ΗΧΗΤΙΚΟ: 22-3-2019: ΕΦΕΤΕΙΟ 2ης ΔΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ – ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ

Posted in ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΕΦΕΤΕΙΟ 2ΗΣ Δίκη Ε.Α, Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΡΟΖΑΒΑ-ΒΟΡΕΙΑ ΣΥΡΙΑ

Λάβαμε με e-mail

 

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Επανάσταση της Ροζάβα – Βόρειας Συρίας είναι μία συνέλευση συντροφισσών-ων από τον α/α χώρο η οποία συγκροτήθηκε με σκοπό να διοργανώσει μια εκδήλωση αφ’ ενός για την Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία και αφ’ ετέρου να θέσει το ζήτημα της Κοινωνικής Επανάστασης στον ελλαδικό χώρο και ευρύτερα στην Ευρώπη και τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Ήδη η πρωτοβουλία έχει συμμετάσχει σε δράσεις αλληλεγγύης, όπως στην πορεία στις 25 Ιανουαρίου που διοργάνωσε το Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν και η επαναστατική νεολαία Κουρδιστάν καθώς και στην πορεία της 27ης Ιανουαρίου όταν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα αλληλεγγύης της Διεθνιστικής Κομμούνας της Ροζάβα.

 

Αναμφισβήτητα η Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια  Συρία χαρακτηρίζεται ως η επανάσταση της εποχής μας καθώς μετά από πολλά χρόνια και δεκαετίες έχει μπει σε πρακτική εφαρμογή ένα επαναστατικό κοινωνικό εγχείρημα και πείραμα που αμφισβητεί εμπράκτως το έθνος-κράτος ως τον μηχανισμό διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων, το πολιτικό σύστημα της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής “δημοκρατίας” αλλά και την οικονομία της αγοράς.

 

Μετά την Ισπανική αναρχική Επανάσταση του 1936-’39, την τελευταία επανάσταση που σφράγισε μια ιστορική περίοδο, αυτή του εργατικού κινήματος (1848-1939), ένα εγχείρημα που αγκάλιασε εκατομμύρια ανθρώπους στις περιοχές της ισπανικής επικράτειας που είχε αποκρούσει το πραξικόπημα του Φράνκο, η Επανάσταση στη Ροζάβα-Βόρεια Συρία έρχεται να διαψεύσει τον μύθο των απολογητών του καπιταλισμού και του κρατισμού αλλά και τάσεων μέσα στα σύγχρονα κινήματα αντίστασης, ακόμα και αναρχικών συμπεριλαμβανομένων, ότι η εποχή των επαναστάσεων έχει παρέλθει και ανήκει στο παρελθόν.

 

Η Ισπανική Επανάσταση ήταν η τελευταία επανάσταση μιας ιστορικής περιόδου που αμφισβήτησε το Κράτος ως τον μηχανισμό που μονοπωλεί τη διαχείριση των κοινωνικών υποθέσεων. Η ήττα του εργατικού κινήματος οφείλεται στον θρίαμβο των οπαδών του κρατισμού εντός του εργατικού κινήματος που παρά τον διακηρυγμένο στόχο της ακρατικής κομμουνιστικής κοινωνίας αφού ο κομμουνισμός είναι μια κοινωνία χωρίς κράτος, επικράτησε η θεωρία και πρακτική εφαρμογή του ενδιάμεσου μεταβατικού σταδίου, δηλαδή το “εργατικό κράτος” που αντί να αυτοδιαλυθεί όπως προέβλεπε η μαρξιστολενινιστική θεωρία οδήγησε στα πιο ολοκληρωτικά και αυταρχικά κράτη και καθεστώτα της ιστορίας, π.χ Σοβιετική Ένωση,

Κίνα και αλλού, επιβεβαιώνοντας την πρόγνωση του Μπακούνιν από την δεκαετία του 1860 για την κατάληξη της πρακτικής εφαρμογής του ενδιάμεσου σταδίου μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.

 

Ο θρίαμβος του κρατισμού και η ήττα του εργατικού κινήματος είχε ολέθριες συνέπειες στην ιστορική εξέλιξη της πάλης των τάξεων και των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο και την ανασυγκρότηση του καπιταλισμού στην κατεστραμμένη Ευρώπη, το πεδίο των κοινωνικών επαναστάσεων μετατοπίστηκε στον Τρίτο Κόσμο με αφετηρία τα αντιαποικιακά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και αντάρτικα στην Κίνα, το Βιετνάμ, την Αλγερία, την Κούβα, την Αφρική, την Νικαράγουα και αλλού.

Όμως όλες αυτές οι επαναστάσεις υιοθέτησαν από την Δύση το έθνος – κράτος ως το μοντέλο “απελευθέρωσης” από τον αποικιοκρατικό ζυγό των βιομηχανικών ανεπτυγμένων δυνάμεων της Δύσης ενώ μιμήθηκαν σε οικονομικό-πολιτικό επίπεδο το ολοκληρωτικό και αυταρχικό μοντέλο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, δηλαδή την πλήρη κρατικοποίηση της οικονομίας και των μέσων παραγωγής και την δικτατορία της κρατικής γραφειοκρατίας που επανδρωνόταν από το κόμμα μπολσεβίκικου τύπου που ηγείτο του αντιαποικιακού απελευθερωτικού κινήματος.

 

Παρόμοια οπτική είχε και το κουρδικό επαναστατικό κίνημα όπου το PKK (Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν) το οποίο διεξάγει από το 1984 ανταρτοπόλεμο κατά του τουρκικού κράτους στο Βόρειο Κουρδιστάν είχε στόχο την δημιουργία ενός εθνικού κουρδικού σοσιαλιστικού κράτους. Όμως από τα τέλη της δεκαετίας του  ’90 και κυρίως από την δεκαετία του 2000, ο στόχος της δημιουργίας ενός κουρδικού εθνικού κράτους απορρίφθηκε και προωθήθηκε η ιδέα ενός συνομοσπονδιακού κοινωνικού μοντέλου που οι Κούρδοι ονομάζουν Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό και το οποίο εφαρμόζεται από το 2012 στην Βόρεια Συρία, στα εδάφη των Κούρδων μετά την κατάρρευση των κρατικών δομών του καθεστώτος Άσαντ μετά την έναρξη του συριακού εμφύλιου.

 

Το μοντέλο αυτό απορρίπτει τον κρατικό συγκεντρωτισμό και βασίζεται στις Κομμούνες ως τα κύτταρα της νέας κοινωνικής οργάνωσης, στις Λαϊκές Συνελεύσεις και τα Συμβούλια που λειτουργούν με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας και όχι τόσο στην αντιπροσωπευτική “δημοκρατία” που ανταποκρίνεται στο μοντέλο του κρατικού συγκεντρωτισμού. Επίσης το μοντέλο του Συνομοσπονδισμού δεν περιλαμβάνει μόνο τους Κούρδους αλλά και άλλες εθνότητες και λαούς περιοχής, όπως τους Άραβες, Συροϊακωβίτες, τους Ασσύριους, τους Τουρκμένιους, Χαλδαίους, Γιεζίντι. Σε αυτό το μοντέλο είναι σεβαστή η διαφορετική εθνική και θρησκευτική ταυτότητα των λαών της περιοχής και προάγει την ειρηνική συνύπαρξη τους εντός της Συνομοσπονδίας χωρίς σύνορα.

 

Αν από την Γαλλική Επανάσταση και μετά, το νέο τύπου κράτος, το έθνος – κράτος  θεωρήθηκε το μοντέλο έκφρασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της εθνικής και κοινωνικής ελευθερίας και αυτοδιάθεσης των λαών, γεγονός που με διαστρεβλωμένο τρόπο οδήγησε τελικά στον 20ο αιώνα στην μισαλλοδοξία του εθνικισμού, τον ρατσισμό, τις εθνοκαθάρσεις και τις γενοκτονίες εντός των ορίων των εθνικών κρατών και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, για πρώτη φορά μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο, μια επανάσταση και μάλιστα στην πιο πολύπαθη από εθνικές και θρησκευτικές συγκρούσεις περιοχή του πλανήτη, την Μ. Ανατολή, αμφισβητεί εμπράκτως το μοντέλο του έθνους – κράτους  και προτάσσει μια διεθνή Συνομοσπονδία που περιλαμβάνει τις εθνότητες και τους λαούς της περιοχής.

 

Γι’ αυτό και η Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία και η Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας έχει τεράστια πολιτική σημασία σήμερα.

 

Το ομοσπονδιακό – συνομοσπονδιακό μοντέλο είναι πολιτικά συγγενές με τις αρχές του αναρχισμού που αναπτύχθηκε από την περίοδο της Α’ Διεθνούς Ένωσης Εργατών. Όλοι οι κλασικοί αναρχικοί, ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν, απέρριπταν το Κράτος ως τον μηχανισμό διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων και προέτασσαν την Ομοσπονδία των Κομμούνων, των παραγωγών και των εργαζομένων που θα αντικαταστήσει το κράτος και το κεφάλαιο. Ο Μπακούνιν έξι μήνες πριν την Παρισινή Κομμούνα, μαζί με άλλους επαναστάτες αποπειράθηκε τον Σεπτέμβριο του 1870 να καταλάβει την Λυών, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας και να την μετατρέψει σε Κομμούνα. Καταλαμβάνοντας το δημαρχείο της πόλης εξέδωσαν μια διακήρυξη που πρότεινε την μετατροπή της Γαλλίας – η διακήρυξη κάνει λόγο για το Γαλλικό Έθνος και την Σωτηρία της Γαλλίας δεδομένου του Γαλλοπρωσικού πολέμου που είχε προηγηθεί – σε μια Επαναστατική Ομοσπονδία των Κομμούνων.

 

Ιστορικά η Κομμούνα δεν ήταν τίποτα άλλο από το αυτοδιοικούμενο, αυτοκυβερνώμενο και αυτοοργανωμένο Δήμο. Από τον καιρό του μεσαίωνα στην Ευρώπη αρκετές πόλεις είχαν αναπτύξει αυτοδιοικητικούς θεσμούς όπως τα δημοτικά συμβούλια και αποτελούσαν ελεύθερα εδάφη που ελέγχονταν από τους πολίτες-κατοίκους τους και αντιπαρατίθονταν στις τότε κρατικές οντότητες των μοναρχιών, των ευγενών-φεουδαρχών σε μια εποχή που επικρατούσε η δουλοπαροικία. Κάποιες από αυτές τις Κομμούνες αναδύθηκαν μετά από επαναστάσεις των λαϊκών τάξεων όπως η Κομμούνα του Μύντσερ στην Βεστφαλία σε μια περίοδο που είχε ξεσπάσει ο πόλεμος των χωρικών στην Γερμανία το 1535 εναντίον των φεουδαρχών και της Καθολικής Εκκλησίας και στην Θεσσαλονίκη το 1342 κατά την Επανάσταση των Ζηλωτών.

 

Κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης του 1789-’94 υπήρξε η Παρισινή Κομμούνα του 1793, το λαϊκό δημοτικό συμβούλιο που ήταν η πιο ριζοσπαστική δύναμη κατά την διάρκεια της επανάστασης η οποία εκκαθαρίστηκε από τον Ροβεσπιέρο όπως και οι επιτροπές και οι ριζοσπαστικές λέσχες των συνοικιών.

 

Στην Ισπανική Επανάσταση του 1936-’39, στις αγροτικές περιοχές όπου οι αναρχικοί είχαν κολλεκτιβοποιήσει ένα μεγάλο τμήμα της γης και της αγροτικής παραγωγής, όπως π.χ. στην Ανατολική Αραγωνία όπου ο αριθμός των κολλεκτίβων ήταν γύρω στις 500 με μέλη γύρω στα 500.000, οι κολλεκτίβες των χωρικών ήταν οργανωμένες σε ομοσπονδιακό επίπεδο.

Υπήρχε π.χ. η Ομοσπονδία Αγροτικών Κολλεκτίβων της Αραγωνίας που ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1937. Οι αναρχικοί στην ύπαιθρο της “δημοκρατικής” ζώνης της Ισπανίας, στην Αραγωνία, την Ανδαλουσία, το Λεβάντε, την Καστίλη, την Καταλωνία, μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα όπου το “δημοκρατικό” συγκεντρωτικό κράτος επιβίωνε, είχαν εγκαθιδρύσει ένα ελευθεριακό κομμουνιστικό σύστημα σε ομοσπονδιακό επίπεδο όπου την εξουσία την είχαν οι συνελεύσεις των χωριών που είχαν κολλεκτιβοποιήσει την γη και διαχειρίζονταν τα πάντα: την παραγωγή, την εκπαίδευση, την υγεία κλπ.

 

Άλλωστε ο φεντεραλισμός – συνομοσπονδισμός ήταν πάγια ο τρόπος οργάνωσης του αναρχικού κινήματος. Οι αναρχικοί και οι αναρχοσυνδικαλιστές όπου είχαν δύναμη και επιρροή οργανώθηκαν σε ομοσπονδίες, στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Γαλλία, την Αργεντινή, την Λατινική Αμερική.

 

Η CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) στην Ισπανία ήταν μια συνομοσπονδία εργατικών συνδικάτων. Το ίδιο και η CGT της Γαλλίας που ήταν η πρώτη αναρχοσυνδικαλιστική εργατική ομοσπονδία από το 1895 μέχρι τον α΄ παγκόσμιο πόλεμο, πριν περιέλθει στον έλεγχο του ΚΚΓ, η FORA της Αργεντινής κλπ.

 

Το ίδιο ισχύει και για τις αμιγώς αναρχικές ομοσπονδίες, την FAI της Ισπανίας και της Ιταλίας, την FA της Γαλλίας. Ο ομοσπονδιακός τρόπος οργάνωσης, ο φεντεραλισμός, έρχεται σε αντίθεση με το μαρξιστικό μοντέλο που προτάσσει το συγκεντρωτικό κόμμα ως το μοντέλο οργάνωσης της εργατικής τάξης και του “εργατικού κράτους” (δικτατορία του προλεταριάτου).

Ο ομοσπονδιακός χαρακτήρας οργάνωσης των αναρχικών αντανακλά και την πρότασή τους όσον αφορά τον ομοσπονδιακό – συνομοσπονδιακό χαρακτήρα της κοινωνίας που επιδιώκουν, την ακρατική αταξική κοινωνία. Αντίθετα ο συγκεντρωτικός χαρακτήρας των κομμουνιστικών κομμάτων αντανακλά τον κρατικιστικό-γραφειοκρατικό χαρακτήρα της κοινωνίας που επιδιώκουν και που επιβλήθηκε στην Σοβιετική Ένωση, την Ανατολική Ευρώπη, την Κίνα και σε χώρες του Τρίτου Κόσμου όπου επικράτησαν αντιαποικιακά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα και αντάρτικα. 

 

Θα μπορούσαμε να βρούμε πολλά κοινά σημεία ως αναρχικοί με τον Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό της Επανάστασης στη Ροζάβα-Βόρεια Συρία όπως η απόρριψη του έθνους-κράτους, η απόρριψη της πατριαρχίας και η χειραφέτηση των γυναικών, ο συνομοσπονδισμός, ο διεθνισμός, η αυτοοργάνωση, η αποκέντρωση,  η πολιτική και οικονομική διαχείριση από την κοινωνική βάση, η απόρριψη της αντιπροσωπευτικής “δημοκρατίας” και η υιοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας, η κοινωνική οικολογία, το συμβουλιακό σύστημα και οι Κομμούνες.

 

Η Επανάσταση στη Ροζάβα είναι αναγκασμένη να μάχεται σε πολλά μέτωπα, τους τζιχαντιστές του ISIS, άλλες ισλαμιστικές ομάδες, το καθεστώς Άσαντ και κυρίως την Τουρκία η οποία πριν από κάποιους μήνες κατέλαβε το 1 από τα 3 καντόνια της Βόρειας Συρίας, το Αφρίν και επιδιώκει την εξόντωση των Κούρδων και την διάλυση της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας, αφού εύλογα ανησυχεί για την εξάπλωση της επανάστασης στο έδαφος του Β. Κουρδιστάν που κατέχει, κάτι που θα σήμαινε τον διαμελισμό της.

 

Δεν έχουμε σκοπό να εξιδανικεύσουμε ούτε να παρουσιάσουμε ότι όλα είναι τέλεια στο επαναστατικό εγχείρημα στην Βόρεια Συρία.

 

Στα πλαίσια της γεωστρατηγικής σύγκρουσης που ήδη μαίνεται στο έδαφος της Συρίας ανάμεσα στις ΗΠΑ,Αγγλία και Γαλλία που συνεπικουρούνται από το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία και από την άλλη μεριά η Ρωσία και το Ιράν που συνεπικουρούνται από τη Χεζμπολάχ, το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα είναι “σύμμαχος” με τη Δύση στον “κοινό” αγώνα κατά του ISIS. Τέτοιες ευκαιριακές λυκοσυμμαχίες όμως ιστορικά έχουν αποδειχθεί ότι δεν έχουν καλή κατάληξη για τα απελευθερωτικά κινήματα.

 

Να υπενθυμίσουμε  ότι η αριστερά της δεκαετίας του ΄40 στην Ελλάδα που ήλεγχε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που δεν ήταν ένα αντικαπιταλιστικό επαναστατικό κίνημα αλλά ένα εθνικοαπελευθερωτικό  μέτωπο που στόχευε στην αβασίλευτη δημοκρατία , συνεργάστηκε στην κατοχή με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως η Αγγλία στον “κοινό” αγώνα κατά του Άξονα. Όμως αυτό δεν εμπόδισε την σύγκρουση των Δεκεμβριανών, ούτε την καταστολή του εαμικού κινήματος.

 

Ας μην ξεχνάμε ότι οι αναρχικοί στην Ισπανία έκαναν καταστροφικές επιλογές σε τακτικό επίπεδο όπως το να διαχωρίσουν την επανάσταση από τον πόλεμο εναντίον του Φράνκο. Δηλαδή στα πλαίσια του αντιφασισιστικού αγώνα συνεργάστηκαν με το αντεπαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο, ανέχτηκαν την επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης παρά την εκκαθάριση των αναρχικών από τους μπολσεβίκους, πράγμα που βοήθησε στην καταστολή της επανάστασης μετά το 1937 από την “δημοκρατία” πριν την επικράτηση του Φράνκο.

 

Αποδεικνύεται διαχρονικά επίκαιρη η φράση του Μπακούνιν για την Παρισινή Κομμούνα όπου απαντώντας στις επικρίσεις εκ μέρους κάποιων “καθαρόαιμων” επαναστατών ότι η Παρισινή Κομμούνα δεν ήταν αρκετά σοσιαλιστική, ότι “…ανάμεσα στις τελειότερες θεωρίες και την πρακτική τους εφαρμογή υπάρχει μια τεράστια απόσταση που δεν μπορεί να καλυφθεί μέσα σε λίγες μέρες…”.Το μεγαλύτερο επίτευγμα της Επανάστασης στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία είναι ότι υπάρχει και με τα επιτεύγματα της και με τις ατέλειες  της  και ότι έχει ήδη αντέξει αρκετά χρόνια δίνοντας ένα ρεαλιστικό παράδειγμα στους καταπιεσμένους όλου του κόσμου.

 

Το μεγαλύτερο επίτευγμα της Επανάστασης στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία είναι ότι υπάρχει και με τα επιτεύγματα της και με τις ατέλειες και ότι έχει ήδη αντέξει αρκετά χρόνια δίνοντας ένα ρεαλιστικό παράδειγμα στους καταπιεσμένους όλου του κόσμου.

 

Η Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία συνδέει στο χρόνο το παρελθόν του επαναστατικού κινήματος με το σήμερα, το νήμα από την Παρισινή Κομμούνα του 1871, τις κοινότητες των Μεξικανών χωρικών στην επανάσταση των αδερφών Μαγκόν, του Ζαπάτα και του Βίγια, τα σοβιέτ στη Ρωσία του 1905 και του 1917 και της Ν.Α Ουκρανίας στην περιοχή της Μαχνοβτσίνα πριν τα καταστρέψει η δικτατορία των μπολσεβίκων, την Κομμούνα της Κροστάνδης, τα συμβούλια των εργατών και στρατιωτών στην Γερμανία το 1918-’19, τα εργοστασιακά συμβούλια και τις αγροτικές κομμούνες στην αναρχική Ισπανική Επανάσταση του 1936.

 

Αν και αρκετοί αναρχικοί έχουν πάει στη Ροζάβα ως εθελοντές για να πολεμήσουν κατά των τζιχαντιστών του ISIS (Ισλαμικό Κράτος) και μάλιστα έχουν δώσει τη ζωή τους για την επανάσταση, το επαναστατικό εγχείρημα της Ροζάβα – Βόρειας Συρίας δεν είναι αρκετά γνωστό, ούτε έχει προσελκύσει την προσοχή και το ενδιαφέρον που θα άξιζε από τον α/α χώρο στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ενώ γενικότερα υπάρχει και η διαστρεβλωμένη αντίληψη και η πολεμική κομματιών της αριστεράς, ότι η ιστορία αυτή εντάσσεται στα σχέδια του διεθνούς ιμπεριαλισμού για την ανατροπή του φιλορωσικού και αντιαμερικανικού καθεστώτος Άσαντ που ως κράτος – παρίας αποτελεί στόχο της Δύσης ήδη από την δεκαετία του ’90 επειδή δεν είναι ενσωματωμένο στο διεθνές σύστημα της οικονομίας της αγοράς, άποψη η οποία ουσιαστικά δεν είναι αντιιμπεριαλιστική γιατί στηρίζει τον ρώσικο ιμπεριαλισμό έναντι του αμερικάνικου.

 

Αρκετοί στον α/α χώρο δείχνουν να τους ξενίζει το γεγονός ότι το εγχείρημα αυτό έχει αφετηρία τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων για την αυτοδιάθεση τους – πολλοί μιλούν ότι η εθνότητα είναι μια εφεύρεση και αυτοπροσδιορίζονται ως “αεθνιστές” – όμως οι κλασικοί αναρχικοί (βλ. Μπακούνιν) δεν αρνούνταν την ύπαρξη των εθνοτήτων, όμως εναντιώνονταν στο έθνος-κράτος το οποίο ήταν εφεύρεση της αστικής τάξης και πίστευαν ότι η αυτοδιάθεση των λαών μπορεί να εκπληρωθεί μόνο μέσα από μια ακρατική διεθνής συνομοσπονδία που θα σέβεται την διαφορετικότητα των λαών όσον αφορά την εθνική ταυτότητα, τα ήθη και τα έθιμα, την γλώσσα.

 

Ας μην ξεχνάμε ότι η αφορμή και για την επανάσταση της Παρισινής Κομμούνας στην οποία συμμετείχαν και αναρχικοί, ήταν η ήττα της Γαλλίας στον πόλεμο με την Πρωσία το 1870 και ότι η επιδίωξη της γαλλικής κυβέρνησης του Θιέρσου να αφοπλίσει το Παρίσι και να παραδώσει στους Πρώσους τα κανόνια της Μονμάρτης, πυροδότησε την επανάσταση της εργατικής τάξης και του λαού του Παρισιού που ανακήρυξε την Κομμούνα διακηρύττοντας ότι, ‘‘Οι προλετάριοι του Παρισιού εν μέσω της ήττας και της προδοσίας της άρχουσας τάξης κατάλαβαν ότι είχε έρθει η ώρα να σώσουν την κατάσταση παίρνοντας στα χέρια τους τη διεύθυνση των δημόσιων υποθέσεων…’’. Μόνο όμως για εθνικιστές δεν θα μπορούσαν να κατηγορηθούν οι Κομμουνάροι.

 

Εδώ θα μπορούσαμε να βρούμε παραλληλισμούς με την σημερινή εποχή αφού η υιοθέτηση από την ελληνική άρχουσα τάξη, το ελληνικό κράτος και το πολιτικό κατεστημένο της χώρας (κόμματα, ΜΜΕ, δικαστική εξουσία) των Δανειακών Συμβάσεων Διευκόλυνσης, τα γνωστά ως μνημόνια, κατάργησε κάθε έννοια κυριαρχίας και ασυλίας όσον αφορά την δημόσια περιουσία που παραδίδεται στους δανειστές, κατάργησε στην πράξη την αντιπροσωπευτική ‘‘δημοκρατία’’, παρέδωσε την εκτελεστική εξουσία στην Ε.Ε, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ γεγονός που μαζί με τα μέτρα και την πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας που εφαρμόζεται από το 2010 πλήττει όχι φυσικά την εγχώρια άρχουσα τάξη της οποίας τα συμφέροντα ταυτίζονται με αυτά της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ αλλά την κοινωνική βάση, τις μεσαίες και κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Η υπαγωγή της χώρας στην εξουσία της Ε.Ε, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, η επιβολή των μνημονίων έχει τόσο κοινωνικοταξική διάσταση όσο και εθνική που συναρτώνται μεταξύ τους.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία εκτιμά ότι το επαναστατικό εγχείρημα της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας είναι κάτι που πρέπει να το αξιοποιήσουμε ως αναρχικοί, αν επιθυμούμε ειλικρινά να προωθήσουμε ένα επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό στην Ελλάδα προς την κατεύθυνση του ξεπεράσματος του κράτους και του κεφαλαίου. Γι’ αυτό και η Πρωτοβουλία πιστεύει ότι πρέπει να γίνει αντικείμενο μελέτης, συζήτησης και προβληματισμού από τον ελληνικό α/α χώρο με σκοπό να αποτελέσει ένα ‘‘εργαλείο’’ για την προώθηση ενός αγώνα πραγματικά επαναστατικού στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Σίγουρα η κατάσταση και οι συνθήκες στον α/α χώρο δεν είναι καθόλου καλές σήμερα. Έλλειψη σοβαρής πολιτικής συγκρότησης, έλλειψη ιδεών και προτάσεων για μια άλλη κοινωνική οργάνωση, σύγχυση πολιτική και ιστορική, διχόνοια και κατακερματισμός, ‘‘μικροκομματικοί’’ ανταγωνισμοί, είναι χαρακτηριστικά που έχουν ενταθεί τα τελευταία χρόνια.

 

Ενώ τα τελευταία χρόνια ζούμε κοσμογονικές αλλαγές λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, της κρίσης χρέους και των μνημονίων, ως α/α χώρος δείχνουμε ανήμποροι να κάνουμε υπερβάσεις και να εξελιχθούμε σε ένα αληθινό επαναστατικό ρεύμα που φιλοδοξεί να αλλάξει τον κόσμο – όχι απλώς τον μικρόκοσμό μας – και την κοινωνία. Τα συνταρακτικά γεγονότα του 2010–2012, η εξέγερση κομματιών της ελληνικής κοινωνίας ενάντια στα μνημόνια και την υπαγωγή της χώρας στην εξουσία του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ε.Ε, οι επανειλημμένες απόπειρες χιλιάδων ανθρώπων να καταλάβουν το κοινοβούλιο, κατέδειξαν την αδυναμία μας να δράσουμε καταλυτικά και να επηρεάσουμε τα γεγονότα προς μια αντικαπιταλιστική  και αντικρατική κατεύθυνση, προς μια επαναστατική κατεύθυνση. Αποδειχθήκαμε απροετοίμαστοι και χωρίς να μπορούμε να έχουμε θέσεις και προτάσεις για την κρίση, τα μνημόνια, το ζήτημα του χρέους, και την ουσιαστική κατάργηση της αντιπροσωπευτικής ‘‘δημοκρατίας’’ που συντελέστηκε με την επιβολή των μνημονίων και την παραβίαση του ίδιου του θεσμικού νομικού πλαισίου.

 

Δεν εκφράσαμε καμία εναλλακτική κοινωνική πρόταση απέναντι στο εκβιαστικό δίλλημα των καθεστωτικών παραγόντων, ‘‘μνημόνια ή καταστροφή’’. Σταθήκαμε περισσότερο θεατές των γεγονότων χωρίς να κάνουμε τίποτα παραπάνω από τους απλούς χιλιάδες εξεγερμένους πολίτες που επανειλημμένα πολιόρκησαν το κοινοβούλιο προσπαθώντας να εισβάλουν και να ακυρώσουν την επιβολή των μνημονίων και οι οποίοι συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής. Αρκετοί σήμερα μετά από χρόνια αντιλαμβάνονται ότι το 2010 – 2012 χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία για να δράσουμε καταλυτικά και να ωθήσουμε τα πράγματα προς μια άλλη κατεύθυνση. Για τον α/α χώρο δεν έμπαινε ούτε κατά διάνοια η προοπτική του να εκμεταλλευτούμε την κρίση και την γενική απονομιμοποίηση του συστήματος που προκάλεσαν τα μνημόνια και οι πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης έτσι ώστε να δημιουργήσουμε μια κατάσταση ρήξης και ανατροπής αν όχι σε ένα βραχυπρόθεσμο επίπεδο, τουλάχιστον σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο. Αυτό που αποδείχθηκε ήταν ότι υπήρχε περισσότερο η επιθυμία μιας εξέγερσης πολλαπλάσιας πιθανόν από αυτήν του Δεκεμβρίου του 2008. Όμως η εξέγερση από μόνη της χωρίς μια προοπτική ρήξης, χωρίς μία εναλλακτική κοινωνική αντιπρόταση είναι αναπόφευκτο ότι θα οδηγούσε σε αδιέξοδο.

 

Το γεγονός ότι δεν έμπαινε καν ζήτημα επανάστασης ως απάντηση στην κρίση και στα μνημόνια δεν ήταν λόγω των ‘‘ανώριμων’’ αντικειμενικών συνθηκών ή γιατί τα κοινωνικά κομμάτια που εξεγέρθηκαν στα μνημόνια δεν ήθελαν να ακούσουν προτάσεις για μια άλλου τύπου κοινωνική οργάνωση αλλά γιατί η έννοια της επανάστασης είναι πια κάτι ξένο και όχι οικειοποιήσιμο από αρκετούς στον α/α χώρο ενώ για κάποιους είναι απλώς ένα σύνθημα κενού περιεχομένου. Όμως σε αντίθεση με το τι ίσχυε παλιά στα κλασικά αναρχικά κινήματα, ξενίζουν και οι έννοιες του λαού, της πολιτικής, του κοινωνικού. Αρκετοί σήμερα φαίνεται να έχουν μια διαστρεβλωμένη αντίληψη ότι ο αναρχισμός είναι ένα life style ρεύμα αποκομμένο από τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας. Άλλοι εξομοιώνουν το κράτος με την κοινωνία – χωρίς να παραβλέπουμε ότι το κράτος τροφοδοτείται από τις κοινωνικές αντιφάσεις – θέτοντας στο στόχαστρο της κριτικής τους, τους πάντες ως φορείς της καταπίεσης και της υποταγής εκτός φυσικά από τον εαυτό τους, διαμορφώνοντας μια αντίληψη ότι ο αναρχισμός σήμερα είναι μια αντικοινωνική θεωρία και πρακτική όπου το ‘‘εξεγερμένο’’ άτομο έρχεται σε σύγκρουση με όλους  κάτι που δεν οδηγεί στην αλλαγή της υποταγής και της καταπίεσης που βρίσκεται στην κοινωνία αλλά αποκόπτεται από αυτήν αφήνοντας το πρόβλημα άθικτο. Άλλωστε ο αναρχισμός δεν ήταν κάτι άλλο από ένα αυθεντικό λαϊκό και προλεταριακό κίνημα που επηρέασε εκατομμύρια ανθρώπους κυρίως από την εργατική τάξη και την αγροτιά στη Γαλλία, στην Ιταλία, Ισπανία, Ρωσία, Μεξικό, Αργεντινή και αλλού.

 

Σήμερα τα σύγχρονα αντιεξουσιαστικά ‘‘κινήματα’’ σε αντίθεση με τον κλασικό αναρχισμό δεν δίνουν τόση σημασία στο Κράτος ως τον φορέα της κεντρικής συγκεντρωτικής εξουσίας που πρέπει να καταστραφεί και να αντικατασταθεί αλλά σε μορφές και μηχανισμούς εξουσίας πιο ‘‘αποκεντρωμένους’’ και πιο διάχυτους στην κοινωνία όπως η εξουσία πάνω στη φύση και τα ζώα και η εκμετάλλευσή τους, ο μιλιταρισμός, η πυρηνική ενέργεια, η πατριαρχία, ο σεξισμός, ζητήματα φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, ζητήματα κεφαλαιώδους σημασίας είναι η αλήθεια. Όμως η οπτική πάνω σε αυτά τα ζητήματα γίνεται με τέτοιο τρόπο που τα αποσυνδέει από τον φορέα της κεντρικής εξουσίας, το κράτος, του οποίου η ύπαρξη είναι η γενεσιουργός αιτία αυτών των μορφών εξουσίας με εξαίρεση την πατριαρχία και τον σεξισμό που προϋπήρχαν πριν την εμφάνιση του κράτους.  Για παράδειγμα, η εκμετάλλευση και καταστροφή της φύσης, ο βιομηχανικός τρόπος εκμετάλλευσης των ζώων και ο βιομηχανικός τρόπος παραγωγής και εκμετάλλευσης των τροφίμων και του κρέατος, τα μεταλλαγμένα, η εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων, η διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας οφείλονται στο σύγχρονο βιομηχανικό έθνος – κράτος και το κεφάλαιο που έχουν επιβάλλει τον σύγχρονο βιομηχανικό τρόπο ζωής. Σήμερα δίνεται περισσότερη σημασία σε τοπικές μορφές αντίστασης ανάλογα με τις προτεραιότητες των συντροφισσών/ων που συμμετέχουν στα σημερινά αντιεξουσιαστικά ‘‘κινήματα’’ και σε δράσεις ‘‘περιφερειακές’’ της κεντρικής εξουσίας του κράτους, αποκομμένες από έναν αγώνα που στοχεύει στην καταστροφή του κράτους.

 

Άλλωστε έχει επικρατήσει σήμερα η άποψη ότι ‘‘η εξουσία δεν έχει κέντρο (βλέπε μεταδομισμός – μετααναρχισμός), έτσι ως αναρχικοί αδυνατούμε να φανταστούμε μια κοινωνική επανάσταση με καθολικούς όρους, να καταστρέψουμε τα οχυρά της κεντρικής εξουσίας και να φτιάξουμε άλλες δομές κοινωνικής οργάνωσης, αλλά δίνουμε περισσότερο σημασία σε αποσπασματικές δράσεις που τις περισσότερες φορές δεν συνδέονται μεταξύ τους, πράγμα που μας καθιστά αναποτελεσματικούς στον αγώνα εναντίον του κράτους και του κεφαλαίου. Σε αντίθεση με ό,τι επικρατεί στα αντιεξουσιαστικά ‘‘κινήματα’’ της Δύσης, η Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία αποδεικνύει ότι μπορεί να συνδεθούν όλες οι πτυχές του αγώνα εναντίον όλων των μορφών καταπίεσης σε μια κοινή συνισταμένη, δηλαδή η απόρριψη του συγκεντρωτικού έθνους κράτους και ο συνομοσπονδισμός με τον αγώνα εναντίον της πατριαρχίας και για την χειραφέτηση των γυναικών ως την κοινωνική οικολογία. Κατά τη γνώμη μας θα πρέπει να συνδεθούν αυτοί οι επιμέρους αγώνες σε μια κοινή συνισταμένη, σε μια επαναστατική προοπτική για την καταστροφή του κεφαλαίου και του κράτους.

 

Η ήττα της εξέγερσης και των κινητοποιήσεων του 2010 – 2012 ενάντια στα μνημόνια που οφείλεται στην ανυπαρξία ενός επαναστατικού κινήματος που να έχει απαντήσεις για την κρίση, το ζήτημα του χρέους και να προτείνει την επανάσταση για την ακρατική αταξική κοινωνία βασισμένη σε ένα συνομοσπονδιακό μοντέλο οδήγησε πέρα από την κοινωνική ήττα και στην σημερινή πολιτική κρίση του α/α χώρου και σε μια κατάσταση που εντείνει την ηττοπάθεια, την εσωστρέφεια, τη διχόνοια, τον ανταγωνισμό, την έλλειψη αλληλεγγύης, την έλλειψη αγωνιστικής προοπτικής.

 

Σε αντίθεση με μας που δεν εκμεταλλευτήκαμε την ιστορική ευκαιρία της εξέγερσης του 2010 – 2012, αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν την κοινωνική δυσαρέσκεια και αγανάκτηση πατώντας στις δικές μας πολιτικές αδυναμίες να εκμεταλλευτούμε την κοινωνική οργή, ήταν η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή που από ένα περιθωριακό κόμμα του 1% που έπαιρνε στις εκλογές, έχει γίνει σήμερα τρίτη πολιτική δύναμη διατηρώντας μάλιστα την εκλογική της βάση. Επίσης την κοινωνική δυσαρέσκεια και αγανάκτηση εκμεταλλεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ που πήρε την εξουσία το 2015 προβάλλοντας τον εαυτό του ως μια αριστερή “αντισυστημική” δύναμη υποσχόμενος το σκίσιμο των Μνημονίων και παρ’ όλη την προδοσία του δημοψηφίσματος του καλοκαιριού του 2015 και την ψήφιση του Γ΄ Μνημονίου – την δεύτερη μεγαλύτερη προδοσία του λαού μετά απ’ αυτή του 2010 –, αποδείχθηκε η μακροβιότερη μνημονιακή κυβέρνηση ελέω απουσίας οποιασδήποτε κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης.

 

Αποτέλεσμα όμως της πολιτικής αδυναμίας του α/α χώρου και της ήττας του 2012 ήταν το ότι αρκετοί ‘‘επένδυσαν’’ στην διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ευελπιστώντας στην άμβλυνση της κρατικής καταστολής απέναντι στον χώρο ή έχοντας ακόμα και την αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει ‘‘αντίσταση’’ από τον ΣΥΡΙΖΑ στους δανειστές και να αναπτυχθεί μία εναλλακτική διακυβέρνηση στην χώρα εκτός ΟΝΕ.

Γι’ αυτό και αρκετοί στον χώρο είτε ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, είτε στήριξαν το δημοψήφισμα του 2015  όπου παραβιάστηκε η βούληση της λαϊκής πλειοψηφίας χωρίς να υπάρξει απάντηση για την προδοσία αυτή.

Ως Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία εκτιμούμε ότι η επανάσταση αυτή μπορεί να αποτελέσει ένα εργαλείο προώθησης ενός αγώνα μέσα από τον οποίο να αποπειραθούμε να αλλάξουμε όχι απλώς τον μικρόκοσμό μας αλλά την κοινωνία έτσι όπως θα μας άρμοζε ως αναρχικές /οί.

Με αφορμή την Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία επιδιώκουμε μια συζήτηση σήμερα για το τι θέλουμε να κάνουμε ως αναρχικές/οί. Mια συζήτηση που να αφορά τον ρόλο μας ως αναρχικοί, το αν έχουμε την ιστορική αποστολή να αλλάξουμε την κοινωνία και τον κόσμο και ταυτόχρονα μαζί με την κοινωνία και τους εαυτούς μας, αν θέλουμε να αλλάξουμε το ρου της ιστορίας, αν θέλουμε να υπερβούμε τις πολιτικές μας αδυναμίες και να γίνουμε δυνατοί, αν θέλουμε να καταστρέψουμε το κράτος και το κεφάλαιο, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μία επαναστατική κοινωνική οργάνωση που θα αντιμετωπίζει δραστικά και αποτελεσματικά τον σεξισμό και την πατριαρχία σε κάθε σύγχρονη έκφανσή της, που θα διασφαλίζει την προστασία της φύσης, καταργώντας το κεφάλαιο και κάθε ανταγωνιστική οικονομική σχέση, αν θέλουμε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, αν θέλουμε να κάνουμε μια επανάσταση ξεκινώντας από τον τόπο που ζούμε και δίνοντας το παράδειγμα της επέκτασής της. Η Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία μας προσφέρει ένα φωτεινό παράδειγμα ότι όλα αυτά είναι πιθανά αρκεί να έχουμε την βούληση και την αποφασιστικότητα να κάνουμε υπερβάσεις και να γίνουμε καταλύτες της ιστορίας.

 

Πιστεύουμε ότι μια εκδήλωση με θέμα την Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία και την προοπτική της Κοινωνικής Επανάστασης στην Ελλάδα και την Ευρώπη θα ήταν μια καλή αρχή και ένας τρόπος να συζητήσουμε για μας, για το τι θέλουμε να κάνουμε, για τις θέσεις και τις προτάσεις μας, τα μέσα αγώνα, την στρατηγική μας, για την ΑΝΑΡΧΙΑ, την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, τον ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, την ακρατική αταξική κοινωνία. Καλούμε τις συντρόφισσες/ους ανεξάρτητα αν είναι άτομα ή ανήκουν σε συλλογικότητες, ομάδες, στέκια, καταλήψεις που επιθυμούν ειλικρινά ένα τέτοιο διάλογο να θέσουν τις απόψεις τους και τους προβληματισμούς τους. Πιστεύουμε πως μια τέτοια συζήτηση χωρίς προκαταλήψεις  χρειάζεται ο α/α χώρος.

Καλούμε τις συντρόφισσες/ους να συμμετέχουν ενεργά σε μια διήμερη εκδήλωση στην ΑΣΟΕΕ (αίθουσα Αντωνιάδου) στις 4 και 5 Απριλίου 2019

 

Πέμπτη  4 Απριλίου 17:30  Θέμα:

 

 Η Κοινωνική Επανάσταση στη Ροζάβα – Βόρεια Συρία

 

 

Παρασκευή 5 Απριλίου 17:30 Θέμα:

 

Η Επανάσταση στο χθες και στο σήμερα. Από την Παρισινή Κομμούνα, στην Ισπανική Επανάσταση έως την Επανάσταση στη Ροζάβα-Βόρεια Συρία .Η προοπτική μιας διεθνούς Κοινωνικής Επανάστασης σήμερα, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο.

 

 

 

 

 

 

Posted in RΟΖΑVA, ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ | Leave a comment

ΖΗΤΩ Η ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – Εκδήλωση στη μνήμη του Sehid Sahin Hosseini (Haukur-Spark Hilmarsson)

https://athens.indymedia.org/post/1596248/

από Κατάληψη GARE

10/03/2019 11:15 πμ.

Σάββατο 16 Μάρτη 6μμ στην Κατάληψη GARE (Καλλιδρομίου 74): Εκδήλωση μνήμης και αφύπνισης. SΕHID NAMIRIN, ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ – Biji Afrin’a Azad, Ζήτω το ελεύθερο Αφρίν! – NΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ τις ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ των ΚΡΑΤΩΝ

 

ΖΗΤΩ Η ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

BIJI TEVGERA KONFEDERALIZMA A GELLAN

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ και ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ

 Ο σύντροφος Sahin Hosseini (Haukur-Spark Hilmarsson), που πέρασε από το κίνημα του ελλαδικού χώρου για να στρατευτεί στην επανάσταση της Β.Συρίας, έπεσε στις 24 Φλεβάρη 2018 μαχόμενος στις τάξεις του International Freedom Battalion, στην αντίσταση του Afrin.

Η διαδρομή του Sehid Sahin αποτελεί πυξίδα για το επαναστατικό κίνημα της εποχής μας, φωτίζοντας την αμεσότητα και τη συνολικότητα του αναρχικού επαναστατικού αγώνα.

 Ένα χρόνο μετά τιμούμε τους μάρτυρες της επανάστασης σε μια συζήτηση με συντρόφους από τον Επαναστατικό Σύνδεσμο Διεθνιστικής Αλληλεγγύης, για το παράδειγμα του Κουρδικού κινήματος και της Συνομοσπονδίας της Β.Συρίας, για την ενότητα της πάλης στα κέντρα και τις περιφέρειες του καπιταλισμού και για την ιστορική συνέπεια των αγωνιστών που ρίχτηκαν στην παρούσα επανάσταση.

Σάββατο 16 Μάρτη 2019 6μμ στην GARE (Καλλιδρομίου 74, Εξάρχεια)

SΕHID NAMIRIN – ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Biji Afrin’a Azad – Ζήτω το ελεύθερο Αφρίν!

NΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ τις ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ των ΚΡΑΤΩΝ

Κατάληψη GARE  

 

 

Posted in RΟΖΑVA, ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ | Leave a comment

Δήλωση Γ. Πετρακάκου στο εφετείο της δεύτερης δίκης του Ε.Α. (έκρηξη στην Τράπεζα της Ελλάδος και ληστείες)

https://athens.indymedia.org/post/1596228/

από Δικαστικός Αντιρεπόρτερ

09/03/2019 10:15 πμ.

Δήλωση Γ. Πετρακάκου στο εφετείο της δεύτερης δίκης του Ε.Α. που αφορά την έκρηξη στην Τράπεζα της Ελλάδος και τρεις ληστείες τραπεζών. Κατηγορούμενοι σε αυτήν την υπόθεση είναι τα δυο μέλη του Ε.Α. Νίκος Μαζιώτης και Πόλα Ρούπα, ο αναρχικός Αντώνης Σταμπούλος και ο Γιώργος Πετρακάκος ο οποίος αρνείται την συμμετοχή του στην οργάνωση του Επαναστατικού Αγώνα καθώς και την συμμετοχή του στις δύο από τις τρεις αποδιδόμενες σε αυτόν ληστείες.

Όπως είχα αναφερθεί και πριν τρία χρόνια, στο πρωτόδικο δικαστήριο αυτής της υπόθεσης, δεν θα εκπλαγώ αν κατηγορηθώ όχι μόνο για ληστείες στις οποίες είχα συμμετοχή αλλά και για οποιαδήποτε ανεξιχνίαστη ληστεία έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Επιβεβαιώθηκα μάλιστα, καθώς πράγματι σε άλλο δικαστήριο κατηγορούμαι για δέκα ληστείες, σε αρκετές από τις οποίες δεν είχα συμμετοχή, ενώ σε κάποιες είχα και το έχω παραδεχτεί. Έτσι λοιπόν θα επαναλάβω κάτι που είχα πει και στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Στο σκέλος της ποινής, δεν έχει για μένα καμία διαφορά, αν θα δικαστώ για τρεις ληστείες ή για δέκα. Ομοίως, ούτε αν θα καταδικαστώ με μερικά επιπλέον χρόνια για συμμετοχή σε ένοπλη επαναστατική οργάνωση.

Ο λόγος για τον οποίο αγωνίζομαι να απαλλαγώ από συγκεκριμένες κατηγορίες, είναι επειδή ακριβώς δεν έχω καμία σχέση με αυτές. Αυτή ακριβώς είναι η πραγματικότητα. Επί της ουσίας, δεν θα αλλάξει κάτι ουσιαστικό σε ότι αφορά τον πραγματικό χρόνο που θα μείνω στη φυλακή. Αυτά που για σας είναι δικογραφίες και κατηγορίες, για μένα είναι η ζωή μου για σχεδόν δύο δεκαετίες, και σκοπεύω να τα υπερασπιστώ όπως τα υπερασπίστηκα και στο πρωτόδικο καθώς και σε άλλα δικαστήρια με παρεμφερές αντικείμενο, αυτά όμως που πράγματι μου αναλογούν και αυτά που πρέπει να μου αποδοθούν.

Ξεκίνησα να ληστεύω τράπεζες το 2002 όχι επειδή μου άρεσε η εύκολη ζωή. Η ζωή ενός κυνηγημένου άλλωστε, κάθε άλλο, παρά εύκολη είναι. Κινήθηκα περισσότερο από ένστικτο τοποθετώντας τον εαυτό μου απέναντι σε ένα άδικο σύστημα που στηρίζει τις τράπεζες και στηρίζεται από αυτές. Πιστεύω ακόμη, καθώς αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, ότι ληστές και τρομοκράτες είναι οι τράπεζες, εγκληματίες όσοι τους υπερασπίζονται.

Παρόλα αυτά όμως, δεν έχω ποτέ μου οργανωθεί πολιτικά σε καμία ομάδα και σε καμία οργάνωση. Είχα και έχω φιλικές σχέσεις με αναρχικούς. Όμως είναι άλλο πράγμα οι προσωπικές σχέσεις και άλλο η συμμετοχή σε οργάνωση και συγκεκριμένα στον Επαναστατικό Αγώνα, τα μέλη του οποίου γνώρισα πρώτη φορά στο δικαστήριο. Έχω εξηγήσει και στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο ότι ο λόγος για τον οποίο κατηγορούμαι για συμμετοχή σε αυτή την οργάνωση είναι περισσότερο μια εμμονή ορισμένων αξιωματικών και δημοσιογράφων της αντιτρομοκρατικής να επιβεβαιώσουν το σενάριο της περιβόητης σύνδεσης «Ποινικών και Τρομοκρατών». Το πρόσωπό μου, είναι ιδανικό για αυτό ακριβώς τον σκοπό, αφού θεωρώ ότι η δράση μου είναι κομμάτι της παράδοσης της κοινωνικής ληστείας. Μιας παράδοσης που έχει τις ρίζες της, βαθιά μέσα στους αιώνες, και απλώνεται σχεδόν σε όλους τους Ηπείρους. Με τον όρο «κοινωνική ληστεία», θεωρώ κάτι που δεν έχει τίποτα κοινό με όσους κάνουν διαρρήξεις σε σπίτια που μένουν οικογένειες και ηλικιωμένοι , ούτε όσους κλέβουν ανυπεράσπιστους ανθρώπους στο δρόμο. Ανήκω λοιπόν σε εκείνη την παράδοση που σχεδιάζει με κάθε λεπτομέρεια την κάθε ληστεία τράπεζας, ώστε όχι μόνο να μην πειραχτεί τρίχα οποιουδήποτε ανθρώπου αλλά και να μην χρειαστεί να πέσει έστω και ένας πυροβολισμός στον αέρα. Η δικογραφία που έχετε μπροστά σας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πρόχειρη συρραφή αστυνομικών ρεπορτάζ της διετίας 2013-2015. Μου αποδίδουν κατηγορίες με ανύπαρκτα στοιχεία.

Δεν ανήκω στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Δεν έχω καμία συμμετοχή στις ληστείες που μου αποδίδονται πλην της συμμετοχής μου στη ληστεία της Ακράτας, την οποία και αποδέχομαι. Ήμουν πάντα και θα είμαι με τους ελευθέρους και ανένταχτους όλου του κόσμου.

 

Posted in Γιώργος Πετρακάκος, ΕΦΕΤΕΙΟ 2ΗΣ Δίκη Ε.Α | Leave a comment

15 – 3 – 2019,ΕΦΕΤΕΙΟ 2ης ΔΙΚΗΣ Ε Α. ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ Ν.ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ Π. ΡΟΥΠΑ ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Posted in ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΕΦΕΤΕΙΟ 2ΗΣ Δίκη Ε.Α, Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΗΧΗΤΙΚΟ: 15 – 3 – 2019 – ΕΦΕΤΕΙΟ 2ης ΔΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ

Posted in ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΕΦΕΤΕΙΟ 2ΗΣ Δίκη Ε.Α, Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ TO EΦETEIO THΣ 2ης ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ (ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΕΚΤ, ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΣΕ ΜΕΘΑΝΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΤΟΡΙΑ, ΣΥΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ)

15 Μαρτίου 2019

Η διατήρηση της ποινής της ισόβιας κάθειρξης για τον Νίκο Μαζιώτη ήταν ουσιαστικά η πρόταση του εισαγγελέα στην αγόρευσή του στο εφετείο της β΄ δίκης του Επαναστατικού Αγώνα.

Συγκεκριμένα πρότεινε την ενοχή του για συναυτουργία στην έκρηξη αυτοκινήτου – βόμβα στο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας – ΕΚΤ – ΔΝΤ στην οδό Αμερικής στο Σύνταγμα από το ΚΟΜΑΝΤΟ  ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ του Επαναστατικού Αγώνα ενώ όπως σε όλες τις ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα (2003 -2014) δεν υπήρχαν αποδείξεις και στοιχεία για φυσική παρουσία – συναυτουργία για όσους είχαν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση.

Να υπενθυμίσουμε ότι στην α΄ δίκη που αφορούσε ενέργειες της οργάνωσης από το 2003-2010, τα μέλη της οργάνωσης Πόλα Ρούπα και  Νίκος Μαζιώτης είχαν κριθεί ένοχοι για απλή συνέργεια αφού ήταν άγνωστοι οι δράστες, κατηγορία που έχει μειωμένη ποινή. Το επιχείρημα του εισαγγελέα για την συναυτουργία είναι ότι αφού νοίκιασε το γκαράζ της οδού Βενιδζλείου στο Βύρωνα  όπου βρέθηκε η σχάρα του ΝΙSSΑΝ SUNNY που χρησιμοποιήθηκε στην επίθεση στην ΤτΕ, συνεπάγεται ότι αυτός έκλεψε το αυτοκίνητο και κατά συνέπεια συμμετείχε στην βομβιστική επίθεση.

Επίσης ο εισαγγελέας πρότεινε την ενοχή του Νίκου Μαζιώτη για τις περισσότερες κατηγορίες όπως για τις απόπειρες ανθρωποκτονίας κατά 4 αστυνομικών στο Μοναστηράκι και την ενοχή του για τις 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών  σε Μέθανα και Κλειτορία για τις οποίες έχει αναλάβει ο σύντροφος την προσωπική ευθύνη. Η μόνη σοβαρή διαφοροποίηση στην αγόρευση του εισαγγελέα ήταν η πρότασή του για απαλλαγή του για την κατηγορία της ‘‘διεύθυνσης’’ λόγω της αναρχικής ιδιότητας της οργάνωσης και του συντρόφου.

Για την συντρόφισσα Πόλα Ρούπα πρότεινε την απαλλαγή της από την κατηγορία των διακεκριμένων φθορών και της σωματικής βλάβης κατά των 2 υπαλλήλων της ΤτΕ.

Ο εισαγγελέας παραδέχτηκε στην αγόρευσή του ότι οι ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα – ΚΟΜΑΝΤΟ ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ στην ΤτΕ –Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – ΔΝΤ συγκαταλέγεται σε μια γκάμα ενεργειών που μπορεί να επιφέρουν την ανατροπή – καταστροφή θεμελιωδών καθεστωτικών δομών – πολιτικών και οικονομικών και να επιφέρουν πλήγματα στην οικονομία, τον τουρισμό και τις επενδύσεις.

Είναι εμφανής η πολιτική σκοπιμότητα έτσι ώστε να διατηρηθεί η εσχάτη των ποινών, η ισόβια κάθειρξη για την μεγάλη ενέργεια του Επαναστατικού Αγώνα ενάντια στα μνημόνια και στους 2 από τους 3 θεσμούς της τρόικας, ΤτΕ – ΕΚΤ – ΔΝΤ.

 

Posted in ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΕΦΕΤΕΙΟ 2ΗΣ Δίκη Ε.Α, Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

Ενημέρωση απο την εκδήλωση μνήμης στον Haukur Hilmarsson και τους διεθνιστές μάρτυρες της Rojava στην Ελλάδα (24/2/19)

https://athens.indymedia.org/post/1596256/

από Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης

10/03/2019 4:58 μμ.

Στις 24/2/2019 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση μνήμης και συνέχειας στην Ελλάδα για τους διεθνιστές μαρτυρες της Rojava. Την ίδια χρονική περίοδο, 1 χρόνο πρίν, οι δυνάμεις των YPG/YPJ/QSD, υπερασπίστηκαν την αυτονομία της Rojava και ειδικότερα του Αφρίν απο την εισβολή του τουρκικού στρατού. Αναμεσά στους μαχητές της ελευθερίας βρέθηκαν και διεθνιστές σύντροφοι, κάποιοι-ες απο αυτούς αυτές έπεσαν μάρτυρες της αντίστασης.

 

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ HAUKUR HILMARSSON

 

Στις 24/2/2019 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση μνήμης και συνέχειας στην Ελλάδα για τους διεθνιστές μαρτυρες της Rojava. Την ίδια χρονική περίοδο, 1 χρόνο πρίν, οι δυνάμεις των YPG/YPJ/QSD, υπερασπίστηκαν την αυτονομία της Rojava και ειδικότερα του Αφρίν απο την εισβολή του τουρκικού στρατού. Αναμεσά στους μαχητές της ελευθερίας βρέθηκαν και διεθνιστές σύντροφοι, κάποιοι-ες απο αυτούς αυτές έπεσαν μάρτυρες της αντίστασης.

Ο αναρχικός Haukur Hilmarsson, εθελοντής του RUIS, (Sahin Huseyni) πολέμησε μέσα απο το International Freedom Battalion και τις δυνάμεις των YPG. Σύντροφοι και οργανώσεις με αναφορα στους αγώνες στο Κουρδιστάν και την Τουρκία παρευρέθηκαν τιμώντας τους μάρτυρες και την επανάσταση της Rojava. Επίσης παρευρέθηκαν αναρχικοί σύντροφοι απο τον Ελλαδικό χώρο.

Ο Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστική Αλληλεγγύης (RUIS), απεύθυνε λόγο για την επανασταση της Rojava, τους μάρτυρες και την επαναστατική πορεία του εθελοντή μαχητή του s. Sahin Huseyni.

Μετά το πέρας των ομιλιών τα παιδιά οικογενειών που παρευρέθηκαν τραγούδησαν είπαν κούρδικά τραγούδια για τους παρευρεσκόμενους. Ακολούθησε συλλογική κουζίνα.

Το κείμενο του RUIS, όπως διαβάστηκε με ζωντανή μετάφραση στα κουρδικά:

Σύντροφοι,

‘’Χαιρετίζουμε την σημερινή εκδήλωση. Χαιρετίζουμε όλες τις οργανώσεις και τους συντρόφους που έχουν σταθεί έμπρακτα αλληλέγγυοι με την επανάσταση της Ροζάβα και της δημοκρατικής Συρίας. Η Ροζάβα είναι η επάνασταση της εποχής μας, που με το παράδειγμά της, έχει ανοίξει δρόμο ελευθερίας σε όλα τα μήκη του που κυριαρχεί ο καπιταλιστικός κόσμος και οι τα κράτη μηχανισμοί του. Είναι μια επανάσταση που με την εργασία των κούρδων συντρόφων και των οργανώσεών τους (του PYD και των YPG/YPJ), οι οργανώσεις απο την Τουρκία, την Ελλάδα και απο άλλες χώρες, έχουν τη δυνατότητα να διδαχτούνε την επανάσταση και να την ενισχύσουν. Στο υπαρκτό ‘εδαφος της Ροζάβα αποκτούμε τις γνώσεις για να κάνουμε την επανάσταση ακόμα μεγαλύτερη. Μας δίνει την δυνατότητα να πετύχουμε μια κοινωνική-πολιτική και πραγματική αλλαγή απο εκεί που προερχόμαστε. Την ίδια στιγμή τα κινήματα να αποκτήσουν συντροφικές σχέσεις και να εννωθούν στη βάση του συνομοσπονδισμού.

Ως Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης (RUIS) βρεθήκαμε απο το 2015 στα εδάφη της Rojava. Η δημοκρατική αυτονομία, ενα κοινωνικό μοντέλο πέρα απο το έθνος-κράτος και την φιλελεύθερη-καπιταλιστική οικονομία, είναι ο δρόμος για την ελευθερία που αναδύεται απο το δυτικό κουρδιστάν (Rojava-Kurdistan). Μια επαναστατική διαδικασία που βασίζεται στην συνύπαρξη και των συντονισμό διαφορετικών κοινωνικών, πολιτικών και εθνοτικών συνόλων της κοινωνίας. Ως αναρχικοί και εμπρακτα αλληλέγγυοι, αποδεχτήκαμε τα προτάγματα των αγωνιζόμενων λαών στη Rojava και δεσμευτήκαμε απόλυτα σε αυτά. Η οργάνωση των κομμουνών, των γυναικείων σωμάτων σε κάθε επίπεδο, η ισότιμη συνύπαρξη, είναι προτάγματα που προσπαθούμε να αναδείξουμε και στους αγώνες που συμμετέχουμε στον ελλαδικό χώρο. Όσο ενισχύοταν αυτός ο κόσμος και όσο κέρδιζε έδαφος, ήταν επακόλουθο να μπεί στο στόχαστρο των κρατών και των συμμοριών τους.

Η αντίσταση στο Kobane ήταν μια στιγμή σταθμός στην ιστορία της Rojava, αλλά και ένα ηχυρό μηνυμα σε επαναστατικές δυμάμεις και συντρόφους. Η ηρωική στάση των YPG/YPJ και του κουρδικού λαού μας έφερε μπρος των ευθυνών μας να σταθουμε αλληλέγγυοι σε μια κοινωνία που δομείται πολύ κοντα σε αυτό που θέλουμε να δομήσουμε. Μια κοινωνία βασισμένη στη συμμετοχή όλων, τη δέσμευση στους αγώνες, τη δημιουργική ζωή.

Σήμερα είναι μια ημέρα μνήμης και συνέχειας για τους μάρτυρες του Αφρίν. Οι σύντροφοί μας στάθηκαν απέναντι στον Τουρκικό επεκτατισμό και φασισμό. Σταθηκαν απέναντι σε ενα δηλωμένο εχθρό της επανάστασης στο Κουρδιστάν και τη Μ. Ανατολή ευρύτερα. Έπραξαν με ευθύνη το διεθνιστικό τους καθήκον και έδειξαν πως η νίκη επι του φασισμού είναι υπόθεση που ξεπερνά τα όρια των συνόρων και της εθνικής καταγωγής. Είναι υπόθεση κάθε λαού, κάθε κινήματος, κάθε καταπιεσμένου-ης.

Ο Haukur Hilrmarsson (Sahin Huseyni) είναι ένα ζωντανό παράδειγμα διεθνιστή αγωνιστή. Παρά το ότι είχε μια απλή ζωή ως εργάτης, αντιλήφθηκε τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και βίωσε την κρατική καταστολή. Ο σύντροφος Sahin πρωτοστάτησε σε ακτιβιστικές δράσεις στην Ισλανδία ενάντια στην οικονομική κρίση και όταν συνελλήφθηκε, συσπείρωσε γύρω του πολλούς συντρόφους. Μαζί με τους συντρόφους του στην Ισλανδία συμμετείχαν σε κατάληψη, την οποία υπερασπίστηκαν απο το κράτος. Ήταν ενάντια στα σύνορα και τις απελεάσεις μεταναστών. Κατάφερε να σταματήσει 1 αεροπλάνο, σταματόντας την απέλαση ενός φίλου του. Η θέληση του για μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγύης το έφεραν αντιμέτωπο με το δράμμα εκατομμυρίων που για να ζήσουν πέρα απο τον πόλεμο, πνίγονται και ξεβράζονται στις θάλασσες της Ελλάδας και του Αιγαίου. Ήταν εκεί που ο σύντροφος Sahin είδε με τα ίδια του τα μάτια το θάνατο εκεινων που εκτοπίζονται απο τους πολέμους.

Η παρουσία του στον Ελλαδικό χώρο ήταν σταθμός για τον ίδιο, καθώς και για τους συντρόφους του. Ήρθε σε επαφή με κοινότητες γνώρισε παραπέρα για την επανάσταση της Rojava. Ήταν η προσπάθειά του να στηρίξει τους καταρεγμένους να πιστέψουν στον εαυτό τους και να διεκδικήσουν την ισχύ τους. Ο σύντροφος Sahin ήταν σύντροφος, εργάτης, ελεύθερος και δίκαιος στην καθημερινότητά του. Την ίδια στιγμή μελετούσε την επανάσταση στη Rojava, την ιδεολογία του Ocalan και την κουρδική γλώσσα. Ως αναρχικός, ήταν απο εκείνους που έκαναν πράξη την αυτοοργάνωση και εξελίσσονταν πέρα απο τους δογματισμούς και τις αγκυλώσεις του δυτικού κόσμου.

Ο s. Sahin ήταν εθελοντής του RUIS. Εκπαιδεύτηκε στο s, Serkan MLKP tabur και πολέμησε μέσα απο το International Freedom Battalion (IFB), μια στρατιωτική δομή του YPG/YPJ. Απέναντι στην άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη, έγινε κομμάτι του πιο μεγάλου αντιφασιστικού αγώνα της εποχής. Πολέμησε μέσα απο τις τάξεις των YPG απέναντι στους τυράννους του Daesh και στις τζιχαντιστικές συμμορίες που στηρίζονται και ελέγχονται απο το καθεστώς Ερντογάν. Στην αντίσταση του Αφρίν έζησε και πολέμησε μέσα στο λαό και δεσμευμένος στο διεθνιστικό καθήκον. Ήταν διεθνιστής που που πάλεψε για την εννότητα όλων των επαναστατικών δυνάμεων του Κουρδιστάν, της Τουρκίας και απο τα υπόλοιπα μέρη του κόσμου.

Ως επαναστάτης, το έργο του είναι κομμάτι του συνολικού αγώνα των διεθνιστών στην επανάσταση της Rojava. Ο διεθνισμός είναι ο κοινός αγώνας για την ελευθερία. Ο Sahin Huseyni, η Helin Cerecox, o Kendal Breyzh, ο Sevger Makhno, ο Baran Galicia, η Legerin Ciya, η Avesta Xabur, ο Illan Dara, η Barin Kobane, ο Polat Afrin, οι κομμουνιστές επαναστάτες-μάρτυρες και οι μάρτυρες των YPG/YPJ/QSD είναι το παράδειγμα της ‘’αντίστασης της εποχής μας’’, της αντίστασης του Αφρίν.

Οφείλουμε να συνεχίσουμε τον διεθνιστικό-αντιφασιστικό αγώνα. Ο συνομοσπονδισμός και το ακρατικό μοντέλο είναι ο δρόμος για την συνύπαρξη και την ελευθερία. Οφείλουμε να διδαχτούμε απο τον βίο και τα προτάγματα των μαρτύρων.’’

Τιμή, μνήμη και συνέχεια για τον αναρχικό Haukur Hilmarsson και για όλους του μάρτυρες της Rojava

Να απλώσουμε τον σπόρο της επανάστασης στα κινήματά μας και να σταθούμε απο κοινού και με εννότητα

Η νίκη επι του φασισμού είναι υποθεσή μας, υπόθεση του καθενός, είναι στο τέλος όλης της ανθρωπότητας

Ζήτω η νίκη!

Sehid Namirin!

 

STATEMENT OF REMEMBRANCE AND FOR THE FUTURE OF THE STRUGGLE FOR INTERNATIONALIST MARTYRS AND HAUKUR HILMARSSON

“Comrades,

We salute today’s event. We salute all the organizations and comrades who have stood in solidarity in deed with the revolution of Rojava and democratic Syria. Rojava is the revolution of our era, which, by its paradigm, has paved the way for freedom in all the latitudes where the capitalist world and its states-mechanisms rule. It is a revolution where, as a result of the work of Kurdish comrades and their organizations (PYD and YPG/YPJ), organizations from Turkey, Greece and elsewhere have the opportunity to learn from the revolution and to reinforce it. In the real ground of Rojava we are gaining knowledge so that we make the revolution even greater. It lends us the possibility to achieve a socio-political and real transformation in the places where we come from. At the same time, it creates the possibility for movements to build relations of comradeship and to unite on the basis of con-federalism.

As Revolutionary Union of Internationalist Solidarity (RUIS), we have been on the ground of Rojava since 2015. Democratic autonomy, a social model beyond the nation-state and the liberal-capitalist economy, is the way towards freedom, a way emerging from west Kurdistan (Rojava-Kurdistan). It is a revolutionary process that is based on the co-existence and coordination of different social, political and ethnic groupings of society. As anarchists and solidarians in deed, we accepted and fully committed to the visions of the struggling peoples in Rojava. The organization of the communes, of the women’s groups on every level, the equal participation, these are proposals we try to accentuate in the struggles in which we participate in the greek territory. As long as this new world and all its achievements are reinforced, it is bound to become the target of states and their gangs.

The resistance in Kobane was a pivotal moment for the history of Rojava, and also a loud message to revolutionary forces and comrades. The heroic stance of YPG/YPJ and of the kurdish people, brought us face to face with our responsibility to stand in solidarity with a society that is being constructed along the lines of what we want to build. A society based on participation of all, on commitment to the struggles, on creative life.

Today is a day of remembrance and continuity for the martyrs of Afrin. Our comrades stood against Turkish expansionism and fascism. They stood against a declared enemy of the revolution in Kurdistan and the greater Middle East. Responsibly, they fulfilled their internationalist duty and demonstrated that victory over fascism is a matter that surpasses the boundaries and borders of ethnic origin. It is a matter of every peoples, of every movement, of every oppressed person.

Haukur Hilmarsson (Sahin Huseyni) is a true paradigm of an internationalist fighter. Despite the fact that he had a simple life as a worker, he realized the dead ends of capitalism and experienced state repression. Comrade Sahin played a leading part in activism in Iceland against the financial crisis, and when he was arrested he rallied many comrades around him. Along with his comrades in Iceland he participated in squats which they defended against state repression. He was against borders and the deportations of migrants. He managed to stop a flight, halting in this way the deportation of his friend. His desire for a society of equality and solidarity brought him face to face with the tragedy of millions who, in search of a life away from war, drown and are washed up in the shores of the Aegean sea. It was there where comrade Sahin saw with his own eyes the death of those who are displaced by war.

His presence in the greek territory was a pivotal stop-over for him, as well as for his comrades. He came into contact with communities and he acquired further knowledge about the revolution of Rojava. It was his effort to support the oppressed in believing in themselves and in claiming their power. Comrade Sahin was a comrade, a worker, free and just in his daily life. At the same time he studied the revolution in Rojava, the ideology of Ocalan and the kurdish language. As an anarchist, he was one of those who put self-organization into practice, and he evolved beyond the dogmatism and rigidities of the western world.

Comrade Sahim was a volunteer of RUIS. He was trained in S. Serkan MLKP tabur and he fought in the ranks of the International Freedom Battalion (IFB), a military structure of YPG/YPJ. Faced with the rise of fascism in Europe, he became a part of the greatest antifascist struggle of our era. He fought through the ranks of YPG against the tyrants of DAESH and the jihadist gangs which are supported and controlled by the Erdogan regime. In the resistance of Afrin, he lived and fought among the people and in full commitment to his internationalist duty. He was an internationalist who fought for the unity of all revolutionary forces of Kurdistan, of Turkey and of the rest of the world.

As a revolutionary, his work forms part of the greater struggle of internationalists in the revolution of Rojava. Internationalism is the common struggle for freedom. Sahin Huseyni, Helin Cerecox, Kendal Breyzh, Sevger Makhno, Baran Galicia, Legerin Ciya, Avesta Xabur, Illan Dara, Barin Kobane, Polat Afrin, the communist revolutionary-martyrs and the martyrs of YPG/YPJ/QSD are the paradigm of the “resistance of our era”, the resistance of Afrin.

It is our duty to continue the internationalist-antifascist struggle. Con-federalism and the stateless model are the way towards co-existence and freedom. We ought to be taught from the life and the visions of the martyrs.”

Honour, remembrance and continuity for anarchist Haukur Hilmarsson and for all the martyrs of Rojava

Lets spread the seed of the revolution to our movements and stand in common and in unity

Victory over fascism is our matter, it is the matter of each and everyone of us, in the end it is the matter of the whole of humanity

Long live victory!

Sehid Namirin!

 

 

Posted in RΟΖΑVA, ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ | Leave a comment

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ- O ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

https://athens.indymedia.org/post/1596274/

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

11/03/2019 6:20 μμ.

O ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

10 Μάρτη 2019

Στις 10 Μαρτίου 2010 ο Επαναστατικός Αγώνας δέχτηκε το πρώτο χτύπημα: Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας έπεσε νεκρός από σφαίρα μπάτσου κατά την διάρκεια απαλλοτρίωσης οχήματος. Έπεσε νεκρός κατά τη διάρκεια προετοιμασίας ενέργειας του Επαναστατικού Αγώνα, που συνιστούσε τη συνέχεια μιας στρατηγικής δράσης της οργάνωσης ενάντια στην κρίση, ενάντια στον ίδιο τον καπιταλισμό και το κράτος. Ενάντια στις πολιτικές του συστήματος που τις ίδιες ημέρες διαμορφώνονταν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ. Μιας ενέργειας εναντίωσης στη λαίλαπα των συμβάσεων δανεισμού (των μνημονίων) που 2 μήνες μετά το θάνατό του επέβαλε στη χώρα η υπερεθνική οικονομική και πολιτική εξουσία. Μιας ενέργειας-απάντησης στο φασιστικό εκβιασμό που έθετε η ελληνική πολιτική και οικονομική εξουσία ‘‘μνημόνια ή καταστροφή’’. Μιας απάντησης στο δίλημμα ‘‘σωτηρία του συστήματος ή σωτηρία της κοινωνικής πλειοψηφίας’’.

Σε αυτό το δίλημμα ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας και όλοι στον Επαναστατικό Αγώνα είχαμε ήδη απαντήσει: Η μόνη απάντηση στη κρίση είναι η κοινωνική Επανάσταση.

Ως Επαναστατικός Αγώνας παρά τα κατασταλτικά χτυπήματα παραμείναμε όρθιοι και τον Απρίλιο του 2014 η οργάνωση πραγματοποίησε μια μεγάλη βομβιστική επίθεση στη Τράπεζα της Ελλάδας και το ΔΝΤ- 2 εκ των 3 θεσμών που απαρτίζουν την τρόικα. Μια επίθεση στους μηχανισμούς επιβολής των πολιτικών κοινωνικής γενοκτονίας για την επιβίωση του κεφαλαίου, της δικτατορίας των αγορών, της χούντας του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Μια επίθεση στους μηχανισμούς κατοχής της κοινωνίας.

Αυτή η επίθεση ήταν και η συνέχιση της δράσης του ίδιου του συντρόφου Λάμπρου Φούντα κόντρα στην ήττα, την εγκατάλειψη του επαναστατικού αγώνα, κόντρα στη παραίτηση, στο κοινωνικό θάνατο. Κόντρα σε όλες αυτές τις δυνάμεις που ήθελαν να θαφτεί η ένοπλη επαναστατική δράση. Που ήθελαν και έλπιζαν ότι στις 10/3/2010 στα στενά της Δάφνης θα έπρεπε να είχε αφήσει την τελευταία του πνοή μαζί με το σύντροφο Λάμπρο Φούντα και ο ίδιος ο Επαναστατικός Αγώνας. Που ήθελαν την καταστολή να θριαμβεύσει.

Για αυτή την επιμονή μας, για την αλύγιστη πίστη μας στην Επανάσταση, για το πείσμα του Επαναστατικού Αγώνα να στέκεται όρθιος ακυρώνοντας τα κατασταλτικά χτυπήματα, καταδικαστήκαμε σε ισόβια. Είναι χρέος μας να μην αφήσουμε την ηττοπάθεια να σβήσει τη φλόγα της κοινωνικής Επανάστασης. Είναι χρέος μας να μην αφήσουμε την ηττοπάθεια να θάψει το σύντροφο Λάμπρο Φούντα και να αλλοιώσει τον αγώνα για τον οποίο έδωσε τη ζωή του.

Σήμερα 9 χρόνια μετά το θάνατο του συντρόφου ο αγώνας του ζητά δικαίωση. Ο αγώνας του, ο αγώνας μας για την ανατροπή της σύγχρονης τυραννίας, για την κοινωνική Επανάσταση.Ο αγώνας για μια κοινωνία οικονομικής ισότητας και πολιτική ελευθερίας για όλους τους ανθρώπους.    Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ.

Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ.

Πόλα Ρούπα & Νίκος Μαζιώτης

μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

 

Posted in EΛΛΑΔΑ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Νίκος Μαζιώτης, Πόλα Ρούπα | Leave a comment

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Posted in EΛΛΑΔΑ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ | Leave a comment