γιατί ο κόσμος του αγώνα έχει σταθεί απέναντι τους και έχει πετύχει μικρές και μεγάλες νίκες εναντίον τους.

Πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία του Σ. Λουκμάν και του Π. Φύσσα οι δεκάδες τραυματισμένοι/ες από τα μαχαίρια των φασιστών, οι εμπρησμοί καταληψιών στέγης μεταναστών και χώρων του κινήματος και οι εκκενώσεις που ακολούθησαν, η αγαστή συνεργασία φασιστών και αστυνομίας εναντίον του κόσμου του αγώνα μας υπενθυμίζουν ότι ο αντιφασιστικός αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι αντιθεσμικός, ταξικός και ανατρεπτικός πάντα σε πείσμα και ενάντια σε κάθε εξουσία. Αυτά τα πέντε χρόνια μας υπενθυμίζουν ότι ο αντιφασιστικός αγώνας είναι αγώνας ενάντια στο κράτος και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, κομμάτι του αγώνα για την ανατροπή του κόσμου της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, κομμάτι του αγώνα για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και ελευθερίας.

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών ενάντια στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει.


Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018, πλ. Μερκούρη, 12µµ,

πορεία για τα πέντε χρόνια από τη δολοφονία του μετανάστη-εργάτη Σαχτζάτ Λουκμάν

αναρχική συλλογικότητα Vogliamo tutto e per tutti

vogliamotutto.espivblogs.net

 

 

Posted in ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ | Leave a comment

5 XΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ Σ. ΛΟΥΚΜΑΝ

Posted in ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ | Leave a comment

Κείμενο του Χριστοδούλου Σπύρου κρατούμενου στις φυλακές Λάρισας για την επίθεση που δέχτηκε ο Νίκος Μαζιώτης

 

https://athens.indymedia.org/post/1582556/

 

από Σπύρος Χριστοδούλου

15/01/2018 9:39 πμ.

 

Η επίθεση που δέχτηκε ο Νίκος Μαζιώτης ήταν άνανδρη και εμπεριέχει τραμπουκισμό και ολοφάνερη σωφρονιστική ταύτιση. Τραμπουκισμό από άτομα που οι αξίες και τα ιδανικά είναι άγνωστα στο μυαλό και στις πράξεις τους! Περίμενα υπομονετικά να δω ποιοί και σε ποιό βαθμό θα καταγγείλουν την πραγματικά ασύδοτη, ανελέητη και βρόμικη επίθεση εναντίον του Νίκου. Έτσι, βέβαια καταλήξαμε και βγάλαμε ο καθένας ξεχωριστά τα συμπεράσματά του, για τον ποιό πραγματικά σκοπό είχε αυτή η επίθεση και ποιός ή ποιοί έβαλαν το χεράκι τους στο να πραγματοποιηθεί αυτή.

 

Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή! Προσωπικά τον Νίκο τον Μαζιώτη τον γνώρισα πριν από περίπου 20 χρόνια μέσα στη φυλακή, που τότε τον κατηγορούσαν για μία βομβιστική επίθεση. Λέγαμε ένα γεια, όπως και με άλλους κρατουμένους. Διέκρινα έναν νέο άνθρωπο με αξίες και ιδανικά. Εκείνο τον καιρό, κι εγώ κρατούμενος για ληστείες, έτυχε να δικάζομαι στην ίδια αίθουσα με τον Νίκο και περίμενα τη σειρά μου που ήταν η επόμενη. Ακούγοντάς τον, ακούς έναν άνθρωπο εμπλουτισμένο με γνώσεις που υποστηρίζει τα λεγόμενά του, με έναν τρόπο που πραγματικά με εντυπωσίασε. Ήταν ξεκάθαρος στις λέξεις του αγνοώντας το κόστος της ποινής που θα του επέβαλαν και εκφραζόταν με βροντερή φωνή και ολοκάθαρο πολιτικό και ιδεολογικό λόγο. Χάρηκα πραγματικά που άκουσα έναν πολιτικά ταυτισμένο και ιδεολογικά συγκροτημένο άνθρωπο και μάλιστα γυρνώντας στη φυλακή του είπα ότι ο λόγος του και η στάση του ήταν για τον καιρό που διανύαμε πολύ ξεχωριστός και μπράβο του! Μάλιστα το συζήτησα και με κάποιους άλλους κρατούμενους και καταλήξαμε ότι αυτός ο άνθρωπος πρέπει να παίρνει το σεβασμό που του αρμόζει. Πέρασαν τα χρόνια και βρέθηκα συγκατηγορούμενός του για τον Επαναστατικό Αγώνα. Ο Νίκος και η Πόλα επέλεξαν το δύσκολο δρόμο, αυτόν της παρανομίας και αυτόν της αναγνώρισης των αγώνων τους. Αποδέχτηκαν την ανάληψη των πολιτικών ευθυνών του Επαναστατικό Αγώνα. Αυτό δείχνει από μόνο του, δύο άτομα συνειδητοποιημένα πολιτικά, που πράττουν ιδεολογικά και αναλαμβάνουν με κάθε κόστος τις ενέργειές τους, ενέργειες που κρίνουν και τη διαδρομή τους.

Και λέω με κάθε κόστος, γιατί έχουν ένα παιδί και προτίμησαν να διανύσουν τις δυσκολίες και οι δυο και αυτό συνεπάγεται μαζί και το παιδί τους. Ένα παιδί που γνώρισε τον εγκλεισμό και που πραγματικά είναι μέσα στην καρδιά μου και ας μην το έχω δει ούτε μία φορά.

 

Δε θέλω να μπω σε διαφορές συγκατηγορουμένων αλλά, θέλω να πω ότι όποιες και να είναι αυτές οι διαφορές δεν αξίζει ο Νίκος να τραβάει αυτά που τραβάει, όπως και η συντρόφισσα του και το παιδί τους. Κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος και κανένας δεν είναι αλάνθαστος. Αυτό όμως, δε σημαίνει ότι η τραμπούκικη επίθεση εναντίον του Νίκου δεν έπρεπε να καταγγελθεί. Τώρα, αυτή η ενέργεια εάν είχε εντολή, εάν είχε συνεργασία με ανθρωποφύλακες ή δεν ξέρω γω τι άλλο μπορεί να εμπεριέχει… μόνο αηδία και ντροπή μπορεί να προκαλέσει στο χώρο της αναρχίας, ο οποίος πρέπει να αποβάλλει ολοκληρωτικά τέτοιου είδους αποβράσματα.

 

Καταρχήν, τι δουλειά είχαν να βάλουν τον Νίκο σε πτέρυγα που ήταν μπερδεμένοι κρατούμενοι; Και γιατί το έκαναν αυτό; Τί δουλειά είχαν, μετά από τόσες μέρες απεργίας πείνας που έκανε, να μην τον πάνε στην ακτίνα που άνηκε; Αφού την απεργία πείνας την έκανε και για να επιστρέψει εκεί που ήταν εξαρχής.

 

Πραγματικά εξεπλάγειν όταν σε κείμενο της η Πόλα είπε ότι ήταν οξυγονοκολλημένη η πόρτα που τον ένωνε με τους άλλους κρατούμενους. Ποιοί και γιατί επέτρεψαν να κολληθεί η πόρτα; Η απάντηση ολοφάνερη στην πλήρη απομόνωση του Νίκου. Δηλαδή, η Πόλα και ο Νίκος πώς θα έκαναν επισκεπτήριο και πως θα έβλεπαν το παιδί τους; Ξεχωριστά; Και λέω ξεχωριστά, γιατί αν μεταφερόταν ο Νίκος σε άλλη ακτίνα, αυτομάτως κοβόταν η άμεση επικοινωνία του με την Πόλα και το παιδί τους.

 

Εδώ διακρίνω μιτάτα φατρικά, που τα χαρακτηρίζει η χυδαιότητα και η υποκρισία. Είναι άδικο για έναν ιδεολόγο και πολιτικά ταυτισμένο άνθρωπο, όπως τον Νίκο, να έρχεται σ’ αυτή τη θέση. ‘Οπως θα είναι δίκαιο να έρθουν σ’ αυτή τη θέση, για μένα, όσοι επέλεξαν και έριξαν τον Νίκο στη θέση που ούτε του αρμόζει, ούτε του ανήκει. Άλλωστε, το έχει δείξει με τις πράξεις του από μικρό παιδί. Τότε, θα καταλάβουν τί ακριβώς έκαναν και πως το ελεύθερο μυαλό και η σκέψη δεν πράττουν χυδαιότητες, ούτε βρομιές. Ένας επαναστάτης πρέπει να καθοδηγείται από βαθιά συναισθήματα αγάπης.

 

Μετά από τόσα χρόνια εγκλεισμού από παιδί, στα βρόμικα κολαστήρια τους, μετά λύπης μου διαπιστώνω πόσο ελεεινά παιχνίδια παίζονται στις πλάτες πραγματικών αγωνιστών. Αληθινό παράδειγμα ο Νίκος και η Πόλα, που τα βιώσανε, αλλά είναι τόσο δυνατοί που δεν τους αγγίζει τίποτα. Οι σκέψεις και οι πράξεις αναρχικών πολιτικών και αγωνιστών κρατουμένων πρέπει να είναι ο καθρέφτης της ψυχής τους. Όσοι εξυπηρετούν γλοιώδεις σκοπούς, το μόνο που θα καταφέρουν είναι όλα αυτά να στραφούν εναντίον τους.

 

Ο Νίκος και η Πόλα, για μένα, τηρούν τους κώδικες αλληλεγγύης και συντροφικότητας και το έχουν αποδείξει με τις πράξεις τους. Διανύσανε και διανύουν με σεβασμό την πολιτική δράση τους και τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Η ιστορία τους, όπως και η προσήλωσή τους, στις ενέργειές τους είναι τα χαρακτηριστικά που τους κάνουν ξεχωριστούς. Έχουν αγάπη κι αφοσίωση ολοκληρωτική σ’ αυτά που κάνουν αδιαφορώντας για το κόστος. Μαχόντουσαν και μάχονται με ιδανικά και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κάποιοι βρόμικοι εξουσιαστές, με ψεύτικη συνείδηση, είναι πολύ μικροί για να βλάψουν τον Νίκο και την Πόλα. Μάλλον κάποιους φοβίζουν οι αληθινές και επαναστατικές ιδέες που έχουν. Αλλά εάν τους παρακολουθούν με προσήλωση και αφοσίωση μπορεί κάποια στιγμή να φτάσουν σ’ ένα επίπεδο, όχι όμως σ’ αυτό του Νίκου και της Πόλας. Και το λέω ανοιχτά και με όλο το θάρρος που με διακρίνει από παιδί και το ξέρουν κι οι ίδιοι.

 

Όσοι προβαίνουν σε άνισους και βρόμικους χειρισμούς εναντίον πολιτικών αναρχικών και αγωνιστών κρατουμένων, θα τα βρούνε μπροστά τους μια μέρα, γιατί εμείς έχουμε μάθει να βρεχόμαστε κανονικά, χωρίς “ομπρελίτσα” και τεχνάσματα υποδιέστερα.

 

Πρέπει η επίθεση που έγινε στον Νίκο να καταδικαστεί απ’ όλους τους αναρχικούς και αγωνιστές κρατούμενους, όπως επίσης και η αναρχία να πάρει θέση γι’ αυτό το ασυνείδητο και ανήθικο πέσιμο. Οφείλει να ψάξει σε βάθος αυτή τη βρόμικη επίθεση και ελπίζω πως θα το κάνουν.

 

Η χυδαιότητα τους και η υποκρισία τους θα νικηθεί απ’ όλους εμάς που θα σηκώσουμε αναχώματα σε ύπουλες συμπεριφορές κι επιθέσεις όπως αυτή που δέχτηκε ο Νίκος. Ούτε καν σεβάστηκαν τον αγώνα που έδινε μαζί με την Πόλα, ενάντια στο σωφρονιστικό και ποινικό κώδικα που πάνε να περάσουν, αλλά ούτε και τους αγώνες που έχουν συμμετάσχει εντός και εκτός των τειχών (αγώνες που τους διακρίνει ο κώδικας τιμής).

Όπως επίσης να γνωρίζουν κάποια ανδρίκελα της σωφρονιστικής υπηρεσίας, ότι αυτοί οι ανούσιοι και υποτακτικοί συνεργάτες τους εντός των τειχών, κάποια στιγμή θα μας δηλώσουν με το στοματάκι τους τί τελικά αντιπροσωπεύουν και ποιές είναι οι αρχές που έχουν γαλουχηθεί.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΒΡΩΜΟΧΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Α.

 

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ

Σπύρος Χριστοδούλου

Φυλακές Λάρισας

14/1/2018

 

 

Υ.Γ. Στην ελεύθερη σκέψη των πολιτικών αναρχικών και αγωνιστών κρατουμένων πιστεύω πως δεν υπάρχει χώρος για τη λέξη “ομερτά”, γιατί δεν τους αντιπροσωπεύει σε κανένα βαθμό.

 

Posted in Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα, Σπύρος Χριστοδούλου | Leave a comment

ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ ΠΕΡΙ ΑΝΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

https://athens.indymedia.org/post/1582472/

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

12/01/2018 5:35 μμ.

 

 

ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ ΠΕΡΙ ΑΝΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΜΒΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΣΤΙΣ 10/4/2014 ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΟΝΙΜΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΔΝΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

 8 Ιανουαρίου 2018

 

Σύμφωνα με το άρθρο 97 του Συντάγματος, τα πολιτικά ‘‘εγκλήματα’’ δικάζονται από μεικτά ορκωτά δικαστήρια που συγκροτούνται από τακτικούς δικαστές και ενόρκους.

Η ένσταση περί αναρμοδιότητας του δικαστηρίου αφορά στην υπεράσπιση της πολιτικής φύσεως των πράξεων που δικάζονται, οι οποίες αντιμετωπίζονται ως τρομοκρατικές (και ο ίδιοι που προβαίνουν σ’ αυτές θεωρούνται ”τρομοκράτες”). Κατά το άρθρο 187Α του Ποινικού Κώδικα ‘‘όποιος τελεί ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω εγκλήματα με τρόπο ή σε έκταση ή υπό συνθήκες που είναι δυνατόν να βλάψουν σοβαρά μια χώρα ή έναν διεθνή οργανισμό και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό……..ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας…’’.

 

Όσον φορά το ζήτημα του ποιόν τελικά εκφοβίζει η δράση του Επαναστατικού Αγώνα, αυτό έχει καταγραφεί κοινωνικά. Η δράση του Επαναστατικού Αγώνα αυτόν τον ‘‘πληθυσμό’’ που εκφοβίζει είναι η μικρή μειοψηφία της οικονομικής ελίτ και των ηγητόρων του κρατικού μηχανισμού. Εκφοβίζει μια μειοψηφία προνομιούχων.

(Η πεποίθησή μας είναι ότι η δράση του Επαναστατικού Αγώνα δεν είναι αυτή που είναι δυνατόν να αποσταθεροποιήσει την χώρα, αλλά το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς.) Την χώρα, την αποσταθεροποιεί το ίδιο το καθεστώς του καπιταλισμού και του κράτους, μέσα από τις οικονομικές πολιτικές που έχουν επιβάλει συνθήκες κοινωνικής γενοκτονίας για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Που διαχέουν την κοινωνική βία στη κοινωνική βάση και στην οποία έχει κυριαρχήσει ο νόμος του καπιταλισμού ‘‘όλοι εναντίον όλων’’. Που στις υπάρχουσες συνθήκες κοινωνικής σήψης και θανάτου της αλληλεγγύης όλο και περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον συνάνθρωπό τους μέσα από το πρίσμα ‘‘ο θάνατός σου, η ζωή μου’’.

Αυτό που αποσταθεροποιεί τη χώρα, είναι το καθεστώς που καταστρέφει την κοινωνία κρατώντας στη κοινωνική βάση τη κοινωνική σύγκρουση και τη βία, συνθήκη που διασφαλίζει ότι οι υπαίτιοι αυτής της κοινωνικής κατάστασης μένουν στο απυρόβλητο.

Επειδή με την φράση ‘‘να βλάψουν σοβαρά μια χώρα’’ εννοούμε οτιδήποτε απειλεί την συστημική λειτουργία, δηλαδή το οικονομικό και πολιτικό σύστημα εξουσίας, αφού το ίδιο το σύστημα είναι αυτό που προσδιορίζει και το εκάστοτε εξουσιαστικό μοντέλο διάρθρωσης της ταξικής και κοινωνικής ιεραρχίας στη κοινωνία, τότε ο 187Α δηλώνει την αποδοχή της δυνατότητας της ένοπλης δράσης να βλάψει και μάλιστα σοβαρά, το σύστημα.

Αυτό γίνεται πιο ρητό και συγκεκριμένο στη συνέχεια του 187Α όπου στη αντικειμενική δυνατότητα προστίθεται και ο υποκειμενικός παράγοντας: ‘‘…και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό… ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας…’’.

 

Αυτό ακυρώνει τον ισχυρισμό του Αρείου Πάγου στην απόφαση 1413/2010 για την υπόθεση της   17 Νοέμβρη που αναφέρει ότι η επιδίωξη αυτή ‘‘δεν αρκεί να αναφέρεται υποκειμενικώς στόχος της πολιτικής ιδεολογίας του δράστη, αλλά απαιτείται, πέραν τούτου, να αναδύεται αντικειμενικώς…’’. Πλην όμως ο 187Α αναφέρει αυτόν τον στόχο αντικειμενικώς.

Θα γίνει παρακάτω εκτενής αναφορά στην απόφαση αυτή που θεωρείται ως βάση στην εκάστοτε δικαστική επιχειρηματολογία για το ζήτημα της ένστασης για την αναρμοδιότητα των δικαστηρίων και την πολιτική φύση των εκδικαζόμενων υποθέσεων.

Ο 187Α αναφέρει ρητώς την αντικειμενική προσφορότητα της ένοπλης ανατρεπτικής δράσης να προκαλέσει ακόμα και την καταστροφή του πολιτικού και οικονομικού καθεστώτος (δομές) και δεν μένει καθόλου στον υποκειμενικό απλώς παράγοντα της βούλησης.

Συνεπώς ή θα πρέπει με βάση τον 187Α και εφόσον θέλουμε να ακριβολογούμε, να δεχτούμε ότι μ’ αυτόν το νόμο δικάζονται αυτές οι οργανώσεις οι οποίες αντικειμενικώς έχουν δυνατότητα να ανατρέψουν το καθεστώς, ή θα πρέπει να γίνει αλλαγή του 187Α.

Επειδή όμως και με βάση την αντικειμενική θεωρία για το πολιτικό έγκλημα η προσφορότητα της ένοπλης δράσης να ανατρέψει ένα καθεστώς, συνιστά αποδοχή της ίδιας της πολιτικής φύσης αυτής της δράσης, τότε συμπεραίνουμε αυτό που όλοι γνωρίζουν, πλην όμως δεν έχουν το πολιτικό ανάστημα να το ομολογήσουν, ότι ο 187Α έχει ως αποστολή να δικάζει πολιτικά ‘‘εγκλήματα’’.

Και αυτό αυτόματα έρχεται σε σύγκρουση με το ίδιο το Σύνταγμα που λέει πως τα πολιτικά ‘‘εγκλήματα’’ εκδικάζονται από μεικτά ορκωτά δικαστήρια.

Και αφού ο 187Α εκδικάζει αυτές τις ‘‘τρομοκρατικές’’ οργανώσεις που η δράση τους είναι πρόσφορη αντικειμενικώς  – εννοείται πως προϋπόθεση για τη σύσταση μιας τέτοιας οργάνωσης είναι ο υποκειμενικός παράγοντας που πολλάκις έχει αναγνωριστεί στα δικαστήρια ως πολιτικός, ότι τα κίνητρα των συμμετεχόντων είναι πολιτικά, αλλά και ότι ο στόχος τους είναι μια πολιτική κοινωνική αλλαγή με οριζόντια μορφή κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης –  τότε δεν θα πρέπει να εκδικάζονται με τον 187Α οι πράξεις αυτές που είναι αντικειμενικώς απρόσφορες.

Όσον αφορά τον Επαναστατικό Αγώνα, ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι η δράση του είναι απρόσφορη στο να επιφέρει τις αλλαγές που καταγράφονται στον 187Α , δηλαδή την καταστροφή των οικονομικών και πολιτικών δομών, την καταστροφή του καθεστώτος ώστε να ανοίξει ο δρόμος για το τελικό ζητούμενο της δράσης του που είναι η Κοινωνική Επανάσταση και η επαναστατική οργάνωση της κοινωνίας σε βάσεις που ορίζονται από την αρχή της οικονομικής ισότητας και της πολιτικής ελευθερίας όλων των ανθρώπων.

Για τη προσφορότητα της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα ως προς τον στόχο της καταστροφής των οικονομικών και πολιτικών δομών, συνεπώς της ανατροπής του συστήματος, έχουν μιλήσει και πολλοί καθεστωτικοί παράγοντες μεταξύ των οποίων κυβερνητικοί παράγοντες, υπουργοί κλπ.

 

Επανερχόμενοι στην απόφαση 1413/2010 του Αρείου Πάγου για την υπόθεση της ΄΄17 Νοέμβρη΄΄ αναφέρουμε το συμπέρασμα αυτής:

‘‘Ερμηνευτικώς συνάγεται ότι πολιτικό έγκλημα θεωρείται εκείνο, το οποίο στρέφεται άμεσα εναντίον της συνταγματικής τάξης της χώρας και επιδιώκει την ανατροπή ή την αλλοίωσή της. Η επιδίωξη αυτή όμως δεν αρκεί να αναφέρεται υποκειμενικώς ως στόχος της πολιτικής ιδεολογίας του δράστη, αλλά απαιτείται πέραν τούτου να αναδύεται αντικειμενικώς από την πραγματική συμβολή, την οποία η κρινόμενη συμπεριφορά είχε ή θα μπορούσε να έχει στη προσβολή της κατεστημένης εξουσίας’’.

 

Να τονίσουμε πως αυτό το συμπέρασμα που αμφισβητεί την αντικειμενική δυνατότητα προσβολής της κατεστημένης εξουσίας, έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο τον 187Α  που την θεωρεί ως προϋπόθεση για να δικαστεί κάποιος με αυτόν. Η απόφαση συνεχίζει:

 

‘‘Περαιτέρω, ως συναφές προς το πολιτικό έγκλημα θεωρείται εκείνο, το οποίο με την προσβολή που επιφέρει σε κάποιο έννομο αγαθό έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την προπαρασκευή των μέσων για την τέλεση πολιτικού προβλήματος με την ως άνω έννοια. Για την κατάφαση της συνάφειας αυτής, το πολιτικό έγκλημα πρέπει να έχει συντελεστεί.

Υπό την έννοια αυτή ως πολιτικό έγκλημα νοείται μόνο η εσχάτη προδοσία και οι προπαρασκευαστικές πράξεις αυτής ( άρθρο 134 Π.Κ ). Αντιθέτως η συγκρότηση δομημένης ομάδας με διαρκή δράση ή η συμμετοχή σε αυτήν με σκοπό τη διάπραξη πράξεων, μη δυνάμενων να επηρεάσουν τη συνταγματική τάξη της χώρας, δεν συνιστά πολιτικό έγκλημα, ασχέτως προς τον τρόπο με τον οποίο οι φερόμενοι ως δράστες προσδιορίζουν ιδεολογικά τις ενέργειες αυτές (….).

Εν προκειμένω, η συμμετοχή στην οργάνωση 17Ν και οι επιμέρους οργανώσεις, εκφεύγουν του χώρου της πολιτικής παρέμβασης που υπερβαίνει τον ποινικό νόμο, διότι άσχετα από τον εκ μέρους των κατηγορουμένων πολιτικό προσδιορισμό της αποδιδόμενης αξιόποινης συμπεριφοράς ως ΄΄αυτοδιαχειριζόμενο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, με στοιχεία άμεσης δημοκρατίας, τα επιλεγέντα μέσα επιδίωξης του συγκεκριμένου σκοπού ήταν καταφανώς απρόσφορα προς χρήση σε μια συντεταγμένη δημοκρατική κοινωνία’’.

 

Η έννοια του πολιτικού εγκλήματος δεν έχει καταγραφεί ποτέ ρητώς.

Μόνο ανά τις διάφορες ιστορικές περιόδους το πολιτικό έγκλημα αναγνωρίζεται στις εκάστοτε νομολογίες αναλόγως τις τρέχουσες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της αντίστοιχης περιόδου.

Οπότε προσαρμόζεται αναλόγως και η νομολογία. Όταν ειδικά, υπάρχει ανάγκη εξομάλυνσης των κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων, οι νομολογίες τροποποιούνται με στόχο την αμνήστευση αντιφρονούντων που παραβιάζουν τον ποινικό νόμο.

Μια τέτοια περίοδος ήταν η δεύτερη δεκαετία του προηγούμενου αιώνα, όπου υπό την ισχύ του διατάγματος περί αμνηστίας της 8ης/11/1920 σε πολλές αποφάσεις ο Άρειος Πάγος χαρακτήριζε πλήθος πράξεων ως πολιτικές με βάση την υποκειμενική θεωρία, το σκοπό δηλαδή του δράστη, που επεδίωκε την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης. Πρόκειται για την κεντρική πολιτική απόφαση στην οποία προσαρμόστηκε και η δικαστική εξουσία, να δοθεί τέλος στην περίοδο του λεγόμενου εθνικού διχασμού.

Η περίοδος αυτή όπου στο σκεπτικό των δικαστηρίων για το πολιτικό ‘‘έγκλημα’’ κυριαρχούσε η υποκειμενική θεωρία με βάση την οποία αρκεί το πολιτικό κίνητρο του δράστη για να προσδιοριστεί ως πολιτική μία πράξη, έληξε το 1929.

Ο Ν. 4229/1929 του Ε. Βενιζέλου, το γνωστό ιδιώνυμο, ασκούσε διώξεις σε όποιον επεδίωκε την εφαρμογή ιδεών που στόχευαν στη βίαιη ανατροπή του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος και όχι του πολιτεύματος.

Στη συνέχεια ο νόμος του Μεταξά 1075/1938 ήρθε ως η σκλήρυνση του νομικού οπλοστασίου έναντι των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος. Μετά το 1929 η υποκειμενική θεωρία εξοβελίστηκε εντελώς από το νομικό πλαίσιο και κυριάρχησε η αντικειμενική θεωρία.

Το πολιτικό – κοινωνικό υπόβαθρο των νόμων για το πολιτικό έγκλημα υπάρχει και στην εποχή μας με την ‘‘αντιτρομοκρατική’’ νομολογία.

Την περίοδο του διπολισμού, πριν την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, το ζήτημα του πολιτικού εγκλήματος δεν αντιμετωπιζόταν πάντα με βάση την στενή αντικειμενική θεωρία. Ένα γνωστό παράδειγμα ήταν η περίπτωση του Πόλε, μέλους της γερμανικής ένοπλης οργάνωσης RAF, που το συμβούλιο εφετών το 1976 είχε απορρίψει την έκδοσή του στη Δυτική Γερμανία.

Το Συμβούλιο Εφετών απέρριψε το αίτημα εκδόσεως του Πόλε από το γερμανικό κράτος με τον ισχυρισμό ότι: ‘‘Ο  Πόλε ήταν από το 1971 μέλος μιας επαναστατικής εξτρεμιστικής οργάνωσης που είχε πολιτικούς σκοπούς και απέβλεπε σε ενεργό δράση ως την ανατροπή του κρατούντος εις την Δυτική Γερμανία πολιτικού καθεστώτος και εις αγώνα από κοινού κατά του ιμπεριαλισμού και του μονοπωλιακού καπιταλισμού και στρέφεται εν γένει κατά του πολιτικού κατεστημένου της Δυτικής Γερμανίας’’.

Η περίοδος εκείνη μετά την χούντα των συνταγματαρχών ήταν έντονη η ταξική και κοινωνική σύγκρουση με ιστορικούς εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες. Αυτό το κοινωνικό πλαίσιο καθόριζε και το κυρίαρχο πολιτικό πλαίσιο αλλά και την δικαστική εξουσία.

Πλήθος πολιτικών (Χαραλαμπόπουλος, Α. Παπανδρέου, Μαγκάκης) οι οποίοι τότε βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, είχαν ταχθεί ενάντια στην έκδοση Πόλε.

Όσον αφορά την  RAF, ήταν μια οργάνωση στης οποίας την δράση συμπεριλαμβάνονταν επιθέσεις εναντίον προσώπων όπως εισαγγελείς, δικαστές, βιομήχανοι, επιχειρηματίες, Αμερικανοί στρατιώτες τους οποίους είχε σκοτώσει ενώ είχε διαπράξει και απαλλοτριώσεις τραπεζών.

Οι Έλληνες δικαστές τότε είχαν αποφανθεί ότι ο Πόλε και η RAF είχαν πολιτική επαναστατική δράση.

Στην εξέλιξη της ελληνικής ιστορίας και ενώ ο διπολικός κόσμος κατέρρευσε και κυριάρχησε το καπιταλιστικό μονοπώλιο παγκοσμίως, σταδιακά η διεθνής νομοθεσία εξοπλίστηκε με νομολογίες που προσδιόριζαν ως ‘‘τρομοκρατική’’ την πολιτική αντιπαράθεση με το καθεστώς που παραβίαζε τους νόμους. Το ελληνικό κράτος προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα και το 2001 θεσπίστηκε ο 187. Ως εξειδίκευση για την πολεμική του κράτους ειδικά εναντίον της ένοπλης πολιτικής δράσης, θεσπίστηκε ο 187Α

Ο νόμος αυτός που είναι μια αντιγραφή της αντίστοιχης αμερικανικής νομολογίας για την ‘‘αντιμετώπιση της τρομοκρατίας’’, στα ελληνικά δεδομένα έχει εφαρμοστεί σε πλήθος ανθρώπων που είτε έχουν εμπλακεί σε ένοπλη δράση είτε έχουν κατηγορηθεί ότι συμμετείχαν.

Ο 187Α εξασφαλίζει στο κράτος αφενός την αυστηρή αντιμετώπιση όσων αμφισβητούν ενόπλως την παντοδυναμία του καθεστώτος και αφετέρου καλείται να δώσει χαρακτηριστικά αποπολιτικοποίησης στην ένοπλη ανατρεπτική δράση.

Πλην όμως, κάνει ακριβώς το αντίθετο. Δικάζει αμιγώς πολιτικές πράξεις, τις οποίες ματαίως επιχειρεί να απομακρύνει από το πολιτικό τους πλαίσιο ανάγοντάς τες σε ‘‘τρομοκρατικές’’.  

Και λέμε ματαίως, γιατί ενώ ο ίδιος ο 187Α αναφέρεται σε αυτή την προϋπόθεση της προσφορότητας μιας οργάνωσης και των ενεργειών της, οι δικαστές αντιφάσκουν με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Επανερχόμενοι στην απόφαση του Αρείου Πάγου για την 17Ν, είδαμε πως η επίκληση της αντικειμενικής θεωρίας, με βάση την οποία απαιτείται να είναι αποτελεσματική ως προς τον στόχο της μια ένοπλη οργάνωση και δεν αρκούν τα πολιτικά κίνητρα αυτού ή αυτών που συμμετέχουν σε αυτήν ( υποκειμενική θεωρία ), σκοντάφτει και αυτοακυρώνεται στον ίδιο τον 187Α, αφού αυτός διώκει ως ‘‘τρομοκρατικές’’ μόνο τις οργανώσεις των οποίων η δράση είναι πρόσφορη για να προκαλέσει καταστροφή των οικονομικών και πολιτικών δομών.

Συνεπώς  –  και για να επανέλθουμε στο συμπέρασμα του Αρείου Πάγου – ‘‘έχει ως άμεσο αποτέλεσμα τη προπαρασκευή των μέσων για την τέλεση πολιτικού εγκλήματος’’, τα οποία δύναται να οδηγήσουν στην ανατροπή ή την αλλοίωση της συνταγματικής τάξης της χώρας, δηλαδή στην ανατροπή ή αλλοίωση του κυριάρχου καθεστώτος. Επειδή όμως, ως πολιτικό ‘‘έγκλημα’’ εννοούμε την δράση αυτή που λαμβάνει χώρα υπερβαίνοντας (ή παραβιάζοντας) το κυρίαρχο νομικά πλαίσιο και πραγματώνεται από έναν πολιτικό αντίπαλο ή εχθρό του καθεστώτος με στόχο την ‘‘την αλλοίωση, προσβολή, ή την ανατροπή του’’, το να αναγνωρίζεται ως πολιτικός αντίπαλος ή εχθρός του υφιστάμενου καθεστώτος κάποιος που είναι υπάλληλός του (πολιτικός ή στρατιωτικός), συνιστά μείζονα αντίφαση. Αυτό ισχύει με τους πραξικοπηματίες στρατιωτικούς και κάθε παράγοντα οποιαδήποτε ιδιότητα και αν κατέχει εντός του συστήματος.

Επειδή με την υπάρχουσα νομολογία που έχει κυριαρχήσει ως πολιτικό ‘‘έγκλημα’’ νοείται μόνο η εσχάτη προδοσία και οι προπαρασκευαστικές πράξεις, επειδή σε πολιτικό ‘‘έγκλημα’’ δεν δύναται να προβαίνει κάποιος που δεν είναι πολιτικός εχθρός του υπάρχοντος καθεστώτος και επειδή πολιτικός εχθρός του δεν νοείται κάποιος που υπηρετεί σε αυτό, συνεπώς είναι αντιφατική και άτοπη η θέση ότι το ‘‘πολιτικό έγκλημα’’ που στρέφεται ενάντια στο καθεστώς είναι ένα στρατιωτικό-πολιτικό πραξικόπημα. Και μάλιστα, ότι είναι η μόνη πολιτική πράξη που μπορεί να πραγματοποιηθεί ενάντια στο καθεστώς.

Μέσα σε αυτό το αυτοαναιρετικό σκεπτικό που κατέληξε ο Άρειος Πάγος για να διαμορφώσει το ‘‘πλαίσιο’’ σκέψης, επιχειρηματολογίας και απόφασης του εκάστοτε δικαστηρίου, η κατάληξη είναι η εξής:

Αναγνωρίζεται ως ‘‘πολιτικό έγκλημα’’ μόνο μια πράξη που επί της ουσίας δεν είναι πράξη ενός πολιτικού εχθρού του καθεστώτος (αλλά ενός αποφασιστικού προασπιστή του), αφορίζεται κάθε πραγματική πολιτική δράση ενάντια στο υπάρχον καθεστώς ως ‘‘τρομοκρατία’’ και ‘‘έγκλημα’’ και έτσι θεωρείται ότι ‘‘ατσαλώνεται’’ το ίδιο το καθεστώς θεωρητική, ιδεολογικά, νομικά, και πολιτικά από τους αντιπάλους του.

Συνεπώς ως μόνο ‘‘πολιτικό έγκλημα’’ νοείται μόνο η πράξη αυτή που πραγματώνει κάποιος ο οποίος δεν είναι εχθρός του καθεστώτος, αλλά μέρος αυτού. Και η ουσιαστική κατάληξη είναι ότι δεν υπάρχουν πολιτικοί εχθροί ή αντίπαλοι του υπάρχοντος καθεστώτος ενώ πολιτική δράση που στρέφεται ενάντιά του, το απειλεί, το υπονομεύει, δηλαδή πολιτική πράξη που ‘‘υπερβαίνει τον ποινικό νόμο’’ νοείται μόνο αυτή που πραγματώνεται από άτομα που δεν υπάγονται στους πολιτικούς εχθρούς του.

Η θέση ότι ‘‘πολιτικό έγκλημα νοείται μόνο η εσχάτη προδοσία’’ που προβάλλεται καταληκτικά τα τελευταία χρόνια, δεν την ασπάζονταν παλαιότερα πολλοί εκ των καθεστωτικών νομικών. Αντιθέτως, είχε τεθεί υπό αμφισβήτηση το γεγονός ότι μπορεί η δράση ατόμων με πολιτικό-στρατιωτική ιδιότητα να συνιστά ‘‘πολιτικό έγκλημα’’. Ειδικά ως προς το πρόσωπο του ‘‘πολιτικού εγκληματία’’, η αδυναμία της συνύπαρξης στο ίδιο πρόσωπο της πολιτικό-στρατιωτικής υπαλληλικής σχέσης με το καθεστώς και του πολιτικού εχθρού του ίδιου του καθεστώτος, είχε εντοπιστεί και αναδειχθεί.

Χαρακτηριστική ήταν η θέση του Μανωλεδάκη ο οποίος έγραφε:  ‘‘Αν ξεκινήσουμε από την λογική αφετηρία ότι πολιτικός εγκληματίας» είναι εχθρός της κατεστημένης εξουσίας, θα πρέπει απ’ την αρχή (εξ’ ορισμού) να «αποκλειστεί ο χαρακτηρισμός αυτός για όλα τα πρόσωπα που είναι ενταγμένα στον υπάλληλο -στρατιωτικό μηχανισμό του κράτους. Με την ένταξή τους σ’ αυτόν οι υπάλληλοι – πολιτικοί και στρατιωτικοί –  απαλλοτριώνουν κάθε δικαίωμα για δυναμική αντίθεση με το καθεστώς’’.

Όσον αφορά την πρότασή του για την επίλυση του προβλήματος αναφορικά με το πολιτικό ‘‘έγκλημα’’, καθώς ορισμός γι’ αυτό δεν υπάρχει στην καθεστωτική νομολογία, ο ίδιος καταλήγει: ‘‘ Οι πολιτικοί αγώνες διεξάγονται ανάμεσα σε πολιτικές ομάδες και όχι σε άτομα. Τα μέλη αυτών των ομάδων, όταν δρουν μέσα στα πλαίσια των σκοπών τους και παραβαίνουν με την δράση τους τον ποινικό νόμο, έχουν το δικαίωμα να χαρακτηρίζονται πολιτικοί αντίπαλοι και ‘‘πολιτικοί εγκληματίες’’.

 Ώστε: ‘‘πολιτικός εγκληματίας’’ μπορεί να χαρακτηριστεί ο ενταγμένος σε οργάνωση με πολιτικό σκεπτικό που επιδιώκει, δηλαδή την ανατροπή, μεταβολή, κλονισμό, πίεση του πολιτικού ή κοινωνικού καθεστώτος και τελεί αξιόποινες πράξεις, ανταποκρινόμενες στο σκεπτικό αυτό και πρόσφορες για τους σκοπούς αυτούς, εφόσον ο ίδιος δεν έχει οποιαδήποτε υπαλληλοστρατιωτική ιδιότητα’’. (Μανωλεδάκης, Ποινικό Δίκαιο – Γενική θεωρία)

Όμως, η κυρίαρχη αντίληψη και ο νομικός ‘‘οδηγός’’ για την άρνηση αναγνώρισης του πολιτικού αντιπάλου από το καθεστώς καθορίζεται έως τώρα από την απόφαση του Αρείου Πάγου που προαναφέρουμε. Και η κατίσχυση αυτού του σκεπτικού έναντι κάθε άλλου έγινε παρ’ όλο που είναι πασιφανές ότι πρόκειται για θέση ανεδαφική και αυτοαναιρούμενη.

Υπαγορεύεται όμως από μια σημαντική για το ίδιο το υπάρχον καθεστώς πολιτική σκοπιμότητα. Αυτή κατά-γράφεται ρητώς στο ίδιο σκεπτικό του Αρείου Πάγου με λίγες λέξεις: ‘‘…..τα επιλεγέντα μέσα επιδίωξης του συγκεκριμένου σκοπού (εν προκειμένω ‘‘του αυτοδιαχειριζόμενου σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, με στοιχεία άμεσης δημοκρατίας’’) ήταν καταφανώς απρόσφορα προς χρήση σε μια συντεταγμένη δημοκρατική κοινωνία’’.   

Με μια απόφαση του ανωτάτου δικαστικού οργάνου του καθεστώτος, αφορίζεται ‘‘οριστικά’’ η αντικαθεστωτική δράση και τα πρόσωπα που την διεξάγουν, αφορίζεται ο πολιτικός αντίπαλος του καθεστώτος, αφορίζεται η ίδια η πολιτική ανυπακοή. Η αντιπροσωπευτική ‘‘δημοκρατία’’ – κατά εμάς αντιπροσωπευτική ολιγαρχία – ανάγεται στο μοναδικό και αναμφισβήτητο πολιτικό σύστημα.

Πολιτικός αντίπαλος σε αυτό το καθεστώς ‘‘δεν υπάρχει’’, ενώ ‘‘τίποτα δεν μπορεί να το απειλήσει’’ ουσιαστικά. Η υποτιθέμενη ‘‘απροσφορότητά’’ της αντικαθεστωτικής δράσης, η οποία δεν νοείται αν δεν υπερβαίνει το ποινικό πλαίσιο, προβάλλεται και επιβάλλεται για την εμπέδωση της υπεροπλίας ενός καθεστώτος απέναντι σε όποιον το αμφισβητεί. Και για να επανέλθουμε στον Μανωλεδάκη ο ίδιος αναφορικά με την αντικειμενική θεωρία το ‘‘καθαρό’’ και ‘‘σύνθετο’’ πολιτικό ‘‘έγκλημα’’ αναφέρει: 

‘‘…..Για να φτάσεις σε αυτό ( σημ. την ανατροπή μιας πολιτικής εξουσίας) πρέπει να περάσεις από τα αγαθά τούτα (ανθρώπινες ζωές, προσωπικές ελευθερίες, εγκαταστάσεις, υπηρεσίες κλπ) που η προσβολή τους δεν αποτελεί με το κριτήριο της αντικειμενικής θεωρίας πολιτικό, αλλά κοινό έγκλημα.

Έτσι, ενώ η προσβολή αποβλέπει στην ανατροπή της πολιτικής εξουσίας καταλήγει αντικειμενικά σε σύνθετο πάντα πολιτικό έγκλημα ή και σε μόνο κοινό αν ο δράστης είχε την ….ατυχία να συλληφθεί στην αρχή πραγμάτωσης του σχεδίου του’’. (Μανωλεδάκης, στο ίδιο)

Μέσα σ’ αυτό το αυτοαναιρούμενο σκεπτικό, μεγάλη σημασία έχει το τελικό συμπέρασμα ότι μόνο το πραξικόπημα (εσχάτη προδοσία) θεωρείται πολιτικό έγκλημα και οι προπαρασκευαστικές πράξεις αυτού.

Όμως ένα πραξικόπημα δεν αλλοιώνει και πολύ περισσότερο δεν καταστρέφει το οικονομικό σύστημα και το κράτος, αλλά αντιθέτως το οχυρώνει με την στρατιωτική κρατική υπεροπλία.

Τα πραξικοπήματα και οι χούντες είναι η άλλη πολιτική όψη του ίδιου οικονομικού και πολιτικού συστήματος και όποτε ο καπιταλισμός χρειάζεται πραξικοπήματα, οι ίδιες οι ‘‘δημοκρατίες’’ του ανεπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου είναι αυτές που τα επιβάλλουν σε χώρες όπου απαιτείται η ατσάλινη κρατική γροθιά για να αναπαραχθεί το σύστημα.

Συνεπώς αυτό το συμπέρασμα του Αρείου Πάγου που έχει κυριαρχήσει στις συζητήσεις και ερμηνείες πάνω στο πολιτικό ‘‘έγκλημα’’, δηλώνει πως το κράτος δεν αναγνωρίζει στην ουσία τίποτα ως πολιτικό εκτός από αυτό που κινείται εντός του καπιταλιστικού και κρατικού πλαισίου και καταλήγει ο Άρειος Πάγος ότι ‘‘τα επιλεγέντα μέσα επιδίωξης του συγκεκριμένου σκοπού ήταν καταφανώς απρόσφορα προς χρήση σε μια συντεταγμένη δημοκρατική κοινωνία’’, επιχειρώντας έτσι να βγάλει εκτός πολιτικού πλαισίου οποιαδήποτε δράση στρέφεται ευθέως εναντίον του υπάρχοντος καθεστώτος.

 

Η ‘‘δημοκρατία’’ καμώνεται το ιδανικότερο και απόλυτο πολιτικό σύστημα που δεν χωρά στο εσωτερικό του έμπρακτη πολιτική αμφισβήτηση!

Όμως τι ακριβώς είναι αυτή η ‘‘δημοκρατία’’; Μήπως εννοώντας ότι η πολιτική βία υφίσταται ως τέτοια, είναι δικαιολογημένη και αναγνωρίζεται μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα και τυραννίες – άποψη που ασπάζεται η αριστερά –  εννοούμε ότι στη σύγχρονη αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχουμε ελευθερία;

Αυτό το καθεστώς μόνο ως δημοκρατία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Η κάθε 4 χρόνια εκλογή εκπροσώπων που σε μόνιμη βάση σφετερίζονται την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, αφού μόνο με την εξαπάτηση και το ψέμα αποσπούν ψήφους και αναρριχώνται στην πολιτική εξουσία, όχι μόνο δεν είναι δημοκρατία αλλά παραβιάζει συνταγματικά και το νομικό πλαίσιο στου Συντάγματος στο οποίο βασίζεται.

Η παραβίαση αυτής της ‘‘λαϊκής εντολής και βούλησης’’ την οποία υποτίθεται, ότι υπηρετεί το καθεστώς αυτό, γίνεται όλο και πιο έντονη τα τελευταία χρόνια και κορυφαία παραδείγματα έχουμε μέσα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Η επιβολή των μνημονίων που έγινε υπό την ασφυκτική πίεση των κεφαλαιαγορών και των υπερεθνικών θεσμών και οργανισμών ( Ε.Ε, ΕΚΤ, ΔΝΤ), προϋπέθετε την παραβίαση του Συντάγματος που υπήρξε το πρώτο ‘‘θύμα’’ του. Το μνημόνιο ‘‘πέρασε’’ με την εξουσιοδότηση του υπουργού Οικονομικών, ο οποίος θα είχε από τότε και στο εξής την εξουσία να υπογράφει νέα μνημόνια, συμφωνίες και δανειακές συμβάσεις, οι οποίες θα εισάγονται στην Βουλή ‘‘για συζήτηση και ενημέρωση’’ και όχι για κύρωση.

Όπως προβλέπει ο νόμος 3847/ 2010 οι ‘‘συμβάσεις αυτές θα ισχύουν και θα εκτελούνται από της υπογραφής τους’’. Η εξουσιοδότηση αυτή προσκρούει:

α) στο άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος που ορίζει ότι Συνθήκες που ‘‘που επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες’’ δεν ισχύουν χωρίς τυπικό νόμο που να τις κυρώνει.

β) παραιτείται με την δανειακή Σύμβαση το ελληνικό κράτος από ασυλίες ‘‘λόγω κυριαρχίας’’. Την παραί-τηση αυτή προβλέπει η δανειακή Σύμβαση της 8/5/2010 όπου σε περίπτωση στάσης πληρωμών, μπορούν οι δανειστές να επιχειρήσουν αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος στοιχείων όχι μόνον της ιδιωτικής, αλλά και της δημόσιας περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου. Αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τον ‘‘πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας’’. Το παραπάνω κατά πολλούς συνταγματολόγους και νομικούς δεν προβλέπεται ούτε με βάση το άρθρο 28 παρ. 2 και 3 του Συντάγματος.

Επίσης, είναι αντισυνταγματικές πολλές ρυθμίσεις που επεβλήθησαν με επί μέρους ‘‘εκτελεστικούς νόμους’’ του μνημονίου όπως η περικοπή των συντάξεων και επιδομάτων, η αύξηση ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, η επιβολή έκτακτων φορολογικών εισφορών, η πρόσφατη πρακτική των κατασχέσεων κ.α. 

Οι περισσότερες από αυτές προσκρούουν στο ‘‘κεκτημένου του κοινωνικού κράτους δικαίου’’ όπως αυτό παρουσιάζεται στο άρθρο 25 παρ.1 του Συντάγματος, ακυρώνουν τα άλλα κοινωνικά δικαιώματα του ‘‘κατοχυρώνει το ισχύον Σύνταγμα’’ στα άρθρα 21, 22,23, προσκρούουν στο άρθρο 4 παρ.1, 2, 5 καθώς η επιβολή των μέτρων γίνεται προς το συμφέρον μειοψηφιών και εις βάρος του γενικού συμφέροντος και οξύνουν τις ανισότητες στην κοινωνία, όπως και στο άρθρο 17 παρ. 1 για την ιδιοκτησία.

Με το δημοψήφισμα και την παραβίαση της ρητής λαϊκής εντολής με το πλειοψηφικό ΟΧΙ στην δανειακή Σύμβαση του 2015, παραβιάστηκαν τα άρθρα 52, 1παρ. 2 και 3 και 25 παρ. 3.

Συστηματικά παραβιάζεται το άρθρο 2 παρ.1, το άρθρο 4 παρ. 2 και το άρθρο 5 παρ.1 του Συντάγματος, τα οποία συνιστούν κενό γράμμα για την πλειοψηφία της κοινωνίας.

Οι σύγχρονες κυβερνήσεις στην Ελλάδα στηρίζονται σε ψήφους που προέρχονται από μειοψηφικά τμήματα του πληθυσμού. Η πλειοψηφία της κοινωνίας (60%) απέχει από τις εκλογικές διαδικασίες. Συνεπώς και το ίδιο το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας σήμερα δε στηρίζεται ούτε καν από την προσέλευση στις κάλπες από την κοινωνική πλειοψηφία. Οι δε κυβερνήσεις στηρίζονται σε ποσοστά που δεν ξεπερνούν το 12% του εκλογικού σώματος, ενώ με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις η τωρινή κυβέρνηση στηρίζεται από το 6% του εκλογικού σώματος! Με βάση αυτό το ποσοστό είναι κατοχυρωμένη να περνάει τα μέτρα εξόντωσης της κοινωνίας;

Επειδή μας έχουν κατηγορήσει σε δικαστική αίθουσα, ως αυτόκλητους υπερασπιστές της κοινωνίας, απαντάω πως δεν είμαστε εμείς αυτόκλητοι, αλλά αυτοί που κατέχουν την εξουσία με την ψήφο μιας αισχράς μειοψηφίας και επιβάλλουν τα μέτρα κοινωνικής ευθανασίας που τους υπαγορεύει η οικονομική ελίτ και οι υπερεθνικοί μηχανισμοί της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, της ΕΕ, και του ESM.

Αυτούς τους μηχανισμούς κανένας δεν τους εκλέγει και μια αισχρά πλειοψηφία πλουσίων είναι οι πραγματικοί κυρίαρχοι σε κάθε χώρα, της οποίας οι κυβερνήσεις επικυρώνουν και επιβάλλουν δια πυρός και σιδήρου τα μέτρα εξόντωσης της κοινωνίας που συνιστούν προϋπόθεση για την αναπαραγωγή του χτυπημένου από την κρίση συστήματος.

Εμείς δεν είμαστε αυτόκλητοι υπερασπιστές της κοινωνίας είμαστε η ψυχή αυτής της κοινωνίας. Προερχόμαστε από τα σπλάχνα της, ζούσαμε και ζούμε μέσα στην καρδιά της κοινωνικής αδικίας. Προερχόμαστε από χαμηλά και προλεταριακά κοινωνικά στρώματα και έχουμε πλήρη συνείδηση της ταξικότητας αυτού του πολέμου που διεξάγεται τη τελευταία περίοδο με θύματα εκατομμύρια ανθρώπους στην χώρα.

Η χούντα της οικονομικής ελίτ και της πολιτικής εξουσίας δεν είναι δημοκρατία.

Εμείς είμαστε οι προασπιστές της πραγματικής δημοκρατίας, της άμεσης δημοκρατίας.

Και αν μπορούσε να γίνει ένα δημοψήφισμα χωρίς ο κόσμος να φοβάται  – γιατί ο κοινωνικός φόβος είναι ο μόνος παράγοντας που κρατάει το σύστημα όρθιο αυτή την περίοδο, αφού συναίνεση στο καθεστώς πλέον δεν υπάρχει –  το ποσοστό του 35% που είχε βγει από δημοσκόπηση ηλεκτρονικής εφημερίδας με τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων το 2009 και που δήλωνε ότι είναι δικαιολογημένη η ένοπλη δράση, θα είναι στις μέρες μας πολύ υψηλότερο.

 

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την πλέον χαώδη απόσταση ανάμεσα στα συμφέροντα των λίγων οικονομικά ισχυρών και της κοινωνικής πλειοψηφίας, η οποία πεθαίνει για να επιβιώσουν οι οικονομικές ελίτ. Αυτή η σύγκρουση συμφερόντων είναι από τις μεγαλύτερες  – αν όχι η μεγαλύτερη – στην ιστορία. Το κράτος καταπατώντας τους νόμους που το ίδιο θεσπίζει, είναι στο πλευρό των ισχυρών και ενάντια στην κοινωνική πλειοψηφία. Αυτός είναι ο ιστορικός του ρόλος.

 

Ο διαχωρισμός του υποκειμενικού πολιτικού παράγοντα από τον αντικειμενικό της προσφορότητας της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα, δεν είναι θέμα ερμηνείας από τους δικαστές.

Συνιστά την αλλαγή στην πράξη του περιεχομένου του 187Α, δηλαδή συνιστά την ακύρωσή του.

Και αυτό προκειμένου να χρησιμοποιηθεί η αντικειμενική θεωρία περί πολιτικού εγκλήματος ως επιχείρημα για την αποπολιτικοποίηση της ένοπλης επαναστατικής δράσης και του Επαναστατικού Αγώνα.

Συνεπώς διωκόμαστε, φυλακιζόμαστε, δικαζόμαστε και καταδικαζόμαστε σε πολλά χρόνια φυλακή με βάση έναν νόμο που ομολογεί ότι δικάζει πολιτικές πράξεις, και αυτός ο νόμος ακυρώνεται στην συνέχεια από τα ειδικά δικαστήρια που τον εφαρμόζουν, πράγμα που καταπατά το ίδιο το Σύνταγμα, το οποίο, υποτίθεται, ότι τα δικαστήρια προασπίζονται.

 

 

                      Πόλα Ρούπα – Νίκος Μαζιώτης, μέλη του Επαναστατικού Αγώνα.

 

 

 

Posted in Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment