ΒΙΒΛΙΑ – ΜΠΡΟΣΟΥΡΕΣ – ΕΝΤΥΠΑ

 1. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ 2 ΙΟΥΝΗ

Diadosi_To-kinhma-2-Iounh_2009_BO-214x300

Diadosi_To-kinhma-2-Iounh_2009_BO

————————————————————————————————–

2. ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ” – ΜΑΙΟΣ 2011

polys-half1-950x1229

1h ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ Γ. ΣΤΟΝ 98

————————————————————————————————-

3. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ” – ΜΑΙΟΣ 2012

ΕΞΩΦΥΛΛΟ 2 ΜΠΡΟΣΟΥΡΑΣ ΠΟΛΥ

ΠολυκαρποςF

4. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ – ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΜΥΤΙΛΗΝΗ 2012

Λέσβος

mprosoira_liga_logia_gia_tis_ipotheseis_politikwn_kratoumenwn

5. ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

xartografwntas_tis_esk.preview

xartografwntas_tis_esk

6. Η ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

φυλακές

ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΑΤΡΑ

 7.

https://athens.indymedia.org/post/1538562/
«Ημερολόγιο του Γκουαντάναμο»: το χρονικό ενός κρατούμενου
1538562
από @ Ιαν. 19, 2015, 6:18 μμ.,
GKOYANTANAMO
αναδημοσίευση απο TVXS – Μαρτυρία –
________________________________________
Τα βασανιστήρια που υπέστη και τα οποία τον ανάγκασαν να προβεί σε ψευδείς ομολογίες περιγράφει σ’ ένα προσωπικό ημερολόγιο ο Μαυριτανός, Μοχαμεντού Ουλντ Σλαχί, που κρατείται στο Γκουαντάναμο εδώ και σχεδόν 13 χρόνια, στο βιβλίο του που θα εκδοθεί την Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015. Επιμέλεια: Τόνια Γκόρου

Σε αποσπάσματα που δημοσιεύει ο βρετανικός Guardian, ο Σλαχί, ο οποίος συνελήφθη το 2001 στη Μαυριτανία πριν φυλακισθεί διαδοχικά στην Ιορδανία, το Αφγανιστάν και το Γκουαντάναμο, περιγράφει αυτό που αποκαλεί «μια παγκόσμια περιοδεία βασανιστηρίων και ταπείνωσης».
Ο 44χρονος Μαυριτανός υποστηρίζει στο χειρόγραφό του, που έγραψε στα αγγλικά, ότι βασανίσθηκε, ξυλοκοπήθηκε, ταπεινώθηκε και απειλήθηκε επανειλημμένα με θάνατο. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο γραμμένο από άτομο που εξακολουθεί να κρατείται στις φυλακές, αφού ο Σλαχί παραμένει έγκλειστος στο Γκουαντάναμο παρά το γεγονός πως δεν προκύτπουν κατηγορίες σε βάρος του.
Ο Σλαχί σημειώνει πως έχει υποβληθεί σε στέρηση ύπνου, απειλές κατά της ζωής του, σεξουαλικό εξευτελισμό και απειλές από τους βασανιστές ακόμη και ενάντια σε συγγενικά του πρόσωπα (οι βασανιστές δήλωναν πως θα κυνηγήσουν τη μητέρα του). Ανάμεσα στα βασανιστήρια περιγράφει πως τον ανάγκαζαν να πίνει θαλασσινό νερό, τον έριχναν στη θάλασσα με ταχύπλοο σκάφος, όπου και τον ξυλοκοπούσαν, ενώ τον ανάγκαζαν να βουτήξει σε πάγο.
167593g-slahis_manuscript_in_which_he_describes_being_tortured_on_the_boat
Το χειρόγραφο του Σλαχί, στο οποίο περιγράφει τα βασανιστήρια που υπέστησε στο πλοίο.
Στο τέλος των βασανιστηρίων, ο Μοχαμεντού καταθέτει πως αναγκάστηκε να ομολογήσει ψευδώς πως σκόπευε να ανατινάξει τον πύργο CN στο Τορόντο του Καναδά. Όταν τον ρώτησαν αν έλεγε την αλήθεια απάντησε: «Δεν με νοιάζει, αρκεί να σας ευχαριστεί. Οπότε, εφόσον θέλετε να αγοράσετε, θα πουλήσω», αναφέρει.

Το χειρόγραφο του Σλαχί στο οποίο «ομολογεί» ότι ήθελε να ανατινάξει τον πύργο CN.
Ο Σλαχί περιγράφει πώς έφτασε στα όρια της παράνοιας, αφού μετά από τόση κακοποίηση είχε παραισθήσεις. «Άρχισα να έχω παραισθήσεις και να ακούω πεντακάθαρα φωνές. Άκουγα την οικογένειά μου σε καθημερινές οικογενειακές συζητήσεις. Άκουγα γραφές από το Κοράνι, μουσική από τη χώρα μου», σημειώνει και εξηγεί πως οι φρουροί επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν αυτή του την κατάσταση: “Οι φρουροί χρησιμοποίησαν αυτές τις παραισθήσεις και μιλούσαν με αστεία φωνή, παρακινώντας με να χτυπήσω τον φρουρό και να σχεδιάσω μια απόδραση. Αλλά δεν παραπλανήθηκα». Στο τέλος των βασανιστηρίων, ο Μοχαμεντού καταθέτει πως αναγκάστηκε να ομολογήσει ψευδώς πως σκόπευε να ανατινάξει τον CN πύργο στο Τορόντο του Καναδά. Όταν τον ρώτησαν αν έλεγε την αλήθεια απάντησε: «Δεν με νοιάζει αρκεί να σας ευχαριστεί. Οπότε, εφόσον θέλετε να αγοράσετε, θα πουλήσω».
Το βιβλίο του τροποποιήθηκε περισσότερες από 2.500 φορές και οι εκδότες ελπίζουν ότι θα μπορέσουν να εκδώσουν μια «μη εξαγνισμένη» εκδοχή του μόλις ο Μοχαμεντού Ουλντ Σλάχι απελευθερωθεί. Τον Μάρτιο του 2010, ένας Αμερικανός ομοσπονδιακός δικαστής απάλλαξε τον Μοχαμεντού Ουλντ Σλάχι από τις κατηγορίες, ανοίγοντας το δρόμο για την απελευθέρωσή του. Όμως μερικούς μήνες αργότερα, ένα εφετείο ακύρωσε την απόφαση και αποφάσισε πως πρέπει να παραμείνει υπό κράτηση.
Η Ένωση για τα τις Ελευθερίες των Πολιτών στην Αμερική έχει δημιουργήσει μια online αίτηση ζητώντας την απελευθέρωση του Σλαχί. Η διευθύντρια της Ένωσης, Χίνα Σάμζι, ισχυρίζεται πως «Ο Μοχαμέντου Σλαχί είναι αθώος τον οποίο η αμερικανική κυβέρνηση βασάνισε και κρατήθηκε παράνομα για παραπάνω από μια δεκαετία. Δεν αποτελεί απειλή για την Αμερική και δεν έλαβε μέρος ποτέ σε εχθροπραξίες εναντίον της».
Το ταξίδι από την Μαυριτανία στην Κούβα
Ο Μαυριτανός ταξίδεψε δύο φορές στο Αφγανιστάν στις αρχές του 1990, όπου και ορκίστηκε στις τάξεις της Αλ Κάιντα και συμμετείχε στον πόλεμο της οργάνωσης ενάντια στο καθεστώς που είχε επιβληθεί στη χώρα από τη Σοβιετική Ένωση. Οι σχέσεις του όμως με την οργάνωση διεκόπησαν πλήρως από το 1992. Μετά την επίθεση στου Δίδυμους Πύργους, με την υποψία της συμμετοχής του σε ανεπιτυχή σενάρια βομβαρδισμού στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες. Αν και κανένα στοιχείο δεν βρέθηκε εναντίον του, συνελήφθη και κρατήθηκε από το 2002.

Ο Μοχαμεντού περιγράφει την πτήση του στο Γκουαντάναμο.
Η δικηγόρος του Νάνσι Ολάντερ ανέφερε «Ο Μοχαμεντού δεν κατηγορήθηκε για τίποτα. Δεν υπάρχει κανένα αδίκημα να του προσάψουν. Δεν είναι πως δεν έχει βρεθεί κάποιο στοιχείο για την ενοχή του, δεν υπάρχει κάνενα απολύτως στοιχείο εναντίον του. Πρέπει να γυρίσει σπίτι του».
Ο εκδότης του βιβλίου, Τζέιμι Μπινγκ σημειώνει πως πρόκειται για την πιο σημαντική έκδοση που έχει κυκλοφορήσει η εταιρία ποτέ. «Είναι ένα μεγαλόκαρδο, σκληρό, ταπεινό και κάποιες φορές αστείο, αλλά πιο συχνά εξοργιστικό και τελικά κόβει την ανάσα από έναν χαρισματικό συγγραφέα. Και όλοι οι εκδότες του παγκοσμίως ελπίζουν πως με το να διαδώσουν την ιστορία του μπορούν να συνδράμουν αποφασιστικά στο να δοθεί ένα τέλος στην εσφαλμένη και βάρβαρη κράτησή του».

Το βιβλίο του Σλαχί κυκλοφορεί τη στιγμή που πέντε ακόμα κρατούμενοι άφησαν πίσω τους τα κελιά του Γκουαντάναμο, μειώνοντας των αριθμό των κρατουμένων σε 122.

8.

  Untitled-1

9. 10563016_401878329973410_6018668085788968590_nΕκδόθηκαν σε βιβλίο τα υλικά της εκδήλωσης με θέμα «Ένοπλος Αγώνας, Επαναστατικό Κίνημα και Κοινωνική Επανάσταση» που έγινε στο ΕΜΠ στις 17 Οκτωβρίου και 5 Νοεμβρίου από το Κ ΒΟΞ με την συμμετοχή των καταδικασμένων μελών του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα.

Το βιβλίο διανέμεται δωρεάν και αντίτυπα του υπάρχουν στο Κ* ΒΟΞ

 10.  ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΓΙΑ ΑΝΤΩΝΗ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟ ΕΔΩ:

Staboulos ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ

11. ela

12. ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

keimeno

13. ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  Συνέλευση αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές

ΚΕΙΜΕΝΑ : ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ
ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ,ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ
ΚΑΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΧΟΛΓΚΕΡ ΜΑΙΝΣ 31/10/74

mprosourτελ

14. MOVIMENTO LIBERO

MOVIMENTO LIBERO – Νο 1-

15. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ – ΟΧΙ ΣΤΟ DNA –

16. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ 3-ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ.

17. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΠΥΡHΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ RΟΤΕ ΖΟRΑ

rz-brochoure-x5-A5-fin-2nd

18. ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟ 1985

ΓΑΛΛΙΑ 1985- ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ.

19.        Το βιβλίο της ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ “το γέλιο του νερού”
1549345
από sygeneis-filoi@espiv.net 24/09/2015 3:15 πμ.,
Πολιτικοί κρατούμενοι Πολιτισμός
Το βιβλίο της ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ “το γέλιο του νερού” θα διατίθεται από το απόγευμα της Παρασκευής 25/9 στο Κ* ΒΟΞ στα Εξάρχεια -Αθήνα
________________________________________

Το βιβλίο της ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ “το γέλιο του νερού”
θα διατίθεται από το απόγευμα της Παρασκευής 25/9 στο Κ* ΒΟΞ στα Εξάρχεια -Αθήνα

Την Αθηνά Τσάκαλου τη γνωρίσαμε τα τελευταία 5 χρόνια , όταν οι κοινές διώξεις και φυλακίσεις των συγγενών και φίλων μας, μας οδήγησαν στις ίδιες δικαστικές αίθουσες, στα ίδια ανακριτικά γραφεία και τέλος τις φυλακές , που είναι και θα είναι παντού ίδιες.
Ωστόσο τις λογοτεχνικές δραστηριότητες της Αθηνάς τις ανακαλύψαμε εντελώς συμπτωματικά , όταν ψάχνοντας βρήκαμε, χαμένα στην κυριολεξία σε μια γωνιά του διαδικτύου, μια σειρά από αφηγήματά της, τα οποία δημοσίευε η ίδια κατά καιρούς απευθυνόμενη σε έναν περιορισμένο αριθμό αναγνωστών.
Όταν αρχίσαμε να τα διαβάζουμε, αισθανθήκαμε ότι κρατούσαμε στα χέρια μας έναν πραγματικό πνευματικό θησαυρό .
Σύντομα διαπιστώσαμε ότι οι αλλεπάλληλες δοκιμασίες που έχει υποστεί η ίδια και η οικογένειά της τα τελευταία χρόνια , της έχουν διαμορφώσει μια σπάνια εκφραστική ευαισθησία .
Αυτόν τον καιρό η Αθηνά Τσάκαλου, βρίσκεται απομονωμένη από τους δικούς της ανθρώπους, εξορισμένη στο νησί της Σαλαμίνας , σε έναν κατ οίκον περιορισμό με τους πιο σκληρούς όρους που δεν έχουν οριστεί ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα για παρόμοια περίπτωση, ώστε να μην μπορεί ούτε να επισκεφτεί τα φυλακισμένα παιδιά της , ούτε καν να μεταβεί στο πλησιέστερο Νοσοκομείο –αυτό της Νίκαιας- για τα θέματα της υγείας της, κατηγορούμενη από το κράτος , ως «απειλή για το κοινωνικό σύνολο », μόνο και μόνο γιατί έπραξε το αυτονόητο για κάθε μάνα: άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της και έδωσε άσυλο στα διωκόμενα παιδιά της.
Την ίδια στιγμή η νύφη της Εύη Στατήρη παραμένει ακόμα προφυλακισμένη ,με μια εντελώς αυθαίρετη απόφαση του αρμόδιου ανακριτή Ε.Νικόπουλου , παρά το νόμο που έχει ψηφιστεί και απαγορεύει τον εγκλεισμό των συγγενών για πράξεις που εντάσσονται στα πλαίσια της συγγενικής αλληλεγγύης.
Σε μας ,δεν επιτρεπόταν να κρατήσουμε για τον εαυτό μας αυτά τα κείμενα και της ζητήσαμε να μας επιτρέψει να εκδώσουμε τουλάχιστον μια σειρά από τα αφηγήματα της, για να μπορέσουν να γίνουν κτήμα όσο γίνεται περισσότερου κόσμου.
Η ίδια μας παραχώρησε πρόθυμα τα συγγραφικά της δικαιώματα, γνωρίζοντας άλλωστε καλά , ότι τα έσοδα από όλες τις δραστηριότητές μας , τα διαθέτουμε αποκλειστικά για την ενίσχυση των πολιτικών κρατούμενων.
Αφού την ευχαριστήσουμε για την εμπιστοσύνη που μας έδειξε, της ευχόμαστε λευτεριά σε εκείνη, στους συγγενείς της και σε όλους τους κρατούμενους και διωκόμενους αγωνιστές.

«Συγγενείς-Φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών»

20.

τρομονομος

«Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ (αρθρ.187 Α) με απλά λόγια»
1553345
από Συγγενείς-Φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών 22/12/2015 1:47 πμ.,

Κυκλοφόρησε η μπροσούρα των «Συγγενών-Φίλων κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών» με θέμα : «Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ (αρθρ.187 Α) με απλά λόγια» , όπου μέσα από 8 ερωτήσεις και 8 απαντήσεις, επιδιώκεται να δοθεί εξήγηση στο γιατί, όσο υπάρχει αυτός ο νόμος , κανένας δεν είναι ασφαλής.

21.

front-cover-1024x724

Ατομικότητα και αναρχική ομάδα

ΕΔΩ Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΣΕ P.D.F:

atomikotitaanarxiki-omada

https://athens.indymedia.org/post/1555161/
[Ελλάδα] Ατομικότητα και αναρχική ομάδα —νέα μπροσούρα από τις εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής»
1555161
από chaos 08/02/2016 8:42 πμ.,
Ιστορία – Θεωρία Αναρχία
https://gr-contrainfo.espiv.net/2016/02/07/ellada-atomikotita-kai-anarxiki-omada/
________________________________________
. . . Εξεγερμένος γίνεται αυτός που το επιθυμεί. Στα νεανικά χρόνια της ζωής ενός ατόμου η αμφισβήτηση και η αντίδραση είναι σχεδόν αυτονόητα στάδια στην εξέλιξή του. Μεγαλώνοντας η εκμετάλλευση, η μισθωτή σκλαβιά, η αίσθηση του ανικανοποίητου των άδειων κοινωνικών σχέσεων, η κανονικότητα, οι προκαθορισμένες νόρμες συμπεριφορών του κοινωνικού συνόλου και η συνειδητοποίηση της συνολικής ασχήμιας του συστήματος ωθούν κάποιους από τη νεανική αμφισβήτηση στην πολιτική συνειδητοποίησή τους.
Είμαστε όλοι αλλοτριωμένοι από αυτό το σύστημα, σε διαφορετικό βαθμό, αλλά είναι δικιά μας η επιλογή να πάρουμε την απόφαση επίθεσης στην πηγή αυτής της αλλοτρίωσης, την εξουσία. Κομβικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη παίζει η πρώτη επαφή με τις ιδέες της αναρχίας, όπου χωρίς ακόμα να έχουμε νιώσει πλήρως την καταπίεση αυτού του κόσμου, μας γεμίζει η σκέψη της δημιουργίας μιας ελεύθερης κοινωνίας με αυθεντικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, απαλλαγμένη από εξουσιαστικές δομές. Με την αύξηση των βιωμάτων και των εμπειριών μας μέσα στο υπάρχον σύστημα γίνεται αντιληπτό ότι το μοντέλο του «κακού» κράτους και κεφαλαίου που καταπιέζει την «αγνή» κοινωνία είναι μια επιφανειακή ανάλυση που δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που βιώνουμε. Όπως αναφέραμε, η εξουσία είναι μια πολύπλοκη σχέση με φορέα της ανά στιγμές σχεδόν τον καθένα μας. Έτσι, όσο αντιλαμβανόμαστε ότι το κράτος και η κοινωνία δημιουργούν ένα σύμπλεγμα σχέσεων ανάμεσα σε αφέντες και εθελόδουλους, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δύσκολο στοίχημα. Αυτό της ισορροπίας μεταξύ του τι θα θέλαμε και του τι κάνουμε στην πραγματική ζωή.
Προφανώς διαπιστώνουμε ότι δε γίνεται να συμπεριφέρεσαι με αναρχικό τρόπο σε κάθε συνθήκη που αντιμετωπίζεις σε αυτήν την κοινωνία. Καταλήγουμε να κάνουμε συμβάσεις και εισερχόμαστε σε μια περίοδο ξεκαθαρίσματος καθοριστική για τη ζωή του καθενός. Είναι η στιγμή που παίρνει το κάθε άτομο τις επιλογές του.
Τι θα ρισκάρεις και ως πού είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για την επιθυμία σου να επιτεθείς σε ένα σύστημα που καθορίζει τις ζωές μας, δίνοντάς μας το ρόλο του γραναζιού και απαιτώντας την πλήρη υποταγή μας σε αυτό;
Εδώ ανάλογα με τις σκέψεις, τα βιώματα και τις αφορμές που σχηματοποιούν τη συνείδηση του ατόμου, ανοίγονται μπροστά του οι επιλογές που έχει. Αυτές για ένα άτομο που έχει συνειδητοποιήσει το ρόλο της εξουσίας και θέλει να την αρνηθεί, θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε σε δυο βασικές. Βέβαια, αυτό γίνεται στα πλαίσια της απλούστευσης για να καταλήξουμε σε κάποια βασικά συμπεράσματα, και δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις τους στο φάσμα των δυο αυτών κατευθύνσεων.
Κάποιοι μπροστά στο φόβο της καταστολής και των συνεπειών της δράσης θα επιλέξουν να κινηθούν στα νόμιμα όρια της διαμαρτυρίας που ορίζει το σύστημα σα μέσο εκτόνωσης κάθε πιθανής αμφισβήτησης που δέχεται. Είναι η επιλογή ατόμων να οριοθετούν τη δράση τους βάσει του ποινικού κώδικα και να απορρίπτουν οτιδήποτε θα είχε σοβαρές νομικές επιπτώσεις. Εδώ θα δούμε κάποιους λίγους εξ αυτών να αναγνωρίζουν ως αιτία της επιλογής τους το φόβο, και να το ξεκαθαρίζουν αυτό στους συντρόφους τους. Αυτή είναι μια σεβαστή θέση, γιατί καθίσταται ξεκάθαρη και είναι ειλικρινής. Το μεγαλύτερο όμως μέρος των ατόμων που απορρίπτουν τη δράση γιατί φοβούνται τις συνέπειες θα προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν την επιλογή τους θεωρητικοποιώντας το φόβο τους. Φτάνουν στο σημείο να ασκούν κριτική στα άτομα που πράττουν και μπροστά στην αμηχανία της παραδοχής του φόβου τους, θα χρησιμοποιούν έναν πολιτικό μανδύα επικάλυψης της αλήθειας. Με επιφανειακά επιχειρήματα θα προσπαθήσουν να κρύψουν αυτή την απλή αλήθεια, καθώς είναι μια αναμενόμενη αντίδραση κάθε ατόμου να αμύνεται με ψευτοδικαιολογίες όταν αισθάνεται ότι μειώνεται ο εγωισμός του. Αυτή η άμυνα εξελίσσεται σε ιδεολόγημα. Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι αποκλειστικότητα κάποιας συγκεκριμένης αναρχικής τάσης, απλώς προβάλλεται με διαφορετικά «ιδεολογικά» ψέματα.
Η άλλη επιλογή πηγάζει από τον πυρήνα της αναρχικής αντίληψης ότι δεν υπάρχει δράση χωρίς επαναστατική βία. Για να μη δημιουργηθούν παρανοήσεις, κομμάτι της δράσης είναι και οι πολύμορφες προπαγανδιστικές κινήσεις (πορείες, αφισοκολλήσεις, μικροφωνικές κ.λπ.) και τα εγχειρήματα (συνελεύσεις, καταλήψεις, σταθμοί ραδιοφώνου, ιστοσελίδες αντιπληροφόρησης κ.λπ.) που δεν εμπεριέχουν άμεσα βία. Αυτές οι κινήσεις και τα εγχειρήματα είναι απαραίτητα στη διάχυση των θέσεών μας και παίζουν σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των αναρχικών. Όμως αυτά τα εγχειρήματα δεν πρέπει να καθίστανται αυτοσκοπός, παρά μόνο μέσα προώθησης της όξυνσης των εχθροπραξιών. Ο στόχος μας πάντα θα είναι οι βίαιες ενέργειες για την ανατροπή του συστήματος και αυτό πρέπει να προωθούν τα μέσα οργάνωσης και προπαγάνδισης του αγώνα μας. Όταν αυτά τα μέσα δεν προωθούν την εξεγερτική βία, τότε δεν είναι εργαλεία του σκοπού μας, αλλά ρεφορμιστικά εγχειρήματα της προηγούμενης κατεύθυνσης. Ο σκοπός μας είναι η καταστροφή της εξουσίας μέσω της άμεσης βίαιης δράσης, και όλα τα υπόλοιπα εργαλεία μας στοχεύουν στο να βοηθήσουν αυτή την επιθυμία μας, όπως εξάλλου και αυτό το ίδιο το κείμενο. . . .
— απόσπασμα από την μπροσούρα «Ατομικότητα και αναρχική ομάδα»•
εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής», 46 σελ., Γενάρης 2016.
Στην έκδοση περιέχεται εισαγωγικό κείμενο από εκδόσεις «Μαύρη Διεθνής» / ΣΠΦ – Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης.
Επίσης, περιλαμβάνεται επίλογος του αναρχικού αιχμαλώτου της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γεράσιμου Τσάκαλου, μέσα από την ειδική υπόγεια πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού, από τον Δεκέμβρη του 2015.
Συντρόφια της αναρχικής Κατάληψης Παπαμιχελάκη 39 στο Ρέθυμνο επιμελήθηκαν τη μορφοποίηση της μπροσούρας.

—————————————————————————-

22. “ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ” – ALFREDO COSPITO

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ:

Στην_Πηγή_της_Θυματοποίησης

—————————————————————————-

23.
H Συλλογικότητα Ενάντια στην Καταστολή για μια Διεθνή Κόκκινη Βοήθεια, επιμελήθηκε και δημοσίευσε μια μπροσούρα επάνω στην ελληνική επαναστατική Οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας που εμπεριέχει κείμενα τόσο από την ίδια την Οργάνωση όσο και από τους φυλακισμένους της αγωνιστές .
Η δημοσίευση και η διακίνηση αυτής της μπροσούρας, είναι μέρος της καμπάνιας της Διεθνής Κόκκινης Βοήθειας σε αλληλεγγύη με τους φυλακισμένους επαναστάτες του Ε.Α και γενικότερα προς τους φυλακισμένους επαναστάτες σε όλο τον κόσμο.
ΕΔΩ Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΣΕ P.D.F:

la LOTTA è RIVOLUZIONARIA (1) (3)

—————————————————————————-

24. ” ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΦΟΥΚΩ”

FOUCAULT TRIBUNAL, BEROLINO 1998 

ΠΑΘΟΓΕΝΝΗΜΑ

mprosoura_pathogennhma

——————————————————————————————-

25.10307408_777057529095926_6951217976597653363_n

Διαβάσαμε και σας προτείνουμε:
Η Ιστορία της Τρέλας.
Συγγραφέας: Μισέλ Φουκώ
Μετάφραση: Αμπατζοπούλου Φρ.
Εκδ.: Ηριδανός

Από τα τέλη του Μεσαίωνα μέχρι την εποχή μας, η τρέλα φέρνει διάφορες ταμπέλες. Οι αρχαίοι Έλληνες την οριοθετούσαν με τη λέξη “ύβρις”. Μα από την ύβρη μέχρι τη σημερινή τρέλα μεσολαβούν γεγονότα, καταστάσεις, συμπεριφορές διαφορετικές, ανάλογα το χωροχρόνο στον οποίο παρουσιάζονται οι “τρελοί”. Και κάπου εκεί οι αρχικές έννοιες χάνονται. Τελικά, πόσο απέχει η τρέλα από τη γνώση; Πόσο τρελός είναι ο “διαφορετικός”; Ο Μισέλ Φουκώ τολμάει. Τολμάει να διαχωρίσει στάδια, παρεμβάσεις, ερμηνείες, σε μια αναδρομή χρονική, θεοκρατική και συμπαντική, μη παραλείποντας βέβαια και το ρόλο της ιατρικής σε αυτό το τόσο σημαντικό κεφάλαιο της ανθρωπότητας, με το οποίο κάποιοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν παίζοντας παράξενα παιχνίδια, όσο άβολο και αν ακούγεται. (Περιγραφή από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

—————————————————————————-

26.

12347857_767489210052758_7305908875495867726_n.

Διαβάσαμε και σας προτείνουμε: Η βιομηχανία της τρέλας
Συγγραφέας: Thomas Szasz.
Επιμ.-Μεταφρ.: Κλεάνθης Γρίβας.

Η κοινωνική αποστολή της Ιερής Εξέτασης και της Θεσμικής Ψυχιατρικής έγκειται στις υπηρεσίες που προσφέρουν στις εκάστοτε κοινωνίες. Και οι δυο παρέχουν ένα διανοητικά βαρυσήμαντο, ηθικά επικυρωμένο και κοινωνικά οργανωμένο σύστημα για την αυστηρά τυπική επιβεβαίωση της φιλανθρωπίας, της αίγλης και της δύναμης της κυρίαρχης ηθικής της κοινωνίας.
Για κάποιον που βλέπει τα πράγματα από κάποια απόσταση ή για τον κριτικό παρατηρητή, αυτοί οι θεσμοί είναι σκληροί και καταπιεστικοί. Αλλά γι’ αυτόν που βλέπει τα πράγματα από μέσα ή για τον ειλικρινή πιστό, οι θεσμοί αυτοί είναι όμορφοι, ευσπλαχνικοί και κολακεύουν τις μάζες και τους ηγέτες τους. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας τους. (Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.)

27.ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ : “3 ΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ”

exofilo

exofilo-p1

28. ΑΔΑΜΑΣΤΟ 3

29.ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ: Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ”

ΕΞΩΦΥΛΟ ΚΑΛΟ ΜΑΥΡΟ Btest-p1

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ .

Βγήκε σε 500 αντίτυπα και στόχος μας είναι να εκδίδεται σε άτακτη – τακτική περιοδική βάση.  Θα την βρήτε στις Ρ.Α.Ε, στα αυτοοργανωμένα αντιεξουσιαστικά στέκια και καταλήψεις, στα βιβλιοπολεία αναρχικού και αλληλέγγυου περιεχομένου. Δίνεται στο ελάχιστο ποσόν των 2 ε για να καλύψει τα έξοδα του επόμενου τεύχους που πρέπει να εκδοθεί σύντομα. Φυσικά διανέμεται δωρεάν σε όλους τους φυλακισμένους συντρόφους και βασίζεται στην έμπρακτη αλληλεγγύη όλων μας.

Συνεισφέρετε στην διάδοσή της  πανελλαδικά. Για επικοινωνία μαζί μας εδώ:blackgreenanarchy@espiv.net 


30. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ – ΣΑΒΒΑΣ ΞΗΡΟΣ /ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΝΙΔΑΡΗ

B4AECE95F6BEE036217A8D26364088D3Έρευνα των Πανεπιστημίων University of Nicosia και University of Sheffield, κατά αντιστοιχία, από την προπτυχιακή φοιτήτρια Νομικής Ζωή Ανδρεαδάκη-Κοντού υπό την επίβλεψη της Καθηγήτριας Δ. Σορβατζιώτη και από τον υποψήφιο Διδάκτορα Πολιτικών Επιστημών Σωτήρη Καράμπαμπα υπό την επίβλεψη της Δρ. Μαρίας Γκράσσο, σε συνεντεύξεις με τον Σάββα Ξηρό, κρατούμενο από το 2002 για την υπόθεση της Οργάνωσης «17 Νοέμβρη». (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Περιεχόμενα

Πρόλογος
Εισαγωγή
Μέρος Πρώτο
Ι. Η Διάβαση του Ρουβίκωνα
Α. Η Ένταξη στην Οργάνωση 17 Νοέμβρη – Λόγοι και Αιτίες
Β. Η Πρακτική
2. Η Εκδίκηση – Το Σύστημα της Ποινικής Διαδικασίας
Α. Η Προδικασία
Β. Η Δίκη
Γ. Τα Ένδικα Μέσα
3. Έγκλειστοι και Έκλυτοι
Α. Η Κοινωνία των Φυλακών
Β. Οι Άδηλες Συνθήκες Κράτησης
Μέρος Δεύτερο
Μια Ιδέα, Ένα Όραμα, Μια Ουτοπία


31. Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ

. βιβλιο κουφοντινα

32. ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

epithetikos_summer_edition_2016

33.

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Κώστα Γουρνά «Η βαρύτητα στο ή»

ªøÛäéï 1

από Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων 06/07/2016 11:22 πμ.Κυκλοφόρησε από τις αυτοδιαχειριζόμενες Εκδόσεις των Συναδέλφων το πολιτικό μυθιστόρημα του Κώστα Γουρνά με τίτλο «Η βαρύτητα στο ή».

Κώστας Γουρνάς

Η βαρύτητα στο ή

Πολιτικό μυθιστόρημα

Σχήμα: 14Χ20,5 • Σελίδες: 520 • Τιμή: 19 ευρώ

Η βαρύτητα στο ή είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, σε τρεις χρόνους. Ο συγγραφέας κινείται με την άνεση του χρονοταξιδιώτη από την Αθήνα του 2010 (λίγο μετά την τραγωδία της ΜΑΡΦΙΝ), στο Βερολίνο του 2034 και στο Βόλγκογκραντ του 2110.

Τρεις πολιτικές ιστορίες, τρεις ερωτικές ιστορίες, φαινομενικά αυτοτελείς, που όσο κυλά η ιστορία αλληλοτροφοδοτούνται. Ο Γενάρης και η Ρόζα, η Μελίνα και ο Οδυσσέας, ο Τσάρλυ, ο Ματίας, η Ίντυ, ο Σων και ο Τσάο Εξ, όλοι τους αναρχικοί ή συμπαθούντες τέμνουν τις ζωές τους σε μια ιστορία που έχει πολλές αναφορές στην έννοια του χρόνου.

Από τη θεωρία των χορδών μέχρι τον θρυλικό παντογνώστη προπονητή ποδοσφαίρου, το βιβλίο κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία με το σπονδυλωτό μοτίβο του και την αλληλουχία καταστάσεων και γεγονότων, που δεν θα μπορούσαν να απέχουν πολύ από τη μέλλουσα πραγματικότητα. Μια πολιτική και κοινωνική ακτινογραφία της κρίσης και όσων αυτή φέρει τον αιώνα που διανύουμε.

Ένα βιβλίο για την ηθική και την επανάσταση, όπως αξίζει να είναι.

Διαβάστε αποσπάσματα από το βιβλίο στην προδημοσίευση που έγινε στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Ο Κώστας Γουρνάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μαντούδι της Εύβοιας. Το 2010 συνελήφθη και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την ένοπλη οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας». Καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη και κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού. Έχει δύο παιδιά και Η βαρύτητα στο ή είναι το πρώτο του βιβλίο.

Από κάθε αντίτυπο που πωλείται, 1 ευρώ πηγαίνει ως ενίσχυση στο Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών.

https://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/

34. Μπροσούρα για την απεργία πείνας του αναρχικού αιχμαλώτου αγωνιστή Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης

MPROS ROMANO

ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ: 

ΑΣΜΠΑ – Νίκος Ρωμανός Απεργία (χωρίς φωτογραφίες)

από Α.Σ.Μ.Π.Α. 23/07/2016 1:22 μμ.

Διανομή και ηλεκτρονική δημοσίευση μπροσούρας της Αναρχικής Συλλογικότητας για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση: Κριτική επισκόπηση και πολιτικά διδάγματα από την απεργία πείνας του αναρχικού αιχμαλώτου αγωνιστή Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2014)

Έκδοση, δημοσιοποίηση και διανομή της μπροσούρας:

Κριτική επισκόπηση και πολιτικά διδάγματα από την απεργία πείνας του αναρχικού αιχμαλώτου αγωνιστή Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2014)

Λίγα λόγια για την έκδοση …

« Η έκδοση της παρούσας ανάλυσης έρχεται ενάμισι χρόνο μετά την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού. Πάραυτα, μέχρι σήμερα απουσιάζει μια περιγραφή των πολιτικών χαρακτηριστικών και των γεγονότων εκείνης της κινητοποίησης, από την σκοπιά εκείνων που βρισκόντουσαν έξω από την φυλακή απ’όσους μπήκαν ολόψυχα σ’ αυτόν τον αγώνα. Και παραμένει επίκαιρη η ανάγκη να καταδείξουμε τις απόψεις και τις πρακτικές μεθόδους που του έδωσαν ώθηση κι’ απ’ την άλλη, ότι τον υπονόμευσε. Η Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση πήρε ενεργά μέρος στον αλληλέγγυο αγώνα από την αρχή της απεργίας πείνας του αναρχικού πολιτικού αιχμάλωτου Νίκου Ρωμανού. Δημοσιοποιούμε τα συμπεράσματά μας ως κομμάτι της συλλογικής εμπειρίας προς κοινή χρήση από το ταξικό-κοινωνικό κίνημα. Η άποψή μας έχει αναφορές σε όσα συνέβησαν στην Αθήνα, σε όσα γνωρίζουμε μέσω δημόσιων ενημερώσεων και σε όσα διαδραματίστηκαν σε θεσμικό επίπεδο. Ο απολογισμός μας αποτελεί ένα εγχείρημα διήθησης της ταξικής πολεμικής πίσω από τις δεδηλωμένες γραμμές. »

… και την διανομή

Ολόκληρη η μπροσούρα δημοσιοποιείται στην Βιβλιοθήκη του athens.indymedia και στο blog της Α.Σ.Μ.Π.Α. σε μορφή pdf. Συλλογικότητες και κινηματικοί χώροι που ενδιαφέρονται να διαθέσουν την μπροσούρα μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας μέσω μέιλ. Για τα σημεία διανομής, οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να ενημερώνονται από το blog μας. Η μπροσούρα διατίθεται με ελεύθερη συνεισφορά, με την οποία θέλουμε να ενισχύσουμε τις ανάγκες της διεθνιστικής συμμετοχής στον αγώνα που εξελίσσεται στη βόρεια Συρία και τη Ροζάβα Κουρδιστάν. Ωστόσο, είμαστε ανοιχτοί στην συνδιαμόρφωση με τις συλλογικότητες που θα θελήσουν να διαθέσουν την μπροσούρα, όσον αφορά την επιλογή προορισμού των εσόδων, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες.

MAIL: asmpa@espiv.net          BLOG: https://asmpa.espivblogs.net

Ενότητες της μπροσούρας:

ΤΑ ΠΡΙΝ …και το ριζοσπαστικό κίνημα

« […] Μια συνθετική και συνολιστική αντίληψη για τα πολιτικά υποκείμενα και την σχέση τους με το στενότερο και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον τους δεν μπορεί να αποκόψει τον Ν. Ρωμανό από τα γεγονότα του Δεκέμβρη ’08. […] »

…ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ…

« […] Οι αντικειμενικές συνθήκες γεννάνε τον αγώνα και καθορίζουν το δυναμικό εκκίνησής του. Αλλά οι εκάστοτε αντιστεκόμενοι και το προλεταριάτο ως κοινή συλλογική ταυτότητα των αντιστεκόμενων στην κρατικο-καπιταλιστική κυριαρχία, είναι δρώντα υποκείμενα. […] »

Η Συνέλευση Αλληλεγγύης στο Νίκο Ρωμανό

« […] Από την έναρξη του αγώνα υπήρχε ένα πολύμορφο δυναμικό πλήθος το οποίο έβαζε συνεχώς το ζήτημα της όξυνσης του αγώνα με εξεγερτικούς και μαζικούς όρους. […] »

Όπισθεν εκκίνηση από το απατηλό δίπολο “σύγκρουση ή αντιπληροφόρηση”

« […] Η διάζευξη σύγκρουσης και αντιπληροφόρησης αποτελεί το πάγιο δόγμα εκείνων που προσπαθούν για διάφορους λόγους να ακρωτηριάζουν τις κινητοποιήσεις.[…]Σύμφωνα με αυτή την αφηρημένη και γενική διάζευξη, με απαγορευτική σκοπιμότητα, η επιθετική στάση στον δρόμο στερείται κοινωνικής απεύθυνσης και επάρκειας λόγου. Είναι όμως πράγματι έτσι; […] »

Η Κατάληψη του Πολυτεχνείου

« […] Η πίστη στην δυνατότητά νίκης των αγωνιζόμενων διατρέχει τα εξελικτικά βήματα του επαναστατικού κινήματος.[…] Η Κατάληψη του Πολυτεχνείου, με συνέπεια στρατηγικής και τακτικής, αποτέλεσε απτό παράδειγμα. […] »

Η Μάχη των Εξαρχείων

« […] Ανασύνθεση του παρελθόντος δεν σημαίνει αναγνώρισή του “με τον τρόπο που υπήρξε πραγματικά”. Σημαίνει το άρπαγμα μιας μνήμης καθώς αστράφτει σε μια στιγμή κινδύνου. […] »

Τα Κέντρα αγώνα

« […] Η κεκτημένη εμπειρία έχει προσδώσει στις κατειλημμένες κινηματικές εστίες την σημασία μιας διαχρονικής μεθόδου αγώνα που μπορεί και δυναμώνει ένα κίνημα. Τα κατειλημμένα κέντρα αποτελούν εστίες τεράστιας σημασίας, γιατί εδαφικοποιούν τον αγώνα δίνοντάς του βάθος και ισχύ. […] »

Ταξικά-κοινωνικά χαρακτηριστικά του κινήματος αλληλεγγύης

(και τι γίνεται με την περιβόητη “σύνδεση”)

« Η φυλακή αποτελεί ταξική συνθήκη και αφορά τους πάντες. »

Πάλι το πρόβλημα της συνείδησης

« […] Στον ιδεολογικό ανταγωνισμό, η μετατροπή των διαπλεκόμενων εννοιών σε ολοκληρωτικές διαζεύξεις (πχ λογική-συναίσθημα, μορφή-περιεχόμενο, εξέγερση-επανάσταση κλπ) γίνεται το πιο κοινόχρηστο εργαλείο για τον αφορισμό των αντίπαλων θέσεων και την συγκάλυψη του οικείου συντηρητικού υποβάθρου. […] Ξανατίθεται λοιπόν ως ερώτημα αυτοπροσδιορισμού των αγωνιζόμενων υποκειμένων, το ζήτημα της διάλληλης συνέγερσης των καταπιεζόμενων, που αποτελεί την μόνη ικανή συνθήκη απεγκλωβισμού από τον καθολικό κατακερματισμό. […] »

Η μεταφυσική των περιεχομένων…

« […] Άλλοι ανακάλυψαν τον άχραντο ήλιο της αναρχίας που κάποτε θα ανατείλει πάλι, μακρυά από τον βρώμικο κόσμο της πολιτικής διαλεκτικής κι άλλοι, οδηγώντας το ύφος της αποδόμησης στις έσχατες συνέπειές του μετέθεσαν κάθε αντικειμενικότητα και μαζί και την ισχύ των αγωνιζόμενων υποκειμένων στο ουτοπικό μέλλον μιας επανάστασης χωρίς χθες, για να γίνουν τελικά παθητικά υποκείμενα-στεγνοί αναλυτές. […] »

…και η κριτική στο συναίσθημα

« […] Η συγκίνηση, η οργή, ο αγωνιστικός ενθουσιασμός, η συνέπαρση, η μαχητική έξαψη και η αυτοθυσία. Έχουν κοινή ρίζα, την κοινωνική διάσταση του πολέμου. Αντιδιαμετρικά, εκείνα τα συναισθήματα που προκαλούνται από το βίωμα του πολέμου, αλλά πηγάζουν από το αίσθημα αυτοσυντήρησης και τον φόβο μένουν υπόρρητα. Και είναι εκείνα που αποδομούν την κοινωνικότητα. […] »

Νεόκοπες κριτικές στην εξεγερσιακή δράση: Μεταφυσική της εξέγερσης, μεταφυσική της επανάστασης

« […] Οι κακεντρεχείς κριτικές που βρήκαν αναφορά στον Δεκέμβρη του ’08 για να σταθούν απέναντι στην εξεγερσιακή απόπειρα, συνοψίζονται σε δυο απόψεις, μάλλον αντικρουόμενες: Η μια εξιδανικεύει το παρελθόν, για να απαξιώσει το παρόν. […] Η άλλη άποψη επικαλείται τις αδυναμίες του παρελθόντος για να αφορίσει συλλήβδην τον εξεγερσιακό αγώνα. Το θετικό πρόταγμά της το αντλεί από μια διάζευξη της εξέγερσης και της επαναστατικής προετοιμασίας. […] Εξίσου η υποτίμηση και η υπερτίμηση του παρελθόντος υπηρετούν υπερβατολογικά ιδεολογήματα που είτε έτσι είτε αλλιώς προτάσσουν την κατανυκτική αδράνεια μέσα στις καλένδες της «επαναστατικής» οργάνωσης ή εν’ αναμονή μιας εκτροπικής διάχυσης δίχως πολιτικά υποκείμενα. Όσα δεν φτάνει η αλεπού… […] »

Η εξέλιξη της δυναμικής αντιπαράθεσης με το κράτος

« Όσοι θέλουν να λέγονται εχθροί της καταπίεσης πρέπει να μελετάνε και να αναλύουν με προσοχή τις κινήσεις του αντιπάλου, να επεξεργάζονται τις εσωτερικές συγκρούσεις στους κόλπους της εξουσίας, να βλέπουν τα γεγονότα στην ουσιαστική τους διάσταση και όχι μέσα από τα γυαλιά ιδεολογικοποιημένων σχημάτων… »

…ΤΟ ΜΕΤΑ: Νέα κρατική διαχείριση, απόπειρα ταξικής ειρήνευσης, ανάγκη και δυνατότητα όξυνσης της σύγκρουσης

ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο

« […] Η άνοδος της καθεστωτικής αριστεράς στην εξουσία πατάει στην ήδη εκτεταμένη αδρανοποίηση και αποδιοργάνωση του αντιθεσμικού κινήματος. […] Σίγουρα πρόκειται για τον πιο ύπουλο και αδίστακτο ταξικό εχθρό και δεν δικαιολογείται καμία ανοχή απέναντι στο κράτος. […] Σ’ ετούτη την μεγάλη καμπή των αγώνων στον ελλαδικό χώρο οι αναρχικοί χρειάζεται να ανασυσταθούν ως επαναστατικό πολιτικό σώμα μέσα από μαχητικές και ανοιχτές διεργασίες συνοργάνωσης, για να χαράξουν διεξόδους κόντρα στην καπιταλιστική λαίλαπα. […] »

ΓΙΑ ΕΝΑ ΙΣΧΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

« […] Για να ξαναφέρουμε τους πολιτικούς κρατούμενους στο δρόμο! […] »


35. ΕΔΩ ΟΛΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ “ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠ΄ΤΑ ΚΕΛΙΑ”,93,8FM, ΣΤΙΣ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2016

maziotis

36.%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%85

37. ΟΙ ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ: ΜΑΧΟΜΕΝΕΣ  ΛΑΙΚΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

%ce%bc%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%b4-%ce%b26

38.

https://athens.indymedia.org/post/1565253/

Η δεύτερη δίκη της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας

από Νίκος Μαζιώτης 13/11/2016 10:58 πμ.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ

Ιστορικά οι πολιτικές δίκες όπως αυτές των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων αποτελούν στην πραγματικότητα πολιτικές μάχες και αντιπαραθέσεις μεταξύ των οργάνων του κράτους και των επαναστατών που έπεσαν αιχμάλωτοι στα χέρια της εκάστοτε εξουσίας. Οι πολιτικές δίκες δεν είναι μονάχα ένα πεδίο όπου η εξουσία θα επιβεβαιώσει την ισχύ της επιβάλλοντας την τιμωρία σε αυτούς που την πολεμάνε, αλλά ένα πεδίο όπου επιχειρεί την πολιτική αποδόμηση των εχθρών της και όπου οι αγωνιστές καλούνται να αποδείξουν την πίστη, την συνέπεια, την αφοσίωση στον αγώνα και στην ίδια την ιστορία τους.
Γι’ αυτό διαχρονικά, οι πολιτικές δίκες άφησαν παρακαταθήκη για το σθένος, την αποφασιστικότητα και την στάση εκείνων των αγωνιστών που σήκωσαν το ανάστημα τους απέναντι στην εξουσία, υπεράσπισαν τη δράση τους σηκώνοντας το βάρος των επιλογών τους και αδιαφόρησαν για το κόστος και το τίμημα.
Στις περιπτώσεις των δικών των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων, το στίγμα δίνεται από την στάση των αγωνιστών που μετά την σύλληψη τους ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής στις οργανώσεις τους και υπεράσπισαν στις δίκες που ακολούθησαν τη δράση τους.
Όπως έχει αποδειχτεί από πολύ παλιά, η εξουσία δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στην φυσική εξόντωση των πολιτικών της αντιπάλων ή να τους φυλακίσει όπως γίνεται σήμερα, αλλά επιδίωκε να τους εξαναγκάσει να λυγίσουν, να αποκηρύξουν τον αγώνα τους, να αναγνωρίσουν την ανωτερότητα της και να μετανοήσουν.
Στη σύγχρονη εποχή, το κράτος στις περιπτώσεις των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων δεν αρκείται μόνο στην «στρατιωτική» κατίσχυση επί των αντιπάλων του, αλλά επιχειρεί και την πολιτική ήττα τους μέσω του εξαναγκασμού της πολιτικής αποκήρυξης.
Έτσι πέρα από την μακροχρόνια φυλάκιση και μάλιστα υπό ειδικές συνθήκες απομόνωσης πολλές φορές, η νίκη του γίνεται συντριπτική. Χωρίς την πολιτική αποκήρυξη, είτε άμεση, είτε έμμεση, η καταστολή υπονομεύεται και ακυρώνεται από την στάση των αμετανόητων πολιτικών κρατουμένων που γίνεται παράδειγμα για τη συνέχιση του αγώνα.
Όσον αφορά την καταστολή των οργανώσεων αντάρτικου, το στόχαστρο της πολιτικής αποκήρυξης είναι ο ίδιος ο ένοπλος αγώνας ως μέσο πάλης.
Στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970, σε συνθήκες που υπήρχε μια σφοδρή κοινωνικοταξική σύγκρουση και ένα υψηλής έντασης αντάρτικο πόλης, στις ειδικές αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες που θεσμοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση του, συμπεριλήφθηκε και η διάταξη του διαχωρισμού και της αποκήρυξης του ένοπλου αγώνα – κάτι που έγινε για πρώτη φορά – η οποία αρκετές φορές συνοδευόταν από την συνεργασία με τις αρχές και την κατάδοση από αυτούς που την έκαναν που είχε ως αποτέλεσμα ακόμα και τη δολοφονία αγωνιστών (υπόθεση Πέτσι – δολοφονία των τεσσάρων μελών της φάλαγγας των Ερυθρών Ταξιαρχιών στη Γένοβα) με αντάλλαγμα μια πολύ πιο σύντομη παραμονή στις φυλακές.
Η επιδίωξη δεν είναι μόνο η εξάρθρωση των οργανώσεων αντάρτικου αλλά πολύ περισσότερο η πολιτική αποδόμηση και η πολιτική ήττα τους.
Ήταν κάτι που ίσχυε και σε άλλες χώρες εκτός της Ιταλίας όπως στη Γερμανία με τους λεγόμενους «μάρτυρες του στέμματος» οι οποίοι συνεργάζονταν με τις αρχές δίνοντας πληροφορίες για τους πρώην συντρόφους τους.
Υπήρχαν και περιπτώσεις αποκηρύξεων που δεν συνοδεύονταν από συνεργασία με τις αρχές όπως αυτή του ενός εκ των ιδρυτών των Ερυθρών Ταξιαρχιών Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι  που έκανε δήλωση αποκήρυξης το 1986.
Εδώ αποδεικνύεται πόσο τεράστια σημασία έχει για τον αγώνα συνολικά η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και η συνέπεια των αγωνιστών στο χρόνο παρά την καταστολή και τα χρόνια φυλακής και πόσο τεράστια σημασία αντίστροφα έχει για το κράτος η αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα κάτι που το είδαμε πολύ χαρακτηριστικά σε «μαζικό» επίπεδο στις δίκες για την 17Ν.
Στην Ευρώπη, στις οργανώσεις αντάρτικου πόλης στις δεκαετίες του 1970 και ’80, ήταν πάγια παράδοση των επαναστατών η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τα μέλη των οργανώσεων αυτών όσον αφορά την συμμετοχή τους – χωρίς να κοιτάνε τα στοιχεία της δικογραφίας όπως συνηθίζεται να γίνεται στην Ελλάδα – ακόμα και στην περίπτωση που ως φυλακισμένοι αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για ενέργειες που κάνει η οργάνωσή τους, π.χ. η απαγωγή Μόρο από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Στην Ευρώπη παρά το γεγονός ότι αρκετοί ήταν αυτοί που έσπασαν και αποκήρυξαν τον ένοπλο αγώνα υπήρξαν και πολλοί που παρέμειναν συνεπείς και αμετανόητοι και παρέμειναν στις φυλακές ακόμα και πάνω από 2 δεκαετίες έως και 30 χρόνια (Ζαν Μαρκ Ρουιγιάν, Μαουρίτσιο Φεράρι, Ίρμγκαρντ Μέλερ, Στέφαν Βισνιέφσκι, Μπριγκίτε Μονχάουπτ, Χανς Κρίστιαν Κλαρ, Μπερτράν Σασουά, Ναταλί Μενινιόν, Ζοέλ Ομπρόν, Πρόσπερο Γκαλινάρι και πολλοί άλλοι). Αυτή τη στιγμή ίσως ο πιο μακροχρόνια έγκλειστος κρατούμενος στην Ευρώπη είναι ο πολιτικός κρατούμενος Ζ. Ι. Αμπνταλά που ανήκε στις FARL και βρίσκεται από το 1984 στις γαλλικές φυλακές ο οποίος μπορεί να πάρει αναστολή εδώ και 3 χρόνια, όμως το γαλλικό κράτος αρνείται να του τη δώσει υπό την πίεση των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα αντιθέτως υπήρχε η αρνητική παράδοση της «σκευωρίας», στάση που στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει μια πολιτική ήττα.
Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης σε επίπεδο οργάνωσης και όχι μεμονωμένων περιπτώσεων ήταν κάτι άγνωστο μέχρι τον Απρίλιο του 2010 με τις συλλήψεις των μελών του Επαναστατικού Αγώνα. Αυτή η αρνητική παράδοση της «σκευωρίας» οφείλεται στην ήττα του επαναστατικού κινήματος της αριστεράς από την εποχή του εμφυλίου – μία ιστορική συνθήκη που δεν υπήρχε στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία –, ήττα όχι μόνο στρατιωτική αλλά και πολιτική η οποία συνοδεύτηκε από χιλιάδες δηλώσεις μετανοίας.
Αυτή η κληρονομιά της ήττας και της θυματοποίησης μεταφυτεύτηκε τα κατοπινά χρόνια και τις δεκαετίες του μετεμφυλιακού καθεστώτος και της χούντας των συνταγματαρχών όπου ο φόβος του χωροφύλακα, της εξορίας, του ξύλου, των βασανιστηρίων, της φυλακής ή ακόμα και του εκτελεστικού αποσπάσματος, στοίχειωσε ολόκληρες γενιές.
Αυτή η κληρονομιά πέρασε και στις γενιές μετά την μεταπολίτευση από την άκρα αριστερά και φτάνει ως τις μέρες μας όπου το κύμα των δεκάδων συλλήψεων του 2009 – 2011 τρομοκράτησε ως ένα βαθμό τον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί από τους συλληφθέντες σήμερα για ένοπλη δράση επικαλούνται το «ιδιώνυμο» της πολιτικής τους ταυτότητας, κάτι που παραπέμπει σε παλιότερες εποχές με τελείως διαφορετικές συνθήκες,
Στις μέρες μας το ελληνικό κράτος – ανδρείκελο της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ που στην εποχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης εφαρμόζει τα μνημόνια της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, του ΕΜΣ, δεν ζητά με άμεσο τρόπο πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης και υποταγής ή δηλώσεις μετανοίας από τους σημερινούς πολιτικούς κρατούμενους όπως έκανε το μετεμφυλιακό προκάτοχο του πριν δεκαετίες.
Δεν είναι άλλωστε ίδιες οι συνθήκες της κοινωνικοταξικής σύγκρουσης και δεν χρειάζεται τέτοιες πρακτικές.
Επειδή όμως δεν έχει εκλείψει η ιστορική μνήμη και γνώση και επειδή εξακολουθεί και υπάρχει ένα «σύμπλεγμα ενοχής» για τις θηριωδίες που διαπράχτηκαν κάποτε, σήμερα η πίεση της εξουσίας για υποταγή, για αναγνώριση της ανωτερότητας της, για μετάνοια, είναι πολύ πιο έμμεση.
Με τη μεγιστοποίηση των ποινών που επιβάλλουν οι αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες, τις απομονώσεις και τις ειδικές συνθήκες κράτησης, το κόψιμο των αδειών, την εφαρμογή ειδικού καθεστώτος πολλές φορές άτυπου για επιλεγμένους αγωνιστές.
Φυσικά αυτή την παράδοση την εφαρμόζει και η μνημονιακή αριστερή κυβέρνηση Σύριζα που συγκυβερνά με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ η οποία σε κάθε ευκαιρία δεν παραλείπει να δίνει αντιτρομοκρατικά διαπιστευτήρια στους δανειστές και γενικότερα στα διεθνή κέντρα εξουσίας με πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτό της καταδίκης σε ισόβια του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη για μια μη αιματηρή επίθεση, χωρίς καν τραυματισμούς, στην Τράπεζα της Ελλάδας, στο παράρτημα της ΕΚΤ και στο γραφείο του μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ.
Η κρίση χρέους στην Ελλάδα, απότοκη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 2008 αποκάλυψε ως ένα μεγάλο βαθμό την πολιτική γύμνια και τις ελλείψεις του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου, την έλλειψη πίστης στην επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας και αυτό αντανακλάται στον τρόπο που αντιμετωπίζεται η καταστολή, οι διώξεις και η αδιαφορία μερίδας τουλάχιστον του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου για τους δεκάδες αυτή τη στιγμή πολιτικούς κρατούμενους που η συντριπτική τους πλειοψηφία βρίσκεται στη φυλακή για ένοπλη δράση, είτε μιλάμε για μέλη που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη ή κατηγορούνται ως μέλη.
Πάγιος στόχος της καταστολής και των σημερινών αντιτρομοκρατικών νομοθεσιών πέρα από την μεγιστοποίηση των ποινών με σκοπό την όσο γίνεται μεγαλύτερη παραμονή στη φυλακή των πολιτικών εχθρών της εξουσίας είναι η διάσπαση και η διάλυση των ένοπλων συλλογικοτήτων και οργανώσεων και η πολιτική τους αποδόμηση.
Το αποτέλεσμα της δεύτερης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα σύμφωνα με το οποίο καταδικάστηκε ο Νίκος Μαζιώτης σε ισόβια κάθειρξη για την επίθεση της οργάνωσης στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας και επιπλέον 129 χρόνια για τους πυροβολισμούς εναντίον 5 αστυνομικών, για 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών και άλλες πράξεις αποδεικνύει την μέγιστη σημασία που δίνει το κράτος στο να χτυπήσει αυτούς που παραμένουν συνεπείς στις επιλογές αγώνα και μέσω τέτοιων παραδειγματικών αποφάσεων να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα πολιτικού και κοινωνικού εκφοβισμού προς όσους έχουν επιλέξει ή θα θελήσουν να επιλέξουν την ένοπλη επαναστατική δράση ως μέσο αγώνα στη σημερινή εποχή της συστημικής κρίσης.
Εδώ επίσης γίνεται αντιληπτή και η δυσαναλογία της διαφοράς της απόφασης της δεύτερης δίκης του Επαναστατικό Αγώνα από την πρώτη.
Η καταδικαστική απόφαση της ισόβιας κάθειρξης για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας σε σχέση με τα 50 χρόνια κάθειρξης για 16 επιθέσεις του Επαναστατικού Αγώνα δεν είναι μια δικονομική υπερβολή.
Είναι μια συνειδητή πολιτική απόφαση που στρέφεται κατά αγωνιστών που επέδειξαν επιμονή στις επιλογές αγώνα όπως οι σύντροφοι Ρούπα και Μαζιώτης οι οποίοι ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα τον Απρίλιο του 2010 όταν συνελήφθησαν, υπεράσπισαν την δράση της οργάνωσης στην πρώτη δίκη, πέρασαν στην παρανομία και συνέχισαν την δράση του Επαναστατικού Αγώνα με την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας το 2014.
Αυτή η πορεία των δύο αγωνιστών βασίστηκε απαραίτητα στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης της συμμετοχής τους στην οργάνωση και η απόφαση της ισόβιας κάθειρξης ακριβώς αυτό στοχεύει, την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και την συνέπεια στην επιλογή να συνεχιστεί η ένοπλη δράση.
Η συνέπεια των συντρόφων του Επαναστατικού Αγώνα στο να συνεχιστεί η ένοπλη δράση αποδεικνύεται και από την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που επιχείρησε η συντρόφισσα Ρούπα στις 21 Φεβρουαρίου 2016 για να απελευθερώσει τον Μαζιώτη και κρατούμενους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.
Πέρα όμως από την απόφαση της ισόβιας κάθειρξης που επιβλήθηκε στον σύντροφο Μαζιώτη και των 10 ετών στη συντρόφισσα Ρούπα που δικάστηκε ερήμην μόνο για πλημμεληματικές κατηγορίες, στην δεύτερη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, το κράτος επιχείρησε να πάρει μία ρεβάνς σε σχέση με την πρώτη δίκη κατά την οποία οι σύντροφοι Ρούπα και Μαζιώτης είχαν επιτύχει κάποιες πολιτικές νίκες όπως η απόρριψη της κατηγορίας της «διεύθυνσης» και η αναγνώριση ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια αναρχική οργάνωση χωρίς ιεραρχία και η απόρριψη σύμφωνα με το κατηγορητήριο του «κοινωφελούς» χαρακτήρα μηχανισμών που είχε χτυπήσει ο Επαναστατικός Αγώνας όπως το Χρηματιστήριο Αθηνών, οι τράπεζες Citibank και Eurobank, τα υπουργεία Απασχόλησης και Οικονομίας.
Αυτές οι πολιτικές νίκες αλλά και γενικότερα η πολιτική και ηθική υπεροχή που επέδειξαν με τις πολιτικές τους τοποθετήσεις κατά την διάρκεια της πρώτης δίκης, είχε ως αποτέλεσμα συγκριτικά χαμηλότερες ποινές σε σχέση με τον όγκο του κατηγορητηρίου που περιλάμβανε 16 επιθέσεις της οργάνωσης.
Στα πλαίσια αυτής της ρεβάνς στη δεύτερη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα επιχειρήθηκε από το ίδιο το κράτος ένας διαχωρισμός της δράσης της οργάνωσης σε δυο περιόδους, η πρώτη, από το 2003 ως το 2010 και η δεύτερη, από τον Ιούνιο του 2012 μέχρι και σήμερα και αυτό με σκοπό να κατηγορηθούν οι σύντροφοι Μαζιώτης και Ρούπα εκ νέου για συγκρότηση και «διεύθυνση» της οργάνωσης από τον Ιούνιο του 2012 και μετά, από τότε δηλαδή που πέρασαν στην παρανομία, έτσι ώστε να υπάρξουν μεγαλύτερες καταδίκες και να ανοίξει ο δρόμος για την συσχέτιση με την δράση του Επαναστατικού Αγώνα απαλλοτριώσεων τραπεζών, άσχετων με την οργάνωση και να επιχειρηθεί η πολιτική αποδόμηση της οργάνωσης.
Δυστυχώς σε αυτή την προσπάθεια του διαχωρισμού της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα από το κράτος συνέδραμε και ένα πρώην μέλος της οργάνωσης που μετά την σύλληψη του Μαζιώτη το 2014 υπέγραψε κείμενο με υπογραφή, «μέλος του Επαναστατικού Αγώνα α’ περιόδου» για να μην κατηγορηθεί για την συνέχεια της δράσης της οργάνωσης και την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Προκειμένου να στηριχτεί η συσχέτιση του Επαναστατικού Αγώνα με άσχετες με την δράση του απαλλοτριώσεις τραπεζών, στην δεύτερη δίκη ενσωματώθηκε αυθαίρετα η υπόθεση της απαλλοτρίωσης της τράπεζας Eurobank στην Ακράτα τον Δεκέμβριο του 2012 με κατηγορούμενο ως αυτουργό τον Γ. Πετρακάκο ο οποίος κατηγορείται από κοινού με τον Μαζιώτη για τις απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία Αχαΐας.
Όλη αυτή η μεθόδευση προσπαθεί να επιβεβαιώσει το σενάριο των διωκτικών αρχών όχι μόνο της συνεργασίας «ποινικών – τρομοκρατών» αλλά το ότι οι ποινικοί έχουν γίνει μέλη των οργανώσεων αντάρτικου με σκοπό φυσικά την πολιτική αποδόμηση του Επαναστατικού Αγώνα.
Αυτή η μεθόδευση αποκαλύφθηκε σε όλη την έκταση της στη συνεδρίαση της 16ης Νοεμβρίου 2015 που η εισαγγελέας της έδρας εισήγαγε έγγραφο της αντιτρομοκρατικής όπου συσχέτιζε υποθέσεις απαλλοτριώσεων τραπεζών που χρονολογούνται από το 2008 και 2010 – σε μια απ’ αυτές έχει σκοτωθεί αστυνομικός – όπου κύριος κατηγορούμενος ως αυτουργός είναι ο Πετρακάκος μαζί με κάποιους ποινικούς και αναρχικούς, όπου αρκετές απ’ αυτές έχουν διαπραχτεί είτε όταν ο Μαζιώτης είχε ήδη συλληφθεί από τον Ιούλιο του 2014 και μετά, είτε σε διάστημα που οι σύντροφοι Μαζιώτης και Ρούπα ήταν προφυλακισμένοι το 2010 – 11 μετά την σύλληψή τους, είτε έχουν διαπραχτεί λίγο μετά την αποφυλάκιση τους λόγω δεκαοκταμήνου και βρίσκονταν υπό περιοριστικούς όρους.
Η αυθαίρετη καταδίκη του Πετρακάκου ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, η καταδίκη του Μαζιώτη ως «διευθυντή», μια απόφαση που έρχεται σε αντίθεση με αυτήν της πρώτης δίκης που απάλλαξε τους συντρόφους Ρούπα και Μαζιώτη από την κατηγορία της «διεύθυνσης», άνοιξε τον δρόμο για μια τρίτη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα με υποθέσεις απαλλοτριώσεων τραπεζών άσχετες με την οργάνωση και με όλους ανεξαιρέτως τους κατηγορούμενους άσχετους επίσης με την οργάνωση οι οποίοι σύμφωνα με τις αλχημείες των διωκτικών αρχών κατηγορούνται ως μέλη «εγκληματικής» οργάνωσης από το 2006 μέχρι τον Ιούνιο του 2012 – όταν βγήκαν οι Ρούπα και Μαζιώτης στην παρανομία – και από το 2012 έως το 2015 ως μέλη «τρομοκρατικής» οργάνωσης.
Είναι η πρώτη φορά που σε τέτοιο βαθμό γίνεται μια τέτοια μεθόδευση από την πλευρά των διωκτικών αρχών για να επιβεβαιωθεί το σενάριο της σύμπραξης «ποινικών – τρομοκρατών», σε μια εμφανέστατη προσπάθεια των αρχών να πάρουν μια ρεβάνς από την πρώτη δίκη όπου οι σύντροφοι Ρούπα και Μαζιώτης πέτυχαν πολιτικές νίκες, να προσπαθήσουν αφ’ ενός να αποδομήσουν τα πολιτικά χαρακτηριστικά του Επαναστατικού Αγώνα και παράλληλα να επιδείξουν την μέγιστη δυνατή αυστηρότητα στο ποινικό σκέλος για να τιμωρήσουν τους συντρόφους που δεν παραδόθηκαν, δεν επέστρεψαν στη φυλακή αλλά πέρασαν στην παρανομία για να συνεχίσουν την δράση του Επαναστατικού Αγώνα.
Τέλος, αυτό που θα πρέπει να επισημανθεί και σε σχέση με το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής δίκης είναι, ότι μέσα στα πλαίσια της γενικότερης απαξίωσης των πολιτικών δικών και των πολιτικών κρατουμένων στο σύνολο τους από μεγάλο κομμάτι του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου τα τελευταία χρόνια, αυτή η δίκη με την πρωτοφανή καταδικαστική απόφαση της ισόβιας κάθειρξης, πέρασε απαρατήρητη και δεν απαντήθηκε όπως άλλωστε και πολλές άλλες. Αποδεικνύεται έτσι η απαξίωση της αλληλεγγύης στο σύνολο των πολιτικών κρατουμένων ασχέτως υπερασπιστικής γραμμής παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της γενικότερης πολιτικής αποτυχίας του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου τα τελευταία 6 χρόνια που αφενός αποδείχτηκαν οι μεγάλες πολιτικές αδυναμίες του έτσι ώστε να παίξει καταλυτικό ρόλο σε όλη την περίοδο των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στο Α’ Μνημόνιο και αφετέρου το ότι πάγωσε μπροστά στις αλλεπάλληλες κατασταλτικές αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις του κράτους που ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 2009 και οδήγησαν στις φυλακές δεκάδες αναρχικούς συντρόφους καταδικασμένους σε πολυετείς καθείρξεις για ένοπλη δράση. Είναι επίσης αποτέλεσμα της γενικότερης κοινωνικής ήττας το ότι οι μαζικές κινητοποιήσεις της περιόδου 2010 – 12 δεν κατάφεραν να φρενάρουν στο ελάχιστο την εφαρμογή των προγραμμάτων διάσωσης στα πλαίσια αντιμετώπισης της κρίσης και αυτό είναι κάτι που επηρεάζει και τον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο αρνητικά.

ΕΚΔΟΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Το κείμενο ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ είναι εισαγωγικό της μπροσούρας Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ με τις πολιτικές τοποθετήσεις των συντρόφων Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2016.

Οι πολιτικές δίκες είναι κομμάτι της ιστορίας μας, κομμάτι των επαναστατικών κινημάτων και του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, γι΄αυτό πρέπει να καταγράφονται ως ντοκουμέντα.

Η μπροσούρα Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ δεν είναι μία αμερόληπτη έκδοση γιατί δεν καταγράφονται όλες οι τοποθετήσεις των κατηγορουμένων σ΄ αυτή τη δίκη, παρά μόνο αυτές των συντρόφων που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον Επαναστατικό Αγώνα και έχουν υπερασπιστεί τις ενέργειες της οργάνωσης.

Είναι η συνέχεια του βιβλίου Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, που αφορούσε την πρώτη δίκη της οργάνωσης που διεξήχθη απ΄ τον Οκτώβριο του 2011 ως τον Απρίλιο του 2013 και είχε εκδοθεί το Σεπτέμβριο του 2014 μετά τη δεύτερη σύλληψη του συντρόφου Μαζιώτη.

Η μπροσούρα Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ συμπεριλαμβάνει τις τοποθετήσεις του Νίκου Μαζιώτη ως του μοναδικού παρόντα στη δίκη μέλους του Επαναστατικού Αγώνα που τοποθετήθηκε για την επίθεση της οργάνωσης στις 10 Απριλίου του 2014 στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας και στο γραφείο του μόνιμου εκπροσώπου του ΔΝΤ, τη συμπλοκή με τους αστυνομικούς στο Μοναστηράκι όπου συνελήφθη και τις δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία για τις οποίες επίσης πήρε την ευθύνη, πολιτική και προσωπική, όπου στη δεύτερη τραυμάτισε και αφόπλισε αστυνομικό. Επίσης συμπεριλαμβάνει την τοποθέτηση της καταζητούμενης και επικηρυγμένης με 1.000.000 ευρώ συντρόφισσας Πόλας Ρούπα στο τελικό στάδιο της δίκης με κείμενο το οποίο διάβασε και κατέθεσε ο Μαζιώτης στο στάδιο της διαδικασίας που ζητούνται οι «απολογίες» των κατηγορουμένων. Επίσης στο Παράρτημα της έκδοσης περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων και το κείμενο της συντρόφισσας Ρούπα για την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που επιχείρησε στις 21 Φεβρουαρίου 2016 για να αποδράσουν από τις φυλακές Κορυδαλλού ο Μαζιώτης και μέλη της ΣΠΦ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ εκδίδεται σε 1000 αντίτυπα.

39.

http://www.provo.gr/attika-45/

«Από τις 9 μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου του 1971 στη Νέα Υόρκη, οι κρατούμενοι της φυλακής Άττικα πήραν τον έλεγχό της και κοινοποίησαν μια σειρά αιτημάτων στη διοίκηση της φυλακής, τον επίτροπο σωφρονισμού Russel Oswald, τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Nelson Rockfeller, σε εκπροσώπους της μαύρης κοινότητας, σε δημόσια πρόσωπα και δημοσιογράφους, ενώ παράλληλα κράτησαν σαράντα σωφρονιστικούς υπαλλήλους ως ομήρους. Μετά από τέσσερις ημέρες άκαρπων διαπραγματεύσεων, ο N. Rockfeller διέταξε την επανακατάληψη της φυλακής, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης δολοφόνησαν 39 ανθρώπους, ανάμεσά τους και 10 ομήρους, σε μια σφαγή διάρκειας 15 λεπτών. Η επιτροπή MacCay, που συστήθηκε από την πολιτεία της Νέας Υόρκης και την αποτελούσαν δικαστές που θα ερευνούσαν τις συνθήκες κατάληψης και επανακατάληψης της φυλακής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «με εξαίρεση τη σφαγή των ινδιάνων στα τέλη του 19ου αιώνα, η επίθεση της πολιτειακής αστυνομίας, η οποία έδωσε ένα τέλος στην τετραήμερη εξέγερση, υπήρξε η αιματηρότερη μονοήμερη αναμέτρηση μεταξύ αμερικάνων από το τέλος του εμφυλίου πολέμου».

Η εξέγερση στη φυλακή Άττικα έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελεί την κορύφωση μιας σειράς αγώνων τόσο για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων της Αμερικής όσο και για τα δικαιώματα των κρατουμένων. Τα κινήματα των μαύρων και αυτά των κρατουμένων συνθέτουν ως έναν βαθμό μια ενότητα, αφού στις ΗΠΑ οι μαύροι γεμίζουν κατά συντριπτική πλειοψηφία τις αμερικανικές φυλακές, ενώ παράλληλα αποτελούν μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία κρατουμένων, τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως τις αρχές του 1970, άγνωστη για τα ευρωπαϊκά και ελληνικά δεδομένα. Μια κατηγορία ανάμεσα στον πολιτικό και ποινικό κρατούμενο.

Η ιστορία των μαύρων στις ΗΠΑ είναι από τη μια η ιστορία της υποταγής τους στους λευκούς και από την άλλη η ιστορία της αντίστασης και των εξεγέρσεών τους, ένα ψηφιδωτό που άλλοτε πυκνώνει και άλλοτε αραιώνει στον ιστορικό χάρτη και που μια ψηφίδα του αποτελεί η εξέγερση στις φυλακές της πόλης Άττικα στη Νέα Υόρκη.

ATTIKA 45 (υπό έκδοση…)

40. 

https://athens.indymedia.org/post/1565472/

νέο βιβλίο από Δαίμονα

από Κ 18/11/2016 12:27 πμ.

Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του σύντροφου Τ. Θεοφίλου, “ΑΤΤΙΚΑ 45”, οι εκδόσεις Δ.τ.Τ., θέλοντας να συμβάλουν στις κινήσεις αλληλεγύης στον Τάσο, κυκλοφορύν το βιβλίο “Mad Bomber Sam Melville” που σε μεγάλο βαθμό αφορά την εξέγερση της Attica. (http://halastor.blogspot.gr/2016/10/o-mad-bomber.html) Αύριο, 18 Νοέμβρη, στην εκδήλωση αλληλεγγύης προς τον Τάσο που θα πραγματοποιηθεί στην ΑΣΟΕΕ (https://athens.indymedia.org/post/1565406/) θα κυκλοφορήσει η νέα αυτή έκδοση, συμβάλλοντας και οικονομικά στην ενίσχυση του συντρόφου. Επίσης θα υπάρχει και το μόλις εκδομένο άλμπουμ “TO ΠΑΘΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ”, του πρωτοπόρου των graphic novels, Frans Masereel, από τις εκδόσεις “d.”

Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του σύντροφου Τ. Θεοφίλου, “ΑΤΤΙΚΑ 45”, οι εκδόσεις Δ.τ.Τ., θέλοντας να συμβάλουν στις κινήσεις αλληλεγύης στον Τάσο, κυκλοφορύν το βιβλίο “Mad Bomber Sam Melville” που σε μεγάλο βαθμό αφορά την εξέγερση της Attica. (http://halastor.blogspot.gr/2016/10/o-mad-bomber.html)

Αύριο, 18 Νοέμβρη, στην εκδήλωση αλληλεγγύης προς τον Τάσο που θα πραγματοποιηθεί στην ΑΣΟΕΕ (https://athens.indymedia.org/post/1565406/) θα κυκλοφορήσει η νέα αυτή έκδοση, συμβάλλοντας και οικονομικά στην ενίσχυση του συντρόφου.

Επίσης θα υπάρχει και το μόλις εκδομένο άλμπουμ “TO ΠΑΘΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ”, του πρωτοπόρου των graphic novels, Frans Masereel, από τις εκδόσεις “d.”

41.    

42.  Πόλα Ρούπα: Οπλίζω – Ελευθερία ή τίποτα (Μια διαλεκτική πάνω στην έννοια της ελευθερίας)

https://athens.indymedia.org/post/1579202/

από @

26/10/2017 3:01 μμ.

Μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο διαλεκτικής, πάνω στην έννοια της ελευθερίας, με θεατρική απόχρωση.

Πόλα Ρούπα: Οπλίζω

Ελευθερία ή τίποτα – Μια διαλεκτική πάνω στην έννοια της ελευθερίας

Μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο διαλεκτικής, πάνω στην έννοια της ελευθερίας, με θεατρική απόχρωση.

“Επανάσταση σημαίνει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής.

Επανάσταση σημαίνει οικονομική ισότητα. Επανάσταση σημαίνει να ‘μαι ενεργό πολιτικό ον. Να αναρωτιέμαι διαρκώς και ταυτόχρονα.

Επανάσταση σημαίνει σ’ όλη αυτή την κάβλα της έξαρσης να απελευθερώνονται οι αισθήσεις και να συναντώ την ησυχία.

Ουτοπίες; Θα μου πείτε; Θα σας πω όχι.

… Δεν είμαι εγώ η Προμηθέας Δεσμώτης. Είμαστε όλοι μας.”

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία

Κεντρική διάθεση εκδόσεις Κονιδάρη


43. ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΙΧΟΥ – ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2017

44.

https://athens.indymedia.org/post/1582768/

 

Έκτορας Κουφοντίνας: «Όταν Κάψανε την Τροία μου»

από @πάκι

20/01/2018 1:38 μμ.

Κυκλοφόρησε σήμερα το πρώτο βιβλίο του Έκτορα Κουφοντίνα, με τίτλο: «Όταν Κάψανε την Τροία μου», από τις εκδόσεις μονοπάτι.

Από τον πρόλογο της Βερόνικας Ένγκλερ:

[…] Ο Έκτορας, μας παραδίδει την εξιστόρησή του για τα γεγονότα του 2002, όταν μια βόμβα έσκασε στα χέρια του Σάββα Ξηρού, μας μιλάει για την πρώτη ανάκρισή του στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, στα δώδεκα μόλις χρόνια του. Μας κάνει κοινωνούς του μιντιακού εξαναγκασμού που αντιμετώπισαν μαζί με τη μητέρα του Αγγελική, την ασφυκτική καταδίωξη που υπέφεραν. Μας γνωρίζει την παιδική του ηλικία και τα χρόνια που ταξίδευε και μάθαινε από τους γονείς του για την ιστορία των αγώνων για την ελευθερία, για την αγάπη στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τη φύση και τα ζώα. Γράφει για την φυλάκιση του πατέρα του, Δημήτρη, τα επισκεπτήρια και τον τρόπο που επικοινωνούσε μαζί του. […]

 

[…] Να μπορείς να πεις αυτή την ιστορία είναι απελευθερωτικό, είναι γενναίο, και είναι ένας τρόπος να μαθευτεί η αλήθεια που κρύβει η εξουσία, που οι πολιτικοί διαστρεβλώνουν μέσα από τον Τύπο, αυτό το φονικό όπλο τους. Θέλω να είναι πολλοί αυτοί που θα διαβάσουν αυτό το βιβλίο και θα μάθουν αυτά που έγιναν στην Ελλάδα με την 17Ν, σε μια ευρύτερη προσέγγιση, από τα πολιτικά γεγονότα μέχρι τη βαθιά ευαισθησία ενός παιδιού που μετατρέπεται σε αγωνιστή. Θέλω να είναι πολλοί αυτοί που θα δουν την άλλη πλευρά της ιστορίας, αυτήν που μας κρύβει ο Τύπος και η κυβέρνηση. […]

 

[…] Η Βερόνικα Ένκλερ είναι η κόρη του Χένρι Ένκλερ, κεντρικού στελέχους του MLN – Τουπαμάρος. Ήταν πολύ μικρή όταν φυλάκισαν τον πατέρα της, μαζί με τους άλλους οκτώ ομήρους της ηγεσίας των Τουπαμάρος, από το 1972 μέχρι το 1985. Όλα αυτά τα χρόνια είχε να ακολουθεί τον πατέρα της για τα λίγα λεπτά του επισκεπτηρίου, είχε να μεγαλώνει μαθαίνοντας τον σωφρονιστικό χάρτη της Ουρουγουάης, σπουδάζοντας την καταστολή της εξουσίας. Είναι τιμή για μένα που προλογίζει αυτό το μικρό βιβλίο η συντρόφισσα και αδελφή μου Βερόνικα. […]

 

Εισαγωγή:

 

[…]  Σύμφωνα με την κυβέρνηση, η πηγή του τρόμου, η 17Ν, είχε ηττηθεί, κι όμως τότε ήταν που ξεκίναγε ο τρόμος. Αντί να ακολουθήσει για αυτούς μια γιορτή (όπως θα άρμοζε στην περίσταση), ένα πανηγύρι για τη «δημοκρατία», για την «ασφάλεια», το «νόμο» και την «τάξη», εντούτοις αυτό που κυριάρχησε ήταν η ανασφάλεια, ενώ ακολούθησαν οι πιο ζοφερές μέρες που έζησε αυτός ο τόπος από το 1974 μέχρι σήμερα. […]

 

[…] Πιστεύω πως τώρα πια, 15 χρόνια μετά, και ύστερα από όλους αυτούς που μίλησαν, με ή χωρίς αυτά τα παρατσούκλια για μένα –και τους ευχαριστώ– ήρθε η ώρα να μιλήσω, να γράψω και εγώ κάποια πράγματα για όλα όσα συνέβησαν τότε. Να παραθέσω τα γεγονότα όπως έγιναν τότε, και όχι όπως τα παρουσίασε ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ – ή μάλλον όπως τα αντέστρεψε. Για εκείνο το καλοκαίρι που αποτέλεσε τομή –όπως και να το δει ο καθένας– για την ιστορία αυτής της χώρας, ανατρέποντας ισορροπίες και δημιουργώντας νέα δεδομένα και που μαζί του άλλαζε κι εμένα για πάντα. Ένα καλοκαίρι που καθόρισε πολλά από αυτά που θα ακολουθούσαν, για πολλούς. Ένα καλοκαίρι που σημάδεψε, όχι μόνο τους συγκεκριμένους ανθρώπους που άγγιξε άμεσα, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία, γιατί τότε δέχτηκε κι ανέχτηκε πολλά. Γιατί τότε αμβλύνθηκαν –κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά– αντιστάσεις, και γι’ αυτό εκείνο το καλοκαίρι μας κυνηγάει ακόμα. […]

 

Από το πρώτο κεφάλαιο:

 

[…] Ήταν αργά τη νύχτα του Σαββάτου της 29ης Ιουνίου προς ξημερώματα Κυριακής. Εμείς, μέσα στο άσπρο starlet, που εκείνο το βράδυ έτρεχε με ασυνήθιστη ένταση. Επιστρέφαμε στο σπίτι μας στον Βαρνάβα ύστερα από μια επίσκεψη στο σπίτι κάποιων φίλων μας στο Καματερό, όπου είχαμε πάει από το απόγευμα. Λίγες ώρες νωρίτερα, το ρολόι της Ιστορίας είχε παίξει ένα άσχημο παιχνίδι με το ρολόι της βόμβας που έσπρωχνε ο Σάββας κάτω απ’ το μεταλλικό κοντέινερ, όπου ήταν τα εκδοτήρια της εταιρείας του πλοίου που ναυάγησε, του «Σαμίνα», στον Πειραιά. Εκείνης της μοιραίας βόμβας, της τελευταίας μεταξύ άλλων που είχε αποφασίσει ότι θα τοποθετούσε τότε η οργάνωση, προσθέτοντας έτσι σ’ αυτό το ειρωνικό παιχνίδι της τύχης, τη Λάχεσι και την Άτροπο. […]

 

Αποσπάσματα μέσα από το βιβλίο:

 

[…] Αφού καθαρίσαμε το σπίτι από αυτή τη μεγάλη κι επικίνδυνη ποσότητα εκρηκτικών που περιείχε, φορτώσαμε την κατσίκα στο βανάκι του και ξεκινήσαμε αργά αργά για την Θεσσαλονίκη. Πίσω η κατσίκα, μπροστά εμείς. Έμεινα μια εβδομάδα στην Θεσσαλονίκη μαζί με τους συγγενείς του Σάββα, τους γονείς του, κάποια από τα αδέρφια του και τα παιδιά τους – άνθρωποι που ήταν σαν οικογένεια για εμένα. Έτσι το κυνήγι στην Αθήνα επεκτάθηκε για μένα, με ακολουθούσαν παντού, και έγινε πια κυνήγι σε όλη την Ελλάδα. Μπροστά εμείς με την κατσίκα, πίσω οι ασφαλίτες, σε όλη την Εθνική, μέχρι τη Χαλκιδική. Πρώτη φορά μια κατσίκα είχε τόσο επίσημη συνοδεία. […]

 

[…] Ανάμεσα στα μέρη που βρέθηκα εκείνο το καλοκαίρι κατά τη διάρκεια του ατελείωτου εκείνου κυνηγητού ήταν και ένα μικρό διαμέρισμα δίπλα στις ράγες του τρένου, στην οδό Λιοσίων. Εγώ εξακολουθούσα να παρακολουθώ τα γεγονότα και να ακολουθώ την μητέρα μου –αναγκαστικά, γιατί δεν είχα κάπου σταθερά να μείνω– στις πολλές συναντήσεις με συνηγόρους και αλληλέγγυους, όμως τώρα το χάος είχε αρχίσει πια να αποκτά «κανόνες» και μια δική του ιδιόμορφη κανονικότητα. Μια κανονικότητα συνεχών και καταιγιστικών γεγονότων.[…]

 

[…] Ήταν ένα «σπίτι της ανάγκης». Ένα σπίτι καταφύγιο, σαν τα προσωρινά καταφύγια των αμάχων που τους εκτόπισαν οι πολεμικές επιχειρήσεις και η προέλαση του εχθρικού στρατού. Γιατί αυτό που βιώναμε τότε έμοιαζε πολύ με πόλεμο. Ένα σπίτι σαν καταυλισμός προσφύγων, στο οποίο η τάξη, ακόμα και η πολλή καθαριότητα που επικρατεί σε ένα συνηθισμένο σπιτικό, και που επικρατούσε πάντοτε στο σπίτι μας στις παλιές εποχές, εδώ παραβλέπονταν. […]

 

[…] Μαζί με την υποκρισία και τα δάκρυα του κροκόδειλου, μαζί με την ανοησία και τον τηλεοπτικό κανιβαλισμό, πήγαινε όμως χέρι χέρι και η παρότρυνση σε μαζικό χαφιεδισμό. Ένας «πρόθυμος» (ρουφιάνος, είναι η σωστή λέξη) από το χωριό μας, είχε τραβήξει ένα βίντεο που έδειχνε σε κάποιο σημείο, τυχαία, τον πατέρα μου να περπατάει ανάμεσα σε άλλους, και για μερικά δευτερόλεπτα να προχωράει προς μια σχολική γιορτή που γινόταν στο χωριό. Ένα βίντεο. Πράγμα σπάνιο για εκείνη την εποχή. Το παρέδωσε στην αστυνομία, και έπαιζε συνεχώς στα κανάλια. […]

 

[…] Οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη σε μια μονότονη ακολουθία έντασης κι απογοήτευσης, με τις συλλήψεις να διαδέχονται –όλο και πιο καταθλιπτικά– η μία την άλλη, με τα έκτακτα δελτία που τις ανήγγελλαν να διακόπτουν για λίγο τις υβριστικές συζητήσεις των τηλεσχολιαστών, για να επανέλθουν ύστερα από μερικά λεπτά με θριαμβευτικό ύφος, και έχοντας καινούργιο υλικό για να συνεχίσουν από εκεί που είχαν μείνει. […]

 

[…] Για τους περισσότερους ανθρώπους δεν γίνεται αντιληπτό τι σημαίνει η επαφή με τη φυλακή, πόσο μάλλον τι σημαίνει να μπαίνεις, μία φορά την εβδομάδα και στη συνέχεια δύο φορές τη βδομάδα, μέσα σε αυτή. Μια είσοδος που σε καταβάλλει, κάθε φορά, που όμως δεν σταματάς να την αναζητάς και να την περιμένεις με λαχτάρα, καθώς τότε μόνο μπορείς να δεις τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Η ζωή σου συνδέεται με αυτή την πραγματικότητα. Η θέα των κάγκελων γίνεται οικεία. Η φυλακή επισκέπτεται τα όνειρά σου.[…]

45.
ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ – ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ

Stegastro-20180118-sofronistiko

46. ΕΝΑΝΤΙΑ  ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ – ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ

ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ – sofronistikosKodikas1

 

https://athens.indymedia.org/post/1586618/

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΦΥΛΑΚΩΝ-ΕΚΔΟΣΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

από Επιτροπή Αγώνα γυναικείων -ανδρικών φυλακών > Κορυδαλλού (Α.Β.Γ.Δ.Ε και Α θέση υπογείου παραρτήματος

15/04/2018 7:05 μμ.

Στα πλαίσια αυτού του αγώνα,  θέλουμε να επικοινωνήσουμε τα δίκαια αιτήματα μας και να ανοίξουμε διάλογο με τους ανθρώπους έξω από τα τείχη που νοιάζονται ακόμα για τα δικαιώματα των κρατούμενων. Γιατί όπως έχει γραφτεί «η φυλακή είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας» Για αυτό αποφασίσαμε να εκδώσουμε αυτή την μπροσούρα,  όπου παρουσιάζονται αναλυτικά όλες εκείνες οι διατάξεις που περιορίζουν το φως στις φυλακές και μυρίζουν καταπίεση και φασισμό. Με αυτό τον τρόπο ο καθένας,  μπορεί να καταλάβει ότι ο αγώνας των κρατούμενων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα,  δεν είναι απλά δίκαιος αλλά αναγκαίος. Είναι για όλους τους κρατούμενους Είναι για όλους όσους εξακολουθούν να σκέφτονται ελεύθερα.

 

Από τα τέλη Οκτωβρίου έχει ξεκινήσει η πανελλαδική κινητοποίηση στις φυλακές ενάντια στις φασιστικές διατάξεις του σωφρονιστικού κώδικα.
Ο σωφρονιστικός κώδικας είναι ο εσωτερικός κανονισμός που ισχύει στην καθημερινότητα της φυλακής και περιλαμβάνει κανόνες από την διαδικασία εισόδου του κρατούμενου στην φυλακή, μέχρι την ολιγοήμερη έξοδο με άδεια από αυτήν.

Τα αιτήματα του αγώνα των κρατούμενων έχουν ως αιχμή την διατήρηση της αξιοπρέπειας καθώς και την διεκδίκηση χαραμάδων ελευθερίας μέσα στον σκλαβωμένο κόσμο της φυλακής.

Τα βασικά αιτήματα αφορούν την υπερεξουσία και την αυθαιρεσία των εισαγγελέων,  το ακρωτηριασμένο δικαίωμα στην άδεια, τις ειδικές συνθήκες κράτησης, την άτυπη επαναφορά των φυλακών τύπου Γ, την εξευτελιστική διαδικασία ελέγχου μέσω της γύμνωσης των κρατούμενων, το δικαίωμα στην εκπαίδευση, τις εκδικητικές τιμωρίες του πειθαρχικού συμβουλίου, την λογοκρισία και το φακέλωμα της επικοινωνίας και μια σειρά από ζητήματα που μετατρέπουν την φυλακή σε ένα ακόμα πιο σκοτεινό τόπο από ότι ήδη είναι.

Σκοπός μας είναι να αλλάξουμε αυτές τις διατάξεις του σωφρονιστικού κώδικα που ουσιαστικά μας θάβουν ακόμη πιο βαθιά στον τσιμεντένιο τάφο της φυλακής.

Για αυτό το λόγο συγκροτήθηκε η Επιτροπή Αγώνα Φυλακών,  μια ανοιχτή αμεσοδημοκρατικη διαδικασία που συμμετέχουν ισότιμα όλοι οι κρατούμενοι μακριά από εθνικές, θρησκευτικές, και φυλετικές διαφορές.

Στα πλαίσια αυτού του αγώνα,  θέλουμε να επικοινωνήσουμε τα δίκαια αιτήματα μας και να ανοίξουμε διάλογο με τους ανθρώπους έξω από τα τείχη που νοιάζονται ακόμα για τα δικαιώματα των κρατούμενων.

Γιατί όπως έχει γραφτεί «η φυλακή είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας»

Για αυτό αποφασίσαμε να εκδώσουμε αυτή την μπροσούρα,  όπου παρουσιάζονται αναλυτικά όλες εκείνες οι διατάξεις που περιορίζουν το φως στις φυλακές και μυρίζουν καταπίεση και φασισμό.
Με αυτό τον τρόπο ο καθένας,  μπορεί να καταλάβει ότι ο αγώνας των κρατούμενων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα,  δεν είναι απλά δίκαιος αλλά αναγκαίος.

Είναι για όλους τους κρατούμενους

Είναι για όλους όσους εξακολουθούν να σκέφτονται ελεύθερα.

Κορυδαλλός
Απρίλιος 2018

Υ.Γ Θα ακολουθήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα και σε έντυπη μορφή η μπροσούρα

Περιεχόμενα

Άρθρο 7-Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών

Άρθρο 8 –Συμβούλιο καταστήματος κράτησης

Άρθρο 11 –
Διάκριση και διαχωρισμός των κρατουμένων

Άρθρο 13 –
Ειδικές ρυθμίσεις για κρατούμενες γυναίκες και κρατούμενους γονείς

Άρθρο 19
-Χώρος διαβίωσης των κρατουμένων

Άρθρο 21 –
Διαδικασία της εισαγωγής

Άρθρο 31-
Απεργία πείνας

Άρθρο 33-
Εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση

Άρθρο 51 
-Τηλεφωνική επικοινωνία, επικοινωνία με τηλεδιάσκεψη , τηλεγραφήματα και επιστολές

Άρθρο 52-
Άδειες κρατουμένων

Άρθρο 53
-Τακτικές άδειες – προϋποθέσεις

Άρθρο 54-
Ειδικότερη διαδικασία χορήγησης τακτικών αδειών

Άρθρο 56-
Εκπαιδευτικές Άδειες

Άρθρο 58-
Άδειες για ημιελεύθερη διαβίωση

Άρθρο 63 –
Μέτρα τάξης, προστασίας και ασφάλειας

Άρθρο 67-
Πειθαρχική ποινή.

Άρθρο δεύτερο –
Έναρξη ισχύος

———-

Άρθρο 7
Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών

Παράγραφος 2
Αναφέρεται ότι αιτήματα παραμονής ή μεταγωγής κρατούμενων που υποβάλλονται πριν την επαναμεταγωγη τους δεν διαβιβάζονται στην ΚΕΜ και τίθενται στο αρχείο ως νόμω αβάσιμα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ένας κρατούμενος που η οικογένειά του είναι στην Αθήνα και βρίσκεται πχ στις φυλακές Κορυδαλλού λόγω δικαστηρίων, ενώ είναι γραμμένος στις φυλακές των Γρεβενών , δεν μπορεί να κάνει αίτηση μεταγωγής σε φυλακή πλησίον της οικογενείας του , μέχρι να γίνει επαναμεταγωγή , δηλαδή να γυρίσει πίσω στην αρχική φυλακή στα Γρεβενά. Κάτι τέτοιο μπορεί να διαρκέσει και μήνες
Αιτήματα
1. να δίνεται προτεραιότητα ως προς τον προσδιορισμό του σωφρονιστικού καταστήματος που θα μεταχθεί ο κρατούμενος σε συνάρτηση με τον τόπο κατοικίας των μελών της οικογένειας του. Αν η οικογένεια του κρατούμενου κατοικεί στην Αθήνα και ο κρατούμενος μεταχθεί στην Κομοτηνή ουσιαστικά ακυρώνεται το δικαίωμα του σε επισκεπτήριο και επικοινωνίας με τους δικούς του.
2. Λόγω της γραφειοκρατίας και του υπερπληθυσμού των φυλακών, οι επαναμεταγωγες κρατούμενων μετά το πέρας των δικονομικών τους υποχρεώσεων καθυστερούν ακόμα και για μήνες. Να υπάρχει η δυνατότητα άμεσης σύγκλησης της ΚΕΜ με χρονικό όριο τις 15 ημέρες μετά την υποβολή του αιτήματος του κρατούμενου για μεταγωγή,  χωρίς να είναι υποχρεωτική η επαναμεταγωγη του. Υπάρχει περίπτωση που αιτήσεις κρατούμενων για μεταγωγή,  εξετάζονται (συνήθως απορρίπτονται)  μετά από μήνες
3. Στον νέο σωφρονιστικό κώδικα στην παράγραφο 3 , ο κρατούμενος έχει την δυνατότητα να προσφύγει στο οικείο δικαστήριο έκτισης ποινών σε περίπτωση τριών συνεχόμενων απορριπτικών αποφάσεων στην αίτηση του.

Στον παλιό σωφρονιστικό, ο κρατούμενος είχε αυτό το δικαίωμα στις δύο απορριπτικές.

Απαιτούμε
Επειδή το ζήτημα της μεταγωγής είναι ουσιώδες για την καθημερινή διαβίωση του κρατούμενου να υπάρχει δικαίωμα άμεσης προσφυγής του, στην περίπτωση της πρώτης απορριπτικής.
Αλλιώς μπορεί να περάσει ακόμα και ένας χρόνος και να μην έχει την δυνατότητα προσφυγής στις απορριπτικές αποφάσεις της ΚΕΜ.

Άρθρο 8
Συμβούλιο καταστήματος κράτησης

Παράγραφος 2
Δίδεται για πρώτη φορά η έγκριση να συμμετέχει στο συμβούλιο φυλακής,  ο κατασταλτικός μηχανισμός της εξωτερικής φρουράς μέσω της συμμετοχής του διοικητή τους με δικαίωμα ψήφου,  στις περιπτώσεις πρόληψης τέλεσης πειθαρχικών παραπτωμάτων ή αξιόποινων πράξεων και για τους όρους διεξαγωγής των επισκεπτηρίων.
Στον παλιό σωφρονιστικό κώδικα δεν υπήρχε αυτή η παρουσία κατασταλτικού μηχανισμού εντός συμβουλίου φυλακής

Απαιτούμε
Την ακύρωση της συμμετοχής εκπροσώπων της εξωτερικής φρουράς στο συμβούλιο.
Όπως είναι και ο τίτλος της η «εξωτερική φρουρά» έχει αρμοδιότητα μόνο για τον εξωτερικό χώρο της φυλακής και όχι για να περιορίζει  ακόμα και τα δικαιώματα των κρατούμενων στα επισκεπτήρια τους.

Άρθρο 11
Διάκριση και διαχωρισμός των κρατουμένων

Παράγραφος 4
Δίνεται η δυνατότητα στις δικαστικές αρχές καθώς και στην αστυνομική αρχή και την πολιτική ηγεσία του υπουργείου δικαιοσύνης , να διατάξουν την κράτηση κρατούμενου που μετάγεται για δικονομικούς λόγους , σε χώρο αστυνομικού καταστήματος.

Απαιτούμε
Την άμεση απόσυρση αυτής της ρύθμισης , καθώς τα αστυνομικά καταστήματα , δεν είναι χώροι κράτησης κρατουμένων που μετάγονται για δικονομικούς λόγους (όταν υπάρχει σωφρονιστικό κατάστημα κράτησης στον νομό που έχει ο κρατούμενος δικονομικές εκκρεμότητες) .
Η ρύθμιση αυτή , χωρίς ούτε καν να προσδιορίζεται ο χρόνος κράτησης σε αστυνομικό κατάστημα, συνιστά κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων του κρατούμενου και μπορεί να εκληφθεί , μόνο ως εκδικητική συμπεριφορά απέναντί του

Παράγραφος 6
Περίπτωση Ε
Δίνεται η εξουσία στον δικαστικό λειτουργό να ορίσει ειδικές συνθήκες κράτησης για όσους έχουν καταδικαστεί , για οργάνωση αποδράσεων και άλλων αξιόποινων πράξεων εντός των καταστημάτων κράτησης και προβλέπονται από την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία περί εγκληματικών και τρομοκρατικών οργανώσεων.
Με αυτό τον τρόπο , δυνητικά σχεδόν ο κάθε κρατούμενος είναι πιθανόν να βρεθεί σε ειδικές συνθήκες κράτησης , καθώς σχεδόν ο κάθε κρατούμενος έχει μια φυσική ροπή προς την ελευθερία (απόδραση) και επίσης γιατί οι περισσότεροι κρατούμενοι κατηγορούνται ή έχουν καταδικαστεί με τις διατάξεις για εγκληματική οργάνωση.
Τόσο η απόδραση , όσο και οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη τιμωρείται από ποινικά δικαστήρια , οπότε ο περαιτέρω εσωτερικός διαχωρισμός (χωρίς καν χρονικό όριο) , μονιμοποιεί το καθεστώς εξαίρεσης.

Απαιτούμε
Την άμεση απόσυρση της ρύθμισης σχετικά με την κράτηση αορίστου χρόνου σε αστυνομικά καταστήματα , καθώς και την απόσυρση της περίπτωσης Ε της παραγράφου 6.
Άρθρο 13
Ειδικές ρυθμίσεις για κρατούμενες γυναίκες και κρατούμενους γονείς

Παράγραφος 3 και 4
Στην παράγραφο 3 και κατά τα οριζόμενα της παραγράφου 4 , δίνεται η απόλυτη εξουσία στον δικαστικό λειτουργό του καταστήματος κράτησης και στον εκάστοτε παιδοψυχίατρο να στερούν τα ανήλικα παιδιά κρατουμένων από τους γονείς και το συγγενικό τους περιβάλλον , αφού η αυθαίρετη κρίση τους (χωρίς να αναφέρονται ποια θα είναι τα κριτήρια ) σχετικά με την ακαταλληλότητα, του οικογενειακού περιβάλλοντος , σε συνδυασμό με τις αποφάσεις των δικαστηρίων ανηλίκων , ανοίγει τον δρόμο για την εισαγωγή των παιδιών σε ιδρύματα ανηλίκων.
Με αυτό τον τρόπο προκαλείται βίαιος αποχωρισμός των παιδιών από τους γονείς με τραυματικές και ολέθριες συνέπειες για τον ψυχισμό τους.

Απαιτούμε
Την διαμόρφωση ατομικών χώρων διαβίωσης , αποκλειστικά για τον κρατούμενο γονέα και το παιδί του , ώστε τα μικρά παιδιά έως 6 ετών και όχι έως 3 ετών  που ισχύει μέχρι τώρα , να έχουν την δυνατότητα να ζουν μαζί με την μητρική ή πατρική φροντίδα στην τόσο κρίσιμη και καθοριστική ηλικία. Στην περίπτωση αδυναμίας εξεύρεσης τέτοιων χώρων ή απουσίας τους , με ευθύνη του κράτους , το δικαστικό όργανο να διατάξει την κατ’ οίκον κράτηση της μητέρας ή του πατέρα , ανεξαρτήτου ποινής.
Επίσης να ισχύει η απευθείας κατ’ οίκον κράτηση για μητέρες κρατούμενες με υποδικία ή ποινή εφόσον δεν υπερβαίνει τα 15 έτη , οι οποίες έχουν ανήλικο παιδί έως 10 ετών.
Σε κάθε περίπτωση και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ποινής , απαιτούμε την απόσυρση της δυνατότητας οποιουδήποτε δικαστικού οργάνου ή παιδοψυχίατρου να αποφασίζει για την εισαγωγή ανηλίκων παιδιών σε ιδρύματα.
Εξαίρεση σε αυτό να υπάρχει ΜΟΝΟ αν υφίσταται αδίκημα σεξουαλικής ή βίαιης κακοποίησης του ανήλικου παιδιού και ΕΦΟΣΟΝ δεν υπάρχει άλλο οικείο ή συγγενικό περιβάλλον.
Άρθρο 19
Χώρος διαβίωσης των κρατουμένων

Στην παράγραφο 2 αναφέρεται ότι σε κάθε κρατούμενο διατίθεται υποχρεωτικά επιφάνεια τουλάχιστον 4 τ.μ. Ενώ συμπληρωματικά αναγράφεται ότι σε εξαιρετικές περιπτώσεις η επιφάνεια αυτή μπορεί να περιοριστεί στα 3 τ.μ. για κάποιο διάστημα.
Στον παλιό σωφρονιστικό κώδικα, στο άρθρο 21 παράγραφος 4 αναγράφεται ότι πρέπει οι θάλαμοι να διαθέτουν εμβαδόν τουλάχιστον 6 τ.μ. για κάθε κρατούμενο.

Απαιτούμε
Την διατήρηση του ελάχιστου εμβαδού στα 6 τ.μ. για τον κάθε κρατούμενο και την απόσυρση της διάταξης του ορισμού της επιφανείας που δικαιούται σε 4 ή 3 τ.μ.
Ο ορισμός των 3 τ.μ. ως χώρου που δικαιούται ο κάθε κρατούμενος συνίσταται βασανιστήριο (ειδικότερα στις συνθήκες υπερπληθυσμού των ελληνικών φυλακών)

Άρθρο 21
Διαδικασία της εισαγωγής

Παράγραφος 7
Διατηρείται η ψυχολογική και σωματική ταπείνωση του κρατούμενου με την διαδικασία του εξευτελιστικού σωματικού ελέγχου. Απλά έχει προστεθεί το προσχηματικό , «δεν επιτρέπεται να γίνεται αφαίρεση όλων των ενδυμάτων ταυτόχρονα»

Απαιτούμε
Να διαγραφεί η πρόταση που διατηρεί τον εξευτελιστικό γύμνωμα των κρατουμένων από το άρθρο 21 και να διενεργείται ο έλεγχος με την χρήση τεχνολογικών μέσων που έχουν την δυνατότητα ανίχνευσης μεταλλικών αντικειμένων , ναρκωτικών ουσιών και εκρηκτικών υλών (τέτοια μηχανήματα χρησιμοποιούνται στα αεροδρόμια)

Άρθρο 31
Απεργία πείνας

Στην παράγραφο 3 αναφέρεται ότι σε περίπτωση άμεσου κινδύνου ζωής του απεργού πείνας , να μπορεί να εφαρμοστεί το κατασταλτικό μέτρο της υποχρεωτικής σίτισης.
Η υποχρεωτική σίτιση είναι ένα απάνθρωπο βασανιστήριο που παραβιάζει κατάφορα τα δικαιώματα του κρατουμένου απεργού πείνας και ακυρώνει με φασιστικό τρόπο την δυνατότητα αυτοδιάθεσης του σώματος του κρατούμενου από τον ίδιο. Κι αυτό με εντολή εισαγγελέα , καθώς όπως αναφέρεται στην παράγραφο 3 «αν ο απεργός περιέλθει σε κατάσταση άμεσου κινδύνου ζωής (..) εφαρμόζεται η διάταξη του άρθρου 29 παράγραφος 4 που γράφει «ο αρμόδιος δικαστικός λειτουργός μπορεί κατ΄ εξαίρεση , να διατάξει την λήψη των κατάλληλων μέτρων κατά περίπτωση και κατά την κρίση του ιατρού». Είναι γνωστές οι πιέσεις που δέχονται οι γιατροί από τις δικαστικές και αστυνομικές αρχές , και είναι ελάχιστοι αυτοί που ορθώνουν το ανάστημά τους και σέβονται τον απεργό.

Απαιτούμε
Σε κάθε περίπτωση να δίνεται απόλυτη προτεραιότητα στην επιθυμία και τον αγώνα του απεργού πείνας , δίχως την κατασταλτική παρέμβαση του εισαγγελέα. Άλλωστε ο ίδιος ο απεργός πείνας πρέπει να μπορεί να ορίζει με υπεύθυνη δήλωση , τόσο την πρόθεσή του σε σχέση με το σώμα του , όσο και σε σχέση με την επιλογή ιατρού της εμπιστοσύνης του.

Άρθρο 33
Εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση

Στην παράγραφο 9 αναγράφεται ότι η εκπαίδευση των κρατουμένων μπορεί να ανασταλεί με ειδικές αιτιολογημένες αποφάσεις από το κατά περίπτωση αρμόδιο όργανο. Το αρμόδιο όργανο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο εισαγγελέας με βάση τα όσα ισχύουν στην φυλακή. Θεωρούμε απαράδεκτο η δικαιοδοσία της εκπαίδευσης να μπαίνει στην μέγγενη των τιμωρητικών διατάξεων του πειθαρχικού συμβουλίου , καθώς σε κάθε περίπτωση η μόρφωση και η παιδεία των κρατουμένων μόνο θετικά μπορεί να συμβάλει ως προς τον χαρακτήρα τους και την καθημερινότητά τους.

Απαιτούμε
Την διαγραφή της συγκεκριμένης πρότασης και την αποκλειστική ανάθεση της εκπαιδευτικής διαδικασίας των κρατουμένων στο αντίστοιχο εκπαιδευτικό συμβούλιο των δασκάλων και των καθηγητών που διδάσκουν στα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας μέσα στις φυλακές , το οποίο θα επιλαμβάνεται και τις όποιες τιμωρητικές αποφάσεις (πχ αποβολή) σε περίπτωση διασάλευσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Άρθρο 51
Τηλεφωνική επικοινωνία, επικοινωνία με τηλεδιάσκεψη , τηλεγραφήματα και επιστολές

Παράγραφος 1
Πρόκειται για ένα νομικό απολίθωμα , καθώς δεν εμπεριέχει την τεχνολογική ανάπτυξη της επικοινωνίας και διατηρεί ένα απαρχαιωμένο μοντέλο το οποίο όχι μόνο είναι άκρως περιοριστικό (καθώς κανονικά ο κρατούμενος στερείται μόνο την ελευθερία του και όχι την επικοινωνία του) , αλλά είναι και εξαιρετικά οικονομικά ασύμφορο ( η χρέωση τηλεκάρτας προς κινητά τηλέφωνα, καθώς όλοι πλέον στην κοινωνία χρησιμοποιούν κινητά κι όχι σταθερά τηλέφωνα, είναι οικονομικά ασύμφορη αφού με μια τηλεκάρτα 11 ευρώ μπορεί να μιλήσει 30 λεπτά , άρα γίνεται αντιληπτό οι περιοριστικοί όροι επικοινωνίας)
Επίσης η δήλωση από την μεριά των κρατουμένων των προσώπων που θέλουν να επικοινωνούν τηλεφωνικά , γίνεται αντιληπτή μόνο ως μια άτυπη μορφή φακελώματος του κρατούμενου , καθώς φακελώνει το οικογενειακό , συναισθηματικό και φιλικό περιβάλλον.

Απαιτούμε
Τον εκσυγχρονισμό των όρων επικοινωνίας των κρατουμένων , ως βασικό στοιχείο της καθημερινότητας τους και της εξέλιξης του χαρακτήρα τους.
Οι κρατούμενοι θα πρέπει με μέριμνα της υπηρεσίας των φυλακών να έχουν δικαίωμα στην χρήση κινητών τηλεφώνων (με μοντέλο κινητού τηλεφώνου που θα έχει από τις αρχές της φυλακής απενεργοποιημένες τις λοιπές υπηρεσίες) το οποίο θα χορηγείται στον κρατούμενο ώστε να μπορεί να επικοινωνεί με τους οικείους του, χωρίς να γίνεται θύμα νόμιμης (τηλεκάρτας) ή αθέμιτης (μαύρη αγορά) οικονομικής εκμετάλλευσης, προκειμένου να έχει πρόσβαση στο αγαθό της επικοινωνίας.

Άρθρο 52
Άδειες κρατουμένων

Στην παράγραφο 4 δίνεται η δυνατότητα στις αρχές της φυλακής να επιβάλλουν το περιοριστικό μέτρο της ηλεκτρονικής παρακολούθησης (βραχιολάκι) στους κρατούμενους που δικαιούνται άδεια και ανήκουν στην κατηγορία των αλλοδαπών, των στερουμένων οικογενειών η των αστέγων. Επίσης στην παράγραφο 5 αναφέρεται ότι η χορήγηση άδειας γίνεται με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση του αρμόδιου οργάνου, ενώ αντιθέτως στο παλιό σωφρονιστικό κώδικα ειδικά αιτιολογημένη όφειλε να είναι η ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΗ  απόφαση για άδεια (άρθρο 54, παράγραφος 5).

Απαιτούμε
Να διαγραφεί ο περιοριστικός όρος της ηλεκτρονικής παρακολούθησης σε όλες τις περιπτώσεις κρατουμένων που δικαιούνται άδεια. Η χορήγηση άδειας γίνεται ούτως ή άλλως μέσω του πειθαρχικού ελέγχου του κρατούμενου (κρατούμενος ο οποίος έχει ενεργό πειθαρχικό δεν λαμβάνει άδεια), οπότε είναι περιττός ένας επιπρόσθετος περιοριστικός όρος. Εναλλακτικά, ας μπει ένας χρονικός περιορισμός ως δοκιμαστικό στάδιο πχ ηλεκτρονική παρακολούθηση σε εξαιρετικές περιπτώσεις για το δοκιμαστικό διάστημα των δύο πρώτων αδειών.
Επίσης, ειδική αιτιολόγηση δεν χρειάζεται να υπάρχει για την τήρηση και τον σεβασμό των δικαιωμάτων του κρατούμενου, όπου αυτός λαμβάνει άδεια, ΑΛΛΑ στην περίπτωση της απορριπτικής απόφασης που προσβάλλει το δικαίωμα του κρατούμενου και ίσχυε και στον παλιό σωφρονιστικό κώδικα. Αιτιολόγηση τεκμηρίωσης με βάση την λογική και όχι τις μαντικές ικανότητες του κάθε εισαγγελέα περί “κακής χρήσης άδειας”.

Άρθρο 53
Τακτικές άδειες – προϋποθέσεις

Παράγραφος 1
Αναφέρεται ότι σε περιπτώσεις ισόβιας κάθειρξης ο κρατούμενος πρέπει να έχει εκτίσει τουλάχιστον 8 έτη για να έχει δικαίωμα να καταθέσει αίτηση για άδεια. Το χρονικό διάστημα είναι ιδιαίτερα μεγάλο και ο κρατούμενος θα απωλέσει κάθε σύνδεση με το κοινωνικό περιβάλλον , με αποτέλεσμα την ιδρυματοποίησή του σε μη αναστρέψιμη κατάσταση.

Απαιτούμε
Να συρρικνωθεί το απαιτούμενο χρονικό διάστημα για τους ισοβίτες κρατούμενους στα 5 έτη , ώστε να έχουν την δυνατότητα να μην αποκοπούν πλήρως από το κοινωνικό περιβάλλον.

Παράγραφος 2
Αναφέρεται ότι ο κρατούμενος δικαιούται άδεια εφόσον έχει συμπληρώσει το απαιτούμενο χρονικό όριο ΚΑΙ δεν εκκρεμεί εις βάρος του ποινική διαδικασία για αξιόποινη πράξη σε βαθμό κακουργήματος που να αποτελεί λόγο κράτησης. ΟΜΩΣ υπάρχουν πολλές περιπτώσεις καταδίκων οι οποίοι ενώ έχουν συμπληρώσει κατά πολύ το απαιτούμενο χρόνο έκτισης ποινής για άδεια (1/5), είναι ταυτόχρονα υπόδικοι με άλλο ένταλμα σύλληψης. Σε αυτές τις περιπτώσεις των υποδικοκατάδικων, η υποδικία με ένταλμα σύλληψης που τους στερεί το δικαίωμα στην άδεια, μπορεί να διαρκέσει χρόνια, καθώς δεν υπάρχει χρονικό όριο υποδικίας (πχ 18μηνο, 12μηνο) για αυτούς, αφού ο χρόνος της δίωξης αρχίζει μετά τη λήξη ποινής για το προηγούμενο αδίκημα που κρατείται ο κρατούμενος. Έτσι υπάρχουν περιπτώσεις που υπόδικοκρατούμενων που η υποδικία τους εξετάστηκε 5, 6 ή και 7 χρόνια μετά την άσκηση της δίωξης με αποτέλεσμα να στερούνται όλα αυτά τα χρόνια το δικαίωμα στην άδεια.

Απαιτούμε
Να μπει ένα τέλος στη χρονική αοριστία της υποδικίας με ένταλμα σύλληψης στους υποδικοκρατούμενους όπως ισχύει στις περιπτώσεις των υπόδικων.
Συγκεκριμένα να ορίζεται ένα 12μηνο από την έναρξη της δίωξης, εντός του οποίου θα πρέπει να εκδικάζεται η υπόθεση, ΑΛΛΙΩΣ σε περίπτωση που ξεπεραστεί το 12μηνο δίχως την εκδίκαση της υπόθεσης, να γίνεται αντικατάσταση της προσωρινής κράτησης με περιοριστικούς όρους ώστε να μην κωλύεται το δικαίωμα του κρατούμενου στην άδεια.

Παράγραφος 4 (Εισαγγελικό Βέτο)
Σε περίπτωση που ο εισαγγελέας, μειοψηφήσει αρνητικά στο συμβούλιο της φυλακής που είναι αρμόδιο για τη χορήγηση άδειας σε κρατούμενο, έχει τη δυνατότητα να προσφύγει στο δικαστήριο εκτέλεσης ποινών το οποίο λαμβάνει την αμετάκλητη απόφαση. Εδώ έχουμε κατάφωρη παραβίαση της αρχής της πλειοψηφίας καθώς η μειοψηφία του εισαγγελέα είναι ισχυρότερη της πλειοψηφίας συμβουλίου φυλακής εις βάρος του κρατούμενου (είναι αυτονόητο ότι το δικαστήριο εκτέλεσης ποινών θα αποφανθεί υπέρ του εισαγγελέα σε ένδειξη συναδελφικής στήριξης).

Απαιτούμε
Την οριστική κατάργηση του εισαγγελικού βέτο, το οποίο είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικό και στερεί ένα από τα βασικότερα δικαιώματα του του κρατουμένου, το δικαίωμα στην άδεια. Απαιτούμε να εφαρμοστεί η θεσμοθέτηση της άδειας ως δικαίωμα κι όχι ως ευεργέτημα. Δηλαδή να αυτοματοποιηθεί η διαδικασία και μόλις ο κρατούμενος συμπληρώσει το απαιτούμενο χρονικό όριο και εφόσον δεν έχει ενεργά πειθαρχικά να του χορηγείται αυτόματα η άδεια.
Εναλλακτικά να ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας στο συμβούλιο φυλακής χωρίς την αυθαιρεσία του εισαγγελικού βέτο.
Σε περίπτωση διατήρησης του βέτο να οριστεί τουλάχιστον ένα χρονικό όριο, ώστε ο δικαστικός λειτουργός (εισαγγελέας) να έχει τη δυνατότητα να προσφύγει μία φορά μόνο για τον ίδιο κρατούμενο και μετά στην εκ νέου εξέταση χορήγησης άδειας να ισχύει η απλή αρχή της πλειοψηφίας.

Άρθρο 54
Ειδικότερη διαδικασία χορήγησης τακτικών αδειών

Παράγραφος 1
Αναφέρεται ότι η συνολική διάρκεια των αδειών δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τις 50 μέρες συνολικά το έτος για τους ενήλικους κρατούμενους και για τις 60 για τους ανήλικους και τους νεαρούς ενήλικους.
Γνωρίζουμε ότι η προσαρμογή ενός κρατούμενου στο κοινωνικό περιβάλλον από τις συνθήκες εγκλεισμού , είναι μια διαδικασία που θέλει χρόνο .
Οι πενήντα μέρες συνολικά ανά έτος για τους ενήλικους και οι εξήντα για τους ανήλικους και νεαρούς ενήλικες , δεν τους δίνει την δυνατότητα να εναρμονιστούν με το οικογενειακό-κοινωνικό περιβάλλον.

Απαιτούμε
Την διεύρυνση του συνολικού ανά έτους χρονικού ορίου για τις άδειες , ώστε για τους μεν ενήλικους να ορίζονται σε 70 μέρες συνολικά και για τους ανήλικους και νεαρούς ενηλίκους σε 90 μέρες.

Παράγραφος 2
Αναφέρεται μεταξύ της έναρξης δύο διαδοχικών αδειών , να μεσολαβεί χρονικό διάστημα, τουλάχιστον δυο μηνών. Με αυτό τον τρόπο όμως οποιαδήποτε διαδικασία επανασύνδεσης του κρατούμενου με κοινωνικούς δεσμούς με τον έξω κόσμο (οικογένεια, αγαπημένα πρόσωπα) , διακόπτεται και μεσολαβεί μεγάλο διάστημα που φθείρει ψυχικά τόσο τον ίδιο τον κρατούμενο , όσο και το κοινωνικό του περιβάλλον

Απαιτούμε
Το χρονικό διάστημα των 2 μηνών να μειωθεί στον ένα μήνα.

Παράγραφος 3
Αναφέρεται ότι ως περιοριστικός όρος στους κρατούμενους που δικαιούνται άδεια και τους έχει χορηγηθεί, μπορεί να επιβληθεί ο κατ΄οίκον περιορισμός ή η ηλεκτρονική παρακολούθηση (βραχιολάκι). Στις κατηγορίες αυτών των κρατουμένων συγκαταλέγονται και αυτοί που έχουν καταδικαστεί για έγκλημα βίας τουλάχιστον σε 15ετή.
Στην πραγματικότητα με αυτόν τον τρόπο στην κατηγορία κρατουμένων που υπόκειται τους νέους περιοριστικούς όρους (κατ΄οίκον κράτηση ή βραχιολάκι), συμπεριλαμβάνεται ένα μεγάλο ποσοστό καταδικασμένων, αφού πολλοί έχουν καταδικαστεί για έγκλημα βίας σε ποινή άνω των 15 ετών.
Άρα περιορίζεται ακόμα πιο πολύ το δικαίωμα στην άδεια (που μάλιστα στην περίπτωση της κατ΄οίκον κράτησης εξαϋλώνετε πλήρως).

Απαιτούμε
Την απαλλαγή της περίπτωσης των κρατουμένων που καταδικάστηκαν για έγκλημα βίας με ποινές άνω των 15 ετών από τους περιοριστικούς όρους της άδειας, οι οποίοι μπορεί να διατηρηθούν για τις υπόλοιπες κατηγορίες όπως αναγράφονται ήδη στον νέο σωφρονιστικό κώδικα (έγκλημα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομική εκμετάλλευση της γενετήσιας ζωής).

Άρθρο 56
Εκπαιδευτικές Άδειες

Παράγραφος 1
Αναγράφεται ότι σε περίπτωση που το Συμβούλιο Φυλακής αποφασίσει υπέρ της εκπαιδευτικής άδειες του κρατουμένου, αλλά υπάρχει υπάρχει αρνητική γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την προσωρινή ή την προσωπική κράτηση, τότε μπλοκάρεται η χορήγηση άδειας και ο κρατούμενος έχει δικαίωμα προσφυγής. Γνωρίζουμε όμως ότι το δικαστήριο έκτισης ποινών που θα εξετάσει την προσφυγή, συντάσσεται πάντα με το δικαστικό όργανο που γνωμοδοτεί αρνητικά.
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ σε περιπτώσεις κρατουμένων που προκύπτει σε βάρος τους νέα υποδικία, κατά την διάρκεια έκτισης προηγούμενης ποινής τους, τότε η εκδίκαση της μπορεί να πραγματοποιηθεί μετά από χρόνια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στην περίπτωση αρνητικής γνωμοδότησης του δικαστικού οργάνου για την χορήγηση άδειας εκπαιδευτικής, τότε ο κρατούμενος μπορεί να στερηθεί για χρόνια το δικαίωμα στην άδεια και να αποξενωθεί πλήρως από το αντικείμενο των σπουδών του.
Υπάρχουν περιπτώσεις κρατουμένων που ενώ εξέτιαν άλλη ποινή, τους παρουσιάστηκε νέα υποδικία η οποία εκδικάστηκε 7 χρόνια μετά, καθώς δεν υπήρχε όριο προφυλάκισης (18μηνο) επειδή ήταν ήδη κρατούμενοι.

Απαιτούμε
Την οριστική απαλοιφή της γνωμοδότησης του δικαστικού οργάνου που αποφάσισε για την προσωρινή ή την προσωπική κράτηση του κρατούμενου, για την εκπαιδευτική άδεια καθώς είναι αυτονόητο πως η δικαστική αρχή που αποφάσισε την προφυλάκιση, θα γνωμοδοτήσει αρνητικά στο δικαίωμα του κρατούμενου για εκπαιδευτική άδεια.
Αποκλειστικός γνωμοδότης  για την εκπαιδευτική άδεια, οφείλει να είναι μόνο το συμβούλιο της φυλακής, που γνωρίζει τον κρατούμενο και τις προσπάθειες του, να παρακολουθεί εκπαιδευτικά προγράμματα.
Στην περίπτωση της μη απόσυρσης της προϋπόθεσης της γνωμοδότησης του δικαστικού οργάνου για την εκπαιδευτική άδεια, να θεσπιστεί ένα χρονικό όριο ώστε να μην αποξενωθεί ο κρατούμενος φοιτητής από το αντικείμενο σπουδών του.
Εφόσον κάθε υποδικία θα έπρεπε να εξετάζεται μέχρι το πέρας των πρώτων 6 μηνών από την άσκηση δίωξης (για αυτό συνεδριάζει το συμβούλιο στο πρώτο εξάμηνο της προσωρινής κράτησης), ΤΟΤΕ μετά το πέρας 6 μηνών από την πρώτη αρνητική γνωμοδότηση του δικαστικού οργάνου κι εφόσον δεν έχει εκδικαστεί η υπόθεση για την οποία έχει διαταχθεί προσωπική ή προσωρινή κράτηση του κρατούμενου, τότε το συμβούλιο του άρθρο 9 παράγραφος 2 να είναι το μοναδικό αρμόδιο όργανο που αποφαίνεται για την χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας.

Παράγραφος 4
Στην αρχή της παραγράφου 4 αναφέρεται ότι στους σπουδαστές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στην οποία δεν είναι υποχρεωτική η φοίτηση (θεωρητικά μαθήματα) δεν είναι απαραίτητη η χορήγηση άδειας και ΑΝ αυτή δοθεί να περιορίζεται μόνο κατά την διάρκεια της εξεταστικής περιόδου και μέχρι 15 μέρες.
Με αυτόν τον τρόπο, ακυρώνεται πλήρως η αξία και η έννοια της παράδοσης μαθημάτων από τους καθηγητές των σχολών, καθώς επικρατεί η αυθαίρετη ερμηνεία ότι όλα τα θεωρητικά μαθήματα δεν χρειάζονται παρακολούθηση από τους κρατούμενους – φοιτητές κατά την διάρκεια της παράδοσης και μπορούν να γίνονται εξ αποστάσεως. Δηλαδή ακυρώνεται όλη η έννοια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της αλληλεπίδρασης των φοιτητών με τους καθηγητές τους, τους συμφοιτητές τους και τον φυσικό χώρο της σχολής.

Απαιτούμε
Την διαγραφή του περιοριστικού όρου της μη χορήγησης εκπαιδευτικής άδειας στους φοιτητές

Παράγραφος 6
Αναφέρεται ότι η εκπαιδευτική άδεια ενός κρατουμένου αναστέλλεται σε περίπτωση κακής χρήσης της άδειας. Ως κακή χρήση της άδειας , θεωρείτε και η κακή επίδοση του κρατουμένου στα μαθήματά του. Με αυτόν τον τρόπο παραγνωρίζονται οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας κρατούμενος κατά την διάρκεια της φοίτησής του λόγω του εγκλεισμού του που μπορεί να έχουν επίπτωση στην μαθησιακή επίδοση και εισάγεται πλαγίως ένας αθέμιτος εκβιασμός περί αριστείας

Απαιτούμε
Να αποσυρθεί η εκβιαστική διάταξη που τιμωρεί τις μαθησιακές δυσκολίες (κακή επίδοση) ενός κρατουμένου με την στέρηση της αδείας του.

Άρθρο 58
Άδειες για ημιελεύθερη διαβίωση

Παράγραφος 4
Στην παράγραφο 4 αναφέρεται εντέχνως η δυνατότητα του δικαστικού συμβουλίου να χορηγήσει άδεια ημιελεύθερης διαβίωσης όταν έχει απορριφθεί η αίτηση του κρατούμενου για υφ’ όρων απόλυση, με ή χωρίς κατ’ οικον περιορισμό και ηλεκτρονική επιτήρηση. Έτσι ανοίγει η πίσω πόρτα να θεωρείται ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι η υφ’ όρων απόλυση του κρατούμενου ΜΠΟΡΕΙ να σημαίνει ΚΑΙ κατ’ οίκον κράτηση με ηλεκτρονική επιτήρηση.

Απαιτούμε
Την διαγραφής της μεθόδευσης μέσω της συγκεκριμένης αναφοράς που επιτρέπει την κατ’ οίκον κράτηση ως εναλλακτική μορφή της υφ’ όρων απόλυσης του κρατούμενου.

Άρθρο 63
Μέτρα τάξης, προστασίας και ασφάλειας

Παράγραφος 1
Αναφέρεται στα μέτρα τάξης (με την χρήση βίας) που μπορούν πλέον να λαμβάνουν οι αρχές της φυλακής. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι τόσο από το προσωπικό φύλαξης, όσο και από την εξωτερική φρουρά μπορεί να ασκηθεί βία ΑΚΟΜΑ και σε περιπτώσεις «παθητικής αντίστασης». Έτσι ανοίγει η κατασταλτική βεντάλια του σωφρονιστικού μηχανισμού καθώς ακόμα και μια λεκτική διαφωνία ή μια αντίρρηση κρατούμενου μπορεί να εκληφθεί ως «παθητική αντίσταση» και να ασκηθεί βία.

Απαιτούμε
Να αποσυρθεί η διάταξη που διευρύνει και νομιμοποιεί την άσκηση βίας πάνω στους κρατούμενους ακόμα και σε περιπτώσεις «παθητικής αντίστασης».

Άρθρο 67
Πειθαρχική ποινή.

Παράγραφος 1 περιπτώσεις α) iii, β) i , γ)i.
Αναφέρεται η δυνατότητα αναδρομικής πειθαρχικής τιμωρίας του κρατούμενου, με την αφαίρεση ευεργετικού υπολογισμού ημερών ποινής από εργασία που έχει ΗΔΗ προσφέρει στη φυλακή. Αυτό συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων του κρατούμενου, αφού του αφαιρείται κάτι το οποίο έχει ήδη εκτίσει και μάλιστα προσφέροντας εργασία αμισθί.

Απαιτούμε
Την απόσυρση της διάταξης που δίνει τη δυνατότητα στο πειθαρχικό συμβούλιο της αφαίρεσης ήδη εκτελεσθέντων μεροκαμάτων του κρατούμενου μέσα στη φυλακή.

Άρθρο δεύτερο
Έναρξη ισχύος

Αναγράφεται ότι η ισχύς των διατάξεων του νόμου αυτού αρχίζει έξι (6) μήνες μετά την δημοσίευσή του στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Όμως ο χρόνος που χάνουμε ως κρατούμενοι με τις ασφυκτικές διατάξεις του ήδη ισχύοντα σωφρονιστικού κώδικα, δεν αναπληρώνεται. Κάθε μέρα είναι μια μέρα φυλακής.

Απαιτούμε
Την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων μας στις διατάξεις που έχουμε επισημάνει και την ΑΜΕΣΗ ΨΗΦΙΣΗ του βελτιωμένου νέου σωφρονιστικού κώδικα με την ΑΜΕΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ του από την πρώτη μέρα μετά την δημοσιοποίησή του στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, τουλάχιστον στα θεσμικά σημεία για τα οποία δεν απαιτούνται άμεσες κτιριακές ή εξοπλιστικές υποδομές, αλλά εξαρτώνται αποκλειστικά από την βούληση των υπευθύνων.

Είναι για όλους τους κρατούμενους
Είναι για όλους όσους εξακολουθούν να σκέφτονται ελεύθερα.

Κορυδαλλός
Απρίλιος 2018

 

 

Αρχεία:

sofronistikosKodikas1.pdf

 

47.Εξώφυλλο εφημερίδα ” ΕΝΤΟΣ – ΕΚΤΟΣ” – ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2018

1η_σελ._3ου_φύλλου

48. ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΥΤΣΟΥΒΗΣ ( ΔΟΚΙΜΗ) 

http://archive.eutopia.gr/archive/item/12331?lang=en

49.    2η έκδοση του βιβλίου του Ε.Α με τίτλο:‘’ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ – ΚΕΙΜΕΝΑ 2003 – 2018’’

EPANASTATIKOS_teliko_exof

https://athens.indymedia.org/post/1592053/

ΠΡΟΣΕΧΩΣ Β’ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΩΝ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ.

από Νίκος Μαζιώτης-Πόλα Ρούπα

12/10/2018 6:51 μμ.

ΠΡΟΣΕΧΩΣ Β’ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΩΝ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Το παρακάτω κείμενο είναι η εισαγωγή της δεύτερης έκδοσης του βιβλίου των προκηρύξεων της ένοπλης αναρχικής οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Περιλαμβάνει τις αναλήψεις ευθύνης – αναλύσεις για όλες τις επιθέσεις της οργάνωσης, ενέργειες αντάρτικου κι απαλλοτριώσεις τραπεζών στο διάστημα από το 2003 έως 2016, από την πρώτη βομβιστική επίθεση στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων τον Σεπτέμβριο του 2003 ως την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που επιχείρησε η Πόλα Ρούπα τον Φεβρουάριο του 2016 και την απαλλοτρίωση της Εθνικής Τράπεζας στη Μαλεσίνα Φθιώτιδας τον Σεπτέμβριο του 2016. Το βιβλίο θα εκδοθεί από τον αναρχικό εκδοτικό οίκο ‘‘Ελεύθερος Τύπος’’.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Από την πρώτη έκδοση έως σήμερα

Έχουν περάσει έξι χρόνια από την πρώτη έκδοση του βιβλίου με τις προκηρύξεις της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, το οποίο περιλάμβανε τις προκηρύξεις που αφορούσαν σε ενέργειες από το 2003, οπότε και ξεκίνησε την δράση της η οργάνωση, έως το 2009. Το 2010, καθώς η χώρα εισερχόταν στο μακρύ σκοτεινό δρόμο των ‘‘μνημονίων’’, τις ίδιες ημέρες που προετοιμαζόταν η πρώτη δανειακή σύμβαση των κρατών της Ε.Ε και του ΔΝΤ προς το ελληνικό κράτος, ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα έπεφτε νεκρός στην Δάφνη στις 10/3/2010 ύστερα από συμπλοκή με μπάτσους. Συμμετείχε σε απόπειρα απαλλοτρίωσης οχήματος που θα χρησίμευε για την οργάνωση ενέργειας ενάντια στην αναμενόμενη είσοδο της χώρας στο καθεστώς της δικτατορίας των δανειστών και της τρόικας. Ήταν δεδομένο για μια ένοπλη οργάνωση όπως ο Επαναστατικός Αγώνας πως η οικονομική κρίση και η επιβολή των πιο ακραίων μορφών εξουσίας και υποτέλειας, όπως αυτά εκφράζονται με τις επονείδιστες δανειακές συμβάσεις, θα αποτελούσαν την αιχμή της δράσης της, με σαφή στρατηγική κατεύθυνση να συμβάλει με όλες της τις δυνάμεις ώστε να δημιουργήσει τα μέγιστα δυνατά προβλήματα στην προσπάθεια του καθεστώτος να τις επιβάλει πάνω στην κοινωνία. Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας ως ένας επαναστάτης που συμμετείχε σε αυτό το πολιτικό σχέδιο, έπεσε στον αγώνα ενάντια στα μνημόνια, τις εξευτελιστικές για τους ανθρώπους αυτού του τόπου δανειακές συμβάσεις με τους πρωτοφανείς όρους υποτέλειας και ισόβιας σκλαβιάς και τα μέτρα οικονομικής βίας που ασκούνται τα τελευταία οκτώ χρόνια και θα συνεχίσουν να επιβάλλονται για όσο υπάρχει …ελληνικό χρέος. Δηλαδή, για πάντα. Ένα μήνα μετά την δολοφονία του συντρόφου από τον ένοπλο φρουρό του κράτους, στις 10/4/2010, έγινε το πρώτο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, μια μέρα πριν την απόφαση για την ‘‘παροχή βοήθειας’’ στην Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την τελική διαμόρφωση του πλαισίου οικονομικής και πολιτικής υποτέλειας που έπρεπε να αποδεχτεί η ελληνική κυβέρνηση και να επιβάλει στην κοινωνία. Λόγω της ιστορικής συγκυρίας που έγινε το πρώτο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον της οργάνωσης και ενώ ο Επαναστατικός Αγώνας είχε ήδη από το 2008 αποφασίσει να δράσει ολόψυχα και αποφασιστικά ενάντια στο νέο καθεστώς στην χώρα που θα διαμόρφωνε η κρίση και οι προσπάθειες σωτηρίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του καπιταλισμού συνολικά, η πολιτική σημασία αυτού του χτυπήματος ήταν μεγάλη. Και αυτό γιατί ποτέ δεν εκλάβαμε είτε τον θάνατο του συντρόφου μας είτε το χτύπημα στην οργάνωση και τις φυλακίσεις μας, μόνο ως χτυπήματα σε μια οργάνωση, σε αγωνιστές – πρόσωπα, αλλά ως χτύπημα σε ένα πολιτικό σχέδιο σαμποταρίσματος ενός σχεδίου εξόντωσης ολόκληρων τμημάτων της κοινωνίας για την επιβίωση του συστήματος από την οικονομική κρίση. Συνεχίσαμε και μέσα από την φυλακή να κρατάμε ζωντανό τον στόχο της μέγιστης δυνατής αντίστασης στα μνημόνια και της οργάνωσης μιας αντεπίθεσης στο καθεστώς. Κρατούσαμε πάντα ψηλά την ‘‘σημαία’’ της επανάστασης, αναλύοντας και προτάσσοντας την επαναστατική προοπτική ως τη μόνη ρεαλιστική απάντηση στην κρίση και το καθεστώς της ισόβιας σκλαβιάς στα ‘‘μνημόνια’’ και τα μέτρα κοινωνικής εξόντωσης. Ακόμα και μέσα από την φυλακή προσπαθούσαμε να διαχέουμε τον λόγο μας και τα προτάγματά μας – ήμασταν η μόνη ένοπλη επαναστατική οργάνωση που το έκανε –, στα αγωνιστικά κοινωνικά κομμάτια που εκείνη την εποχή βρίσκονταν στους δρόμους ενάντια στα ‘‘μνημόνια’’. Κείμενα της οργάνωσης*(*Κείμενα από την Φυλακή) μοιράζονταν κατά χιλιάδες σε κινητοποιήσεις και απεργίες την περίοδο 2010- 2011 όπως αυτή για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση τον Ιούνιο του 2010 με τίτλο ‘‘Η μόνη απάντηση στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό είναι η κοινωνική Επανάσταση’’, στις γενικές απεργίες της 15ης Δεκεμβρίου του 2010 και 23ης Φεβρουαρίου 2011 με τίτλο ‘‘Ας κάνουμε στην Ελλάδα την αρχή για μια παγκόσμια κοινωνική Επανάσταση’’ ενώ στις γενικές απεργίες της 11ης Μαΐου, 15ης Ιουνίου και την ημέρα συζήτησης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος στις 28 Ιουνίου 2011 μοιράστηκε κείμενο του Επαναστατικού Αγώνα με τίτλο ‘‘Καμία επιμήκυνση στο χρόνο ζωής του συστήματος’’. Αποφυλακιστήκαμε με την έλευση του 18μηνου – του ανώτατου ορίου για την προφυλάκιση – και για εφτά μήνες παραμείναμε στη ‘‘νομιμότητα’’. Μια περίοδος σύντομη, όμως καθ’ όλα δημιουργική αφού προσπαθήσαμε να την αξιοποιήσουμε στο μέγιστο βαθμό ώστε να επικοινωνήσουμε την στρατηγική και τους στόχους του Επαναστατικού Αγώνα με πιο άμεσο τρόπο. Σε αυτό το διάστημα εκδώσαμε το πρώτο βιβλίο με τις προκηρύξεις της οργάνωσης και πραγματοποιήσαμε δύο εκδηλώσεις σε συνεργασία με την ‘‘Συνέλευση για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα’’: Ένα διήμερο στο Πολυτεχνείο τον Μάρτη του 2012 με δύο θεματικές, η μία για την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας και η άλλη για τις διώξεις και την αλληλεγγύη. Η άλλη μεγάλη εκδήλωση διεθνούς χαρακτήρα που έγινε στην Πάντειο τον Ιούνιο του 2012 είχε ως κεντρικό τίτλο ‘‘Για τον Αγώνα και την Επανάσταση’’ με καλεσμένους ομιλητές συντρόφισσες/ους από την Ευρώπη που ήταν μέλη ένοπλων οργανώσεων – RAF, 2 Ιούνη, Μαχόμενοι Κομμουνιστικοί Πυρήνες (CCC) – και από την Ελλάδα (ΕΛΑ), αλλά και αναρχικούς οι οποίοι είχαν αποδεχθεί το διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης που είχε κάνει ο Επαναστατικός Αγώνας μέσα από την φυλακή για να είναι πολιτικοί μάρτυρες υπεράσπισης στην δίκη μας που ήταν ήδη σε εξέλιξη. Το χρονικό διάστημα που είμαστε στην φυλακή, αλλά και μέχρι το καλοκαίρι του 2012 οπότε και περάσαμε στην ‘‘παρανομία’’ για να συνεχίσουμε την δράση του Επαναστατικού Αγώνα, ήταν ιδιαίτερα καθοριστικό και κρίσιμο τόσο για την επιβολή των δανειακών συμβάσεων και των πακέτων με τα μέτρα κοινωνικής ληστείας και αφαίμαξης των κοινωνικά αδύναμων όσο και για τις αντιστάσεις στο ‘‘μνημονικό καθεστώς’’. Ένα διάστημα όπου ο πολιτικός χρόνος ήταν πολύ πυκνός, αλλά αντιθέτως, για τον α/α χώρο ο πολιτικός αυτός χρόνος δεν είχε την ίδια βαρύτητα. Πολλά γεγονότα είχαν ήδη συμβεί όταν αποφυλακιστήκαμε και η κοινωνική αντίσταση είχε ‘‘δρομολογηθεί’’ να βρει τα όριά της, όπως και έγινε. Παράλληλα και ενώ είχε αρχίσει η πρώτη δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, παραβρισκόμαστε στην δικαστική αίθουσα όπου δίναμε σταθερά και με συνέπεια τη μάχη για την υπεράσπιση μία προς μία των ενεργειών της οργάνωσης, αλλά και του συνολικού του σχεδίου αγώνα τόσο πριν από την έναρξη της κρίσης όσο και εν όψει της εκδήλωσης κρίσης χρέους στην Ελλάδα και της επιβολής των ‘‘μνημονίων’’. Θέλαμε εκείνη η δίκη να είναι ένα σημαντικό ιστορικό κεφάλαιο για τον επαναστατικό αγώνα στην Ελλάδα και όχι μόνο. Το ίδιο προσδοκούσαμε συνολικά για την δράση της οργάνωσης και την στάση μας απέναντι στην καταστολή. Ως ένα βαθμό εκείνη την περίοδο, τα καταφέραμε. Ο λόγος και η δράση του Επαναστατικού Αγώνα έχει καταγραφεί πλέον ανεξίτηλα όχι μόνο στην εγχώρια, αλλά και στην διεθνή επαναστατική ιστορία. Όσο για την κοινωνική ‘‘σφραγίδα’’ που άφησε ο Επαναστατικός Αγώνας, αυτή αναγνωρίζεται πλέον από πολλούς ανθρώπους, πέρα και αρκετά μακριά από τα στενά όρια του α/α χώρου, καθώς αφήνει τα πολιτικά του χνάρια στο κοινωνικό πεδίο αυτού του τόπου, κυρίως ως μια οργάνωση που σήκωσε με μεγάλο κόστος τη σημαία της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ακούραστης σύγκρουσης με την δικτατορία των δανειστών, της τρόικας, του κεφαλαίου. Όμως η πλειοψηφία της κοινωνίας στην χώρα έχει βυθιστεί στην ανέχεια ή στην αναμονή να περάσει στο κατώφλι της φτώχειας και ο ‘‘αγώνας’’ για την επιβίωση την έχει εξαντλήσει. Παράλληλα δεν υπάρχει ένα ζωντανό πνεύμα αγώνα και απελευθέρωσης από τον ζυγό του καθεστώτος και των αλλεπάλληλων μέτρων που εντείνουν την φτώχεια ώστε να βγει η κοινωνία από την ηττοπάθεια και να αγωνιστεί. Τα όριά του ο α/α χώρος τα ‘‘συνάντησε’’ πριν ακόμα την εκδήλωση της κρίσης στην χώρα και δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που του δόθηκαν. Ελπίζουμε – και θα αγωνιστούμε – ώστε αυτή η ‘‘εμπειρία’’, αντί για τροχοπέδη και βαρίδι στον αγώνα, να γίνει εφαλτήριο πολιτικών υπερβάσεων. Αυτό προσδοκούσαμε καθ’ όλο το διάστημα της δράσης μας. Αυτό προσδοκούσαμε μέσα στην φυλακή. Αυτό προσδοκούμε και σήμερα. Τον Ιούνιο του 2012 και ενώ είχαμε ολοκληρώσει την υπεράσπιση των ενεργειών της οργάνωσης, αφήσαμε την ζωή στη ‘‘νομιμότητα’’ για να περάσουμε στην ελεύθερη ‘‘παρανομία’’ και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Τα πολιτικά ‘‘στοιχήματα’’ για τον Επαναστατικό Αγώνα ήταν όλα σε ισχύ: Τα ‘‘μνημόνια’’ δεν έβρισκαν αντίσταση, η κοινωνική πλειοψηφία λύγιζε κάτω από το βάρος των μέτρων λιτότητας, η ηττοπάθεια ενίσχυε την αυτοπεποίθηση του καθεστώτος και το ‘‘αδιέξοδο’’ φαινόταν να γίνεται ανυπέρβλητο. Οι προκλήσεις για τον Επαναστατικό Αγώνα ήταν ίδιες και η ένοπλη επαναστατική δράση γινόταν ακόμα πιο επιτακτική. Τον Απρίλιο του 2014, τέσσερα ακριβώς χρόνια μετά το πρώτο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, έγινε η μεγάλη επίθεση – απάντηση στις δανειακές συμβάσεις και την τρόικα. Ο Επαναστατικός Αγώνας ανατίναξε με 75 κιλά εκρηκτικά το κτίριο της Διεύθυνσης Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας και του γραφείου του Διεθνούς Νομισματικού Γραφείου που στεγαζόταν στο ίδιο κτίριο. Η επίθεση αυτή έγινε την ίδια ημέρα που το ελληνικό κράτος, σε μια θεαματική κίνηση για την ανάδειξη της ‘‘επιτυχίας’’ του ‘‘προγράμματος στήριξης’’, βγήκε στις αγορές να δανειστεί.. Καθώς η κίνηση αυτή ήταν από καιρό προγραμματισμένη, η πώληση ομολόγων ολοκληρώθηκε με το ‘‘φιλικό’’ επιτόκιο που προσέγγιζε το 5%. Ένα επιτόκιο που παρά τις περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις, αντανακλούσε την έλλειψη εμπιστοσύνης για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, για την σταθερότητα του καθεστώτος και για την προοπτική επιστροφής του σε μια συνθήκη σχετικής ομαλοποίησης, στην οποία έλλειψη εμπιστοσύνης συγκαταλεγόταν πάντα η έλλειψη πίστης στην διασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας και της ‘‘κοινωνικής ειρήνης’’ στον τόπο. Την επομένη 11/4/2014, αναμενόταν η έλευση της Α. Μέρκελ στην Αθήνα σε μια επίσκεψη που επίσης, στόχευε στην ανάδειξη της ‘‘επιτυχίας των προγραμμάτων στήριξης’’ και φυσικά, στην προετοιμασία για τα επόμενα ‘‘μνημόνια’’. Το ελληνικό κράτος μας είχε ήδη επικηρύξει με το ποσό του 1 εκ. ευρώ τον καθένα ενώ παράλληλα, είχε ήδη ξεκινήσει μια προσπάθεια μέσω των ΜΜΕ να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο γύρω μας όπου θα μας ανήγαγε σε πρωταγωνιστές διαφόρων ένοπλων ενεργειών – πολιτικών ή μη – ανά την επικράτεια. Στόχος του καθεστώτος και της τότε κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, αλλά και της επόμενης, ήταν να δημιουργηθεί ένα όσο το δυνατόν πιο ασφυκτικό πλέγμα πίεσης γύρω μας το οποίο προοπτικά θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε νέες διώξεις. Μας παρουσίαζαν ως κεντρικά πρόσωπα οργανώσεων και δράσεων που λάμβαναν χώρα κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα και με τις οποίες εμείς δεν είχαμε καμία σχέση, μας ‘‘καταδίκαζαν’’ ως διευθυντές για υποθέσεις μακράν της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα, σχεδόν για κάθε ένοπλη δραστηριότητα, ενώ τον Επαναστατικό Αγώνα τον παρουσίαζαν ως μια ‘‘πολυδαίδαλη και πολυπλόκαμη οργάνωση με διάφορα ονόματα και θυγατρικές, αλλά με συγκεκριμένο διευθυντήριο που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά’’: Εμάς. Το παραπάνω μακροχρόνιο σχέδιο βρήκε υλική εφαρμογή μετά τις συλλήψεις μας. Μάλιστα μία από τις δίκες που διεξάγεται αυτή τη περίοδο, η 4η κατά σειρά εναντίον της οργάνωσης, αφορά ληστείες τραπεζών συν την απόπειρα απαγωγής του εφοπλιστή Μαρτίνου, υποθέσεις άσχετες με τον Επαναστατικό Αγώνα, σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί ο Επαναστατικός Αγώνας ως μια οργάνωση – ομπρέλα για ληστείες τραπεζών έτσι ώστε να επιχειρηθεί, ανεπιτυχώς βέβαια η πολιτική αποδόμηση και απονοηματοδότηση της οργάνωσης.

Η νέα προκήρυξη της οργάνωσης που περιλαμβάνεται σε αυτό το βιβλίο, είναι αυτή με την οποία ο Επαναστατικός Αγώνας ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Την ενέργεια αυτή την είχαμε αφιερώσει στον σύντροφό μας Λάμπρο Φούντα και η υπογραφή της είχε το όνομά του. Καθώς η επίθεση αυτή συνιστούσε μια κεντρικής πολιτικής σημασίας ενέργεια ενάντια στις δανειακές συμβάσεις, την τρόικα, το καθεστώς των ‘‘μνημονίων’’ και εκπορεύτηκε από τον πυρήνα της στρατηγικής της οργάνωσης, έτσι όπως αυτή χαράχτηκε και μπήκε σε εφαρμογή το 2009 ως μια πορεία αγώνα ενάντια στους υπαίτιους της κρίσης και τα εξοντωτικά για την κοινωνική πλειοψηφία σχέδια των κυρίαρχων για την έξοδο του συστήματος από την κρίση, ήταν μια ενέργεια που ανήκε και στον σύντροφο Λάμπρο Φούντα. Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας έδωσε τη ζωή του για να μην περάσουν οι δανειακές συμβάσεις και η δικτατορία των δανειστών, της τρόικας, του εγχώριου καθεστώτος. Και παραμένει ως αγωνιστής ζωντανός, όσο ο αγώνας αυτός συνεχίζεται. Τόσο ο σύντροφος Λάμπρος όσο και κάθε ένοπλος αγωνιστής πεθαίνουν πραγματικά μόνο κάτω από την ‘‘ταφόπλακα’’ της ήττας και της παραίτησης από τον αγώνα που αυτός ο αγωνιστής επέλεξε να διεξάγει. Στις 16/7/2014 ύστερα από συμπλοκή με αστυνομικούς στο Μοναστηράκι συνελήφθη ο Νίκος Μαζιώτης. Ο σύντροφος είχε τραυματιστεί από μπάτσο στο χέρι, το οποίο γλίτωσε ύστερα από δύο χειρουργικές επεμβάσεις. Στόχος του μπάτσου που τον πυροβόλησε δεν ήταν ο τραυματισμός του, αλλά ο θάνατός του, ο οποίος από τύχη δεν έγινε. Ο συγκεκριμένος ένοπλος φρουρός του κράτους παρασημοφορήθηκε για την ‘‘προσφορά του’’ στο καθεστώς, αφού συνέλαβε τον Μαζιώτη. Όμως δύο χρόνια αργότερα με το ίδιο όπλο που πυροβόλησε τον σύντροφο, πυροβόλησε και σκότωσε έναν ταξιτζή στην Καστοριά για 200 ευρώ. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει την ‘‘ηθικότητα’’ που διέπει τους ‘‘ήρωες’’ του καθεστώτος που κυνηγάνε και πυροβολούν ‘‘τρομοκράτες’’. Της σύλληψης του συντρόφου ακολούθησε μακρά ανταλλαγή συγχαρητηρίων τηλεγραφημάτων και δημόσιων μηνυμάτων από το αμερικάνικο και από ευρωπαϊκά κράτη προς την ελληνική κυβέρνηση. Η επιτυχία της σύλληψης του συντρόφου ήταν μεγάλη για το εγχώριο καθεστώς των δοσίλογων στο υπερεθνικό κεφάλαιο, τους δανειστές, την τρόικα, και φυσικά, την αμερικάνικη υπερδύναμη. Αυτά ανέδειξε η κυβέρνηση καθώς συνέδεσε την σύλληψή του και την αντιμετώπιση του Επαναστατικού Αγώνα με την ‘‘πολιτική σταθερότητα που έχει ανάγκη το καθεστώς για να βγει από την κρίση’’. Λέγοντας ‘‘να βγει από την κρίση’’, εννοεί την επανάκτηση ‘‘της εμπιστοσύνης των αγορών’’ και την ‘‘ομαλή διεξαγωγή της μνημονικής πορείας της χώρας’’. Η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, παρά το γεγονός ότι γινόταν ακόμα πιο δύσκολη η παραμονή και η δράση στην ‘‘παρανομία’’ και παρά τις διάφορες εκτιμήσεις από κρατικούς παράγοντες ότι ‘‘δεν θα μπορέσει να σταθεί στην παρανομία και θα παραδοθεί, δεδομένου ότι έχει μαζί της και ένα παιδί’’, παρέμενε ελεύθερη. Τις όποιες ‘‘ελπίδες’’ υπήρχαν περί παράδοσής της, τις διασκέδασε ανακοινώνοντας πως ματαίως περιμένουν κάτι τέτοιο και πως θα συνεχίσει τον αγώνα. Παρέμεινε στην ‘‘παρανομία’’ για δυόμισι ακόμα χρόνια και επιχείρησε τον Φεβρουάριο του 2016 την απελευθέρωση με ελικόπτερο του Νίκου Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού. Η απόδραση αυτή δεν ολοκληρώθηκε, καθώς εξελίχτηκε σε συμπλοκή στον αέρα με τον πιλότο, πρώην μπάτσο, του ελικοπτέρου. Τελικά, η συντρόφισσα έφυγε ασφαλής και παρέμεινε στην παρανομία για έναν ακόμα χρόνο. Μέχρι που έγινε το τρίτο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα στις 5/1/2017. Μέσα στο χρονικό διάστημα που παραμείναμε στην ‘‘παρανομία’’ καταζητούμενοι και επικηρυγμένοι, πραγματοποιήθηκαν τέσσερις απαλλοτριώσεις τραπεζών στα πλαίσια συνέχισης της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα, αλλά και της επιβίωσής μας στις συγκεκριμένες συνθήκες, για τις οποίες έγινε ανάληψη ευθύνης ενώ είμαστε στην φυλακή. Οι απαλλοτριώσεις τραπεζών, αν και είναι πάντα μια συμπληρωματική πρακτική που γίνεται απαραίτητη λόγω της ανάγκης άντλησης οικονομικών πόρων, η οποία αναζητείται από επαναστατικές οργανώσεις και γίνεται πάντα μόνο μέσα από τις ‘‘πηγές’’ του μεγάλου κεφαλαίου, πιστεύουμε πως είναι αναγκαίο πολιτικά να εξηγούμαστε ως οργάνωση και γι’ αυτές τις πρακτικές, ώστε να αναδεικνύεται η διακριτή διαφορά μεταξύ αυτών που προχωρούν σε τέτοιες πρακτικές για λόγους αποκλειστικά βιοποριστικούς και σε αυτούς που το κάνουν στα πλαίσια δράσης μιας ένοπλης οργάνωσης και για την οποία οργάνωση βρέθηκαν στην ‘‘παρανομία’’.

Το πολιτικό νόημα της καταστολής εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα και τα ‘‘μνημόνια’’

Το τρίτο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα είχε μια μοναδική ιδιαιτερότητα, καθώς στο επίκεντρο της κρατικής βίας και τρομοκρατίας βρέθηκε το εξάχρονο παιδί μας που ‘‘συνελήφθη’’ μαζί με τη μητέρα του. Το παιδί μας αφού έζησε την βίαιη εισβολή των ΕΚΑΜ στο σπίτι τα ξημερώματα της 5ης Ιανουαρίου 2017 (πραγματοποίησαν συνειδητά αυτού του είδους την εισβολή ενώ όπως οι ίδιοι οι διωκτικοί μηχανισμοί της ΔΑΕΕΒ είχαν δηλώσει δημόσια, γνώριζαν πως αφού η Ρούπα ήταν μαζί με το παιδί, δεν θα αντιδρούσε), έφθασε στην ΓΑΔΑ μαζί με τη μητέρα του όπου και απήχθη από αστυνομικούς της ΔΑΕΕΒ. Για ώρες ήταν αγνοούμενο από τους οικείους του κατόπιν εντολής της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου και της κυβέρνησης. Κρατήθηκε για ώρες στην ΓΑΔΑ, στον 3ο (Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Ανηλίκων) και στον 13ο όροφο. Ανακρίθηκε και φακελώθηκε ενώ στην συνέχεια, το απόγευμα της ίδιας ημέρας, μεταφέρθηκε ‘‘υπό άκρα μυστικότητα’’ στην κλειστή ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου Παίδων ‘‘Αγία Σοφία’’, όπου κρατήθηκε φρουρούμενο από μπάτσους και με εντολή από την εισαγγελέα ανηλίκων να μην έρθει σε επικοινωνία με κανέναν. Η αντιμετώπιση που είχε το παιδί μας από το κράτος, μοναδική σε σύλληψη γυναίκας με ανήλικο παιδί, ξεσήκωσε πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις, ακόμα και στον χώρο της καθεστωτικής αντιπολίτευσης. Τελικά, το παιδί μας απελευθερώθηκε από το ψυχιατρείο όπου το κρατούσαν στις 8/1 το απόγευμα, ύστερα από σχεδόν τέσσερις ημέρες απεργίας πείνας και δίψας που κάναμε, με αίτημα να απελευθερωθεί το παιδί και να δοθεί στους συγγενείς μας, οι οποίοι το διεκδικούσαν από το κράτος που το είχε αιχμάλωτο. Το τρίτο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα είχε μια ιδιαίτερη και μοναδική ιστορικά βιαιότητα, καθώς στόχος του κράτους έγινε ένα εξάχρονο παιδί, προκειμένου μέσω αυτού να χτυπήσει τον Επαναστατικό Αγώνα και ειδικά την Πόλα Ρούπα. Ήταν στην ουσία μια κίνηση αδιεξόδου του κράτους που το ίδιο είχε επέλθει όσον αφορά τις μεθοδεύσεις του να αντιμετωπίσει με κάποιον αποτελεσματικό τρόπο τον Επαναστατικό Αγώνα, να τον απαξιώσει πολιτικά, να τον πλήξει καίρια. Όμως και σε αυτή την απόπειρα, τα σχέδιά του ναυάγησαν. Από την άλλη, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι το 3ο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα θα μείνει στην ιστορία ως το πιο βίαιο, αλλά και το πιο επαίσχυντο κατασταλτικό χτύπημα στην σύγχρονη ιστορία. Και αυτό καταγράφηκε ως μια ‘‘επιτυχία’’ της κυβέρνησης Σύριζα – ΑΝΕΛ. Η εκδικητικότητα του κράτους απέναντι στον Επαναστατικό Αγώνα ‘‘ξεδιπλώθηκε’’ με τις δίκες για την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα εναντίον της ΤτΕ και του ΔΝΤ, τη μεγαλύτερη και μοναδική επίθεση εναντίον της τρόικας και του καθεστώτος των μνημονίων στην χώρα, καθώς η ποινή που επιβλήθηκε και στους δυο μας, ήταν αυτή των ισοβίων. Εν τω μεταξύ, το καλοκαίρι του 2015 είχε ξεκινήσει το εφετείο της πρώτης δίκης εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα. Η δίκη αυτή είχε λήξει τον Απρίλιο του 2013 και είχαμε καταδικαστεί σε 50 χρόνια κάθειρξη για τις ενέργειες της οργάνωσης από το 2003 έως το 2009. Στο εφετείο αυτής της δίκης είχαμε την δυσάρεστη εξέλιξη, πρώην μέλος της οργάνωσης που είχε αναλάβει την ευθύνη κατά τις συλλήψεις το 2010, να πρωτοστατεί σε επίθεση εναντίον μας μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, αφού είχε πραγματοποιήσει δήλωση στην οποία αναφερόταν ‘‘στην ήττα του Επαναστατικού Αγώνα το 2010’’, ενώ για τον εαυτό του είπε πως ‘‘ποτέ δεν είχε δηλώσει επαναστάτης’’, ανακαλώντας σειρά κειμένων και δηλώσεων που είχαμε και οι τρεις υπογράψει. Η ανάκληση μιας τέτοιας πολιτικής επιλογής και οι αναφορές σε ‘‘ήττα’’ της οργάνωσης σημαίνουν την εγκατάλειψη μπροστά στον εχθρό της πολιτικής στόχευσης μιας οργάνωσης όπως ο Επαναστατικός Αγώνας, που δεν είναι άλλη από την ανατροπή του καθεστώτος και την κοινωνική Επανάσταση. Σημαίνουν την κατάδειξη του ‘‘πτώματος’’ της οργάνωσης μπροστά στο κράτος και της ρητής δήλωσης της ‘‘αποτυχίας’’ τέτοιων εγχειρημάτων. Στην οργάνωση αυτής της επίθεσης εναντίον του ζωντανού και μη ηττημένου Επαναστατικού Αγώνα συμμετείχαν και διάφοροι από τον α/α χώρο, τόσο εντός όσο και εκτός της δικαστικής αίθουσας. Εκτός από την πολιτική δημόσια επίθεση που απέβλεπε αυτή η κίνηση στο εφετείο της α΄ δίκης στις 30/6/2017, είχε ως επόμενο άμεσο στόχο να τεθεί σε καθεστώς απομόνωσης ο Νίκος Μαζιώτης, πράγμα που κατάφερε ο μετανοημένος σε συνεργασία με τους λοιπούς κρατούμενους που τότε βρίσκονταν στο υπόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού. Το καθεστώς απομόνωσης του Νίκου Μαζιώτη κράτησε πέντε μήνες και έληξε κατόπιν απεργίας πείνας που κάναμε, η οποία έφτασε τις 35 ημέρες. Η απεργία αυτή που είχε ως αιτήματα την άρση του καθεστώτος απομόνωσης του Μαζιώτη, την απόσυρση του άρθρου 11 του νέου σωφρονιστικού κώδικα που εισήγαγε την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ΄ και την διευθέτηση των ωρών στα επισκεπτήριά μας με το παιδί μας καθώς και μεταξύ μας, δέχθηκε μεγάλη πολεμική, με στόχο να απομονωθούμε και να βρεθεί η απεργία σε αδιέξοδο, γεγονός που έθετε σε κίνδυνο την ίδια μας την ζωή. Η δυναμική της ήττας και της πολεμικής εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα και εναντίον εμάς σαν πρόσωπα έδειξε μια μη αναμενόμενη ένταση και έκταση. Υποδείκνυε όμως την διάχυση της ήττας εντός του α/α χώρου που υπέβοσκε τα τελευταία χρόνια και αιτία της οποίας ήταν η καταστολή και οι φυλακίσεις, αλλά κυρίως ήταν η πολιτική ανεπάρκεια του α/α χώρου στα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και η πολιτική ανεπάρκεια ως προς την επιλογή της ένοπλης δράσης, την οποία και χτύπησε η καταστολή από το 2010 και μετά. Χρειάστηκε να φτάσουμε στα όριά μας με αυτή την απεργία πείνας, για να γίνουν δεκτά δύο από τα τρία αιτήματά μας, αυτά των επισκεπτηρίων και της άρσης της απομόνωσης του Νίκου Μαζιώτη. Η συνέχεια συνιστούσε την κορύφωση αυτής της μακράς πολεμικής μεθόδευσης εναντίον μας από κρατούμενους για ένοπλες δραστηριότητες και από μερίδα του α/α χώρου: Καθώς ο Μαζιώτης για πρώτη φορά μετά από χρόνια σε καθεστώς ειδικής κράτησης βρέθηκε σε ‘‘ανοιχτή φυλακή’’ στην Ε΄ πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, δέχθηκε επίθεση από ποινικούς – εντολοδόχους ‘‘πολιτικών’’ κρατουμένων που είχαν επιληφθεί από το καλοκαίρι του 2017 την ‘‘εξασφάλιση’’ μιας τέτοιας επίθεσης στην περίπτωση που ο Μαζιώτης έβγαινε από την απομόνωση. Αυτά τα ντροπιαστικά για την αναρχία και την ιστορία της στον τόπο γεγονότα είναι πραγματικά πρωτόγνωρα. Συνεπώς εμείς, δεδομένου ότι είχαμε να αντιμετωπίσουμε την πολιτική ήττα και στο εσωτερικό της οργάνωσής μας, αφού ένα πρώην μέλος της οργάνωσης δήλωσε μετάνοια μπροστά στους δικαστές για την επιλογή του, είχαμε να παλέψουμε και κατά ενός εσωτερικού ‘‘μετώπου’’ πλέον που επιχειρούσαν ορισμένοι να συγκροτηθεί εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα και εναντίον μας, το οποίο ‘‘μέτωπο’’ έπαιζε τον ρόλο ενός ‘‘προ-κεχωρημένου φυλακίου’’ του εχθρού εντός των ‘‘γραμμών’’ μας στον α/α χώρο, με στόχο να μας απομονώσει και να μας καταστήσει όσο το δυνατόν πιο ευάλωτους στα κατασταλτικά σχέδια εξόντωσής μας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη προσφορά που θα μπορούσαν να προσφέρουν στο καθεστώς: Να αντιμετωπίσουν αυτοί, οι ‘‘σύντροφοι’’, τον Επαναστατικό Αγώνα και να επιχειρήσουν να καταφέρουν όσα δεν κατάφεραν τρία κατασταλτικά χτυπήματα, ο θάνατος ενός συντρόφου, και σειρά μεθοδεύσεων και διώξεων. Φυσικά και αυτού του είδους οι λυκοφιλίες δεν έχουν προοπτική και ‘‘εξανεμίζονται’’ μπροστά στην αντίσταση που θα συναντήσουν. Όμως καθώς βρήκαν αρκετά ‘‘ευήκοα ώτα’’ στον α/α χώρο, απόρροια αυτών των τακτικών ήταν να μεγαλώσει το έλλειμμα αλληλεγγύης το οποίο υπήρχε πολύ πριν τις συλλήψεις μας και στο οποίο έλλειμμα το κράτος ‘‘είδε’’ έναν επιπλέον βαθμό ελευθερίας να εκδηλώσει την εκδικητικότητά του αβίαστα τόσο απέναντι στο παιδί μας όσο και απέναντι σε εμάς τους ίδιους επιβάλλοντάς μας την ποινή των ισοβίων για την επίθεση εναντίον της Τράπεζας της Ελλάδας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το κυρίως ζήτημα, πλάι στη μοναδική στα χρονικά δικών για ένοπλη δράση απόφαση καταδίκης σε ισόβια κάθειρξη για έκρηξη με δύο προειδοποιητικά τηλεφωνήματα και χωρίς καν σοβαρούς τραυματισμούς, είναι ότι στην δίκη που δικαζόταν η Πόλα Ρούπα, το κράτος, δια μέσω του εισαγγελέα της έδρας, αναγνώρισε δημόσια πως η ποινή των ισοβίων είναι απόρροια της αποτελεσματικότητας της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα, αλλά και ειδικά της συγκεκριμένης επίθεσης, να επιφέρει την κατάρρευση, την ανατροπή του καθεστώτος. Διαπίστωση και ομολογία που δείχνει την πολιτική σημασία που έχει για το καθεστώς και την εύρυθμη λειτουργία του η αποτελεσματική αντιμετώπιση του Επαναστατικού Αγώνα. Αφενός, λοιπόν, έχουμε δύο δικαστήρια που επιβάλουν την εσχάτη των ποινών σε υπόθεση που νομικά είναι αναντίστοιχη με αυτήν την απόφαση, την οποία επιβάλουν κατ’ εντολή προϊσταμένων τους και κατόπιν πολιτικών αποφάσεων και στοχεύσεων, γεγονός που επιδιώκει σαφώς, την εμπέδωση της κρατικής ισχύος απέναντι σε μια πολιτική αντικαθεστωτική δράση. Αφετέρου οι αποφάσεις αυτές συνοδεύονται από μια ομολογία του ίδιου του κράτους ότι το πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι ιδιαιτέρως ευάλωτο και τρωτό απέναντι σε αυτή την πολιτική απειλή. Και ρητώς αναφέρθηκε στο δικαστήριο που δικαζόταν η Πόλα Ρούπα πως τελικά, η ποινή των ισοβίων επεβλήθη σε αναλογία με το μέγεθος της απειλής που συνιστά η δράση του Επαναστατικού Αγώνα για την σταθερότητα του καθεστώτος. Δεδομένου επίσης, ότι ο κρατικός μηχανισμός, το πολιτικό κατεστημένο και το καθεστώς των ΜΜΕ καθ’ όλη την περίοδο που βρισκόμαστε στην ‘‘παρανομία’’ μας είχαν ταυτίσει ως φυσικά πρόσωπα με την οργάνωση, διαμορφώνοντας εκ των προτέρων το προφίλ των ‘‘αρχηγών’’ που αποτέλεσε και την βάση για την ‘‘εδραίωση των κατηγοριών’’ εναντίον μας, τα δύο δικαστήρια κατέληξαν στην ίδια ‘‘ταυτοποίηση’’: Η δράση του Επαναστατικού Αγώνα ‘‘είναι η δράση του Μαζιώτη και της Ρούπα’’ και είναι αυτή που συνιστά άμεση απειλή για το καθεστώς. Εμείς από την άλλη, και πριν βγουν αυτές οι αποφάσεις, πολύ πριν το δικαστήριο που δίκαζε την Πόλα Ρούπα δια στόματος του εισαγγελέα της έδρας ομολογήσει με τον πλέον ειλικρινή τρόπο το πόσο ευάλωτο είναι το καθεστώς που υπηρετεί μπροστά στη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, είχαμε εντάξει στην πολιτική μας στρατηγική εντός των δικαστικών αιθουσών και έξω από αυτές την υπεράσπιση όχι μόνο του δίκαιου αγώνα της οργάνωσης, αλλά και την προσφορότητά της ως προς το επιζητούμενο αποτέλεσμα που έχει διαχρονικά η ένοπλη δράση να προκαλεί τις μέγιστες δυνατές αναταράξεις στις συστημικές λειτουργίες και να μπορεί να επιφέρει την καθεστωτική κατάρρευση. Αυτή την κατεύθυνση την ακολουθούσαμε ασχέτως του πιθανού κόστους που μπορεί να είχε αυτή η στάση σε ποινικό επίπεδο. Ο λόγος δεν είναι ούτε η περιαυτολογία – όπως πολλοί κακεντρεχείς μπορεί να ισχυρίζονται – ούτε ζήτημα πολιτικού εγωισμού. Είναι συνειδητή απόφαση που στοχεύει να συμβάλει στην ανατροπή της καθεστωτικής θεωρίας ότι το σύστημα είναι πανίσχυρο και άτρωτο, ότι τίποτα δεν μπορεί ουσιαστικά να το πλήξει και να το κλονίσει. Είναι συνειδητή πολιτική απόφαση που στοχεύει να συμβάλει στην ανατροπή αντιδραστικών θέσεων για τη ματαιότητα της ένοπλης δράσης. Είναι συνειδητή πολιτική απόφαση που θέλει να συμβάλει στην ανατροπή των σχέσεων κυριαρχίας, προωθώντας την θέση ‘‘μπορούμε να ρίξουμε το καθεστώς’’. Αυτή η θέση γίνεται πράξη με την ίδια την δράση του Επαναστατικού Αγώνα και επίσης, ομολογείται ως ορθή από τους ίδιους τους κρατικούς και κυβερνητικούς παράγοντες. Όταν έχεις μια τέτοια ευκαιρία, η αναγωγή της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα στο επίπεδο της μετριότητας και της ‘‘ένοπλης διαμαρτυρίας’’, μόνο το καθεστώς βοηθά. Τουλάχιστον εμείς δεν θα συναινούσαμε ποτέ σε κάτι τέτοιο, παρά το όποιο κόστος έχει αυτό πάνω μας. Τα παραπάνω είναι η βασική αιτία που υπαγορεύει τις μεθόδους τις οποίες εφαρμόζει το καθεστώς πάνω μας – δεδομένης φυσικά και της πολιτικής στάσης μας όλα αυτά τα χρόνια, της σταθερότητάς μας στην συνέχιση της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες –, είτε αυτό αφορά την κρατική βία πάνω στο παιδί μας είτε αφορά τις δικαστικές αποφάσεις και την δεδομένη κατά πώς φαίνεται στόχευση του κράτους να παρατείνει όσο γίνεται περισσότερο την φυλάκισή μας. Ένας στόχος που είναι αποκλειστικά και μόνο πολιτικός. Αυτή η στόχευση λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερη σημασία για το καθεστώς εν μέσω της εποχής που διανύουμε. Η δράση του Επαναστατικού Αγώνα από το 2009, η εποχή των ‘‘μνημονίων’’ και της έντασης της οικονομικής και πολιτικής βίας πάνω στην κοινωνία καθώς και η ένταση της καταστολής που ασκείται πάνω μας, βρίσκονται σε μια μόνιμη πολιτικά διαλεκτική σχέση. Για την στρατηγική του Επαναστατικού Αγώνα έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε συλλογικά από το 2008 και τέθηκε σε εφαρμογή πριν η χώρα μας μπει στην περίοδο των ‘‘μνημονίων’’, έχουμε μιλήσει αναλυτικά στην εισαγωγή της πρώτης έκδοσης αυτού του βιβλίου. Η επίθεση εναντίον της Τράπεζας της Ελλάδας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είχε ένα σημαντικό χαρακτηριστικό: Στράφηκε ευθέως ενάντια στους εμπνευστές και διαμορφωτές των δανειακών συμβάσεων, του πλέγματος δηλαδή, των κειμένων που περιείχαν όλους τους ειδεχθείς όρους υποτέλειας της κοινωνίας στο μεγάλο κεφάλαιο και της πρωτοφανούς οικονομικής και πολιτικής βίας που ασκήθηκε, ασκείται και θα ασκείται πάνω της. Γι’ αυτό και ήταν μια κεντρικής πολιτικής σημασίας ενέργεια, η μοναδική μεγάλη ένοπλη ενέργεια που χτύπησε την τρόικα. Ένας ακόμα σημαντικός λόγος για τον οποίο ‘‘έπρεπε να μας επιβληθεί η ποινή των ισοβίων’’ για πολιτικούς λόγους, είναι η διάσταση της επίθεσης και η κεντρική πολιτική της σημασία. Ενώ ένα ολόκληρο πολιτικό, κρατικό πλέγμα τοπικής εξουσίας έχει ενσωματώσει και ταυτίσει με την ίδια του την ύπαρξη την άσκηση μιας ακραίας οικονομικής βίας πάνω στην κοινωνική πλειοψηφία του τόπου κατ’ εντολή μιας υπερεθνικής οικονομικής ελίτ, την στιγμή μάλιστα, που έχει αποδεχθεί την κατάλυση θεμελιωδών αρχών του κυρίαρχου πολιτικού πλαισίου που έφεραν οι συμβάσεις δανεισμού ενώ παράλληλα καμία ουσιαστική κοινωνική αντίδραση δεν εκδηλώθηκε ώστε να εμποδίσει την εφαρμογή τους, η επιμονή μιας και μόνο πολιτικής συλλογικότητας να πολεμάει εναντίον τους και εναντίον του καθεστώτος συνολικά, και μάλιστα με ‘‘πρόσφορο τρόπο’’ ως προς το τελικό ζητούμενο, την καθεστωτική αποσταθεροποίηση – όπως ομολογείται από τους ίδιους τους κρατικούς φορείς –, είναι παράγοντες που συνιστούν ένα ενιαίο πολιτικό σύνολο το οποίο και τελικά ανάγει τον Επαναστατικό Αγώνα ως σημαντικό πολιτικό αντίπαλο του συστήματος που πρέπει να έχει και την ‘‘ανάλογη αντιμετώπιση’’. Ακόμα και αν αυτή η ‘‘αντιμετώπιση’’ υπερβαίνει τα υπάρχοντα νομικά και θεσμικά πλαίσια όπως έγινε με την αρπαγή και τη παράνομη κράτηση του 6χρονου γιου μας στο ψυχιατρικό τμήμα του νοσοκομείου Παίδων. Αυτή την υπέρβαση την έχουμε αναδείξει μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Για να μπορέσει όμως να ‘‘σταθεί’’ η ποινή των ισοβίων υπάρχει και μία ακόμα προϋπόθεση: Η καταδίκη μας με αυθαίρετες αλχημείες ως αργηγούς του Επαναστατικού Αγώνα Η μεγάλη ιστορική παραβίαση των υπαρχόντων θεσμικών και νομικών πλαισίων του πολιτικού καθεστώτος έγινε με τις δανειακές συμβάσεις. Στην πραγματικότητα η πολιτική, η δικαστική και η εκτελεστική εξουσία – με την συμμετοχή των ΜΜΕ – αποδέχτηκαν τους ειδεχθείς όρους υποτέλειας της χώρας που υπήρχαν στις συμβάσεις και οι οποίοι όροι ποτέ δεν προσβλήθηκαν. Αυτοί οι όροι είναι μια σημαντική παράμετρος των λεγόμενων ‘‘μνημονίων’’ που ακόμα και σήμερα δεν είναι ευρέως γνωστοί, όπως δεν είναι γνωστό ούτε το ίδιο το περιεχόμενο των συμβάσεων που έχουν επιβληθεί, παρ’ όλο που έχουν ήδη μια ηλικία οκτώ ετών ενώ φαίνεται πως θα αποτελούν μόνιμη συνθήκη υποτέλειας της κοινωνίας, παρά τις διαβεβαιώσεις περί ‘‘του τέλους των μνημονίων’’. Η σημασία αυτής της επίθεσης εναντίον της Τράπεζας της Ελλάδας και του ΔΝΤ, αλλά και της συνολικής στρατηγικής του Επαναστατικού Αγώνα από το 2009 που στόχευε στην υποδαύλιση της συστημικής αστάθειας, την οποία αποκάλυπτε η οικονομική κρίση και επιδείνωναν σε πολιτικό πλέον επίπεδο οι δανειακές συμβάσεις καθιστώντας στην ουσία παράνομα με βάση το ίδιο το ισχύον νομικό πλαίσιο, τόσο τα ‘‘μνημόνια’’ όσο και την εγχώρια εξουσία που τα αποδέχτηκε και τα επέβαλε, παραμένει και θα παραμείνει πολύ μεγάλη. Στον πυρήνα αυτής της επίθεσης ήταν η αναγκαιότητα ανατροπής ενός επαίσχυντου καθεστώτος που έλαβε στην χώρα την πιο ολοκληρωτική του μορφή έως σήμερα, έτσι όπως αυτή επεβλήθη με τα ‘‘μνημόνια’’. Η αναγκαιότητα για άμεση μετωπική σύγκρουση με το καθεστώς χωρίς εξαιρέσεις, η αναγκαιότητα για την ανατροπή του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου που θέλει να κρατά ισοβίως στην σκλαβιά την κοινωνική πλειοψηφία του τόπου, ήταν και είναι η μόνη διέξοδος για την κοινωνία. Και ενώ η συστημική κρίση ετοιμάζεται να δείξει ένα ακόμα πιο άγριο πρόσωπο και παράλληλα τα μέτρα υποτέλειας θα γίνονται όλο και πιο σφιχτή θηλιά στο λαιμό της κοινωνίας και κυρίως των πιο αδύναμων στρωμάτων της, η σημασία της ένοπλης ανατρεπτικής δράσης, της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα, της επίθεσης εναντίον της τρόικας και της άμεσης εκδίωξης των υπερεθνικών θεσμών εξουσίας από τον τόπο όπως αυτή αποτυπώνεται με την επίθεση εναντίον της ΤτΕ και του ΔΝΤ, η αναγκαιότητα μιας κοινωνικής Επανάστασης θα γίνεται όλο και πιο επίκαιρη.

Το περιεχόμενο των δανειακών συμβάσεων

Κατά το παρελθόν έχουμε αναφερθεί τόσο σε κείμενα όσο και στις αίθουσες των δικαστηρίων στο περιεχόμενο και τους όρους των συμβάσεων δανεισμού. Η διάρρηξη του κυρίαρχου πολιτικού και θεσμικού πλαισίου που αυτές έφεραν στο καθεστώς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και η επικύρωση αυτής της διάρρηξης από το πολιτικό, μιντιακό και δικαστικό κατεστημένο στην χώρα, έχει καταστήσει ανεπιστρεπτί παντελώς ανυπόληπτο το εγχώριο καθεστώς εν γένει. Είμαστε σίγουροι πως κάποιοι θα αναρωτηθούν, πώς μια οργάνωση όπως ο Επαναστατικός Αγώνας, όπως εμείς ως αναρχικοί αναφερόμαστε και επικαλούμαστε την παραβίαση του κυρίαρχου θεσμικού πλαισίου από τις συμβάσεις δανεισμού. Όμως, όπως έγινε το ’10 έτσι και σήμερα τα όπλα που μας προσφέρει το ίδιο το σύστημα να το χτυπήσουμε στην ίδια του την καρδιά, ελάχιστοι αναγνώρισαν ότι θα πρέπει να τα πάρουμε και να τα χρησιμοποιήσουμε εναντίον του. Οι περισσότεροι από τον χώρο της αντικαθεστωτικής δράσης ούτε καν έδωσαν σημασία. Και μια ευκαιρία που το ίδιο το εγχώριο καθεστώς μας πρόσφερε για να αποσπάσουμε τη μέγιστη δυνατή κοινωνική και πολιτική συναίνεση στον πόλεμο εναντίον του, την άφησαν και την αφήνουν οι περισσότεροι ανεκμετάλλευτη. Οι συμβάσεις δανεισμού με τους λεόντειους και επονείδιστους όρους που τις έχει επίκυρώσει με την υπογραφή του το πολιτικό καθεστώς και τις έχει νομιμοποιήσει σύσσωμο το οικονομικό, δικαστικό, μιντιακό σύστημα εξουσίας στη χώρα θέτοντας έτσι τη πλειοψηφία της κοινωνίας υπό καθεστώς μόνιμης υποτέλειας στις αγορές, τους υπερεθνικούς θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το μεγάλο κεφάλαιο, θα έπρεπε να γίνουν η αιτία ανατροπής του καθεστώτος. Ενώ η οικονομική κρίση είχε μετεξελιχθεί σε κρίση χρέους στην ευρωζώνη και απειλούσε το ευρώ, το ελληνικό κράτος δεχόταν τις μεγαλύτερες πιέσεις, με τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων να έχουν φθάσει σε επίπεδα απαγορευτικά για δανεισμό από τις αγορές ενώ το έλλειμμα είχε φτάσει στο 13,6 % του ΑΕΠ. Παρά τις γερμανικές αντιδράσεις που δεν ήθελαν την διάσωση του ελληνικού κράτους, καθώς ‘‘δεν προβλεπόταν κάτι τέτοιο από τις συμφωνίες της Ε.Ε’’, στις 25/3/2010 υπό την πίεση των αγορών που απειλούσαν το ευρώ και την ΟΝΕ με αποσταθεροποίηση, δημιουργήθηκε ο Μηχανισμός Δημοσιονομικής Σταθερότητας της Ευρωζώνης. Στις αρχές Απριλίου η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε αίτημα ενεργοποίησης του Μηχανισμού Δημοσιονομικής Σταθερότητας και στις 11/4 εντάχθηκε το ελληνικό κράτος στο μηχανισμό, με το πακέτο στήριξης να φθάνει τα 110 δις. Υπενθυμίζουμε πως όλα αυτά τα γεγονότα έλαβαν χώρα τις ημέρες που διεξάγονταν το πρώτο κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα (ημέρες συλλήψεων). Το ‘‘μνημόνιο’’ διαμορφώθηκε από την τρόικα και η ελληνική κυβέρνηση δεν συμμετείχε ούτε στην διαμόρφωσή του ούτε προέβαλε κάποια αντίρρηση. Της εισόδου της χώρας στα ‘‘μνημόνια’’ είχε προηγηθεί έκκληση του Γιώργου Παπανδρέου στο ΔΝΤ αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 για παροχή ‘‘τεχνικής βοήθειας’’ προς την Ελλάδα που στην ουσία αφορούσε αίτημα για την κηδεμονία από το ΔΝΤ, ενώ στις 2/12 μπήκε σε καθεστώς συνεχούς επιτήρησης με απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών της Ε.Ε λόγω της αποκάλυψης των υπερβολικών ελλειμμάτων. Το πακέτο των περικοπών και των μέτρων κυρώθηκαν από την βουλή με τον Ν.3845/2010 στις 6/5/2010, με τον οποίο εκτός από τα μέτρα που επεβλήθησαν, κυρώθηκε η παραχώρηση της άσκησης αρμοδιοτήτων της εκτελεστικής εξουσίας στους υπερεθνικούς θεσμούς της τρόικας. Τρεις ημέρες μετά δημοσιεύτηκε ο Ν. 3847 της 11ης Μαΐου 2010, ο οποίος στο άρθρο Μόνο* (*έτσι αναφέρεται) παράγραφος 9 ορίζει: ‘‘Τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι συμβάσεις του προηγούμενου εδαφίου (δηλ. οι συμβάσεις δανεισμού) εισάγονται στην βουλή για συζήτηση και ενημέρωση. Ισχύουν και εκτελούνται από της υπογραφής τους’’. ‘‘Με έναν νόμο καταργήθηκε το Σύνταγμα’’ έγραφαν συνταγματολόγοι, αφού καταργήθηκαν οι συνταγματικές διαδικασίες επικύρωσης και κύρωσης των συμβάσεων με τα 3/5 των μελών της βουλής, όπως ορίζουν τα άρθρα 36 παρ 2 και 28 παρ.2 του Συντάγματος. Είναι χαρακτηριστικό της ιστορίας πως μέρος του πολιτικού κατεστημένου είχαν μπερδέψει τα κείμενα του Ν. 3845 με το ‘‘μνημόνιο’’. Όμως ψήφιση του πραγματικού ‘‘μνημονίου’’ δεν έγινε ποτέ. Το πλέγμα των συμβάσεων που εν συντομία αναφέρεται (λανθασμένα) ως ‘‘μνημόνιο’’, συμπεριλαμβάνει: Την ‘‘Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης’’ μεταξύ της ‘‘ελληνικής Δημοκρατίας’’ και των κρατών μελών της ΟΝΕ που συνιστούσαν τον δανειστή των 80 δις εκατομμυρίων ευρώ που περιείχε το πρώτο πακέτο στήριξης, το ‘‘Μνημόνιο Συνεννόησης’’ μεταξύ της ‘‘ελληνικής Δημοκρατίας’’ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που ενεργούσε για λογαριασμό των 15 κρατών μελών της Ευρωζώνης. Το ‘‘Μνημόνιο Συνεννόησης’’ περιλαμβάνει το μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής πολιτικής, το Μνημόνιο με τις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής, και το Τεχνικό Μνημόνιο Συνεννόησης. Τέλος, στο πλέγμα των συμβάσεων περιλαμβάνεται η Συμφωνία μεταξύ ‘‘ελληνικής Δημοκρατίας’’ και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η οποία και παρείχε τα 30 δις ευρώ του πρώτου πακέτου οικονομικής στήριξης. Στις τρεις αυτές συμβάσεις περιλαμβάνεται επίσης, η ‘‘Συμφωνία μεταξύ πιστωτών’’ με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, την οποία αποδέχτηκε η τότε κυβέρνηση με το άρθρο 4 παρ.1 της βασικής Σύμβασης, με βάση την οποία ‘‘δεν αποτελούσε προϋπόθεση η κυβέρνηση να συμμετέχει στην διαπραγμάτευση’’. Την αποδέχτηκε ως ήταν και την υπέγραψε. Βασική σύμβαση ήταν η ‘‘ Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης ’’ από την ισχύ της οποίας εξαρτιόταν η ισχύς όλων των μετέπειτα ‘‘μνημονίων’’. Οι βασικότερες παραβιάσεις της ‘‘νομιμότητας’’ που ισχύουν για μια ‘‘ανεξάρτητη χώρα’’ είναι:

α) Η παραίτηση ‘‘αμετακλήτως και άνευ όρων’’ από κάθε ασυλία κυριαρχίας, έτσι όπως αυτές ορίζονται με βάση το καθεστωτικό εθνικό και υπερεθνικό νομικό πλαίσιο, όρος που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Σύμφωνα με το άρθρο 14 παρ. 5 της Σύμβασης, το ελληνικό κράτος παραιτείται ‘‘αμετάκλητα και άνευ όρων’’ από κάθε ασυλία που αφορά το ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία σε όλες τις νομικές διαδικασίες. Σε αυτές περιλαμβάνονται χωρίς περιορισμούς η άσκηση αγωγής, κάθε δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, η κατάσχεση, η αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης, η προσωρινή διαταγή και η αναγκαστική εκτέλεση σε περιουσιακά στοιχεία. Στην επίσης δεσμευτική επεξήγηση της νομικής γνωμοδότησης από δύο νομικούς συμβούλους του κράτους αναφέρεται ότι ‘‘ούτε ο Δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο’’. Με την γνωμοδότηση αυτών των δύο νομικών συμβούλων το ελληνικό κράτος σφράγισε τον δρόμο για την όποια μετέπειτα απόπειρα προσβολής των συμβάσεων, επικυρώνοντας αυτές ως νόμιμες. Αυτή η κίνηση συνιστούσε απαίτηση των δανειστών ώστε να διασφαλιστεί η απόλυτη συμμόρφωση της κυβέρνησης στις συμβάσεις, για τις οποίες οι ίδιοι οι δανειστές και οι θεσμοί γνώριζαν το μέγεθος της παραβίασης του ελληνικού και ευρωπαϊκού νομικού πλαισίου που προωθούσαν. Αυτούς τους όρους που καταλύουν κάθε έννοια κυριαρχίας, είχε προαναγγείλει ο πρώην υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε με την γνωστή δήλωσή του ‘‘kapput κυριαρχία’’.

β) Η ολοκληρωτική και αμετάκλητη δέσμευση υπέρ κάθε δανειστή του ελληνικού κράτους, του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος, του συνόλου της δημόσιας περιουσίας (ακίνητης, κινητής, χρηματικής, αξιογράφων, πηγών επίγειου, υπόγειου και υποθαλάσσιου πλούτου). Αφήνεται στην κρίση των δανειστών η δυνατότητα κατασχέσεων οποιουδήποτε στοιχείου θεωρείται ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους (άρθρο 14 παράγραφο 5 και στο παράρτημα 4 της Σύμβασης Δανειακών Διευκολύνσεων).

γ) Στο ‘‘Μνημόνιο Συνεννόησης’’ και σε όλα τα μεταγενέστερα ‘‘μνημόνια’’, περιέχονται τα μέτρα που επέβαλαν (και επιβάλλουν) οι κυβερνήσεις. Όσον αφορά τον όρο της ‘‘παραίτησης από κάθε ασυλία κυριαρχίας’’ συνιστά ευθέως όρο κατοχής και κατάλυσης του θεσμικού πλαισίου που υποτίθεται, καθιστά την χώρα ανεξάρτητη, παραβιάζοντας την ‘‘αρχή σεβασμού της κυριαρχίας μιας χώρας που εγγυώνται το Σύνταγμα, το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα της ελληνικής Δημοκρατίας’’. Σύμφωνα με τα παραπάνω, τα οποία δεν είναι θέσεις δικές μας, αλλά θέσεις συνταγματολόγων και νομικών που έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις καθώς και το εγχώριο σύμπλεγμα εξουσίας (δικαστική, εκτελεστική, νομοθετική, ΜΜΕ) που έχει αποδεχτεί τις συμβάσεις, είναι επί της ουσίας θεματοφύλακες αυτής της κατοχικής συνθήκης και υπαίτιοι της καταλύσεως του νομικού και θεσμικού πλαισίου, στην οποία κατοχική συνθήκη υπάγονται πλέον οι εξουσίες τους πάνω στους ανθρώπους του τόπου. Συνεπώς, με τους όρους του κυρίαρχου νομικού και θεσμικού πλαισίου της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, αυτό το πλέγμα εξουσίας και όλο το πολιτικό καθεστώς – ασχέτως αν έχει ή δεν έχει συμμετάσχει εξ’ αρχής σε κάποια κυβέρνηση – είναι παράνομο. Ειδικά ο συγκεκριμένος όρος που δεν προβλέπεται πουθενά στο ισχύον νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα, την Ευρώπη και διεθνώς, που παραβιάζει, ή καλύτερα καταλύει το Σύνταγμα, δεν θα μπορούσε να επικυρωθεί ούτε με ομόφωνη απόφαση των 300 μελών της βουλής και ούτε καν με δημοψήφισμα, αφού δεσμεύει όχι μόνο αυτή την γενιά των πολιτών, αλλά και τις επόμενες. Ο όρος της δυνατότητας και του δικαιώματος κατάσχεσης οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου στην χώρα εξυπηρετεί τους δανειστές, καθώς και τα πακέτα των μέτρων περικοπής μισθών και συντάξεων, υπέρμετρης φορολόγησης των κοινωνικά αδύναμων, οι μειώσεις στο αφορολόγητο όριο, οι απολύσεις κλπ που συνιστούν ωμή οικονομική βία πάνω στην κοινωνική βάση, ενώ η επιβολή τους από τους δανειστές και τις εγχώριες κυβερνήσεις συνιστούν πράξεις πολιτικής βίας που επίσης, απαγορεύεται από το εγχώριο και διεθνές νομικό πλαίσιο το οποίο υποτίθεται, πως υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Φυσικά, αυτή η οικονομική και πολιτική βία συνιστά άλλη μια κατάλυση του ελληνικού Συντάγματος. Οι όροι που περιλαμβάνονται στο άρθρο 4 της βασικής Σύμβασης δηλώνουν ότι ολόκληρη η κινητή και ακίνητη περιουσία του δημοσίου είναι δεσμευμένη για την εξυπηρέτηση του δανείου για όσο αυτό υπάρχει. Το συγκεκριμένο δάνειο είναι αυτό που έχει συμπεριληφθεί στις συμφωνίες για επιμήκυνση του χρέους (για το ζήτημα του χρέους θα αναφερθούμε πιο κάτω στο κείμενο) και του οποίου η αποπληρωμή μετατίθεται στο μακρινό μέλλον. Η επιμήκυνση επ’ αόριστον των ειδεχθών όρων της Δανειακής Σύμβασης δεν αφορά όμως μόνο στον χρόνο αποπληρωμής του πρώτου δανείου προς τα κράτη μέλη της ΟΝΕ, αλλά δεδομένου ότι η Σύμβαση και οι όροι της συμπεριλαμβάνονται ως αδιαχώριστο όλον σε όλα τα μνημόνια που ακολούθησαν, γίνεται σαφές πως οι όροι αυτοί θα ισχύουν στο διηνεκές, αφού η χώρα θα χρειαστεί πολλές δεκαετίες για να αποπληρώσει το σύνολο των χρεών της από τα πακέτα οικονομικής ‘‘στήριξης’’. Η αναδρομή στην εποχή του μνημονιακού καθεστώτος στην χώρα έχει την ιδιαίτερη σημασία της καθώς όχι μόνο δεν ‘‘βγαίνουμε από τα μνημόνια’’, αλλά εισερχόμαστε πιο βαθιά στην κρίση χρέους. Η γελοιότητα περί της ‘‘λήξης των μνημονίων’’ φαίνεται από την ίδια την Δανειακή Σύμβαση στης οποίας το άρθρο 4 αναφέρει ότι η Ελλάδα ως δανειολήπτης ‘‘δεσμεύεται έως ότου όλο το κεφάλαιο της παρούσας Σύμβασης να έχει επιστραφεί πλήρως και όλοι οι τόκοι και τα πρόσθετα ποσά, αν υπάρχουν στο πλαίσιο της παρούσας Σύμβασης, να έχουν πλήρως εξοφληθεί…. ’’ Δεδομένου ότι η εξόφληση αυτού του δανείου έχει μεταφερθεί με τα ‘‘μέτρα ελάφρυνσης του χρέους’’ στο 2060 περίπου – εκτός απροόπτου –, η δανειακή Σύμβαση θα ισχύει στο διηνεκές και μαζί της θα είναι σε ισχύ όλα τα άρθρα που έχουν θέσει την χώρα σε καθεστώς απόλυτου ελέγχου και κατοχής από τους δανειστές. Οι οποίοι δανειστές εν προκειμένω και αφού, όπως έχει δημοσιοποιηθεί, μεγάλο μέρος του δανείου αυτού έχει ‘‘διασκορπιστεί’’ προφανώς σε ιδιώτες, δηλαδή στις αγορές, το μόνιμο καθεστώς κατοχής και όλα τα παρεπόμενα των όρων που περιέχουν οι συμβάσεις θα ασκείται από τις αγορές. Δικαίωμα να καταγγελθεί η Σύμβαση από την Ελλάδα δεν υπάρχει, όπως και δυνατότητα φυσικά, μονομερούς αθέτησης του χρέους λόγω αδυναμίας αποπληρωμής του. Όμως οι δανειστές με το άρθρο 8 της Σύμβασης δικαιούνται να την καταγγείλουν, να απαιτήσουν το ανεξόφλητο των δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο μαζί με τους τόκους και με το επιτόκιο να ξεπερνά το 7%. Συνεπώς τα μέτρα για την βιωσιμότητα του χρέους σημαίνουν μέτρα επιμήκυνσης του καθεστώτος υποτέλειας και κατοχής, αφού θα παραμείνουν σε ισχύ όλα τα άρθρα και οι κατοχικοί όροι των συμβάσεων. Με τις διατάξεις του άρθρου 4 της Σύμβασης που αφορούν στην δέσμευση της δημόσιας περιουσίας, σε συνδυασμό με τον όρο παραίτησης της χώρας ‘‘αμετακλήτως και άνευ όρων’’ από τα κυριαρχικά της δικαιώματα (άρθρα 14 παράγραφος 5, άρθρο 15 παρ.1 με Παράρτημα 4), η δέσμευση της δημόσιας περιουσίας και του κοινωνικού πλούτου στη χώρα είναι ολοκληρωτική. Με βάση το άρθρο 2 παρ. 3 της Σύμβασης, την ολοκληρωτική εξουσία που έχουν οι δανειστές πάνω στην χώρα μπορούν να τη μεταβιβάσουν μερικώς ή ολικώς σε τρίτους, είτε αυτά είναι άλλη κράτη είτε οργανισμοί είτε εταιρείες. Με την πρώτη δανειακή σύμβαση και την έναρξη των ‘‘προγραμμάτων οικονομικής εξυγίανσης’’, παράγοντες του γερμανικού κράτους δήλωναν: ‘‘Η Ελλάδα είναι πλέον εργαστήριο της Ευρώπης. Επανενσωμάτωση με το άγριο. Αν – σε περίπτωση που – οι Έλληνες το ξεπερά-σουν, θα είναι μια άλλη χώρα’’. Το αν ‘‘θα το ξεπεράσουν’’ ή όχι, δεν έχει ακόμα κριθεί αφού το χρέος για το οποίο μπήκαμε στα μνημόνια, έχει διπλασιαστεί και βαίνει να μεγαλώνει συνεχώς. Όμως ούτως ή άλλως μιλάμε για άλλη χώρα. Μια χώρα που πεθαίνει. Οι παραπάνω όροι καθώς και πλήθος δευτερευόντων όρων που συμπεριλαμβάνονται στις συμβάσεις, καθιστούν την θέση της χώρας δυσμενέστερη αυτής ενός προτεκτοράτου, καθώς προσδίδει τέτοια ρευστότητα στην δυνατότητα διαχείρισης των πεπραγμένων σε αυτήν και καταργεί κάθε δικαίωμα αυτοκυριαρχίας που δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο σε καιρό διακρατικής ειρήνης. Αν σε όλα αυτά συμπεριλάβουμε και το βάρος των μέτρων που επεβλήθησαν με τα τρία μνημόνια και με το 4ο που υπέγραψε η κυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ προκειμένου ‘‘να βγούμε από… τα μνημόνια’’, μέτρα που αντιστοιχούν σε ποσό που υπερβαίνει τα 230 δις ευρώ, αν αναλογιστούμε την απώλεια σε ΑΕΠ που ξεπέρασε το 26% όλα αυτά τα χρόνια, την άγρια φτώχεια και την περιθωριοποίηση που έχει υποπέσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας ενώ εκατομμύρια ζουν υπό την συνεχή απειλή της φτώχειας, όλα αυτά συνιστούν μια πρωτόγνωρη οικονομική και πολιτική βία που αντιστοιχεί μόνο σε χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο. Δεδομένου όμως ότι κανένας πόλεμος δεν διαρκεί στο διηνεκές ενώ οι όροι δανεισμού και τα σκληρά μέτρα θα ισχύουν επ’ άπειρον αφού δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η πιθανότητα αποπληρωμής των δανείων, η συνθήκη που έχει υποπέσει η κοινωνία σε αυτή την χώρα, είναι λόγω της μονιμότητάς της δυσχερέστερη ενός σύντομου διακρατικού πολέμου. Το περιεχόμενο των συμβάσεων σκοπίμως έχει μείνει στην σκιά και την αφάνεια. Σκοπίμως δεν έχει ενημερωθεί η κοινωνία γι’ αυτές και τους όρους τους. Η έλλειψη πληροφόρησης διαφάνηκε από το γεγονός ότι άπαντες οι συνδικαλιστικοί και πολιτικοί παράγοντες που οργάνωναν τις κινητοποιήσεις ‘‘ενάντια στα μνημόνια’’, συμπεριλαμβανομένων όλων των υπολοίπων που αντιδρούσαν εκείνη την πρώτη περίοδο, αναφέρονταν στα μέτρα και τις περικοπές μισθών και συντάξεων και όχι στο γενικό πλαίσιο αυτών που περιλαμβάνει την ισόβια υποβολή της χώρας σε καθεστώς εποπτείας, σε καθεστώς ολικής κατοχικής διακυβέρνησης. Αν αυτοί οι όροι γίνονταν η αιχμή των τότε κινητοποιήσεων και αναδεικνύονταν οι παραβιάσεις που προκαλούσαν οι συμβάσεις, θα γινόταν παράλληλα αιχμή το γεγονός ότι σύσσωμη η καθεστωτική πολιτική εξουσία ήταν παράνομη και συνεπώς θα απαιτούνταν η ανατροπή της. Κάτι τέτοιο όμως, προφανώς και δεν ήθελε κανένας πολιτικός παράγοντας της αντιπολίτευσης που έβλεπαν τις κινητοποιήσεις ως πεδίο για να αναρριχηθούν οι ίδιοι στην εξουσία και τα μνημόνια ως αφορμή αποδυνάμωσης των πιο ισχυρών πολιτικών παρατάξεων, ενώ αποσιωπούσαν όλοι τα παραπάνω καθιστώντας έτσι εαυτούς συνενόχους. Οι κινητοποιήσεις το 2010 και τα δυο επόμενα χρόνια συνειδητά έπρεπε να παραμείνουν σε ένα πλαίσιο ελεγχόμενο, το οποίο δεν θα υπερέβαινε την στιγμιαία εκδήλωση μιας μίνι εξέγερσης, χωρίς φυσικά, καμία συνείδηση της πραγματικής φύσης αυτών των συμβάσεων. Τα μέτρα του ‘‘Μνημονίου Συνεννόησης’’ το 2010 ήταν ένα μικρό μέρος αυτών των ειδεχθών όρων για την οικονομική στήριξη. Την οικονομική αυτή στήριξη την ήθελαν όλοι: Το πολιτειακό καθεστώς για να μην απολέσει την εξουσία του αν κατέρρεε, η δικαστική εξουσία και σύσσωμος ο κρατικός μηχανισμός για να μην χάσουν την εξουσία και τις θέσεις τους, το κράτος για η επιβίωση του συστήματος εν γένει. Και φυσικά, η ντόπια οικονομική ελίτ καθώς και τα ΜΜΕ που ελέγχει, επ’ ουδενί δεν ήθελε να μπλοκαριστεί η Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης και τα μέτρα που την συνόδευαν, αφού από αυτήν εξαρτιόταν η οικονομική στήριξη του καθεστώτος και η δική της. Εξ’ άλλου μεγάλο μέρος των χρημάτων κατέληξαν στην στήριξη του χρεοκοπημένου τραπεζικού συστήματος, του οποίου η μη κατάρρευση ήταν προϋπόθεση για την επιβίωση του οικονομικού και πολιτικού καθεστώτος όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς. Εξ’ άλλου ο μόνος λόγος που υποχρέωνε την αλλοδαπή οικονομική και πολιτική ελίτ να στηρίξει το ελληνικό κράτος και το εγχώριο τραπεζικό σύστημα, ήταν για να μην καταρρεύσει το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα αφού τα ‘‘ανοίγματά του’’ στο ελληνικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος ήταν πολύ μεγάλα. Εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης μια αθέτηση πληρωμών του χρέους της Ελλάδας στην περίπτωση που αυτή έμενε αβοήθητη, θα προκαλούσε τέτοιους τριγμούς στο παγκόσμιο σύστημα που θα υπερέβαινε κατά πολύ το μέγεθος της κατάρρευσης της Lehman Brothers. Η οικονομική στήριξη προς το ελληνικός καθεστώς έγινε συνεπώς για να μπορεί το ελληνικό κράτος να συνεχίσει να πληρώνει τόκους και χρεολύσια με τεράστιο τίμημα για την κοινωνική βάση και υποθηκεύοντας τις ζωές όλων μας στο παρόν και στο μέλλον. Η μόνιμη κατάργηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας που επί της ουσίας εμπεριέχονται στις Συμβάσεις και ανανεώνονται με κάθε μνημόνιο και πακέτο μέτρων ‘‘οικονομικής εξυγίανσης’’, λιτότητας και εξασφάλισης πόρων για την αποπληρωμή των δανείων, αφορά σε μια μόνιμη συνθήκη κατοχής που το υπερεθνικό κεφάλαιο επιβάλει όχι πάνω στο εγχώριο οικονομικό και πολιτικό πλέγμα εξουσίας και το ελληνικό κράτος, αφού αυτό είναι που τελικά ‘‘νομιμοποιεί’’ αυτή την συνθήκη και είναι υπαίτιο για την τήρησή της και αφού διαφορετικά θα απαιτούνταν η αυτοκατάργηση του εγχώριου πολιτικού και οικονομικού καθεστώτος. Αυτή τη μόνιμη συγκαλυμμένη μεν, υπαρκτή δε κατοχική συνθήκη την επιβάλλουν σύσσωμη η εγχώρια και υπερεθνική πολιτική και οικονομική εξουσία πάνω στους κοινωνικά αδύναμους του τόπου. Αυτοί είναι που πλήττονται όχι μόνο με τα μέτρα που τους χτυπούν άμεσα, αλλά και με όλους τους όρους των συμβάσεων. Και όσον αφορά το ‘‘αυτοκυρίαρχο’’ του ελληνικού πολιτειακού καθεστώτος, της αντιπροσωπευτικής ‘‘δημοκρατίας’’ και την ίδια του εν τέλει την υπόσταση, αυτή ‘‘αυτοκτόνησε’’ το 2010 και τυπικά. Λέμε ‘‘και τυπικά’’, γιατί η διάβρωση και η διαδοχική αποσάθρωσή του ως σύστημα εξουσίας έτσι όπως το είχαν προσδιορίσει μια σειρά διεθνών συμβάσεων μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, έχει ξεκινήσει από την εποχή που ξεκίνησε η νεοφιλελεύθερη επέλαση, αλλά και η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Οι παραβιάσεις που η δανειακή σύμβαση επέφερε στο νομικό και συνεπώς το θεσμικό πλαίσιο του καθεστώτος το οποίο ίσχυε ως χθες, συνιστούν ένα ‘‘ξεκαθάρισμα’’ με τις ‘‘παρωχημένες’’ ιδέες και αρχές ενός μοντέλου εξουσίας που αναφερόταν στο ‘‘κράτος – πρόνοιας’’ το οποίο ανήκει εδώ και χρόνια στο παρελθόν. Στην περίπτωση της Ελλάδας που υπέπεσε σε κατάσταση επαιτείας λόγω του αποκλεισμού της από τις αγορές κεφαλαίου και που αυτός ο αποκλεισμός ήρθε ως η ‘‘φυσική κατάληξη της οικονομικής κακοδιαχείρισης από το κράτος και της αδυναμίας προσαρμογής του στις απαιτήσεις του νέου παγκόσμιου οικονομικού περιβάλλοντος’’, η ρήξη που προκάλεσαν οι όροι της δανειακής σύμβασης, είναι μοναδική στην σύγχρονη ιστορία. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξουσίας, αλλά και το ελληνικό κράτος από γεννήσεώς του είχε τον χαρακτήρα του ουραγού μεγάλων κρατικών δυνάμεων, από τις οποίες συχνά εξαρτιόταν ως σταθερός επαίτης. Εξ’ άλλου, το ελληνικό κράτος βρίσκεται ανάμεσα στα τρία μοναδικά κράτη σε όλο τον κόσμο, μαζί με την Ονδούρα και τον Ισημερινό, τα οποία έχουν ζήσει περισσότερο από το μισό διάστημα της ύπαρξής τους σε κατάσταση πτώχευσης, αλλά και σε ένα καθεστώς επιτήρησης και επικυριαρχίας από τους διάφορους δανειστές τους. Η υπερχρέωση του ελληνικού κράτους είναι μια μόνιμη ιστορική κατάσταση υποτέλειας του εγχώριου πολιτικού συστήματος στο μεγάλο κεφάλαιο σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Η μη εξόφληση των δανείων του 1824, του 1825 και του 1832 προς την Αγγλία έφτασε να απειληθεί να μπει η Ελλάδα σε καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου το 1860 από τις τρεις ‘‘προστάτιδες’’ δυνάμεις, ενώ υποχρεώθηκε να δίνει προτεραιότητα στην αποπληρωμή των δανείων. Το 1893 επί Χαριλάου Τρικούπη το ελληνικό κράτος χρεοκόπησε ενώ μετά την ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 επιβλήθηκε διεθνής οικονομικός έλεγχος το 1898. Για την αποζημίωση του τουρκικού κράτους πήρε νέο δάνειο του οποίου όμως την αποπληρωμή ανέλαβε να επιτηρεί διεθνής επιτροπή (ΔΟΕ) που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και που της εκχωρήθηκαν τα μονοπώλια πολλών προϊόντων καθώς και φόρων. Το 1929 το ελληνικό κράτος πτώχευσε για μια ακόμα φορά. Μετά το Δόγμα Τρούμαν (1947) το αμερικάνικο κράτος έβαλε πολλούς δικούς του κρατικούς παράγοντες σε νευραλγικές διοικητικές θέσεις για την εξασφάλιση της αποπληρωμής των μεταπολεμικών δανείων με το δικαίωμα της άσκησης βέτο και το ελληνικό καθεστώς για χρόνια βρισκόταν υπό την απόλυτη αμερικάνικη εξουσία . Όσο για την Τράπεζα της Ελλάδας που σήμερα είναι παράρτημα της ΕΚΤ και συνιστά μέρος του ευρωσυστήματος, την οποία χτύπησε ο Επαναστατικός Αγώνας, ιδρύθηκε κατ’ εντολή του αγγλικού κράτους με σκοπό τον αποτελεσματικό οικονομικό έλεγχο του ελληνικού κράτους από το αγγλικό κεφάλαιο, προκειμένου να αποπληρωθούν τα δάνεια του 19ου αιώνα. Συνεπώς ο σκοπός της Τράπεζας της Ελλάδας ήταν η μόνιμη και ενισχυμένη επιτροπεία και εκμετάλλευση της ελληνικής κοινωνίας για λογαριασμό των ξένων πιστωτών. Με δυο λόγια δεν είναι εκτός του ιδιαίτερου ιστορικού χαρακτήρα του ελληνικού κράτους η κατάληξη που είχε η πορεία υπαγωγής της χώρας στο μόνιμο καθεστώς εποπτείας και κηδεμονίας χωρίς ένσταση και χωρίς καμία διαμαρτυρία. Είναι όμως η πρώτη φορά στην ιστορία που αυτό το καθεστώς επικυριαρχίας πρόκειται να διαρκέσει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Η στάση ολοκληρωτικής υποτέλειας που είχε εξ’ αρχής η κυβέρνηση Παπανδρέου το 2010, ξάφνιασε ακόμα και παράγοντες του ΔΝΤ, οι οποίοι είχαν δηλώσει ‘‘πρώτη φορά συναντάμε αρχηγό κράτους να αποδέχεται χωρίς καν να απαιτεί διαπραγμάτευση, τόσο σκληρούς όρους δανεισμού’’. Ο οποίος όχι μόνο αποδέχτηκε αδιαμαρτύρητα τα πάντα, αλλά προέβη και σε δημόσιες δηλώσεις που εξέφραζε την ενόχλησή του για τα ‘‘προσκόμματα που δημιουργεί το Σύνταγμα’’ και για τον ‘‘αναχρονιστικό και ξεπερασμένο του ρόλο’’, καθώς πολλοί συνταγματολόγοι το επικαλούνταν για να στηρίξουν την παράνομη φύση των συμβάσεων δανεισμού. Όπως όμως είπαμε και πιο πάνω, δεν είναι εκτός του ιδιαίτερου ιστορικού χαρακτήρα του ελληνικού κράτους η κατάληξη που είχε η πορεία υπαγωγής του στο μόνιμο καθεστώς εποπτείας. Όμως όπως είπαμε ήδη, για τη ‘‘νομιμοποίηση των Δανειακών Συμβάσεων’’ και την επιβολή τους έχουν ευθύνη όλοι όσοι συμμετέχουν στο εγχώριο πολιτικό κρατικό, μιντιακό, οικονομικό πλέγμα εξουσίας. Ακόμα και ήσσονος πολιτικής δύναμης κόμματα που δεν προέτρεψαν, δεν στόχευσαν, δεν έθεσαν ως πρόταγμα την καθεστωτική ανατροπή ύστερα από όσα οι συμβάσεις αυτές περιείχαν, είναι συνυπεύθυνες. Οι αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν απέναντι στις δανειακές συμβάσεις και τα μέτρα που επεβλήθησαν, ήταν παντελώς αναντίστοιχες του μεγέθους των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών και αποτελεσμά-των που αυτά έφεραν. Σειρά συνταγματολόγων αντιτάχθηκε στην δανειακή σύμβαση και τα ‘‘μνημόνια’’ καταγγέλλοντας την ‘‘συγκαλυμμένη κατάλυση του πολιτεύματος’’. Πέρα από την συνεχή αναφορά στις πολλές παραβιάσεις του Συντάγματος και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, ο οποίος αποτελεί μέρος συνταγματικού δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έγιναν συχνές αναφορές στην αλλαγή καθεστώτος που επήλθε με τα μνημόνια: ‘‘Αντί για δημοκρατία (έστω με την έννοια και τους περιορισμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας) προκύπτει de facto ένα ιδιόμορφο καθεστώς χρεοκρατίας δηλαδή μια συγκεκαλυμμένη δικτατορία των διεθνών κεφαλαιαγορών διαμεσολαβημένη από τα κράτη–δανειστές… και από τους εγχώριους μεταπράτες – κόμματα εξουσίας (συνέντευξη Κ. Χρυσόγονου στην Αυγή 28/12/2013). Αναφερόμενος ο ίδιος ο Κ. Χρυσόγονος στον όρο της οριστικής και αμετάκλητης παραίτησης του δανειολήπτη από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, δηλώνει πως ‘‘τέτοιες διατάξεις που θίγουν πρόδηλα τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος ούτε καν με αναθεώρηση του Συντάγματος δεν θα μπορούσαν να θεσπιστούν (κατ’ άρθρο 110 Σ )’’ (Νομικό Βήμα 28/3/2011). Ο Γ. Κασιμάτης, συνταγματολόγος, σε αρκετές ομιλίες και κείμενά του (π.χ. ομιλία σε ημερίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών στις 12/4/2011) αφού καταγγέλλει την δανειακή σύμβαση, καταλήγει πως η αποδοχή ως έχει των συμβάσεων και των όρων που αυτές περιέχουν από την κυβέρνηση, ‘‘οδηγεί την χώρα με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας σε αγώνα των πολιτών της σύμφωνα με το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος (120 Σ)’’. Ο Χρυσόγονος παραλληλίζει την εποχή μας με αυτή της γαλλικής επανάστασης του 1789: ‘‘Ζήσαμε περίπου μια επανάληψη του γαλλικού 1789. Τότε ο Λουδοβίκος 16ος μη μπορώντας να αντιμετωπίσει τα χρέη που ο ίδιος είχε προκαλέσει, επιχείρησε μια ελεγχόμενη παράδοση της πολιτικής εξουσίας στους ευγενείς. Οι επαναστατικές εξελίξεις απέδειξαν πως τέτοιου είδους μεταβιβάσεις σε περιόδους οικονομικής κατάρρευσης εμπεριέχουν σοβαρό κίνδυνο συνολικής ανατροπής του συστήματος’’. Η εποχή που επικαλείται δεν έχει μόνο αυτού του τύπου τις ομοιότητες με την σημερινή. Δεδομένων των αναλογιών και των υπερβολών που χαρακτήριζαν εκείνο το μοναρχικό καθεστώς, κάποιες αιτίες που προκαλούν τις επαναστάσεις διατηρούν τις συγγένειές τους δια μέσω της ιστορίας. Το γαλλικό χρέος από τους πολέμους του Λουδοβίκου 14ου οδηγούσε το καθεστώς στο χείλος της τέταρτης χρεοκοπίας του μέσα σε έναν αιώνα και η ‘‘λύση’’ δόθηκε στην ‘‘ανακύκλωσή’’ του. Με τα ηνία της οικονομίας να τα παίρνει ένας Σκωτσέζος φυγάς καταδικασμένος σε θάνατο για ανθρωποκτονία και επαγγελματίας τζογαδόρος, ένας καθ’ όλα ‘‘ευυπόληπτος πολίτης’’ ονόματι Τζων Λω, δημιούργησε στην Γαλλία το πρώτο στην ιστορία χάρτινο νόμισμα και την πρώτη γαλλική Κεντρική Τράπεζα. Η αντικατάσταση για πρώτη φορά στην ιστορία του μεταλλικού νομίσματος από χάρτινο, έδωσε το έναυσμα για την δημιουργία μιας πυραμίδας χρέους που ανακυκλωνόταν ως επενδυτική δραστηριότητα για την οικονομική ‘‘αφρόκρεμα’’ της Γαλλίας και όχι μόνο. Το γαλλικό χρέος μεγάλωνε παράλληλα με την ‘‘φούσκα’’ της γαλλικής οικονομικής επέκτασης και όλα μαζί κατέρρευσαν, στέλνοντας το καθεστώς στο χείλος της αβύσσου. Τελικά και επί Λουδοβίκου 16ου η οικονομική χρεοκοπία του καθεστώτος και η πολιτική του ανυποληψία οδήγησε στην γαλλική επανάσταση. Οι ομοιότητες δεν είναι λίγες. Η ΕΚΤ συνιστά έναν πανευρωπαϊκής ισχύος συγκεντρωτικό θεσμό οικονομικής εξουσίας που επιδίδεται στην τακτική της ανακύκλωσης του κρατικού και ιδιωτικού χρέους δημιουργώντας ‘‘πυραμίδα’’. Με το τέλος της πολιτικής της ποσοτικής χαλάρωσης και της ανόδου των επιτοκίων δανεισμού που έως σήμερα ήταν αρνητικά προσφέροντας τζάμπα χρήμα σε εταιρείες, επενδυτές και τράπεζες, επιχειρεί μια ελεγχόμενη ‘‘εκτόνωση’’ της ‘‘φούσκας’’ του χρέους. Ο συγκεντρωτισμός οικονομικής και πολιτικής εξουσίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους θεσμούς της όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είναι το επόμενο θεμελιακό στοιχείο της εποχής μας. Η εκχώρηση της πολιτικής εξουσίας ενός χρεοκοπημένου κράτους συνιστά επίσης, ένα χαρακτηριστικό πολιτικής έκπτωσης ενός καθεστώτος. Στην εποχή μας η εκχώρηση αυτή έχει γίνει άτυπα μεν, ουσιαστικά δε στις διεθνείς κεφαλαιαγορές που μέσω των οικονομικών πιέσεών τους, ασκούν και τον πολιτικό έλεγχο. Βασικό όμως κοινό χαρακτηριστικό της τότε εποχής με την σημερινή είναι η αναγωγή του χρέους σε ευεργετικό στοιχείο για την οικονομική επέκταση. Μόνο που στην εποχή μας η διόγκωση του παγκόσμιου χρέους απειλεί να καταπιεί όχι ένα κράτος, αλλά το ίδιο το σύστημα. Η επίκληση του άρθρου 120 του Συντάγματος που νομιμοποιεί και μάλιστα ανάγει σε υποχρέωση του πολίτη την ανατροπή ενός καθεστώτος που το καταλύει, έχει γίνει αρκετές φορές από συνταγματολόγους μετά την επιβολή των δανειακών συμβάσεων λόγω των όρων που αυτοί περιέχουν. Το άρθρο 120 του Συντάγματος νομιμοποιεί την πολιτική αντίσταση όταν το καθεστώς βαίνει προς τον ολοκληρωτισμό, παραβιάζει βασικές αρχές του και ανάγει σε πολιτικό χρέος την ανατροπή ολοκληρωτικών καθεστώτων. Μια τέτοια περίπτωση είναι το καθεστώς εξουσίας που αναδύθηκε με τα ‘‘μνημόνια’’, όχι μόνο λόγω της κατάργησης της κυριαρχίας και της υποθήκευσης κάθε κινητού ή ακίνητου κοινωνικού πλούτου και αγαθού στην χώρα από τους δανειστές, αλλά και λόγω της υπέρμετρης οικονομικής βίας που ασκείται πάνω στους κοινωνικά αδύναμους. Κάποιοι όμως, ως αναμενόμενο, δεν ‘‘είδαν’’ καμία κατάλυση του Συντάγματος στην δανειακή σύμβαση, αλλά ‘‘καταστρατήγησή’’ του. Πρόκειται για νομικό όρο που υποδηλώνει πως δεν υπάρχει η προϋπόθεση ενεργοποίησης του άρθρου 120 του Συντάγματος, όπως είναι η κατάλυση με την άσκηση βίας (π.χ. πραξικόπημα), αλλά ‘‘μια συγκαλυμμένη μεταβολή του πολιτεύματος’’ ενώ έχει γίνει παραλληλισμός της μνημονιακής συνθήκης στην Ελλάδα με την Γερμανία το 1933 και τη ‘‘νομιμοφανή κατάληψη της εξουσίας από τους ναζί’’ (Χρυσόγονος 2011). Με βάση την παραπάνω θέση, απορρίπτουν ορισμένοι την αναγκαιότητα ενεργοποίησης του άρθρου 120 του Συντάγματος, όπως προτρέπουν άλλοι. Αυτή η θέση που επιχειρεί να ‘‘συγκρατήσει’’ τις πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις μέσα στο πλαίσιο της ανώδυνης διαμαρτυρίας, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις θέσεις που οι ίδιοι εκφράζουν (π.χ. Χρυσόγονος) περί της ‘‘συγκεκαλυμμένης δικτατορίας που επιβάλλεται από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές, διαμεσολαβημένη από τα κράτη – δανειστές και τους εγχώριους μεταπράτες – κόμματα εξουσίας’’, το οποίο ευθέως σημαίνει κατάλυση πολιτεύματος. Και κατάλυση πολιτεύματος αλλά και επιβολή δικτατορίας έστω και ‘‘συγκεκαλυμμένης’’ όπως αναφέρεται, σημαίνει αναγκαιότητα ενεργοποίησης του άρθρου 120 του Συντάγματος, δηλαδή αντίσταση κοινωνική και με κάθε μέσο, ακόμα και ενόπλως, ανατροπή της επιβεβλημένης δικτατορίας και των εγχώριων κομμάτων εξουσίας που έχουν τον ρόλο του μεταπράτη. Η βία είναι σύμφυτη με τις δανειακές συμβάσεις και τους όρους που περιλαμβάνουν όπως και στον τρόπο επιβολή τους. Η οικονομική και πολιτική βία τις διακατέχει συνολικά και αυτή η βία που ασκείται και θα ασκείται για πάρα πολλά χρόνια και που μόνο μια καθεστωτική ανατροπή μπορεί να σταματήσει, έχει ανοίξει τον δρόμο για μια χωρίς τέλος απαξίωση των όρων ζωής έως την εξόντωση των ανθρώπων αυτού του τόπου, αυτών που δεν κατέχουν πολιτική και οικονομική δύναμη. Βέβαια, είναι υποκριτική η όλη διαμαρτυρία για τις δανειακές συμβάσεις από όσους έβλεπαν σε αυτές τις δραματικές ιστορικές μεταβολές την ‘‘ευκαιρία τους’’ για πολιτική αναρρίχηση στην εξουσία. Αυτό ισχύει π.χ. για τον Κατρούγκαλο, συνταγματολόγο, που υπέγραψε κείμενα καταγγελίας των συμβάσεων και μετά βρέθηκε στο υπουργείο Απασχόλησης επιβάλλοντας μάλιστα, ένα από τα πιο βίαια νομοσχέδια για το ασφαλιστικό και συνηγορώντας σε μια από τις χειρότερες απαιτήσεις των δανειστών, την βίαιη επίθεση στην διαβίωση των συνταξιούχων με τις περικοπές στις συντάξεις. Έτσι, η ‘‘παρανομία’’ και η ‘‘αντισυνταγματικότητα’’ των συμβάσεων που ανακήρυτταν πλείστοι πολιτικοί και νομικοί παράγοντες, καθώς και η επίκληση από πολλούς του άρθρου 120 του Συντάγματος οχτώ χρόνια, μετά την επιβολή της κύριας Δανειακής Σύμβασης ενώ έχουν επιβληθεί ήδη τέσσερα ‘‘μνημόνια’’ και το μνημονιακό καθεστώς έχει γίνει ένα με την φύση του εγχώριου πολιτικού συστήματος, είναι διαπιστώσεις που όλοι θέλουν να έχουν περάσει στην λήθη. Όπως επίσης, φαίνεται να έχουν περάσει στην λήθη και οι αναφορές πολιτικών και νομικών παραγόντων για την ‘‘αναγκαιότητα αλλαγής της πολιτικής οργάνωσης’’, για το ‘‘ανέφικτο της υπέρβασης της κρίσης μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος’’ (Χρυσόγονος, Νομικό Βήμα 2011) ή οι αναφορές για τη ’’πραξικοπη-ματική εξουσία που ασκείται στην Ελλάδα’’ (Γ.Κασιμάτης, πχ. συνέντευξη στην εφημερίδα ‘‘εξ Ανατολής’’ 2011 και αλλού). Όμως, πέρα από τις διαμαρτυρίες αυτών των παραγόντων και των θεματοφυλάκων του αντιπροσωπευτικού συστήματος, είναι γεγονός μη αναστρέψιμο ότι με τις δανειακές συμβάσεις το αντιπροσωπευτικό σύστημα έπαψε να υφίσταται και συνιστά απλώς θεματοφύλακα μιας συγκεντρωτικής και μη ελεγχόμενης από πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις υπερεθνικής οικονομικής δικτατορίας. Και αυτό κανένας δεν μπορεί πλέον να αμφισβητήσει. Μπορεί η ‘‘δημοκρατία’’ να χρησιμοποιείται ανέκαθεν ως επίφαση μιας ολιγαρχικής εξουσίας, όμως η απόλυτη διαπόμπευση και έκπτωση του αντιπροσωπευτικού συστήματος έλαβε χώρα με τα μνημόνια. Πρόκειται για μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που εδραιώθηκε με ιστορική αποστολή την πολιτική υποστήριξη και θεσμική εδραίωση του καπιταλιστικού συστήματος, συνάντησε τα όριά του στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και στην διάρρηξη των κανόνων κυριαρχίας του έθνους – κράτους που αυτή επέφερε. Η νεοφιλελεύθερη οικονομική παγκοσμιοποίηση δεν οδήγησε στην ανάδειξη μιας αντίστοιχης πολιτικής παγκοσμιοποίησης παρά την δημιουργία υπερεθνικών θεσμών εξουσίας. Η κατίσχυση της δικτατορίας των αγορών επί των εθνικών πολιτικών μένει ως μια παγκόσμια οικονομική εξουσία που άτυπα, αλλά ουσιαστικά κατευθύνει και εξαναγκάζει σε συγκεκριμένες πολιτικές, επηρεάζοντας έμμεσα κάθε διάσταση της κοινωνικής ζωής. Η έκπτωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στην Ελλάδα με τα ‘‘μνημόνια’’ και τους όρους που εμπεριέχουν οι δανειακές συμβάσεις ήταν μια βίαιη λήξη του κυρίαρχου πολιτεύματος που ανέδειξε, εξίσου βίαια, την απόλυτη αποσάθρωση των πολιτικών διαφορών εντός του καθεστωτικού πολιτικού φάσματος. Και σε αυτό το επίπεδο η κατάργηση των όποιων διαφοροποιήσεων μεταξύ δεξιάς – αριστεράς γινόταν αναπόφευκτη με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση,με τη σοσιαλδημοκρατία να έχει εδώ και χρόνια απορροφηθεί από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και την πολιτική – οικονομική εφαρμογή της. Στην Ευρώπη αυτή η εξέλιξη έχει γίνει εδώ και χρόνια με τη δημιουργία της ΟΝΕ να παίζει καταλυτικό ιστορικό ρόλο. Κάθε κεντροαριστερό καθεστωτικό πολιτικό κόμμα δοκιμάστηκε εντός του νεοφιλελεύθερου θεσμικού πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ‘‘παρέδωσε το πνεύμα’’ της στο αναπόφευκτο της νεοφιλελεύθερης παντοδυναμίας. Στην Ελλάδα το ‘εκσυγχρονιστικό’’ ΠΑΣΟΚ πήρε την σκυτάλη στην εφαρμογή με πιο αποτελεσματικό τρόπο του νεοφιλελεύθερου προγράμματος και την ‘‘προετοιμασία’’ της κοινωνίας για την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ. Η αριστερά παρέμενε η αντιπολίτευση στη νεοφιλελεύθερη επικυριαρχία και το μύθευμα της αριστερής πρότασης και του εναλλακτισμού στην πολιτική διακυβέρνηση κατάρρευσε ολοκληρωτικά με τα ‘‘μνημόνια’’, όταν ο Σύριζα πήρε την εξουσία. Το άτοπο και ουτοπικό σχήμα μιας ‘‘αριστερής αντίστασης στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο και την κατίσχυση των αγορών’’ ήταν δεδομένο πριν την κρίση και την αναγκαιότητα της επιβολής των δανειακών συμβάσεων στην χώρα. Όμως τα αριστερά καθεστωτικά πολιτικά σχήματα δεν ήθελαν να το αντιληφθούν, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε την παραίτηση από κάθε πολιτικό προσανατολισμό που θα τους έδινε την ευκαιρία να αναρριχηθούν στην εξουσία πατώντας πάνω στις ανάγκες και τις προσδοκίες της κοινωνικής βάσης για τον απεγκλωβισμό της από τη νεοφιλελεύθερη επέλαση. Από την περίοδο που έγινε η πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου έως σήμερα, η αναρρίχηση του Σύριζα στην εξουσία που έγινε με τις εκλογές του 2015, ενώ πολιτικά είχαν καταρρεύσει οι λοιπές πολιτικές τάσεις – της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ – και η κοινωνική βάση είχε παραιτηθεί από τις αντι-στάσεις στα ‘‘μνημόνια’’, έγινε πραγματικότητα ως η θεσμική έκφραση της ήττας των κοινωνικών αγώνων. Ενώ αρχικά η ρητορική του Σύριζα ήταν ‘‘το σκίσιμο των μνημονίων’’, ρητορική που οι ίδιοι στον Σύριζα γνώριζαν εξ’ αρχής ότι πρόκειται για συνειδητή εξαπάτηση της κοινωνικής βάσης, στην πορεία και ενώ βρίσκονταν κοντά στην εκλογική αναμέτρηση, έθεσαν τον ‘‘πολιτικό ρεαλισμό’’ της άμβλυνσης των πιέσεων πάνω στην κοινωνική βάση που ασκούσαν τα μέτρα των ‘‘μνημονίων’’. Ακολουθώντας μια ‘‘στρατηγική’’ εκ των πραγμάτων χαμένη που βασιζόταν στην πεποίθηση ότι ‘‘δεν πρόκειται να μας βγάλουν οι ευρωπαίοι εταίροι από το ευρώ’’, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε την διάχυση της κρίσης και την υπονόμευση της Ε.Ε, η κυβέρνηση προέβη σε μια στάση διφορούμενης και εικονικής αντίστασης στις απαιτήσεις των δανειστών και της τρόικας. Έως ότου οι διαπραγματεύσεις έφτασαν σε αδιέξοδο εν όψει της αποπληρωμής χρεολυσίου το καλοκαίρι του ’15και ενώ τα κρατικά ταμεία ήταν άδεια. Τότε ήταν που ο Σύριζα ήρθε αντιμέτωπος με την ‘‘σκληρή πραγματικότητα’’ της κρίσης, της δικτατορίας των αγορών και των υπερεθνικών ευρωπαϊκών και διεθνών θεσμών, που ξεδιπλώθηκε μπροστά του με το ‘‘οδοιπορικό της εξόδου από το ευρώ’’ που διαμόρφωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή – ‘‘μετά πόνου ψυχής’’, όπως έλεγαν οι συντάκτες του – για λογαριασμό της Ελλάδας. Σε αυτή την προοπτική πετάχτηκε στα σκουπίδια το ‘‘ΟΧΙ’’ του δημοψηφίσματος μαζί με τις τελευταίες αυταπάτες περί της δυνατότητας άσκησης πολιτικού ελέγχου στο οικονομικό σύστημα. Στην εξέλιξη της ιστορίας, ένα αριστερό κόμμα όπως ο Σύριζα μετεξελίχθηκε σε ακραιφνώς νεοφιλελεύθερο, ακολουθώντας τη ‘‘μοίρα’’ όλων των καθεστωτικών πολιτικών σχημάτων που θέλουν να δρουν εντός του ισχύοντος πολιτικού συστήματος και διεκδικούν την εξουσία. Εν κατακλείδει, η έκπτωση έως την κατάλυση– όπως έγινε στην Ελλάδα–του πολιτεύματος της αντιπροσωπευτικής ‘‘δημοκρατίας’’ συμπορεύτηκε με την παράλληλη κατάρρευση των εναλλακτικών αριστερών ιδεολογημάτων για την πολιτική άσκηση ελέγχου, τον εξορθολογισμό και την άμβλυνση των ακραίων εκφάνσεων του καπιταλισμού. Αυτό το ‘‘αδιέξοδο’’ έκλεισε οριστικά τους όποιους δρόμους άσκησης αποτελεσμα-τικής αντίστασης στην οικονομική βία εντός του κυρίαρχου πλαισίου νόμιμης δράσης. Και αυτό το ζήσαμε σε όλο του το μέγεθος με τα ‘‘μνημόνια’’, όπου ήταν αδύνατη η άρνηση αποδοχής έστω και μερικώς των πακέτων μέτρων οικονομικής βίας που απαιτούσε η τρόικα. Οι εξελίξεις στην πορεία του καπιταλιστικού συστήματος δείχνουν πως η αντίσταση μιας κοινωνίας αποκτά ουσία, νόημα και προοπτική μόνο εκτός του υπάρχοντος πλαισίου εξουσίας και ενάντια σε αυτό. Κατά ανάλογο τρόπο, η απαίτηση μιας χώρας για διαγραφή του χρέους της δεν μπορεί να συνιστά μια απαίτηση εντός του πλαισίου της καθεστωτικής νομιμότητας, αλλά μια κοινωνική απόφαση που θα επιβληθεί από τα κάτω. Το ίδιο ισχύει και για τα μέτρα κοινωνικής γενοκτονίας που επιβάλλονται, αλλά και για το σύνολο των επονείδιστων όρων που συμπεριλαμβάνονται στις συμβάσεις δανεισμού.

Η απάτη της ‘‘εξόδου από τα μνημόνια’’

Είναι γνωστό πως στην Ελλάδα επιβλήθηκαν τα πιο άγρια και δυναστευτικά μνημόνια ενώ το ελληνικό κράτος λάμβανε το μεγαλύτερο οικονομικό πακέτο στήριξης που έχει δοθεί ποτέ, το οποίο έφθασε τα 289 δις ευρώ. Επίσης, είναι η μόνη χώρα στην Ε.Ε που η ‘‘έξοδός της από τα μνημόνια’’ συνοδεύτηκε με τόσο αυστηρό και εξοντωτικό πλαίσιο ‘‘ενισχυμένης’’, όπως λένε, επιτήρησης. Το ελληνικό χρέος από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 είχε ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ. Η οικονομική αρχιτεκτονική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα χαμηλά επιτόκια – ανάλογα των άλλων ευρωπαϊκών κρατών – διαμόρφωσαν το κυρίαρχο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις χρέωναν ασύστολα την κοινωνική βάση και τις επόμενες γενιές για να διαβιούν οι ίδιοι πλουσιοπάροχα και να στηρίζουν τους εγχώριους μεγάλους επιχειρηματίες για να αυξάνουν την οικονομική τους ισχύ. Μέσα από αυτό το ‘‘αναπτυξιακό σχήμα’’ η Ελλάδα αναδείχθηκε ως ένα από τα καταναλωτικά κέντρα της Ε.Ε. με δανεικά. Είχε ‘‘πετύχει’’ δείκτες οικονομικής ανάπτυξης που κυμαίνονταν γύρω από το 5% τον χρόνο, την στιγμή που ισχυρά κράτη στην Ευρώπη είχαν σχεδόν μηδενική ανάπτυξη. Τα ευρωπαϊκά κεφάλαια με τα χαμηλά επιτόκια και με την ‘‘εγγύηση της ευρωπαϊκής σταθερότητας’’, εισέρρεαν στην Ελλάδα και την ευρωπαϊκή περιφέρεια ενώ η κοινωνική βάση και οι φτωχοί στην χώρα ‘‘μπήκαν’’ στο παιχνίδι των δανείων που δίνονταν απλόχερα λόγω της μεγάλης δανειακής ρευστότητας των τραπεζών. Αποτέλεσμα ήταν το ελληνικό χρέος να φτάσει στο 126,8% του ΑΕΠ το 2009 με το ξέσπασμα της κρίσης και ενώ είχε φανεί πως η χρηματοπιστωτική κρίση θα γινόταν κρίση χρέους για τα κράτη, το 2010 με την προοπτική να εισέρχεται το ελληνικό κράτος στο καθεστώς των ‘‘μνημονίων’’ και με τις κεφαλαιαγορές να στέλνουν τα επιτόκια δανεισμού του στην στρατόσφαιρα, το χρέος σκαρφάλωσε στο 146,3% του ΑΕΠ. Το εκπληκτικό είναι πως με τα πακέτα οικονομικής στήριξης και τα ‘‘σχέδια σωτηρίας’’ της τρόικας το χρέος εκτινάχτηκε ακόμα πιο ψηλά. Τα νέα μεγάλα δάνεια ‘‘βοήθειας’’ εκτόξευσαν το χρέος το 2011 στο 172,1%, το 2012 και κατόπιν του ‘‘γενναίου’’ κουρέματος (PSI) έπεσε στο 159,6%, για να συνεχίσει να ανεβαίνει όλα τα επόμενα χρόνια φτάνοντας σήμερα και ενώ ‘‘εξήλθαμε από τα μνημόνια’’ στο 191,3% του ΑΕΠ. Πρόκειται για μια ‘‘μεγάλη επιτυχία’’ των ‘‘μεθόδων σωτηρίας’’ που εφάρμοσε η τρόικα στον τόπο. Όσο για το PSI, αυτό δεν αφορούσε φυσικά, σε ομόλογα που διακρατούσε η ΕΚΤ και τα ευρωπαϊκά κράτη. Η δε ΕΚΤ όχι μόνο δεν δέχτηκε κανένα κούρεμα στο χρέος που κρατούσε, αλλά αγόραζε κοψοτιμής ελληνικά ομόλογα για να ‘‘βοηθήσει το ελληνικό κράτος’’ και απαιτούσε από αυτό την αποπληρωμή τους στο 100% της ονομαστικής τους αξίας από το πτωχευμένο κράτος που η ίδια ‘‘βοηθούσε’’ (sic). Συνεπώς, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως η ΕΚΤ υπήρξε ο μεγαλύτερος όλων των τοκογλύφων. Επίσης, είναι η μόνη χώρα στην Ε.Ε. που η ‘‘έξοδός της από τα μνημόνια’’ συνοδεύτηκε με τόσο αυστηρό και εξοντωτικό πλαίσιο ‘‘ενισχυμένης’’, όπως λένε, επιτήρησης. Όμως δεν είναι πρώτη φορά στην ιστορία, που το τέλος ενός ‘‘προγράμματος διάσωσης’’ σηματοδοτεί την έναρξη μιας ακόμα πιο βασανιστικής για τον λαό πορείας. Η ‘‘έξοδος από τα μνημόνια’’ είναι το τέλος της οικονομικής στήριξης των εγχώριων εξουσιαστών και των τραπεζών, αφού οι τελευταίες με την τρίτη κεφαλαιοποίηση, της οποίας τον δρόμο άνοιξε η κυβέρνηση Σαμαρά–Βενιζέλου και ολοκλήρωσε η κυβέρνηση Τσίπρα, πέρασαν στα χέρια μεγάλων και ξένων κεφαλαίων. Από τα 289 δις των τριών πακέτων οικονομικής στήριξης που συνοδεύονταν από τα ‘‘μνημόνια’’ και τα σκληρά μέτρα λιτότητας και αφαίμαξης της κοινωνίας, τίποτα δεν έφτασε στην κοινωνική βάση. Αντιθέτως, πάνω από 270 δις ευρώ μέτρα επιβλήθηκαν και πολλές δεκάδες δις θα επιβληθούν στο μέλλον, για να μπορεί το ελληνικό κράτος να αποπληρώσει τα αυξημένα χρέη του προς τους δανειστές. Στόχος των μνημονίων ήταν και είναι η αποπληρωμή των δανειστών και μόνο αυτή. Να αποφευχθεί το ελληνικό κράτος να κηρύξει στάση πληρωμών και να βρίσκεται ισοβίως η κοινωνία υπό τον ζυγό της τοκογλυφίας των δανειστών, υπό ένα μόνιμο καθεστώς κηδεμονίας και ομηρίας. Και καθώς το χρέος καθίσταται μη εξυπηρετούμενο, προκειμένου αυτό να μην αναγνωριστεί ποτέ ως η πραγματική συνθήκη στην χώρα, η κοινωνική βάση θα υφίσταται όλο και μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική βία από το κράτος και τις κυβερνήσεις. Μέχρι πρόσφατα η επιβίωση του πτωχευμένου τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα παρουσιαζόταν από εγχώριους και διεθνείς οικονομικούς παράγοντες ως ζήτημα που συνδεόταν με την διαγραφή από τους ισολογισμούς τους επισφαλών και κόκκινων δανείων που συνιστούν πάνω από το 50% του συνόλου, δεδομένου ότι δεν υπάρχει πλέον δυνατότητα οικονομικής ενίσχυσή τους από τα ‘‘πακέτα στήριξης’’. Όμως, καθώς οι οικονομικές εξελίξεις τρέχουν και μια επικείμενη οικονομική κρίση έρχεται όλο και πιο κοντά οι ελληνικές τράπεζες ζουν ένα ακόμη κραχ μαζί με το ελληνικό χρηματιστήριο και τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να αποτρέψει μια ακόμα χρηματοπιστωτική κρίση στην Ελλάδα. Απέναντι σε αυτή την προοπτική, το επίσης πτωχευμένο ελληνικό κράτος προαναγγέλλει την δημιουργία ‘‘εταιρείας ειδικού σκοπού’’ για τις τέσσερις συστημικές τράπεζες που θα καταλήγουν τα επισφαλή και κόκκινα δάνειά τους για να τιτλοποιούνται και να προωθούνται στην αγορά με τη δική του εγγύηση. Η τραγική κατάσταση του εγχώριου πολιτικού και οικονομικού συστήματος εξουσίας είναι τέτοια που ένα παραπαίον και υπερχρεωμένο κράτος που ασκεί πρωτοφανούς εκτάσεως οικονομική βία στην κοινωνική βάση για πάνω από οκτώ χρόνια και που αδυνατεί καν να εκδώσει ομόλογα λόγω αποκλεισμού του από τις αγορές, εγγυάται την επιβίωση ενός υπερχρεωμένου, ενός χρεοκοπημένου εδώ και οκτώ χρόνια τραπεζικού συστήματος. Δεν είμαστε μακριά από μια επιπλέον οικονομική επίθεση από το ελληνικό κράτος πάνω στους κοινωνικά αδύναμους, προκειμένου να σωθεί το τραπεζικό σύστημα. Η αναμενόμενη έκρηξη των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών κατοικιών για χρέη στις τράπεζες και για κατοικίες που δεν ξεπερνούν τις 150.000 ευρώ (τιμή αγοράς όταν φυσικά ίσχυε η ‘‘φούσκα’’ στα ακίνητα), θα χτυπήσει αμείλικτα τα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα. Επίσης, παρ’ όλο που αυτή τη στιγμή ‘’ξορκίζουν’’ την προοπτική κατασχέσεων τραπεζικών λογαριασμών δεν είναι απίθανο να γίνουν στο μέλλον.

Σε ανάλογη πρακτική θα προβεί και το ελληνικό κράτος για όσα χρωστούν στο ίδιο, καθώς είναι αδύνατη η αποπληρωμή των λεόντειων φόρων που έχουν επιβληθεί σε εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν καν τα απαραίτητα της επιβίωσης. Και αυτά για να μπορεί το ελληνικό κράτος να επιτυγχάνει τα πλεονάσματα του 3,5% για 5 χρόνια και του 2,2% για τα επόμενα 38 χρόνια, προκειμένου να πληρώνει τόκους και δάνεια, των οποίων η λήξη έχει μετατεθεί στα πλαίσια της νέας απάτης που ονομάστηκε ‘‘ελάφρυνση του χρέους’’. ‘‘Ως ελάφρυνση του χρέους που εγγυάται την βιωσιμότητά του’’, εννοούν τη μετάθεση αποπληρωμών 97 δις που θα έπρεπε να καταβληθούν εντός του χρονικού διαστήματος από το 2003 έως το 2032, για τα επόμενα χρόνια και με πρόσθετο τόκο. Οι αποπληρωμές των υπόλοιπων δανείων θα συνεχιστούν κανονικά, μόνο που δεν θα χρειαστεί να αποπληρώνει το ελληνικό κράτος ποσά που υπερβαίνουν το 15% του ΑΕΠ έως το 2030, και από το 2030 και μετά έως 20% του ΑΕΠ. Αυτή η ‘‘διευκόλυνση’’ που καθιστά ‘‘βιώσιμο το χρέος’’, απαιτεί να αποδίδονται σε δάνεια και τόκους 27 δις ετησίως! Να υπενθυμίσουμε πως όταν μιλάμε για το δάνειο ‘‘διευκόλυνσης’’ που μας παρείχαν τα ευρωπαϊκά κράτη, αυτό ξεκίνησε με το ‘‘φιλικό’’ επιτόκιο του 5%, το ύψος του οποίου καθορίστηκε από την πεποίθηση των δανειστών πως έτσι η Ελλάδα θα ‘‘συμμορφωθεί’’ (με το υψηλό επιτόκιο) και θα επιστρέψει στις αγορές. Και μιλάμε για ποσά τα οποία τα εν λόγω κράτη έχουν δανειστεί με επιτόκιο πολύ μικρότερο. Όσο για το γερμανικό κράτος, το οποίο συμμετείχε στους κρατικούς δανειστές της Ελλάδας μέσω της κρατικής γερμανικής τράπεζας KFW, δανείζεται με επιτόκιο λίγο πιο πάνω από το 1%. Σαφώς και η ‘‘αλληλεγγύη των ευρωπαίων εταίρων’’ είναι η ‘‘αλληλεγγύη’’ του ραντιέρη (κερδοσκόπου). Όσο για την ‘‘έξοδο από τα μνημόνια’’ που επαναλαμβάνει η κυβέρνηση, για τη ματαιότητα αυτής της προσδοκίας έχει φροντίσει η τρόικα και οι δανειστές από την πρώτη και βασική Δανειακή Σύμβαση, στης οποίας το άρθρο 4 αναφέρεται, πως η Ελλάδα ως δανειολήπτης ‘‘δεσμεύεται έως ότου όλο το κεφάλαιο της παρούσας Σύμβασης να έχει επιστραφεί πλήρως και όλοι οι τόκοι και τα πρόσθετα ποσά, αν υπάρχουν στο πλαίσιο της παρούσας Σύμβασης, να έχουν πλήρως εξοφληθεί…’’ Εννοείται πως ως ‘‘πρόσθετα ποσά’’ η Σύμβαση αναφέρει τα πακέτα οικονομικής στήριξης που δόθηκαν με τα τρία μνημόνια, ενώ η ‘‘διευκόλυνση’’ της επιμήκυνσης του χρέους εξασφάλισε πως θα ισχύουν όλοι οι όροι της Δανειακής Σύμβασης έως ότου αποπληρωθούν όλα τα χρέη του ελληνικού κράτους και οι τόκοι αυτών που αφορούν στα ποσά που έλαβε κατά την διάρκεια των ‘‘μνημονίων’’. Στο ποσό των 27 δις τον χρόνο που υπολογίζεται πως θα πρέπει να πληρώνει σε χρεολύσια και τόκους το ελληνικό κράτος, δεν συμπερι-λαμβάνονται τα χρέη από ομόλογα που θα πουληθούν στην αγορά (αν και όποτε αυτό συμβεί), καθώς και τα έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου με τα οποία ουκ ολίγες φορές μέσα στα οχτώ ‘‘μνημονιακά’’ χρόνια, οι κυβερνήσεις άντλησαν ρευστότητα για τα ‘‘τρέχοντα έξοδά τους’’. Και όλα αυτά ενώ η τρόικα θα συνεχίζει να παρεμβαίνει κάθε τρίμηνο στα οικονομικά ζητήματα απαιτώντας την τήρηση των όρων του 4ου μνημονίου, αυτού που υπέγραψε η κυβέρνηση για να ‘‘βγει από τα μνημόνια’’. Το οποίο 4ο μνημόνιο θα είναι και το μακροβιότερο όλων, καθώς η λήξη του δεν υπάρχει στο μακρινό ορίζοντα, αφού δεν διαφαίνεται ούτε η πιθανότητα αποπληρωμής των δανείων που αυτό αναφέρεται. Και μέσα σε όλα αυτά εννοείται, πως το μητρικό ‘‘μνημόνιο’’, η πρώτη Δανειακή Σύμβαση που συνιστά τον πυρήνα όλων των συμβάσεων και περιέχει τους απεχθείς κατοχικούς όρους, θα είναι παρόν και ενεργό όλες τις επόμενες δεκαετίες. Είναι αδύνατη η επιβίωση της κοινωνικής βάσης στην χώρα με την απαιτούμενη ένταση των φορομπηχτικών πολιτικών που απαιτούν οι δανειστές με τις συνεχείς περικοπές και πιο άγρια λιτότητα στους όρους διαβίωσης, με την απαίτηση για πλεονάσματα 3,5% και 2,25% για δύο και πλέον γενιές. Κανένα κράτος δεν μπορεί να καταφέρει τέτοια πλεονάσματα για τόσα συνεχόμενα χρόνια, ιδίως όταν αυτό βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, χωρίς προοπτική ανάπτυξης και εν μέσω ενός παγκόσμιου οικονομικού περιβάλλοντος, όπου κυριαρχεί η κρίση και η οποία αναμένεται να λάβει μεγάλες διαστάσεις. Καμία κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει για χρόνια τόσο βαριά λιτότητα που απαιτεί να κατακρεουργούνται στο διηνεκές οι σάρκες της για να τρώνε οι δανειστές του εγχώριου καθεστώτος. Που υποχρεούται να πληρώνει φόρους ενώ έχει εισόδημα 5.500 ευρώ τον χρόνο (απαίτηση των θεσμών στο 4ο μνημόνιο). Που πρέπει να υποστεί συνεχείς επιθέσεις στις συντάξεις ή σε ό, τι έχει απομείνει από αυτές. Που υποχρεώνεται να ζει υπό καθεστώς υποαπασχόλησης και με μισθούς πείνας. Που υποχρεώνεται να μεταναστεύει για να επιβιώσει. Που υποχρεώνεται να ζει υπό μόνιμο καθεστώς τρόμου για το αν την επομένη θα έχει να φάει ή σπίτι να μείνει. Που η απειλή της περιθωριοποίησης και της εξαθλίωσης αγγίζει το μεγαλύτερο τμήμα της. Που βάζει θηλιά στο λαιμό της ή πέφτει στις γραμμές του τρένου και αυτοκτονεί βυθισμένη στα χρέη, την αναξιοπρέπεια, την κατάθλιψη. Από την άλλη, ένα καθεστώς απαρτιζόμενο από την εγχώρια πολιτική εξουσία, το κράτος, τα ΜΜΕ και τους οικονομικά ισχυρούς όλο και πιο κυνικά επιβάλλει τα μέτρα της κοινωνικής γενοκτονίας που απαιτούν οι δανειστές και παράλληλα απαιτεί και επιβάλλει πλάι στην εξαπάτηση, την κοινωνική ειρήνη. Χωρίς κοινωνική και πολιτική συναίνεση, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί. Και φυσικά, καμία πολιτική σταθερότητα και καμία κοινωνική ειρήνη δεν θα μπορούσε να έχει κυριαρχήσει σε τέτοιο βαθμό, αν δεν υπήρχε η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ που διέπρεψαν στην πολιτική εξαπάτηση της κοινωνίας, υπερασπίζοντας τα μνημόνια ‘‘ως μονόδρομο και απόλυτη ανάγκη για το σύνολο της κοινωνίας’’. Ως ‘‘ανάγκη για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις’’. Οι οποίοι μισθοί και συντάξεις όχι μόνο δεν πληρώθηκαν από τα πακέτα στήριξης, αλλά περικόπτονται συνέχεια για να μπορεί το καθεστώς να συνεχίζει να πληρώνει τους δανειστές. Τα ΜΜΕ, η φωνή των οικονομικά και πολιτικά ισχυρών στον τόπο, με την εγκληματική τους αποσιώπηση των πραγματικών διαστάσεων του περιεχομένου των δανειακών συμβάσεων, με την συντονισμένη παραπλάνηση της κοινωνίας για τα ‘‘οφέλη των μνημονίων’’, είναι πρωταγωνιστές στο κοινωνικό έγκλημα. Η ‘‘επιτυχία’’ της διάσωσης του εγχώριου καθεστώτος από την άτακτη χρεοκοπία και την αθέτηση πληρωμών, δηλαδή, η ‘‘επιτυχία’’ της συντήρησης εν ζωή ενός καθεστώτος για να αποπληρώνει χρέη, βασίζεται στο μύθευμα της ‘‘βιωσιμότητας του χρέους’’. Η οποία ‘‘βιωσιμότητα’’ επετεύχθη χάρη στην επιμήκυνση του χρέους και στην ‘‘επιτοκιακή διευκόλυνση’’ που μας πρόσφεραν οι θεσμοί. Με την προϋπόθεση ότι αυτή η ‘‘βιωσιμότητα’’ θα υφίσταται και θα επιτυγχάνονται πλεονάσματα. Όμως αυτά τα ματωμένα πλεονάσματα θα είναι η εγγύηση της επιδείνωσης του έτσι κι αλλιώς άθλιου βιοτικού επιπέδου της κοινωνίας. Εν τω μεταξύ το χρέος και οι υποχρεώσεις του κράτους θα αυξάνονται, αφού αυτό είτε θα πρέπει να συνεχίζει να δανείζεται από ιδιωτικά κεφάλαια με επιτόκια απαγορευτικά είτε θα εκδίδει έντοκα γραμμάτια, επίσης με υψηλά επιτόκια που θα πρέπει να εξοφλεί. Και κατά τα χρόνια λήξης των δανείων που έλαβε για να σωθεί απ’ την κατάρρευση, θα έχει ένα συνολικό χρέος πολύ μεγαλύτερο του σημερινού. Αν σε αυτή την πορεία συνυπολογίσουμε την πιθανότητα τα πλεονάσματα να μην είναι τα προσδοκώμενα, με ένα πρωτογενές πλεόνασμα π.χ. της τάξης του 1,5%, θα φτάσει το ελληνικό χρέος να ξεπερνά το 230% του ΑΕΠ. Αυτή είναι η σίγουρη ‘‘επιτυχία’’ των ‘‘προγραμμάτων στήριξης’’. Αυτή την στιγμή στην χώρα δεν είναι ούτε το χρέος βιώσιμο ούτε η κοινωνία επιβιώνει. Αυτή την στιγμή και για τα επόμενα πολλά χρόνια, για τις επόμενες γενιές, θα ζούμε σε καθεστώς συνεχούς απαξίωσης των όρων ζωής. Από την άλλη, μια κάστα πολιτικών και οικονομικών εξουσιαστών που τα συμφέροντά τους και η διατήρηση των προνομίων τους απαιτεί την επιβίωση με κάθε τρόπο του υπάρχοντος συστήματος, δεν έχουν ηθικό πρόβλημα στο να επιβάλουν αυτές τις εγκληματικές και καταστροφικές για την κοινωνική πλειοψηφία συνθήκες που απαιτούν τα ‘‘μνημόνια’’. Με τον αμοραλισμό που τους διακατέχει, το κυρίαρχο ζήτημα είναι γι’ αυτούς η παραμονή τους στην εξουσία και μετατρέπονται σε ανδρείκελα ενός εγκληματικού, δολοφονικού συστήματος τυραννίας που καταλύει το ίδιο το πολιτικό καθεστώς που υποτίθεται, υπηρετούν, προκειμένου να μην παύσουν να γεύονται τα εξουσιαστικά τους προνόμια. Ίσως περισσότερο και από αυτούς ακόμα τους υλικούς όρους διαβίωσης, πιο σημαντικό να αναδειχθεί, είναι η συνθήκη υποτέλειας και αναξιοπρέπειας. Μια συνθήκη που συνιστά προϋπόθεση και απαράβατο κανόνα αδιαχώριστο από τη μνημονιακή υποτέλεια, στην οποία έχει μπει βεβαίως, η χώρα και από την οποία δεν πρόκειται να βγει παρά μόνο με την ανατροπή του καθεστώτος.

 

Το ελληνικό χρέος και η επερχόμενη παγκόσμια οικονομική θύελλα

Ενώ σύμφωνα με την καθεστωτική ρητορική ‘‘η περίοδος των μνημονίων έληξε και η κρίση πέρασε’’, έχουμε εισέλθει στην πιο μαύρη περίοδο των ‘‘μνημονίων’’ ενώ η θύελλα μιας νέας κρίσης πρόκειται να εκδηλωθεί. Συγχρόνως η προοπτική της αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους που βαίνει όλο και πιο δυσβάσταχτο, όχι μόνο παραμένει, αλλά και ενισχύεται λόγω τόσο των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του εγχώριου καθεστώτος όσο και λόγω της επερχόμενης παγκόσμιας οικονομικής αναταραχής. Στην εισαγωγή της πρώτης έκδοσης, αλλά και σε άλλα κείμενα, έχουμε καταγράψει την θέση που είχαμε ότι η κρίση αυτή δεν πρόκειται να ξεπεραστεί και ότι θα εκδηλωθεί εκ νέου με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Έχουμε πει κατ’ επανάληψη ότι την πιο άγρια μορφή της δεν την έχουμε δει ακόμα. Τα γεγονότα και τα οικονομικά μεγέθη στον πλανήτη, φαίνεται πως μας επιβεβαιώνουν. Αρχικά οι κεντρικές τράπεζες στον αναπτυγμένο καπιταλιστικά κόσμο χορήγησαν ταυτόχρονα περί τα 13 τρις δολάρια στο χρηματοπιστωτικό σύστημα για να μην καταρρεύσει. Παράλληλα έριξαν στο μηδέν τα επιτόκια δανεισμού ενώ εφάρμοσαν την πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης ‘‘απορροφώντας’’ μεγάλο μέρος κρατικού και ιδιωτικού χρέους στοχεύοντας έτσι να αποσβέσουν τους κραδασμούς της κρίσης. Ενώ το χρηματοπιστωτικό σύστημα κατέρρεε το 2008 και ο καπιταλισμός λίγο έλειψε να πάθει έμφραγμα, οι κινήσεις των κεντρικών τραπεζών κατάφεραν να αποφύγουν τα χειρότερα. Όμως το κρατικό χρέος έγινε δυσβάστακτο για πολλά κράτη, πολλά από τα οποία βρέθηκαν στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης. Η αμερικάνικη ομοσπονδιακή τράπεζα (Fed) έχει σταματήσει από το 2014 την πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης ενώ ανεβάζει σταδιακά τα επιτόκια. Η ΕΚΤ επίσης, στοχεύει να αυξήσει κι αυτή τα επιτόκια, ίσως στο τέλος του 2018, και για την ίδια το QE λαμβάνει τέλος. Εν τω μεταξύ οι ενέσεις ρευστότητας που με κάθε μορφή έχουν παραχωρήσει, αντιστοιχούν σε δεκάδες τρις δολάρια. Όλα τα επισφαλή ‘‘χαρτιά’’ που έχουν συσσωρεύσει στο ενεργητικό τους, πρέπει να αρχίσουν να τα αποβάλλουν. Το ενεργητικό των κεντρικών τραπεζών παντού πρόκειται να μειωθεί ενώ το χρήμα παγκοσμίως γίνεται όλο και ακριβότερο. Ποτέ στην ιστορία δεν είχαμε ζήσει μια τέτοια εξέλιξη, η οποία λαμβάνει χώρα σε ένα περιβάλλον που κυριαρχεί η αναπτυξιακή υποτονικότητα, αν όχι η στασιμότητα, και η πίστη στο σύστημα – παρά τις περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις – δεν έχει αποκατασταθεί από το σοκ του 2008. Τα αποτελέσματα αυτής της συνθήκης έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται. Τουρκία, Αργεντινή, Νότια Αμερική, Ρωσία, Ινδία και πολλά άλλα κράτη γονατίζουν από την κεφαλαιακή ‘‘άμπτωτη’’ της απόσυρσης κεφαλαίων από την περιφέρεια, την στιγμή που η εποχή του φθηνού χρήματος έλαβε τέλος. Δεν είναι η πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία που η άνοδος των επιτοκίων δανεισμού από την Fed και η μαζική απόσυρση κεφαλαίων από τα επισφαλή και με ρίσκο επενδυτικά πεδία της καπιταλιστικής ‘‘περιφέρειας’’ που επιστρέφουν στα ‘‘ασφαλή’’ καταφύγια του καπιταλιστικού κέντρου, έχει σημάνει την έναρξη πολλών κρατικών καταρρεύσεων και κοινωνικών καταστροφών. Όμως είναι η πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία που αυτή η πολιτική εφαρμόζεται σχεδόν ταυτόχρονα από τις κεντρικές τράπεζες του καπιταλιστικού κέντρου ενώ παράλληλα ένα μεγάλο μέρος του ενεργητικού τους πρέπει να αποσυρθεί. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν έχουμε ζήσει μια σχεδόν συντονισμένη κίνηση από τις κεντρικές τράπεζες αύξησης των επιτοκίων και μείωσης του ενεργητικού τους, κινήσεις που θα προκαλέσουν τη μεγαλύτερη ιστορικά ‘‘άμπτωτη’’ κεφαλαίων, καθώς αυτά θα αποσύρονται από κάθε σημείο του πλανήτη που θα θεωρείται ότι ενέχει έστω και μικρό επενδυτικό ρίσκο. Η κρίση του 2008 όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε ποτέ, αλλά μέσω των πρακτικών διάσωσης του συστήματος, υπέβοσκε όλα αυτά τα χρόνια αυξάνοντας μάλιστα, την δυναμική τους. Οι ‘‘φούσκες’&r